ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အောက်ရှိ သတ္တဝါအားလုံး ပုရွက်ဆိတ်လောက်သာပင်...

လော့ချန်၏ စကားတစ်ခွန်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

စိတ်ခံစားမှုများကို မျက်နှာပေါ်ထုတ်မပြတတ်သည့် နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ စစ်သည်များပင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျီစယ်သလို အကြည့်မျိုးဖြင့် လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

လီယွမ်၏ မျက်နှာသည် ခဏမျှ မည်းမှောင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မိုက်မဲသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသလို အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

အကယ်၍ လော့ချန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦး သို့မဟုတ် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပါက လီယွမ်သည် ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် လက်ထုတ်ပြီးပြီပင်။

သို့သော် လော့ချန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိသည့် စွမ်းအားဖြင့် သူတို့အားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မည်ဟု ကြွေးကြော်ရဲသည်တဲ့လား...။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤထက်ပို၍ ရယ်စရာကောင်းသည့် ဟာသတစ်ခုရှိမည်မထင်ပေ။

"ဟဟ... တကယ်ပဲ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ပဲကိုး..."

လီယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ရွဲ့လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသည့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ထွားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လုအစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အရင်သွားလေ့ကျင့်လိုက်ဦးမယ်... ဒီကောင်ကို ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာ အပ်ထားလိုက်ပါပြီ..."

လုအစ်ကိုကြီးဟုခေါ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးတွင်ရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ လေးဦးထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့လေးယောက် အတူတူတက်သွားစမ်း... သတိထား... ဒီကောင်ကို လွှတ်မပေးနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အမိန့်ရရှိသည်နှင့် နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ စစ်သည်လေးဦးသည် ချက်ချင်းပင် လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံရန် တစ်ဝိုင်းဝိုင်းဖြစ်သွားသည့် တိုက်ခိုက်ရေးဖွဲ့စည်းမှုဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး လော့ချန်၏ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ဟိတ်ကောင်လေး... ဒါက မင်းကိုယ်တိုင်သေမင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာတာပဲ... နောက်ဘဝမှာ မျက်လုံးတွေကို သေချာသုတ်ပြီးမှ လှမ်းကြည့်စမ်းပါ..."

"သတ်..."

လေးဦးသည် တိုက်ခိုက်ရေးဖွဲ့စည်းမှုကို ဖွဲ့စည်းပြီးသည်နှင့် လော့ချန်ကို ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ရန် တစ်ပြိုက်နက် ထိုးဖောက်လာကြသည်။

ဤလေးဦးသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံပေါင်းမြောက်မြားစွာရှိသည့် နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ စစ်သည်များဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အလွန်ကျစ်လစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ခုခံရေးတို့သည် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည်။ သူတို့လေးဦးပူးပေါင်းလိုက်သည်နှင့် သတ်ဖြတ်ရန်အလို့ငှာ ချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးလျက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိစီးလာသည်။

"မျက်လုံးတွေကို သုတ်ကြည့်ရမှာက မင်းတို့ဘက်ကလူတွေပဲ..."

လော့ချန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ဆုတ်နစ်မနေဘဲ ရန်သူများဆီသို့ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လျက် ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ထောင်လှည့်ကန်ချလိုက်သည်။

"ဖန်း... ဖန်း... ဖန်း... ဖန်း..."

လေးလံသော တူဖြင့် ဖောက်ခွဲသလို အသံများထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ စစ်သည်လေးဦးသည် သွေးတစ်ပွက်ပွက်အန်ထွက်လျက် လာရာထက်ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ပြန်လည်ပျံထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူတို့၏ နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်သံချပ်ကာများ၏ အက်ကွဲရာများမှ သွေးနီများ စီးကျလာပြီး လေးဦးစလုံး သက်မဲ့အလောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာ..."

လုအစ်ကိုကြီးနှင့် နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ ကျန်ရှိသူများအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ချူမင်းဆက်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်မှ စစ်သည်များဖြစ်သည်။

ဤလေးဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်အလယ်အဆင့်ရှိသူများဖြစ်ပြီး သူတို့လေးဦးပူးပေါင်းလျှင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်ညှိုးထိုးရုံသာ လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ယခုမူ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အကုန်လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည့် လီယွမ်ပင်လျှင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆမတန် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသည့် အလောင်းလေးလောင်းကို ကြည့်ရင်း လီယွမ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လော့ချန်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ကြည့်ကာ မျက်နှာမည်းမှောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မထင်မှတ်ထားဘူး... ငါ မျက်စိလွဲမှားသွားတယ်ပေါ့... မင်းမှာ အင်အားနည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့မှာ မင်းသေဖို့ အသေအချာပဲ..."

"ဒါတင်မဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါ့လူတွေကို သတ်လိုက်တယ်... ငါက မင်းကို ဒီအတိုင်း သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ လက်ခြေတွေကို ဖြတ်ထုတ်ပြီး မင်းကို ကျောက်သားပေါ်မှာ ထိုးစိုက်ထားမယ်... အသက်ရှင်ချင်လဲ ရှင်လို့မရ... သေချင်လဲ သေလို့မရစေရဘူး..."

လီယွမ်သည် တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာရင်း စကားလုံးများကို အေးစက်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်ထဲနဲ့လား..."

လီယွမ်၏ အေးစက်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စကားများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင် လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု မပြသခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် တစ်ကြိမ်မျှ အလုံးစုံအင်အားကို အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။

လင်မိသားစု၏ သားနှစ်ဦးဖြစ်သည့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်ပင် သူသည် အင်အား၏ သုံးပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် လေးပုံတစ်ပုံသာအသုံးပြုကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သုတ်သင်ပစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင်ရှိသည့် အင်အားကြီးမားမှု၊ ဓားနှလုံးအဆင့်မြင့်စွမ်းရည်နှင့် ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုမှုတို့ဖြင့် လော့ချန်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်သည်ကို တိတိကျကျ ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းသမားများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည်လား...။

သို့မဟုတ် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သုတ်သင်ပစ်နိုင်မည်လား...။

မည်သို့ဖြစ်စေကာမူ အဖြေသည် မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

လီယွမ်၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး မိုက်မဲသူတစ်ဦးပင်လျှင် လော့ချန်၏ စကားထဲတွင် ပါဝင်သည့် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်လိမ့်မည်။ သူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူတွေက ပြောကြတယ်... ကျိတော့ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေက မာနကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်လုံးထဲမထည့်ဘူးတဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီဘူး..."

"မင်းရဲ့ အင်အားက တော်တော်လေးကောင်းမွန်တယ်ဆိုတာ ငါဝန်ခံတယ်... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်အလယ်အဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကျားသစ်တပ်က စစ်သည်လေးယောက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်နိုင်တယ်ဆိုတော့လည်း... ဒါပေမဲ့ ဒါပဲလေ... မင်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးနဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်းကြားဖူးလား... 'ထုံရွှမ်နယ်ပယ်အောက်က သတ္တဝါအားလုံးဟာ ပုရွက်ဆိတ်သာသာပဲ' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း... ဒီစကားဟာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသူတွေအတွက်လည်း အတူတူပဲ..."

"ဘာ... ဘယ်လို... အဟက်... အဟား... ဟား....”

လီယွမ်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရယ်စရာအကောင်းဆုံး ပျက်လုံးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်နှယ် အလွန်သဘောကျသွားပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်မောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေတဲ့ သိုင်းသမားကို အနိုင်ယူချင်တယ်ဆိုတာ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲ... ဒီလိုလူမျိုးဟာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုတစ်ခုလုံးမှာ မရှိဘူး... မဟုတ်ဘူး... အရှေ့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးမှာတောင် မရှိဘူး..."

လီယွမ်သည် အေးစက်စွာ ဆက်လက်ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းသမားများသည် ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရန် စတင်ပြီးဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်ဖြည့်တင်းမှုရှိလျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ခုခံရေးစွမ်းအားများသည် သာမန်လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိသည့် သိုင်းသမားများထက် ရာဂဏန်းပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ၎င်းသည် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံဖြတ်ကျော်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသည့် သိုင်းသမားများကို ကြက်သတ်ခွေးသတ်သကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် လွယ်ကူလိမ့်မည်။

"ရှိမရှိကတော့ မကြာခင် အဖြေထွက်လာလိမ့်မယ်..."

လော့ချန်သည် အေးဆေးစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လီယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးရင် မမေးလိုက်ရမှာစိုးလို့... ငါ့မှာ မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်... မင်းက ဘာကြောင့် အပြစ်မဲ့ရွာသားတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလဲ..."

လီယွမ်သည် လက်ညှိုးကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှအကြောင်းမရှိဘူး... သူတို့ကို ငါ့ရဲ့ သွေးသတ်လက်စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ သွေးစွမ်းအင်က အားနည်းလွန်းတော့ သိပ်အလုပ်မဖြစ်ဘူး... ဒါကြောင့် ရွာတစ်ရွာမက နှစ်ရွာသုံးရွာ သတ်ဖြတ်ပြီး မင်းတို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာပါ... အခုကြည့်ရတာတော့ ရလဒ်က မဆိုးဘူးပဲ..."

"ဟုတ်လား..."

လော့ချန်၏ စိတ်အတွင်းတွင် ရွာဝင်ပေါက်တွင် နှလုံးဖောက်ထုတ်ခံရပြီး သေဆုံးခဲ့ရသည့် သားအမိနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး နှလုံးထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။

လီယွမ်သည် လော့ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိထားမိပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောကမှာ သန်မာသူကိုသာ ဦးစားပေးတယ်... ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့်ရမှာလဲ...”

ယုတ်မာသော မျက်နှာထားနှင့် သူက အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။

"သာမန်လူတွေရဲ့ အသက်ဟာ မြက်ပင်တစ်ပင်လိုပဲ... ပုရွက်ဆိတ်တွေသာသာပဲ... သေရင်လည်းသေတာပဲ... သူတို့ဟာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဒါဟာ သူတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ..."

"ဘယ်လိုလဲ... မင်းက သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးချင်တာလား... ဒါပေမဲ့ သနားစရာပဲ... မင်းမှာ အဲဒီလိုအင်အားမရှိဘူး... မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မှာပဲ... ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်..."

လီယွမ်၏ ကျီစယ်သလို စကားများကို ကြားရသောအခါ လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ခံစားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြသခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အကြောင်းမရှိ ဒေါသမီးလျှံတစ်ခုသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသည်။

တစ်ခွန်းပြောလည်း ပုရွက်ဆိတ်... နောက်တစ်ခွန်းပြောလည်း ပုရွက်ဆိတ်...။

ဤသို့သော မာနကြီးပြီး မောက်မာသည့် အမူအရာမျိုးသည် ယခင်က ကျိမိသားစုမှ လူများ ရောက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းနှင့် မည်မျှတူညီလိုက်သနည်း။

အကယ်၍ သူ့တွင် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများ မရရှိခဲ့ပါက သူ၏ ကံကြမ္မာသည်လည်း ဤလူများက ဖိနှိပ်ခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်မဟုတ်လား။

"ချင်း..."

လော့ချန်သည် ကြယ်ကြွေဓားကို တစ်ချက်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လီယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဓားသွားရောင်စဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အကွက်သုံးကွက်အတွင်း... မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါယူလိုက်တော့မယ်..."

လီယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ်မျှ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲ... ဟဲ... ဒီအချိန်ထိ မာနကြီးတဲ့ စကားတွေ ပြောနိုင်သေးတယ်ပေါ့... စိတ်ချပါ... ငါ့လက်ထဲမှာ မင်းသေချင်တာတောင် မလွယ်ဘူး..."

"ရှူး..."

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုက်နက် လီယွမ်သည် ခြေလှမ်းတစ်ချက်နင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားကာ လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်လာပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လီယွမ်သည် သိုင်းပညာကို အသုံးပြုရန်ပင် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ပြီး ဤလက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် မည်သည့်အကွက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသက်သက်ကိုသာ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

လီယွမ်သည် ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် လော့ချန်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

လော့ချန်သည်လည်း သူ၏ အင်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည့်စိတ်ဖြင့် သိုင်းပညာကို အသုံးမပြုဘဲ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

"သေရမှာကိုတောင် မသိတဲ့ကောင်..."

လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်အင်အားဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီယွမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားသည် ပေါင်ကိုးသောင်းနီးပါးရှိပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အင်အားထက် ရာဂဏန်းပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

လီယွမ်သည် လော့ချန်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားပြီး အဆုတ်နှင့်သွေးကြောများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကုန်သည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

ခဏမျှအတွင်း လက်သီးနှင့်လက်ဖဝါးသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်လိုက်သည်။

လီယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တစ်ချက်မျှအတွင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြင်းထန်သည့် လက်သီးအင်အားတစ်ခုသည် ဖိစီးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ခုခံလို့မရနိုင်ပေ။

ဤတဒင်္ဂအတွင်း လီယွမ်သည် သူ့ဆီသို့ ထိုးခံလာရသည်မှာ လက်သီးတစ်ချက်မဟုတ်ဘဲ မြန်ဆန်စွာ တိုက်ခတ်လာသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။