ညအခါအမဲလိုက်ခြင်း

"ဟုတ်ပြီ သားကြီးကလိမ္မာတယ်... ဒီနောက်ပိုင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေတော့... ငါက မင်းရဲ့သခင်ဖြစ်သွားပြီ..."

လော့ချန်က ရယ်မောရင်း မီးလျှံရတနာမြင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မြင်းကျောပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ပြေးစမ်း..."

"ဟီး..."

မီးလျှံရတနာမြင်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုမြှောက်လျက် ပတတ်ရပ်ကာ တချက်ဟီလိုက်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက အားပြင်းစွာ ခုန်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်က မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပေရာပေါင်းများစွာ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

"မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ပဲ..."

လော့ချန်က ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုက်ခတ်လာသော ပြင်းထန်သည့်လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားရင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဤမီးလျှံရတနာမြင်း၏ အမြန်နှုန်းသည် ယခင်အသုံးပြုခဲ့သော အပြာရောင်မြင်းထက် သုံးဆမက မြန်ဆန်လှသည်။

ဤအမြန်နှုန်းဖြင့် အပြည့်အဝခရီးနှင်ပါက သူသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ရှူး..."

လော့ချန်က ကြိုးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြင်းကို ရပ်တန့်စေသည်။

မီးလျှံရတနာမြင်းကို ဖွဖွပုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က ကျောက်သားလမ်းပေါ်ရှိ အပြာရောင်မြင်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အပြာရောင်မြင်းတစ်ကောင်က တန်ဖိုးအနည်းဆုံး ငွေသိန်းနှစ်ဆယ်ကနေ သုံးဆယ်အထိ ရှိတယ်... ဒီမြင်းတွေကို ချန်ရွှမ်မြို့ကို ယူသွားရင် အနည်းဆုံး ငွေသိန်းသုံးရာ့လေးဆယ်လောက် ရောင်းလို့ရလိမ့်မယ်..."

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း လော့ချန်သည် သူဌေးကြီးတစ်ဦးလို ခံစားမရပေ။

စွမ်းအားအဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များသည် ပိုမိုများပြားလာသည်။

သာမန်ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းပင် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသည်။

သိန်းပေါင်းများစွာဆိုသည်မှာ ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဆယ်လုံးခန့်သာ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ပိုမိုဈေးကြီးသော ကြယ်အဆင့်မြင့်ရတနာလက်နက်များနှင့် သိုင်းပညာကျမ်းများကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တွင် အရင်းအမြစ်များနှင့် အရည်အချင်းသည် အရေးကြီးလှသည်။

ထိုမဟာမိသားစုများနှင့် အင်အားကြီးဂိုဏ်းများမှ သားသမီးများသည် အရည်အချင်းသာမန်ဖြစ်နေလျှင်တောင် ရတနာဆေးဝါးများကို သုံးစွဲကာ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာကျမ်းများကို ကျင့်ကြံပြီး ထူးချွန်သောအောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်ကြသည်။

လော့ချန်ကမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်အရင်းအမြစ်ကိုမဆို လက်လွတ်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

အပြာရောင်မြင်းအားလုံးကို စုစည်းပြီးနောက် လော့ချန်က ကြိုးကို ဆွဲယူကာ ချန်ရွှမ်မြို့သို့ မြင်းစီးထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချန်ရွှမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် နေဝင်ချိန်နေလှည့်တစ်စင်းက တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် လှပစွာ ထွန်းညှိနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

လော့ချန်က မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ချက်ချင်းဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

အပြာရောင်မြင်းနှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် တင့်တယ်ထည်ဝါလှသော မီးလျှံရတနာမြင်းတစ်ကောင်သည် ဤအပေါက်ဝမြို့ငယ်လေးတွင် အာရုံမဆွဲဆောင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် လူအများ၏ လောဘစိတ်ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို ထင်ရှားစွာ ခံစားမိသည်။ ခဏတွေးတောပြီးနောက် မီးလျှံရတနာမြင်းကို ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။

"ဟီး... ဟီး... ဟီး..."

မီးလျှံရတနာမြင်းက ဟီလိုက်ပြီး ၎င်း၏ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါက လမ်းတစ်လျှောက် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အပြာရောင်မြင်းများပင် ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်နေကြသည်။

မီးလျှံရတနာမြင်း၏ ကြမ်းတမ်းသောအရှိန်ကို ခံစားမိသည့်အခါ ထိုအကြည့်များသည် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားသည်။

ချမ်းသာခြင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း အသက်ရှင်လျက် ခံစားနိုင်မှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က အနည်းငယ် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် မြင်းများကို ဆွဲယူကာ မြို့ထဲရှိ လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ဌာနခွဲဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ အုပ်ချုပ်သူသည် ပိန်လှီသော သူအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အုပ်ချုပ်သူသည် ဈေးနှိမ်ရန် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် လော့ချန်က လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခါ အုပ်ချုပ်သူ၏ သဘောထားသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်မှုများ ထပ်ကျပ်လာသည်။ သူ၏အပြုအမူသည် အလွန်ရိုသေလေးစားသည့် သဘောထားများပြည့်ဝလာသည်။

အဆုံးတွင် အပြာရောင်မြင်းတစ်ကောင်လျှင် ငွေသိန်းနှစ်ဆယ့်နှစ်သိန်းနှုန်းဖြင့် အပြီးသတ်ရောင်းချလိုက်သည်။

မြင်းတစ်ဆယ့်ကိုးကောင်ဆိုသည်မှာ ငွေသိန်းလေးရာတစ်ဆယ့်ရှစ်သိန်းဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ရွှေရောင်ငွေစက္ကူများကို လက်ခံယူပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အုပ်ချုပ်သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"လော့မြို့စားလေး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ဘက်က လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးရမလား..."

လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

အုပ်ချုပ်သူက ဆက်ပြောသည်။

“သာမာန်လူမှာ အပြစ်မရှိပေမဲ့ ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အပြစ်ဖြစ်စေတယ် ဆိုတဲ့အတိုင်း... မြို့စားလေးဆီမှာ ဒီလောက် ငွေကြေးများစွာရှိနေတဲ့အပြင် မီးလျှံရတနာမြင်းကိုပါ စီးနင်းထားတာဆိုတော့ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်မိမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ...”

"ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ချန်ရွှမ်မြို့ကနေ ချက်ချင်းထွက်ခွာမှာမလို့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့..."

လော့ချန်က အုပ်ချုပ်သူ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မည်သူမဆို လွယ်ကူစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သော အားနည်းသူတစ်ဦးမဟုတ်တော့ပေ။

အကယ်၍ မျက်စိမရှိသူတစ်ဦးဦး ရှိခဲ့ပါက သူ၏ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော လက်သံကို အပြစ်ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မီးလျှံရတနာမြင်းကို စီးနင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး လမင်းတစ်စင်းက မိုးကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ထွန်းညှိနေသည်။

ချန်ရွှမ်မြို့မှ ဆယ်မိုင်အကွာတွင် ရှားရှားပါးပါး သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း လမင်းအလင်းရောင်သည် အစက်အပြောက်များအဖြစ် ထွန်းလင်းနေသည်။

လော့ချန်သည် သစ်ရွက်ကြွေများဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်လမ်းကလေးပေါ်တွင် မြင်းစီးလာရင်း မီးလျှံရတနာမြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နှေးကွေးစေသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ရောက်လာကြပြီ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိသူတစ်ဦး နဲ့ အဆင့်ငါးရှိသူလေးဦး... ငွေကြေးဆိုတာ တကယ်ပဲ လူတွေရဲ့စိတ်ကို လှုပ်နှိုးနိုင်တာပဲ..."

လီယွမ်တို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များကို မျိုချပြီးနောက် လော့ချန်၏ အာရုံခံစွမ်းရည်သည် ထပ်မံအားကောင်းလာခဲ့သည်။

ဤမှောင်မိုက်သောပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင်ပင် ဂရုတစိုက်အာရုံခံကြည့်လျှင် ပေရာဂဏန်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်နေသမျှ လှုပ်ရှားမှုများကို သူသည် ထင်ရှားစွာ သိရှိနိုင်ပြီး မျက်လုံးဖြင့်ပင် ကြည့်ရန်မလိုအပ်ပေ။

"မြန်မြန်လုပ်... အဲ့ဒီကောင်လေးကို မလွတ်စေနဲ့..."

"ဟီးဟီး... ဘယ်အိမ်က သခင်လေးလဲမသိဘူး... ဒီလောက် စည်းစိမ်ပြသရဲတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ သူ့ကို သိုင်းလောကဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သေချာသင်ပေးရမယ်..."

တောအုပ်အပြင်ဘက်တွင် မြင်းငါးကောင်သည် လေပြင်းတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှူး..."

တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မြင်းငါးကောင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် လမင်းအလင်းရောင်အစက်အပြောက်များအောက်တွင် လမင်းဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို သိုင်းထားသည့် လှပသောလူငယ်တစ်ဦးသည် မီးလျှံရတနာမြင်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး လူငါးဦးစလုံးကို တဒင်္ဂအတွင်း အံ့အားသင့်စေသည်။

"အင်း... မင်းကိုး..."

လူငယ်၏မျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ မွေးညှင်းထူထပ်သော လူကြီးတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လော့ချန်ကလည်း ထိုသူကို မှတ်မိသည်။

ယခင်က ချန်ရွှမ်မြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဤသူက သူ့အား မြင်းဓားပြများကို မလိုက်ဖမ်းရန် တားမြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်... ဒါဆိုရင် အသက်ချမ်းသာပေးမယ်..."

စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ တောအုပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ထို့နောက်...

"ဟားဟား... အိုး... မင်းက ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားနေပြီလား... နို့နံ့မစင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကတောင် မင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်းကြားလား... သူက မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်တဲ့..."

လူငါးဦးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အားကျယ်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသတရားများ နိုးထလာပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ငါလည်း မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... မီးလျှံရတနာမြင်းနဲ့ မင်းမှာရှိတဲ့ ငွေကြေးအားလုံးကို အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးလိုက်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့စွမ်းအားကို ကိုယ့်ဘာသာဖျက်ဆီးပြီး ချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွား... အင်း..."

မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် မီးလျှံရတနာမြင်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုအခါတွင်ပင်...

လေညင်းတစ်ချက်က တောအုပ်ထဲသို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

"ရွှပ်..."

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အကျယ်ဆုံး ရယ်မောနေသော ပိန်လှီသည့်လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏လည်ပင်းတွင် သွေးရောင် ခပ်စောင်းစောင်းမျဉ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းသည် အောက်သို့ လျှောကျသွားကာ လည်တိုင်မှ သွေးများပန်းထွက်လာသည်။

"သတိထား... ဒီလူက သာမန်လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူ မဟုတ်ဘူး..."

မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အပြည့်အဝ သတိထားကာ အော်ဟစ်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့အား မည်သူမှ ပြန်လည်ဖြေကြားမလာတော့ပေ။

“ဘုတ်... ဘုတ်... ဘုတ်... ဘုတ်...”

အနောက်မှ လူလေးဦးစလုံးသည် အလောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြင်းကျောပေါ်မှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

"ဘာ..."

မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူ လေးဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းသည် သူပင်လျှင် မလုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် သစ်ပင်အရိပ်အောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရယ်မောဟန်လွှမ်းနေသော အမူအရာဖြင့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မီးလျှံရတနာမြင်းရဲ့ အမြန်နှုန်းက ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ ဆရာတစ်ဆူရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်... သူ့သခင်ရဲ့ အလျင်ကိုတော့ မင်းဘာသာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့... မင်းတို့ကို ဖယ်ရှားဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် သိပ်လွယ်ကူတယ်..."

"ဘုန်း..."

ဤစကားသည် မိုးကြိုးတစ်ချက်ကဲ့သို့ မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ထိုအခါမှသာ လော့ချန်သည် ဤနေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ရှိနေသည်ကို သူနားလည်သွားသည်။

သူတို့က လော့ချန်ကို လိုက်ဖမ်းမိသည်မဟုတ်ပေ။ လော့ချန်ကသာ သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သားကောင်နှင့် မုဆိုးသည် အစပိုင်းမှပင် နေရာလဲလှယ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးဆေးဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ မျက်စိမရှိခဲ့မိပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုး ထွက်သွားပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါမယ်..."

"နောက်ကျသွားပြီ..."

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပြေး..."

လော့ချန်ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသည့်အခါ မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီးသည် မည်သည့်အတွေးမှ မထားရှိတော့ဘဲ မြင်းဗိုက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ရွှပ်..."

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျှပ်စီးမီးပွားကဲ့သို့ ညအမှောင်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော မွေးညှင်းထူထပ်သောလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး အား၏အကူအညီဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ပျံထွက်သွားကာ သွေးများနှင့် အတွင်းကလီစာများ မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

"အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ကြိမ်ပဲရှိတယ်... မင်းက အဲ့ဒါကို သေချာမဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

လော့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ကျင်လည်စွာ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ကြယ်ကြွေဓားက လေထဲတွင် တစ်ပတ်မျှလည်ပတ်သွားပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ ခွပ်ခနဲနေထားတကျ ဝင်သွား၏။