အသွေးအသားပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှလူများ ရောက်လာသည်...

“လော့ချန်၊ အခုက နောက်နေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး... ဒီအရာက အသက်နဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စဖြစ်တယ်... တကယ်လို့ မတတ်နိုင်ရင် စီနီယာယွမ်မန်လီကို အကူအညီတောင်းလိုက်လေ... သူက ထွက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်...”

ယွမ်ချီလန်က လော့ချန်ပြောလိုက်သည့် ‘ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ မကြာခင်တက်လှမ်းနိုင်မည်’ ဆိုသည့်စကားကို နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ထင်ကာ အလေးအနက်မယူခဲ့ပေ။

လော့ချန်ကလည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ... ငါ သတိထားပါတယ်...”

လဝက်အတွင်း သူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အခုအချိန်မှာ ဘာမှရှင်းပြစရာမလိုပေ။

သုံးယောက်သား ခဏထပ်ပြီး စကားပြောပြီးနောက် ယွမ်ချီလန်နှင့် တစ်ဖက်လူသည် ထွက်သွားရန် ထရပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

“အရင်ဆုံး ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို ထိုးဖောက်ရမယ်...”

အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုပုလင်းထဲတွင် ယွမ်မန်လီက လက်ဆောင်ပေးထားသည့် ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ‘နိုးကြားဆေးလုံး’ ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်စိတ်ဓာတ်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ပြီး ဉာဏ်အမြော်အမြင်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်သဖြင့် လော့ချန်တစ်ယောက် အောင်မြင်မည်ဟု အပြည့်အဝယုံကြည်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် မိမိ၏အခြေအနေကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် မြှင့်တင်လိုသည်။

နိုးကြားဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး လော့ချန်သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အေးမြသောခံစားမှုတစ်ခုသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် လက်မောင်းခြေထောက်များအထိ စီးဆင်းသွားပြီး သူ့ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပြည့်လျှံစွာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်လာကာ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း ကြည်လင်လာသည်။

“စလိုက်ရအောင်...”

နိုးကြားဆေးလုံးကို သောက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး ခန္ဓာထဲရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ရန် စတင်လိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်ရှိလုနီးပါး လူနှစ်ဦးနှင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားနှစ်ဆယ်ကျော်တို့၏ စွမ်းအင်သည် မည်မျှပြင်းထန်လိုက်သနည်း။

လော့ချန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်သည် ရေကာတာပြိုကျသည့်ရေလှိုင်းပမာ လက်မောင်းခြေထောက်များဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး အရိုးနှင့်သွေးသားများကို သန်မာစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲရှိ နဂါးချီစွမ်းအင်သည်လည်း ထိုစွမ်းအင်ကို အငမ်းမရ ဝါးမျိုလိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နဂါးချီစွမ်းအင်ပေါ်ရှိ မူလက မှေးမှိန်နေသော နဂါးအကြေးများသည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ကြယ်အလင်း ဖျတ်လတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

“ဂီး...”

လော့ချန်၏ ဒျန်တန်အတွင်း နဂါးတစ်ကောင်၏ မြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဤအချိန်တွင် စွမ်းအင်လေပြွန်ထဲတွင် လှည့်လည်နေသော နဂါးချီစွမ်းအင်သည် ခန္ဓာပေါ်တွင် အကြေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြယ်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေကာ အသက်ဝင်လှသည်။ ဦးချိုများသည်လည်း ထင်ရှားလာပြီး ရှေးဟောင်းစစ်မှန်သောနဂါး၏ တန်ခိုးကြီးမားမှုကို အနည်းငယ်ပြသနေသည်။

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ် ဆဌမအဆင့်...

အောင်မြင်ပြီ။

ဤအချိန်တွင် လော့ချန်၏ အင်အားသည် ဆက်လက်မြှင့်တင်လာသည်။

ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်တစ်ရာ။

ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်နှစ်ရာ။

ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်သုံးရာ...

အင်အား ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်လေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ မြှင့်တင်မှုအရှိန်သည် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားသည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မလုံလောက်ဘူး...”

လော့ချန်သည် စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ဖြင့် တက်လှမ်းရုံဖြင့် ပေါင်တစ်သောင်းအင်အားနှင့် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ကြောင်း သိမြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

“အခုတော့ ဖောက်ထွက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ...”

ညစ်ညမ်းသောလေကို တစ်ချက်ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ကြယ်လေးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေး ‘မင်ကျင့်ဆေးလုံး’ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျိုချလိုက်ပြီး အဆင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

သိမ်မွေ့စွာ ကြားရသည့် မိုးကြိုးသံတစ်သံသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုသက်ရောက်မှုကြောင့် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စရစ်များ လွင့်စဉ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် အားကုန်ထိုးဖောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏စွမ်းအားအဆင့်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားပြီး အတားအဆီးမရှိဘဲ ဆက်လက်မြင့်တက်လာသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက် အစောပိုင်း။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက် အလယ်ပိုင်း။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက် အဆုံးပိုင်း။

ခဏအတွင်း လော့ချန်၏ စွမ်းအားအဆင့်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန်၏ အင်အားသည်လည်း လျင်မြန်စွာ မြှင့်တက်လာသည်။

ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်လေးရာမှ ပေါင်ကိုးသောင်းကိုးထောင့်ကိုးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

နောက်ဆုံး ပေါင်တစ်ရာသာ လိုအပ်တော့သည်။

ထိုအခါ သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အား အမြင့်ဆုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး ပေါင်တစ်သောင်းအင်အားဖြင့် ထူးချွန်သူများစွာ အိပ်မက်မက်သော ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“အား...”

လော့ချန်၏ ခန္ဓာအတွင်းမှ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မူလက သန်မာအားကောင်းသော လူငယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက် ပိန်လှီသွားပြီး အရေပြားသည်လည်း အလင်းရောင်မဲ့သွားကာ ကျောက်သားပမာ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် သေလုမျောပါးသက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှယ် ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော ဆာလောင်မှုတစ်ခုသည် လော့ချန်၏ နှလုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးသားအရိုးများနှင့် ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီသည် ညည်းညူနေသယောင်ပင်။

“ဒါ... သွေးနဲ့အသား ပြန်လည်မွေးဖွားတော့မယ်...”

လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်ရင်း ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

ဆရာကြီးချန်ရွှမ်က ရွှေခန္ဓာအဆင့်အကြောင်းပြောခဲ့စဉ်က ထူးခြားသောအဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည့် သွေးနှင့်အသား ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဖြတ်သန်းရမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ဤအဆင့်သို့ရောက်ရှိသည့်အခါ သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြင့်ဆုံးကို ကျော်လွှားပြီးဖြစ်ပြီး ပြိုကျပျက်စီးကာ အရိုးနှင့်သွေးသားများ ပြန်လည်ပေါက်ရောက်လာပြီး ပိုးတုံးလုံးမှလိပ်ပြာဖြစ်လာသည့်အလား ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်စေသည်။

သို့သော် ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်နာကျင်ပြီး သန်မာလှသော စိတ်ဆန္ဒအင်အားနှင့် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်ထောက်ပံ့မှု လိုအပ်သည်။

အကယ်၍ ရပ်တန့်သွားပါက အရာအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားမည်။

“အောင်မြင်မှု မအောင်မြင်မှုဟာ ဒီတစ်ကြိမ်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်...”

လော့ချန်သည် မလျှော့သောစိတ်ဖြင့် ခန္ဓာပေါ်ရှိ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများကို အားလုံးထုတ်ယူပြီး ရှေ့တွင်ထားကာ တစ်လုံးစီကို ဖမ်းယူ၍ မျိုချလိုက်သည်။

“ဟုန်း...”

ဆေးလုံးများ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်သည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်နှယ် လော့ချန်၏ ခန္ဓာအတွင်း ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်...”

လော့ချန်၏ ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သွေးရောင်စွမ်းအင်များသည် အက်ကွဲရာများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖဲကြိုးများနှယ် လွင့်မျောနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်သည် သွေးသားနှင့်အရိုးများ တစ်လက်မစီ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရပြီး အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုသည် သူ့ကို နစ်မြုပ်သွားစေလုမတတ်ပင်။

“ရွှေခန္ဓာအဆင့်ကို အောင်မြင်ရင် ငါဟာ သိုင်းပညာရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ထူးချွန်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ပြီး ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာမယ်...”

“ကျိမိသားစု... ကျိယွမ်ဟောင်... ဆွန်ယင်ယန်... မင်းတို့အားလုံး သေသင့်တယ်... သေသင့်တယ်... အား...”

လော့ချန်သည် အံကိုကျိတ်ထားပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုဖြင့် စိတ်ဆန္ဒအင်အားကို စုစည်းကာ သွေးနှင့်အသား ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ နာကျင်မှုကို တွန်းလှန်ရင်း ကောင်းကင်နဂါးကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ လည်ပတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့လျှင် အံ့ဩထိတ်လန့်သွားမည်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ကျင့်စဉ်လုပ်နေစဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုင်းရံထားသော သွေးရောင်စွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း နဂါးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သွေးရောင်နဂါးချီစွမ်းအင်များသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မြင့်မားသော နဂါးမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံတစ်လုံးချင်းစီသည် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ လာသည့်နှယ်၊ မည်သူမျှ မသိရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို သယ်ဆောင်လာသယောင်ပင်။

“ဝုန်း...”

လော့ချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်သည် သူ့အလိုလို ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေကာ ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးမြည်သံနှင့် အဝေးမှ တစ်သံတည်း ဖြစ်လာသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သော နဂါးမြည်သံသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သွေးရောင်စွမ်းအင်များသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် သိုင်းလေ့ကျင့်ကွင်းထဲတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေသော ခန္ဓာသည် တစ်စက်မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ နှလုံးခုန်သံပင် ရပ်တန့်သွားသည့်နှယ်၊ ကျောက်သားရုပ်ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အဆစ်အပေါက်များမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖျတ်လတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

---

လော့ချန်သည် ရွှေခန္ဓာအဆင့်သို့ အပြည့်အဝ ထိုးဖောက်နေစဉ်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ မိုင်တစ်ရာအကွာရှိ တိမ်လွှာများထက်တွင် မီးလျှံအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး တိမ်လွှာများကို လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားစေသည်။

ထိုမီးလျှံအလင်းသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ မီးငှက်ကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မီးငှက်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ပေါ်တွင် လူပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရပ်တည်နေကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ခရမ်းရောင်ရွှေဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကျီးငှက်ပခုံးနှင့် မျက်လုံးများက လင်းယုန်ပမာ ထက်ရှလှသည်။ သူသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ဆွန်ယင်ယန်ပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ခါးတွင်သိုင်းထားသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဆွန်ယင်ယန်၏ ဒုတိယသား ဆွန်ချွမ်ဝူဖြစ်သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူက ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားလာတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်အတွက် အဖေကိုယ်တိုင်ထွက်လာစရာလိုလို့လား...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် မှုန်မှိုင်းသောအရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“လော့မိသားစုကလူတွေ၊ အထူးသဖြင့် လော့ဟုန်နဲ့သူ့သားကို ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စုထဲက ထွက်သွားခွင့်မပြုဖို့ တချို့က မလိုလားဘူး... ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်လိုအမှားမှ မဖြစ်စေရဘူး...”

ထိုစကားပြောပြီးနောက် ဆွန်ယင်ယန်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး မှတ်ထားကြ... နောက်မှာ လော့ချန်နဲ့တွေ့တဲ့သူတိုင်း အားကုန်သုံးပြီး သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်... သနားညှာတာမှုမလုပ်နဲ့... အကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါတာဝန်ယူမယ်...”

“အကြီးအကဲ စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်တို့ ဝူမင်အတွက် လက်စားချေပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးမှာပါ...”

နောက်မှာရှိသော တပည့်များသည် တစ်သံတည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် လော့ချန်တွေ့ဖူးသည့် ကျန်ရှင်းလီနှင့် လှပသောအမျိုးသမီး ရှူးလီတို့လည်း ပါဝင်သည်။

“ကောင်းပြီ... ဆင်းကြစို့...”

ဆွန်ယင်ယန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဂီး...”

မီးငှက်ကြီးသည် ထက်မြက်သော အော်သံတစ်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးကို အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးအထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။