လော့ချန်အသက်ရှင်နေသေးသလား...
Vol. 11 Ch. 161
“ဟမ်…”
လော့ချန်၏စကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှင်းလီ၏မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းမှေးကျဉ်းသွားပြီး အေးစက်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အကယ်၍ လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ပင်ဖြစ်စေ ထိုစကားထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုအဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားမိနိုင်သည်ပင်။
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာ ရှိသေးတဲ့သူက ဟောဒီလို ကြီးကျယ်တဲ့စကားတွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ…”
ကျန်ရှင်းလီသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သနားစရာပဲ… မင်းမှာ ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင့်အတန်းမရှိသေးဘူး။ ရှူးလီ၊ သူနဲ့သွားကစားလိုက်ပါဦး…”
သူ၏စကားသည် လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဟီးဟီး… ကောင်းပြီလေ…”
ရယ်သံတစ်ခုသည် ချစ်စရာကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လေးယောက်ထဲမှ လှပသောမိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် ထွက်လာသည်။
ထိုမိန်းမပျိုသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့ပါးသိမ်မွေ့ပြီး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ပြတ်သားထက်မြက်သော အရှိန်အဟုန်ကို ဖော်ညွှန်းနေသည်။ သူမသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။
“ငါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတယ်… စွမ်းအားအဆင့်မှာ ငါက မင်းထက်သာနေတာပေါ့… ဒီလိုလုပ်ကြစို့။ မင်းသာ ငါ့ရဲ့လက်ဝါးသုံးချက်ကို ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေ့မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။
“သုံးချက်မလိုပါဘူး… တစ်ချက်ဆိုရင် လုံလောက်တယ်… လှုပ်ရှားလိုက်တော့…”
ထိုမိန်းမပျိုသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် သူမနှင့်မယှဉ်နိုင်သည်ကို သိထားပြီး တစ်ချက်သာခံနိုင်မည်ဟု ထင်မြင်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြုံးလျက်ဆိုသည်။
“ကောင်းပြီလေ… ဒါဆိုလည်း တစ်ချက်ပဲ ထုတ်မယ်…”
သူမထင်မြင်ချက်အရ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် လော့ချန်ကို အပြတ်အသတ်အနိုင်ယူပြီး ဂျူနီယာလေးအတွက် တရားမျှတမှုကို ပြန်လည်ရယူပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုမိန်းမပျိုသည် လှုပ်ရှားရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်။
“ရွှီ…”
မြည်ဟိန်းသောအသံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်ချည်းထွက်ပေါ်လာသည်။
“အင်း… အဲဒါ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မီးငှက်ကြီးပဲ… လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရောက်လာပြီထင်တယ်…”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ လူအများသည် လော့ယန်မြစ်ပေါ်သို့ အကြည့်များလွှဲပြောင်းလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ယန်မြစ်ပေါ်ရှိ တိမ်မြူများသည် မီးလောင်နေသည့်အလား နီရဲတောက်လောင်နေသည်။
ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ရေမျက်နှာပြင်နှင့် ကပ်လျက် အလျင်အမြန်ပျံသန်းလာနေသည်။ ထိုငှက်ကြီး၏ အမွှေးအတောင်များသည် ရွှေရောင်နီနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြည့်ဖြိုးတင့်တယ်ကာ အတောင်နှစ်ဖက်ကို ဖြည့်ဖြည့်လိုက်သည့်အခါ အကျယ်တစ်ရာမီတာခန့်ရှိသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်လျှင် မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်မှာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက မွေးမြူထားသော နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်သည့် မီးငှက်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။
မီးငှက်ကြီးဖြတ်သန်းသွားရာ တိမ်မြူများ အငွေ့ပြန်လျက် မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းလုံးများ တဖွားဖွားထလာပြီး အကျယ်တစ်ရာမီတာရှိသော နက်ရှိုင်းသည့်ရေမြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။
မှုန်ဝါးဝါးအကွာအဝေးတွင် မီးငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူရိပ်အနည်းငယ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ဦးဆောင်နေသူသည် ပါးရိုးမြင့်မားပြီး လင်းယုန်ပခုံးနှင့် ဝံပုလွေမျက်လုံးများရှိကာ ခရမ်းရောင်ရွှေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ဖျံစွန်းတွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရွှေဘောင်များပါရှိသည်။
“ရှူး…”
မီးငှက်ကြီးသည် မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဖြတ်ပျံသန်းသွားပြီး လင်ကျန်းမြို့ဗဟိုသို့ အလျင်အမြန်ဦးတည်သွားသည်။
“ဆွန်အကြီးအကဲတို့ရောက်လာပြီ…”
ထိုမိန်းမပျိုသည် အကြည့်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှင်းလီအား ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ မြန်မြန်သွားရအောင်… ဝူမင်က အသုံးမကျသူဖြစ်သွားကတည်းက ဆွန်အကြီးအကဲရဲ့စိတ်ထားက မကောင်းတော့ဘူး… သူ့စိတ်ဆိုးတာကို ကျွန်မတို့မထိမိအောင် သတိထားရမယ်…”
“အင်း…”
ကျန်ရှင်းလီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကာ ဆိုသည်။
“မင်းကံကောင်းသွားတာပဲ… သတိထားစမ်း။ လူတစ်ယောက်က သိပ်ပြီး ထင်ပေါ်ကြီးကျယ်နေရင် ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ရဘူး… ဒီနေ့တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်… ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားစမ်းပါ…”
အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှင်းလီသည် လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်သွားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျောက်အပါအဝင် လူအုပ်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏လက်ဖဝါးများသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။
တစ်ဖက်လူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တစ်ဝက်သိုင်းသမားကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် ထူးချွန်သူဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တကယ်ပဲ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် မည်သို့အဆုံးသတ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။
“အစ်ကို… အင်း… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”
ဝမ်ကျောက်သည် လော့ချန်နှင့် စကားပြောရန်ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ၎င်း၏မျက်နှာသည် သံမဏိအလား ညိုမည်းနေပြီး နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် တဖျပ်ဖျပ်ခုန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။
“ရှူး…”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
လော့ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး တင်းကြပ်စွာဆုပ်ထားသော လက်သီးကို ဖြည်လျော့လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။
အကွာအဝေးမှာ ဝေးကွာနေသော်လည်း လော့ချန်သည် မီးငှက်ကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူနှစ်ဦးမှာ ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ဆွန်ချွမ်ဝူတို့ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးနှင့် ဒေါသများသည် သူ့ကို လွှမ်းမိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ကျန်ရှိနေသော အသိဉာဏ်သည် ထိုဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။
ဝမ်ကျောက်သည် လော့ချန်၏အတွေးများကို မသိရှိဘဲ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောသည်။
“အစ်ကို… ခုနက ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်နော်…”
ဝမ်ကျောက်သည် လော့ချန်မရောက်လာခဲ့လျှင် သူသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရရှိပြီး လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရနိုင်သည်ကို နားလည်ထားသည်။
လော့ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“လက်တစ်ဖက်အားထုတ်ရုံပါပဲ… ငါတို့အားလုံးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကတူညီတဲ့တပည့်တွေပဲ… ရန်သူကိုတော့ အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့…”
“အစ်ကိုပြောတာမမှားဘူး… လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကတပည့်တွေရဲ့ မျက်နှာညိုမည်းနေတာကြည့်ရတာ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာပဲ… နောက်ဆိုသူတို့က ငါတို့ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲအုံးမလားကြည့်ရအောင်…”
“အစ်ကို… ဒီကိုလာထိုင်ပါဦး…”
ဝမ်ကျောက်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လော့ချန်ကို ထိုင်ရန်ဖိတ်ခေါ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားပြီး နားနားကပ်ကာ စကားအနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပြောတယ်… သူက အဲဒီလော့ချန်တဲ့လား…”
လော့ချန်၏အထောက်အထားကို သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ကျောက်၏မျက်နှာသည် ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။
လော့ချန်၏ အာရုံခံစားနိုင်မှုသည် မည်မျှထက်မြက်သည်နည်း။ ၎င်းတို့၏စကားပြောသံကို ရှင်းလင်းစွာကြားလိုက်ရပြီး ဘာကိစ္စဖြစ်နေသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ဆက်စားကြပေါ့… ငါဂိုဏ်းကိုပြန်ရမယ်… နှုတ်ဆက်ပါတယ်…”
လော့ချန်သည် ကိုယ်လှည့်ကာ စားသောက်ဆိုင်မှ ဆင်းသွားသည်။
ဝမ်ကျောက်သည် လော့ချန်၏အနောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း စကားပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက သူ့ကို အကြံပေးသည်။
“အစ်ကိုဝမ်... မင်းက လော့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်နေတာကို ငါနားလည်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် သူက မင်းသားတန်းကို ပြဿနာရှာထားတယ်… ယန်ချီနဲ့လည်း သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲလုပ်ရတော့မယ်… မင်းသူနဲ့ ဆက်နွယ်နေရင် နောက်မှာ ဒုက္ခတွေထပ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်…”
“ဟုတ်တယ်… မင်းသားတန်းကလူတွေက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တတ်တယ်…”
“ရှူး… ယန်ညီငယ်လေး… မင်းသေချင်နေတာလား…”
လူအုပ်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ အသံတိတ်သွားကြပြီး စကားများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ကျောက်သည် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အရက်တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
လော့ချန်သည် စားသောက်ဆိုင်မှထွက်ခွာပြီး မီးလျှံကျောက်စိမ်းမြင်းကို စီးကာ လင်ကျန်းမြို့မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာလိုက်သည်။
စိုစွတ်အေးမြသော မြစ်လေညင်းသည် လော့ချန်ကို တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်စေသည်။
ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ဆွန်ချွမ်ဝူတို့ဖခင်နှင့်သားကို ပြန်လည်တွေးမိသည့်အခါ လော့ချန်သည် နက်ရှိုင်းသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး စီးဆင်းနေသော မြစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်သည်။
“ငါအခုထိ အားမလောက်သေးဘူးပဲ…”
ဤတစ်ကာလအတွင်း သူ၏စွမ်းအားသည် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် အနည်းငယ် မာန်ဖြည့်နေမိသည်။
သို့သော် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ဆွန်ချွမ်ဝူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ထိုခံစားချက်များသည် အငွေ့ပြန်သွားသည်။
သူ၏လက်ရှိစွမ်းအားသည် ဆွန်ချွမ်ဝူကိုပင် မမီသေးဘဲ ဆွန်ချွမ်ဝူသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဆွန်ယင်ယန်နှင့်ဆိုလျှင် သိန်းတစ်ရာကျော်အကွာအဝေးမျှ ကွာခြားနေသည်။
“အချိန်ကို အမြန်ဆုံးအသုံးချရမယ်…”
မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသောအရိပ်အယောင်များပေါ်လာပြီး လော့ချန်သည် ဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်သည်။ မီးလျှံကျောက်စိမ်းမြင်းသည် ချက်ချင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲကာ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။
တစ်ဝက်နေ့အကြာတွင် လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရောက်လာသည်။
မီးလျှံကျောက်စိမ်းမြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အပ်နှံပြီးနောက် လော့ချန်သည် တာဝန်ပေးအပ်ရာ ခန်းမကြီးသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားပြီး တာဝန်များကို အပ်နှံကာ ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အာရုံစူးစိုက်လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
“အင်း… ကြည့်စမ်း… အဲဒါ ယန်ချီနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲလုပ်ရမယ့် လော့ချန်မဟုတ်လား…”
“တကယ်သူပဲ… သူက ဒီတစ်ခါ ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်နှစ်ခုကို လက်ခံထားတာလို့ ကြားတယ်… ပြန်မလာနိုင်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ… မထင်မှတ်ဘဲ အသက်ရှင်ပြန်ရောက်လာတယ်…”
“သူတစ်ယောက်တည်း ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်လိုက်တာလား…”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး… ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်တွေက ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲ… အနည်းဆုံး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေ အတူတကွလက်တွဲမှသာ ပြီးမြောက်နိုင်မယ့်အဆင့်ပဲ… သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးပဲရှိသေးတယ်… ထပ်ပြီးပြောရရင် အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပဲ နိုးကြားထားတာ… ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး… တာဝန်ရဲ့ခက်ခဲမှုကို သိလိုက်လို့ တိုက်ရိုက်စွန့်လွှတ်လိုက်တာဖြစ်ရမယ်…”
“အင်း… ဒါဖြစ်နိုင်တယ်…”
“သွားကြည့်ကြစို့…”
ယန်ချီနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲသဘောတူထားမှုကြောင့် လော့ချန်သည် ယခုအခါ အပြင်စည်းတွင် နာမည်ကြီးသူဖြစ်လာသည်။ သူရောက်လာသည်နှင့် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် သူဖြစ်လာသော အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တာဝန်ပေးအပ်ရာ ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဒုတိယကျောက်စိမ်းနံရံရှေ့သို့ ဦးတည်သွားသည်။
“ဒီမှာ…”
လင်လော့ညီနောင်နှစ်ယောက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်တာဝန်ကို ဖော်ပြထားသော သစ်သားပြားကို တွေ့ရှိပြီး လော့ချန်သည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်တစ်ခုပဲ… ဘာဖြစ်နေတာလဲ…”
“လင်လော့ညီနောင်နှစ်ယောက်… သူတို့နှစ်ယောက်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းသူတွေပဲ…”
လော့ချန်သည် လင်လော့ညီနော်နှစ်ယောက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် တာဝန်ပြားကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်သည် အံ့အားသင့်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်။
ဤဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုသည် လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး ဝိုင်းအုံလာသူများသည် တဖြည်းဖြည်းများပြားလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သံတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်းထွက်ပေါ်လာသည်။
“အင်း… လော့ချန်… မင်းအသက်ရှင်နေသေးတာလား…”
လော့ချန်သည် ထိုအသံကိုကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာဖြူဖပ်ဖပ်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် ထိုသူကို မှတ်မိသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို လင်ကွမ်မြို့မှ ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးရန် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်ကို လက်ခံမှုမှ တားဆီးခဲ့သူဖြစ်သည်။
ထိုသူက သူသည် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းတာဝန်ကို လက်ခံရန် မစွမ်းနိုင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေမင်းတံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်နေသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။
ထိုသူကို ဂရုမစိုက်လိုသဖြင့် လော့ချန်သည် ကိုယ်လှည့်ကာ တာဝန်အပ်နှံရာ ကောင်တာသို့ ဦးတည်သွားသည်။