← Chapters

လက်သီးတစ်ချက်။ အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်မယ်...

Vol. 11 Ch. 163

လက်သီးတစ်ချက်။ အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်မယ်...

Vol. 11 Ch. 163

ဆုကြေးငွေ နှစ်သန်း၊ ငါးသိန်း၊ ခြောက်ထောင်...။

ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်မှတ်။

ဤဆုကြေးများကို သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်သုံးခု။ ထိုအထဲမှ လင်မိသားစုက လစာပေးသည့် အကာအကွယ်ပေးရေးတာဝန်ကို ဖယ်ထားလျှင် ကျန်တာဝန်နှစ်ခုအတွက် ဆုကြေးငွေမှာ ငါးသိန်းခြောက်ထောင်၊ ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်မှာ ခြောက်မှတ်သာ ဖြစ်သင့်သည်။

ယခုတော့ ထိုပမာဏထက် ဆများစွာ ပိုများလာသည်။

“အကြီးအကဲ၊ ဒီဆုကြေးငွေက…”

ဟယ်အကြီးအကဲက ဖြေကြားရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်... အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟယ်အကြီးအကဲ... သင်များမှားနေလေသလား…”

ယန်လီက လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောသည်။

“သူ့လိုလူက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမြောက်နိုင်မှာလဲ။ ဒီဆုကြေးငွေကလည်း ဘာကိစ္စလဲ…”

ဟယ်အကြီးအကဲက ယန်လီကို လျစ်လျူရှုပြီး လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

“လင်ကွမ်မြို့က မြင်းဓားပြတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရာမှာ မင်းပြသခဲ့တဲ့ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ဂိုဏ်းကြီးက မင်းကို ဆုကြေးငွေ နှစ်သန်းနှင့် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ် နှစ်ဆယ်ကို အပိုဆုချီးမြှင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒီဆုကြေးတွေကို မင်းရဲ့ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားပြီး မင်းလိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း ထုတ်ယူနိုင်တယ်...”

“မင်းကောင်းကောင်း ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံပြီး နောင်မှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက်နားလည်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကြီးသည် ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် နတ်ဆိုးမြင်းတပ်များ လင်ကွမ်မြို့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည့်ကိစ္စကို အလွန်အလေးထားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ဆုကြေးများစွာ ချီးမြှင့်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသတင်းက လော့ချန်ကို အလွန်ဝမ်းမြောက်စေသည်။

နှစ်သန်းဆိုသော ဆုကြေးငွေဆိုသည်မှာ ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတစ်ခုပင်။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ် နှစ်ဆယ်ပါ ရှိသေးသည်။

ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ဤအမှတ်များဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ဂိုဏ်းတာဝန်များကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များသည် အခြားသော အကျိုးကျေးဇူးများစွာလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့ဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေး၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်များ၊ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များကို လျှော့စျေးဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ပံ့ပိုးမှုအမှတ်များ တစ်ဦးချင်းစီ၏ သတ်မှတ်ပမာဏသို့ ရောက်ရှိပါက အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ်သို့ပင် တိုက်ရိုက်ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။

ဂိုဏ်းတပည့်တိုင်းသည် ဤပံ့ပိုးမှုအမှတ်များကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။

သို့သော် ဤအမှတ်များကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။ ကြယ်နှစ်ပွင့်တာဝန်တစ်ခုပြီးမြောက်လျှင် နှစ်မှတ်သာရပြီး၊ ကြယ်သုံးပွင့်တာဝန်တစ်ခုပြီးမြောက်လျှင် သုံးမှတ်သာ ရရှိသည်။

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ စကားများက အားလုံးကို နိုးကြားစေသည်။

ထိုခဏတွင် မျက်လုံးတစ်စုံစီက လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လာကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ မနာလိုမှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်သန်းနှင့် ဂိုဏ်းအတွက် ပံ့ပိုးမှုအမှတ်နှစ်ဆယ်ဆုကြေးပင်။

ဤပမာဏရရှိရန် ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်များကို ဆယ်ခုနီးပါး ပြီးမြောက်ရန် လိုအပ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ဆုကြေးမျိုးရရှိရန် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ရှိ တပည့်များပင်လျှင် စိတ်အေးလက်အေး မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသအမျက်ကြောင့် ယန်လီ၏ မျက်နှာအသွင်တို့ပင် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေပြီး စူးစူးဝါးဝါး မေးမြန်းသည်။

“ဟယ်အကြီးအကဲ။ သင်တို့တကယ်ပဲ သေချာစစ်ဆေးခဲ့ရဲ့လား။ လော့ချန်က ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမြောက်နိုင်မှာလဲ…”

“ဟမ်…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟယ်အကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသတစ်စွန်းတစ်စ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ်ဆူပူလိုက်သည်။

“ယန်လီ။ မင်းက ငါ့ကို သံသယရှိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် စစ်ဆေးရေးအကြီးအကဲတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သံသယရှိတာလား။ လော့ချန်က လိမ်လည်မှုလုပ်ထားသလား မလုပ်ထားသလားဆိုတာ စစ်ဆေးရေးအကြီးအကဲတွေက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသားပဲ။ ဒီနေရာမှာ မင်းလက်ညှိုးထိုးပြီး ဝေဖန်ပိုင်းခြားခွင့် မရှိဘူး…”

ယန်လီတစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လော့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါမယုံဘူး… သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိတယ်။ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပဲ နိုးကြားထားတာ။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမြောက်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ထင်ရှားတဲ့ပြဿနာပဲ။ သင်တို့အားလုံးကို သူက လှည့်စားနေတာ…”

“မဆင်မခြင်ပြောဆိုနေတာပဲ…”

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်မှုပျက်ယွင်းသွားပြီး ယန်လီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်...

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘုန်း…”

ဟယ်အကြီးအကဲ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှထူးကဲသနည်း။ မျက်ဝန်းတစ်စုံ၏ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် ယန်လီတစ်ယောက် ဧရာမတူဖြင့် ထုရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကာ သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ အဆမတန် လွင့်သွားရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်လီတစ်ယောက် စိတ်တည်ငြိမ်လာပြီး ချက်ချင်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ ပြောသည်။

“အကြီးအကဲ၊ တပည့်မှာ တခဏစိတ်လွတ်သွားမိပြီး တမင်တကာ စော်ကားလိုစိတ်မရှိပါဘူး…”

ဟယ်အကြီးအကဲက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သံပြုသည်။

“နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး မဆင်မခြင်လုပ်ရဲရင် ငါ့ဆီက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံမှုကို မင်းခံရလိမ့်မယ်…”

ယန်လီ၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင်ဖြစ်သွားပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ယနေ့တွင် သူသည် လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရခဲ့ရုံမက အကြီးအကဲတစ်ဦးကိုပါ မတော်မတရား ပြစ်မှားမိခဲ့သည်။

ဤအားလုံးမှာ လော့ချန်ကြောင့်ပင်။

“ဒီနေ့ရဲ့ အကြွေးကို ငါမှတ်ထားပြီ…”

အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်းထားခဲ့ပြီး ယန်လီက လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ခဏစောင့်ဦး…”

လော့ချန်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ယန်လီကို တားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကစားသလိုမျိုး ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။

“မင်းတစ်ခုခု မေ့နေတယ်ထင်တယ်… ဒီကနေ တောင်ခြေထိ မင်းကိုယ်တိုင် လိမ့်ဆင်းသွားမလား ဒါမှမဟုတ် ငါကူညီပေးရမလား…”

လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားပြီး ဤကိစ္စကို ယခုမှပြန်သတိရလာကြသည်။ အားလုံးက ယန်လီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာမှ တောင်ခြေထိ တကယ်လိမ့်ဆင်းသွားရမည်ဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် မည်သည့်မျက်နှာနှင့် လူတွေ့ရမည်နည်း။

“မင်း…”

ယန်လီ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာပြီး သွားများကိုကြိတ်ကာ ပြောသည်။

“လော့ချန်။ မင်းလူကို ဒီလောက်ထိ အနိုင်ကျင့်နေတာလား…”

အပြင်စည်းတပည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေသည်။

“လော့ချန်၊ ငါတို့အားလုံးက တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေပဲ။ ခွင့်လွှတ်နိုင်တဲ့နေရာမှာ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ…”

လော့ချန်က မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သူက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ပြီး စကားလုံးတွေနဲ့ ဖိနှိပ်နေတဲ့အခါ မင်းဘာလို့ ဒီလိုထွက်ပြောမလာခဲ့တာလဲ။ အခုမှ ထွက်ပြီး လူကောင်းလုပ်နေတာလား…”

ထိုမိန်းကလေးမှာ လော့ချန်၏ အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီမြန်းလာသည်။

ယန်လီ၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိရောင်ဖြစ်နေပြီး ပြောသည်။

“လော့ချန်၊ မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ကို အဆုံးထိ ဖိနှိပ်မလို့လား…”

လော့ချန်က ယန်လီ၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့်အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အဆုံးထိဖိနှိပ်တယ်ဟုတ်လား။ ဒီအရာအားလုံးက မင်းကိုယ်တိုင်ရှာထားတဲ့ ဒုက္ခတွေပဲ။ မင်းလိမ့်ဆင်းမသွားချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရင် ဒီနေ့အတွက် မင်းကို ငါခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ လမ်းနှစ်သွယ်ရှိတယ်။ တစ်ခုကို ရွေးလိုက်…”

ယန်လီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းများ လက်သွားသည်။

ဤနေရာမှ တောင်ခြေထိ လိမ့်ဆင်းသွားရမည်ဆိုလျှင် နောင်တွင် မည်သည့်မျက်နှာနှင့် လူတွေ့ရမည်နည်း။ ၎င်းမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် ရှချီကို အနိုင်ယူခဲ့သည်မှာ သူ၏စွမ်းအားမှာ ထူးခြားလှသည်မှန်သော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသာရှိပြီး အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသာ နိုးကြားထားသူဖြစ်သည်။

ယန်လီမှာ စစ်မှန်သော လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူတစ်ယောက် လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိပြီး ၎င်းမှာ လွယ်ကူလှသည်ဟု ထင်မြင်ထားသည်။

ဤအတွေးဖြင့် ယန်လီတစ်ယောက် ခြေတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မာန်ဖီကာ ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ။ ဒီလက်သီးတစ်ချက်ကို ငါခံမယ်…”

“ဟွမ်း…”

စကားသံပြီးဆုံးသည်နှင့် ယန်လီက အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မှုန်ဝါးဝါးရေစီးကြောင်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်းအတွင်းတွင် ကြယ်လေးပွင့်တို့ မျောနေသည်။

လော့ချန်က ဟယ်အကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဟယ်အကြီးအကဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက သဘောတူညီချက်ပဲ။ ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ယန်လီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

“မင်းကောင်းကောင်း ခံထားရမယ်နော်…”

ယန်လီက လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သိပ်မထူးခြားသည့် ခံစားချက်ကိုသာ ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

“မလိုအပ်တဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့။ ထိုးလိုက်တော့…”

လော့ချန်က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ရိုးရှင်းလှသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း လေထုကို ပေါက်ကွဲသံများဖြစ်ပေါ်စေပြီး လှိုင်းလုံးများ လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး…”

လက်သီးမရောက်မီ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လက်သီးရိုက်ချက်အသံက ယန်လီ၏ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ပြေးထွက်ရန်မှာ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထောင်ထားပြီး အားကုန်ထိန်းထားရသည်။

“အား…”

စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက တာဝန်ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်လီတစ်ယောက် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဆယ်မီတာကျော်လောက် လွင့်ထွက်သွားပြီး တာဝန်ခန်းမကြီး၏ နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိကာ အားမရှိစွာ လျှောကျလာသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ထိပ်ဖျားအထိ ပုံပျက်နေပြီး အရိုးများအားလုံး ကျိုးပဲ့သွားကာ ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

ယန်လီ၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပွဲကြည့်နေသော အပြင်စည်းတပည့်များမှာ အေးစက်စွာ အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်လီ၏ စွမ်းအားမှာ အားနည်းသည်မဟုတ်ပေ။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်ရှိ သိုင်းသမားများထဲတွင် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး တစ်ဖက်က ခုခံရန်ပင် မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူတစ်ဦးလား။

ဟယ်အကြီးအကဲက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်တာဝန်များကို ပြီးမြောက်နိုင်သူဖြစ်သဖြင့် ဤရလဒ်မှာ သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာမဟုတ်ပေ။

သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ လော့ချန်၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ရောက်ရှိနေပြီလဲ ဆိုသည့်အချက်ပင်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ ထိပ်သီးအဆင့်လား။

သို့မဟုတ် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောက်ရှိနေပြီလား။

သို့သော် ဤအားလုံးမှာ ဤတာဝန်များကို လော့ချန်ကိုယ်တိုင်က ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

လူအများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ချန်က တပည့်တံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တာဝန်ခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်လီတစ်ယောက် အားထုတ်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ရုန်းကန်ပြီး ပြောသည်။

“လော့ချန်။ မင်းသိပ်ကြီးကျယ်နေရတာလည်း သိပ်မကြာလှဘူး… စီနီယာယန်ချီက ပြောထားတယ်။ နှစ်ပတ်အကြာမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲမှာ မင်းကို အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်တဲ့… အသက်ရှင်လျက် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်…”

“မင်းကိုယ်မင်း အရင်စိုးရိမ်ထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မင်းလက်နှစ်ဖက်က မသေချာရင် လုံးဝဖြတ်တောက်ရလိမ့်မယ်…”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ဤလက်သီးတစ်ချက်မှာ အင်အားကို ထိန်းထားခဲ့သော်လည်း ယန်လီကို တစ်လမှ နှစ်လအထိ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလှဲစေရန် လုံလောက်သည်။

“မင်း…”

ယန်လီက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သွေးတစ်ပွက်ထပ်မံ အန်ထွက်လာသည်။

All Chapters