အံ့မခန်းဆုလာဘ်

ဖြူဖျော့ဖျော့လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ယန်လီ၏ စွမ်းအားအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ဖြစ်ပြီး အပြင်စည်းတပည့်များထဲတွင် အနည်းငယ်ထင်ရှားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

လော့ချန်က သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်လီ၏ မျက်နှာထက်တွင် အရှက်ရမှုအရိပ်အယောင်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ...

“ဟဲ... မင်း လင်ကွမ်မြို့ကို မသွားရဲခဲ့ဘူးပဲ။ ဒါလည်း မဆန်းပါဘူး။ မင်းရဲ့စွမ်းအားနဲ့ဆို သွားရင် အသက်ပုံပြီး အလကားသေရမှာပဲ။ အစကတည်းက ငါပြောတာကို နားထောင်ပြီး ဒီအလုပ်ကို လက်မခံခဲ့ရင် အချိန်တွေနဲ့ အားတွေကို အလဟဿဖြုန်းစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့...”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

‘ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ခွေးဝဲစားတစ်ကောင်လိုပါလား’

ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အလုပ်ပြီးမြောက်မပြီးမြောက်ဆိုတာ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ...”

“ငါက မင်းကို သတိပေးနေတာပါ။ မင်း အပြင်စည်းတပည့်ဖြစ်လာတာ သုံးလလောက်ရှိပြီမဟုတ်လား။ အပြင်စည်းတပည့်တွေက သုံးလအတွင်း ဂိုဏ်းရဲ့အလုပ်တစ်ခုမှ မပြီးမြောက်ရင် အပြစ်ပေးခံရမယ်ဆိုတာ မင်းလည်း သိမှာပါ။ ပြစ်ဒဏ်ပေါ့ရင် အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် ရာထူးချခံရမယ်...”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် ယန်လီက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျီစယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အို့... ငါ နည်းနည်းမေ့လို့... မင်းက ဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူးပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလည်း သိပ်မကြာခင် အသက်ရှင်နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ စီနီယာယန်ချီက နောက်ဆယ့်ငါးရက်မှာ မင်းနဲ့ အသက်နဲ့အသက်လောင်းပြီး တိုက်ရမယ့်ပွဲကို မျှော်လင့်နေတာလေ...”

“ငါ ဘယ်လောက်ထိ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ပူပေးစရာမလိုဘူး...”

လော့ချန်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လျက် ယန်လီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းရဲ့အလုပ်ကိစ္စပြောရရင်တော့ ငါက လင်ကွမ်မြို့က မြင်းခိုးဓားပြတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းတဲ့အလုပ်ကိုပါ ပြီးမြောက်ပြီးပြီကွ...”

လင်ကွမ်မြို့မှ မြင်းခိုးဓားပြတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းတဲ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်ပြီးပြီ...

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် အနီးအနားရှိ လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များသည် လော့ချန်ဆီသို့ စုစည်းလာကြပြီး အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤအလုပ်သည် ဂိုဏ်းသုံးခုမှ ထူးချွန်တပည့်ဆယ်ဦးကျော်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်သမားများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ယခုဆိုလျှင် အကြီးအကဲအချို့က ဤအလုပ်ကို ကြယ်သုံးပွင့်အလုပ်အဖြစ် အဆင့်မြှင့်ရန် စဉ်းစားနေပြီဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ လော့ချန်က တစ်ဦးတည်း ဤအလုပ်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်း မအံ့အားသင့်ဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။

“ဟား.. ဟား...”

ယန်လီ အနည်းငယ်ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် အော်ရယ်လိုက်သည်။

“မင်း တစ်ယောက်တည်း လင်ကွမ်မြို့က မြင်းခိုးဓားပြတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းတဲ့အလုပ်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်ဟုတ်လား။ ဒီလို စကားမျိုးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲတာ တကယ်ပဲ လျှာကို လေနောက်ပါသွားမှာ မကြောက်ဘူးပဲ...”

လူအုပ်ထဲမှ တချို့ကလည်း ပြုံးစိစိဖြင့် လှောင်ရယ်ကြသည်။

လော့ချန်၏ စကားကို မည်သူမျှ အမှန်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။

ဤအလုပ်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်သမားများပင် လက်လျှော့ထားရသည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က မည်သည့်အဆင့်နည်း...

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိပြီး နိုးကြားထားသည့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကလည်း အသုံးမကျသည့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ ကျီစယ်နေသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်နှာထက်တွင် အမူအရာတစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ယန်လီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ငါ ဒီအလုပ်ကို တကယ်ပဲ ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ယန်လီက မထီမဲ့မြင်ပြုလျက် ချက်ချင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။

“မင်း ဒီအလုပ်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ငါ ဒီကနေ တောင်ခြေထိ လှိမ့်ဆင်းသွားမယ်...”

လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒါ မင်းကိုယ်တိုင်ပြောလိုက်တာနော်...”

လော့ချန်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယန်လီ၏ စိတ်ထဲတွင် မသင်္ကာစရာတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးသည် ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူကိုယ်တိုင် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဤအလုပ်၏ ခက်ခဲမှုကို လူတိုင်းသိသည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်သမားများပင် မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိပြီး အသုံးမကျသည့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနိုးကြားထားသူ အဆင်မပြေတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြီးမြောက်နိုင်မည်နည်း။ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ယန်လီက ပါးစပ်ကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းပြုံးလျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဟန်ဆောင်ပြီး ကြွားဝါနေစရာမလိုဘူး... ငါ ယန်လီက မိုးမြေရှေ့မှာ တည်ကြည်သူပဲ... ပြောရဲရင် လုပ်ရဲတာပဲ...”

လော့ချန်က ထပ်ပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ကောင်တာရှေ့သို့ လှည့်လာသည်။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် အလုပ်အပ်ဖို့လာတာပါ...”

ကောင်တာနောက်တွင်ရှိသူမှာ ဟယ်မျိုးရိုးရှိသည့် ပိန်ကပ်ပိန်ကပ်သော သူအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက ယခုတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို မြင်ပြီးဖြစ်သည်။ ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်တံဆိပ်ပြားတွေ...”

လော့ချန်က အလုပ်တံဆိပ်ပြားလေးခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက အလုပ်တံဆိပ်ပြားလေးခုကို ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်စ ပေါ်လွင်လာသည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်အလုပ်တစ်ခု၊ ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းအလုပ်သုံးခု။

ဤအလုပ်တစ်ခုချင်းစီသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူတစ်ဦးမှ မလုပ်နိုင်သည့်အလုပ်များဖြစ်သည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်သမားများပင် သတိထားပြီး ဆင်ခြင်ရမည့်အလုပ်များဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းအရ ကိုယ့်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သည့်အလုပ်များကို လက်ခံလို့မရဟူသည့် စည်းကမ်းမရှိပေ။

တပည့်များအနေဖြင့် မိမိစွမ်းအားကို မမှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းမိပြီး အဆင့်မြင့်အလုပ်များကို မဆင်မခြင်လက်ခံလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ထိုသူများသည် အသက်ပုံပြီး ဆုံးရှုံးသွားသူများနှင့် အချိန်နှင့်အားအင်များကို အလဟဿဖြုန်းတီးသွားသူများသာ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း လော့ချန်ကို ထိုသို့သော လူမျိုးတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ခေါင်းကိုမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်အထောက်အထားတွေ...”

အနီးအနားရှိလူများကလည်း လည်ဆွဲထောင်လျက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ယန်လီကတော့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်ထားပြီး လှောင်ပြောင်သလို အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် ဦးခေါင်းတစ်လုံးပါရှိသည်။

ဆေးမှုန့်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသဖြင့် ဦးခေါင်းသည် သေဆုံးချိန်ကအတိုင်း မပြောင်းလဲပေ။ ထိုဦးခေါင်းသည် အရိပ်မဲ့ခိုးသူ၏ ဦးခေါင်းဖြစ်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက ထိုဦးခေါင်းကို စာရွက်စာတမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်အလုပ်ပြီးမြောက်တယ်... ဂိုဏ်းအလုပ်အတွက် အမှတ်နှစ်မှတ် ဆုချမယ်...”

ယန်လီက ပါးစပ်ကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်အလုပ်လောက်တော့ သူလည်း လုပ်နိုင်သည်ဟူသည့်အမူအရာဖြစ်သည်။

လော့ချန်က နောက်ထပ်အထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အထဲတွင် လင်လော့ညီနောင်နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းများ၊ လင်မိသားစုမှ မင်းသမီးလေး၏ ကိုယ်တိုင်ရေးထားသည့်စာ၊ လီယွမ်၏ ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်တံဆိပ်ပြားနှင့် နတ်ဆိုးမြင်းတပ်၏ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားတို့ ပါရှိသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက အထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်လော့ညီနောင်နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းများကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ မှင်သက်မိသွားသည်။

ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်တံဆိပ်ပြားနှင့် နတ်ဆိုးမြင်းတပ်၏ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။

“အကြီးအကဲ... ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လော့ချန်က ဟယ်အကြီးအကဲ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အနည်းငယ်ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက ခေါင်းမော့လာပြီး တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ...”

လော့ချန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက လင်ကွမ်မြို့အပြင်က မြင်းခိုးဓားပြတွေပါ... ကျွန်တော်...”

“အို့... မင်း ထပ်ပြီး ပြောစရာမလိုတော့ဘူး...”

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လော့ချန်၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်လည်ထုပ်ပိုးပြီး ကောင်တာနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားကာ လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လော့ချန်ကတော့ မကြာမီ နားလည်လိုက်သည်။

ချူဧကရီ၏ ပျောက်ဆုံးမှုနှင့် ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်၊ နတ်ဆိုးမြင်းတပ်တို့ ဤအရေးကြီးချိန်တွင် လင်ကွမ်မြို့၌ ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ဟယ်အကြီးအကဲသည် ဂိုဏ်းထိပ်သီးများထံ သတင်းပို့ရန် သွားခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်လီက လော့ချန်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လျက် လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း ပြီးသွားပြီ... အလုပ်အထောက်အထားအတုတွေနဲ့ အကြီးအကဲကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့။ ဒါက ကြီးကြီးမားမား အပြစ်ပဲ... ပြစ်ဒဏ်ပေါ့ရင် အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် ရာထူးချခံရမယ်။ ပြစ်ဒဏ်ပြင်းရင် စွမ်းအားဖျက်ဆီးခံရပြီး ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပယ်ခံရမယ်... မင်း ပြီးသွားပြီ...”

ယန်လီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လော့ချန်သည် ဤအလုပ်အား ပြီးမြောက်နိုင်စွမ်းရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူထုတ်ပြသည့် အလုပ်အထောက်အထားများသည်လည်း အတုဖြစ်ရမည်။

အကြီးအကဲ၏ ထူးဆန်းသည့် တုံ့ပြန်မှုသည်လည်း ထိုအချက်ကို သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

လော့ချန်ကတော့ ဒေါသမထွက်ဘဲ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို မင်းက စိတ်ပူပေးစရာမလိုဘူး... မင်း ကိုယ်ပြောထားတဲ့စကားကိုပဲ မမေ့ဖို့ သတိထားလိုက်...”

ယန်လီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်း ဘယ်လောက်ထိ ပါးစပ်မာနိုင်မလဲ ငါကြည့်ဦးမယ်...”

လမ်းကြောင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့ပေ။

“ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ...”

ယန်လီက စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်ကို အပြစ်ပေးခံရသည့် မြင်ကွင်းကို သူ မျှော်လင့်စောင့်စားလျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက လမ်းကြောင်းထဲမှ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။

“တော်တော်ကြာတော့မှ ရောက်လာပြီ...”

ယန်လီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအောက်တွင် ဟယ်အကြီးအကဲက ကောင်တာနောက်သို့ ရောက်လာပြီး လော့ချန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းအလုပ်သုံးခု ပြီးမြောက်တယ်... ဆုငွေ သိန်းနှစ်ထောင်ငါးရာ့ခြောက်ဆယ်သိန်းတန်နှစ်ရွက်... ဂိုဏ်းအလုပ်အတွက် အမှတ်နှစ်ဆယ့်ခြောက်မှတ် ဆုချမယ်...”

“ဘာ...”

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ စကားသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ဖက်လုံးရှိ အပြင်စည်းတပည့်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက ကြေညာလိုက်သည့် သတင်းသည် ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤအံ့မခန်းဆုငွေတစ်ခုတည်းကပင် လူများစွာကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

သာမန်အားဖြင့် ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းအလုပ်များသည် ဆုငွေ နှစ်သိန်းမှ သုံးသိန်းခန့်သာရှိပြီး ဂိုဏ်းအလုပ်အတွက် အမှတ်နှစ်မှတ်သာ ရရှိလေ့ရှိသည်။

သို့သော် လော့ချန်ကတော့ တစ်ခါတည်းမှာ ဆုငွေ သိန်းနှစ်ထောင့်ငါးရာကျော်နှင့် ဂိုဏ်းအလုပ်အတွက် အမှတ်နှစ်ဆယ့်ခြောက်မှတ်ကို ရရှိသွားသည်။

ထို့အပြင် လော့ချန်တစ်ဦးတည်းက ကြယ်နှစ်ပွင့်ထိပ်တန်းအလုပ်သုံးခုကို မည်သို့အားဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်မည်နည်း။

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”