ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း၊ ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခု

လူအနည်းငယ်ထံမှ ငွေကြေးနှင့်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် မီးလျှံရတနာမြင်းကို စီးကာ ညအမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လသည် ငွေရောင်ချိတ်ကဲ့သို့ ကောက်ကွေးလှပြီး ညလေသည် အေးစက်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်၏ ညအချိန်သည် ယခုတိုင် ဆိတ်ညိမ်ဖွယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေဆဲပင်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် လူသူအရိပ်အယောင်မရှိ၊ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် သားရဲရိုင်းများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံများသာ ကြားရသည်။

လိမ္မော်ရောင် မီးပုံတစ်ခုသည် မှိန်ဖျော့စွာ တောက်လောင်နေရင်း မင်ရောင်သန်းနေသော ဤညအမှောင်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း မီးထဲသို့ သစ်သားနှစ်ချောင်းထည့်လိုက်ပြီး မီးတောက်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်ဆိုရင် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ပြီးထွက်သွားနိုင်မယ်ထင်တယ်... ဒီမီးလျှံရတနာမြင်းကြောင့် ခရီးသွားရတာ တကယ်ကို အဆင်ပြေလှပါလား...”

ဘေးတွင်ရှိသော မီးလျှံရတနာမြင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း လော့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်ရွှမ်မြို့မှ ထွက်လာသည်မှာ သုံးရက်မပြည့်သေးသော်လည်း သူသည် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ယခင်က လင်မိသားစု၏ ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ ဤလွင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် နှစ်ပတ်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

မီးပုံသည် လုံလောက်စွာ တောက်လောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်သည် ဘေးတွင်ရှိသော မြေပြန့်ကွင်းထဲသို့ လှမ်းသွားပြီး သိုင်းပညာကို စတင်ကျင့်ကြံသည်။

သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို မတ်မတ်ထားကာ ဒူးအနည်းငယ်ကွေးထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ အိုးကြီးတစ်လုံးကို ပွေ့ဖက်ထားသည့်အလား လက်များကို လုံးဝိုင်းထားသည်။

“ဝမ်း...”

လော့ချန်သည် အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ်လုပ်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ့လက်များက ပွေ့ဖက်ထားသော လေထုသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာပြီး ဝေဝါးစွာ အိုးတစ်လုံး၏ ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်၏ ခန္ဓာသန့်စင်အင်အားသုံးနည်းဖြစ်ပြီး မိုးမြေအိုးကြီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံသွင်းရန် ရည်ရွယ်သည့်နည်းဖြစ်သည်။

အသက်ရှူသွင်းရှူထုတ်တိုင်း လော့ချန်သည် မယှဉ်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားရပြီး ထိုဖိအားသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မွေးညှင်းပေါက်များမှ စိမ့်ဝင်လာကာ ကြွက်သားများ၊ သွေးများနှင့် အရိုးများအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နေရာအနှံ့အပြည့်သည် ဖိသိပ်သန့်စင်ခံနေရသည်။

“ဒီကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်က ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ထက် ပိုကောင်းနိုင်သေးတယ်...”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩစွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤခန္ဓာသန့်စင်အင်အားသုံးနည်းတစ်ခုတည်းကိုကြည့်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်၏ ထူးခြားမှုကို သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားရသည်။

စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ရင်း လော့ချန်သည် တဖြည်းဖြည်း လေ့ကျင့်မှုအခြေအနေထဲသို့ နစ်မျောသွားသည်။

“ဟူး... ဟူး... ဟူး...”

ညသည် နက်ရှိုင်းလာပြီး အေးစက်သောလေသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။

“ခလူး...”

ရုတ်တရက်... မီးလျှံရတနာမြင်းက နှာမှုတ်သံတစ်ခုထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပြုမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ မသက်မသာဖြစ်နေသည့်အလား ရှေ့နောက်လှမ်းလျက်ရှိသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် သွေးရောင်သန်းနေသော အလင်းအစက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် အစက်နှစ်စက်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် လေးစက်၊ ရှစ်စက်...

သွေးရောင်အလင်းအစက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာပြီး ထူထပ်စွာပြည့်နှက်ကာ လော့ချန်ရှိရာနေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

မီးပုံ၏ မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ကို အားကိုးရင်း ထိုသွေးရောင်အလင်းအစက်များသည် နွားသငယ်ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်ရှိ မီးခိုးရောင်နတ်ဆိုးဝံပုလွေများဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် အများဆုံးတွေ့ရသော ကြယ်နှစ်ပွင့်အလယ်အဆင့်နတ်ဆိုးသားရဲများဖြစ်သည့် မီးခိုးရောင်ဝိညာဉ်ဝံပုလွေများပင်ဖြစ်သည်။

ဤဝံပုလွေအုပ်စုတွင် အကောင်ရေ အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ သူ့ကို သားကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။

“ဟီး.......”

မီးလျှံရတနာမြင်းသည် တဖြည်းဖြည်း မသက်မသာဖြစ်လာပြီး ထိတ်လန့်စွာ ဟိန်းသံတစ်ခုထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်း...

“ရှူး... ရှူး... ရှူး...”

မီးခိုးရောင်ဝိညာဉ်ဝံပုလွေခုနှစ်ကောင်မှာ တပြိုင်နက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံနေသော လော့ချန်ဆီသို့ အုတ်အုတ်ကျက်ကျဖြင့် ခုန်ဝင်လာသည်။

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။ လက်သီးတစ်ဝိုက်ရှိ လေထုသည် အနည်းငယ်ပုံပျက်လာပြီး အိုးသေးတစ်လုံး၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အိုးဖြင့်မြေတောင်ချီပိတ်ဆို့ခြင်း...”

အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်လှုပ်ရှားစေကာ အားအပြည့်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထုရိုက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ရိုးရှင်းလှသော လက်သီးတစ်ချက်သည် တလှည့်စီ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ထိုမသေချာမရေရာသော အိုးသေးပုံရိပ်သည် လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာပြီး ရှေ့သို့ ဖိသိပ်ကာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဖန်း... ဖန်း... ဖန်း...”

ခုန်ဝင်လာသော ဝံပုလွေခုနှစ်ကောင်သည် တုံ့ပြန်ရန်အချိန်မရလိုက်ဘဲ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်များသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သွေးသားပုံအဖြစ် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး အနီရောင်နှင့်အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ပုံစံဖြစ်သွားသည်။

လက်သီးအင်အား၏ အကြွင်းအကျန်သည် မရပ်မနား ဆက်လက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ လော့ချန်၏ ရှေ့ဘက်ငါးလှမ်းအကွာတွင် ဘာတစ်ခုမှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ဝံပုလွေများ၏ အလောင်းများသည် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် နီရဲလျက်ရှိသည်။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မီးခိုးရောင်ဝိညာဉ်ဝံပုလွေနှစ်ဆယ်နီးပါး နေရာတင် သေဆုံးသွားသည်။

ကျန်ရှိသော ဝံပုလွေများသည် ထိတ်လန့်စွာ ညည်းသံထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ပြေးကုန်သည်။

ဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် ယိမ်းယိုင်လဲကျပြီး နေရာတင်သေဆုံးသွားကာ ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်မှ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အညိုရောင်အရည်များ စီးကျလာသည်။

ထိုဝံပုလွေများသည် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ အသည်းကွဲပြီး သေဆုံးသွားခြင်းပင်။

လော့ချန်သည် ထွက်ပြေးသွားသော ဝံပုလွေများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်သီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ပဲ... ပထမကွက်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်အထိ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတယ်...”

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျင့်ကြံမှုများပြုလုပ်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်၏ ပထမကွက်ဖြစ်သော တိုက်ခိုက်ရေးအကွက် ‘အိုးဖြင့်မြေတောင်ချီပိတ်ဆို့ခြင်း’ ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်သုံးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုမှာ ၎င်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုကြည့်ရာ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည် သူ့ကိုယ်သူပင် အံ့အားသင့်စေသည်။

“အခုနက ဘယ်လိုခံစားမှုမျိုးလဲ...”

လော့ချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေသည်။

ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို အားအပြည့်အသုံးပြုစဉ် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြည့်စုံစွာ သက်သာလာသလို ခံစားရပြီး အရိုးအဆစ်များ ပြန်လည်သန့်စင်သွားသလိုပင် ခံစားရသော်လည်း ထိုခံစားမှုသည် မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သွားတာလား...”

လော့ချန်သည် အကြောင်းအမှန်ကို နားမလည်သဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ အင်အားသည် ကာလအတန်ကြာ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အင်အားသည် ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ။

အနည်းငယ်သာ တိုးတက်လာသည်ဖြစ်ပြီး ပေါင်တစ်ရာတောင် မပြည့်သော်လည်း လော့ချန်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေသည်။

ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင်သည် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယခုမူ ထိုကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပြီး ပိတ်ဆို့မှုများ ဖြေလျော့လာပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုနိုင်သည်။

ဤသေးသေးတစ်လှမ်းလေးကို မထီမဲ့မြင်မပြုသင့်ပေ။ ဤတစ်လှမ်းသည် အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။

ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ထူးချွန်သူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်ချက်များကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

“ဟဲဟဲ... ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို မျှော်လင့်နိုင်ပြီ...”

လော့ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုပြုလုပ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ဆက်လုပ်မယ်...”

အကွက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ကောင်းကင်အိုးလက်သီးစွမ်းရည်ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်သည်။

ထို့နောက် သုံးရက်ဆက်လက်၍ လော့ချန်သည် မနားမနေ ခရီးဆက်သွားသည်။

ထိုနေ့တွင် နေ့လယ်ခင်းအချိန်ရောက်သောအခါ လော့ချန်သည် မြို့ငယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လင်ယန်မြို့။

ထိုမြို့ငယ်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူနှင့် သူ၏ဖခင်သည် ဤနေရာတွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအကြီးအကဲဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ဆွန်ယင်ယန်သည် မာန်တက်စွာ သူ၏ဖခင်ကို အရှက်ခွဲပြီး မသန်စွမ်းသူဟု ခေါ်ဆိုကာ သူ့ကို အသုံးမကျသူဟု မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည့်အခိုက်အတန့်သည် ယခုတိုင် လော့ချန်၏ မျက်စိထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ လော့ချန်သည် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ၎င်း၏သားတို့ကို သူ၏ဖခင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံခိုင်းမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

“စောင့်နေကြဦး... ဒီနေ့ဟာ သိပ်မဝေးတော့ဘူး...”

မဖြူစင်သောအသက်ရှူသံကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ကြိုးဇက်ကို တစ်ချက်ဆွဲကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့သည် လော့ချန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လင်ကျန်းမြို့...

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ရေလမ်းဆုံမြို့တစ်ခုအနေဖြင့် လင်ကျန်းမြို့သည် ယခုတိုင် စည်ကားထွန်းကားလျက်ရှိသည်။

အရပ်လေးမျက်နှာ၊ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ လူအုပ်ကြီးသည် စီးဆင်းလာကြပြီး အချို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲများကို စီးလာကြသည်။ အချို့သည် ရွှေရောင်တဖိတ်ဖိတ်တောက်နေသော ရထားများဖြင့် ရောက်လာကြပြီး ထူးချွန်သူအချို့မှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံကာ ဖြတ်သန်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျက်သရေရှိဖွယ် ပုံပေါက်နေသည်။

ခရီးကို အချိန်ကြာရှည် ဆက်လက်သွားလာခဲ့ရသဖြင့် လော့ချန်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည်ကို ခံစားရပြီး လင်ကျန်းမြို့တွင် ခဏအနားယူပြီးမှ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်...

ဤသည်မှာ လင်ကျန်းမြို့တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လော့ယန်မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ရှိသည်။ အဆောက်အဦးထပ်ပေါ်မှ မြစ်တစ်ခုလုံး၏ ရှုခင်းကို လှမ်းမြင်နိုင်ပြီး ဆိပ်ကမ်းနှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် သင်္ဘောစီးရန် အဆင်ပြေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဆိုင်သည် အလွန်အမင်း လူကြိုက်များပြီး စီးပွားဖြစ်ထွန်းကားလျက်ရှိသည်။

ယခင်က လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စစ်ဆေးမှုသို့ သွားရောက်စဉ်ကလည်း ဤကျန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်တွင်ပင် တည်းခိုခဲ့ဖူးပြီး ယခုအကြိမ်တွင်လည်း ဤနေရာကိုပင် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်အနည်းငယ်သည် စုဝေးနေကြပြီး အရက်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

“ဝမ်ရှစ်ရှုန်း... အစ်ကိုကြီးက အပြာရောင်မီးဝံပုလွေကို တစ်ယောက်တည်း သတ်လိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ... ဒါက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်အဆင့်တာဝန်ပဲလေ... တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ...”

တစ်ယောက်က အလယ်တွင်ထိုင်နေသော မျက်နှာစတုရန်းပုံရှိသည့် လူငယ်ဆီသို့ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

“ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်က ဘာများဖြစ်လဲ... ဝမ်ကျောက်ရှုန်း အစ်ကိုကြီးက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်ကိုတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ထမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်...”

“ဟုတ်တယ်...”

အခြားလူငယ်နှစ်ဦးကလည်း တစ်ဆက်တည်း ချီးကျူးပြောဆိုကြသည်။

ဝမ်ကျောက်ဟု အမည်ပေးထားသော မျက်နှာစတုရန်းပုံရှိသည့် လူငယ်သည် မျက်လုံးများထဲတွင် မာန်တက်ကြွမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ပါးစပ်မှမူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာများလဲ... ဒီတစ်ကြိမ်ကံကောင်းလို့သာ အပြာရောင်မီးဝံပုလွေက ဒဏ်ရာရထားတာနဲ့ ငါ အခွင့်ကောင်းယူလိုက်တာပါ...”

“အစ်ကိုကြီးဝမ်က နှိမ့်ချလွန်းတယ်... ငါ အစ်ကိုကြီးကို ခွက်တစ်ခွက်မြှောက်ပေးမယ်...”

လူအနည်းငယ်သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထရပ်ကာ အရက်ခွက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

“ဟဲဟဲ... ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်နတ်ဆိုးသားရဲ အပြာရောင်မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ရလို့ ဒီလောက်ထိ မာန်တက်နေရတယ်ဆိုတော့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ မိုးမမြင်လေမမြင် ဖြစ်နေပြီပဲ...”

“တာယွဲ့မင်းဆက်ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုထဲမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက နာမည်နဲ့မထိုက်တန်တာ ကြာပြီ... ငါ့အထင်ကတော့ မကြာခင်မှာ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုထဲက ထုတ်ပယ်ခံရတော့မယ်... နောက်ပိုင်းမှာ တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုပဲ ကျန်တော့မယ်... လော့ရှာဂိုဏ်းနဲ့ ငါတို့လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းပဲ...”

မသင့်လျော်သော စကားသံများသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြက်ယယ်ပြုနေကြသည်။