ရှုခင်း

နောက်ထပ် သီချင်းတစ်ပုဒ် အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် ခုံချန်ချန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားပြောတော့မည်အပြုတွင် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် "အ" ဟု အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်မကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ပိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ချန်ချန် မင်းရဲ့ အသံက တကယ်တော့ တခြားပုံစံတစ်ခုနဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ် မင်းဒါကို နားထောင်ကြည့်ချင်ကောင်း ကြည့်ချင်လိမ့်မယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သုံးမိုင်ဇီးပန်း၏ အပိုင်းတိုတစ်ခုကို အသံမြင့်ဖြင့် သီဆိုလိုက်သည်။

သူအဆုံးသတ်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခုံချန်ချန်သည် သူမ၏ ပေါင်မှ နာကျင်မှုကို စွန့်စားရင်း ထရပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ အရမ်းမိုက်တာပဲ အကိုကျန်း ကျေးဇူးပြုပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံး ဆိုပြပါ"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ခုံချန်ချန်သည် မျှော်လင့်ထားသော နာကျင်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ရင်း သူမ၏ ပေါင်ကြွက်သားများကို တင်းထားလိုက်သည်။ သို့သော် ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ပဟေဠိဖြစ်စွာဖြင့် သူမသည် မုယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မကို ဘာလို့ မဆွဲလိမ်တာလဲ"

မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်ဟန်ဆောင်နေသော မုယောင်သည် စိတ်ပျက်မှုဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

'ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ ပါးစပ် ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ဘူး'

မုယောင်၏ မနည်းထိန်းချုပ်ထားရသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုအား ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"မုသခင်မလေး မင်းလည်း အားလပ်ချိန်တွေမှာ သီချင်းနားထောင်ရတာကို နှစ်သက်တာလား"

"ဒါက အချိန်ဖြုန်းစရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ ဝါသနာလို့တော့ ကျွန်မ မခေါ်နိုင်ဘူး"

ခုံချန်ချန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။

"အစ်မ သီချင်းနားထောင်တာက အစ်မရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံး သုံးခုထဲက တစ်ခုလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား အ အ"

'သူမ ဒီစကားများတဲ့ ကောင်မလေးကို သူမနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်လာရဲတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကကို မုယောင် တကယ်ပဲ သီချင်းနားထောင်ရတာကို ချစ်မြတ်နိုးတယ်ဆိုတာ သက်သေအလုံအလောက်ပဲ'

"ချန်ချန် မင်းသာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောနေရင် ငါမင်းလျှာကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"

မုယောင်က ခြိမ်းခြောက်သလို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်"

ခုံချန်ချန်က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"အကိုကျန်း ရှင် ခုနက ဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းက ဘယ်ပုံစံမျိုးလဲ"

"အဲ့ဒါကို ချန်ပုံစံလို့ ခေါ်တယ် ဒါက ချုပ်တည်းထားပြီး နက်နဲကာ သိမ်မွေ့တဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ အသံပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံတစ်ခုပဲ အပြင်ဘက်မှာ ပျော့ပျောင်းပေမဲ့ အတွင်းမှာ သန်မာတယ် ဒါက မင်းနဲ့ ကောင်းကောင်း ကိုက်ညီတယ်"

"ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို သင်ပေးလို့ရမလား"

ခုံချန်ချန်က သူ့ကို တောင်းပန်သောလေသံဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေရာ ကျန်းပေရန်ကို စစ်တုရင်ခုံတစ်လုံးကို ပိုက်ထွေးရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မော့ရှာကို အမှတ်ရစေသည်။

"ငါမင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ သင်ပေးလို့မရဘူး ဒါက မျိုးဆက်တွေကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုပဲ"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပါ့မယ်"

ခုံချန်ချန်က ကြေညာရင်း ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန်သည် သူမ ဒူးမထောက်နိုင်မီ သူမကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

"ငါတပည့်တွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်မခံဘူး"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ခုံချန်ချန်က တောင်းပန်သည်။

"အကိုကျန်း ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လက်ခံပါ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"

"အင်း"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"အခုချိန်ကစပြီး မင်းဘယ်လို စွမ်းဆောင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ လောလောဆယ်တော့ ထရပ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ခုံချန်ချန် ချက်ချင်း ပြန်မတ်လိုက်သည်။

"သီချင်းဆိုတဲ့အခါ အသံက ကြည်လင်ရမယ် ပြတ်သားရမယ် လုံးဝန်းရမယ် သာယာရမယ် ချိုမြိန်ရမယ် ပြီးတော့ တောက်ပရမယ် မင်းမှာ 'ကြည်လင်' တဲ့ အပိုင်းတော့ ရနေပြီ ဒါပေမဲ့ ကျန်တာတွေကတော့ လေ့ကျင့်ဖို့လိုတယ်"

"ကြည်လင် ပြတ်သား စောင့်ပါဦး အကိုကျန်း ခဏလေး"

ခုံချန်ချန်က လှည့်၍ မုယောင်ကို အရေးတကြီး လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"အစ်မ အစ်မ ကျွန်မ ငှားလို့ရမယ့် စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ရှိလား"

သူမ၏ နားထင် ထိုးကိုက်နေသော မုယောင်သည် သွားကြိတ်ရင်း စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မရှိဘူး"

"ငါ့မှာ ရှိတယ် ဒီမှာ"

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူကာ မုယောင်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို ယူရင်း ခုံချန်ချန်သည် "ကြည်လင်" နှင့် "ပြတ်သား" ဟူသော စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရေးချပြီးနောက် သူမ၏ ဦးနှောက် ချို့ယွင်းသွားပုံရသည်။

သူမ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျန်တာတွေက 'လုံးဝန်း' 'သာယာ' 'ချိုမြိန်' နဲ့ 'တောက်ပ' ပဲ"

"အိုး အိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ခုံချန်ချန်က လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်သည်။

"အခု နောက်ထပ် သီချင်းအနည်းငယ် ဆိုလိုက်ဦး ဒါမှ ငါပြဿနာတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကြားနိုင်မှာ"

"ဟုတ်ကဲ့"

နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ မင်နွားလှည်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

နွားလှည်းမောင်းသူ အာနိုးသည် ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအမျိုးသမီးငယ်လေး သီချင်းဆိုတာ ကောင်းလိုက်တာ ခရီးကို အများကြီး ပိုပျော်စရာကောင်းစေတယ်"

ချီးကျူးစကားကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော ခုံချန်ချန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဲ့လောက် မတော်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ညီကို အာနိုးငါတို့ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ"

"အိုး ငါတို့ စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုကို ရောက်လာပြီ ဒီက ရှုခင်းက လှတယ် ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ရပ်ပြီး အစားအစာ ချက်စားချင်မလားလို့ မေးမလို့"

"အဲ့ဒါ ကောင်းသားပဲ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အခြားနှစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီလား"

တစ်မနက်လုံး သီချင်းဆိုနေခဲ့သော ခုံချန်ချန်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဆာနေပြီ အစ်မ သွားစားကြရအောင်"

ထို့နောက် သူမသည် မုယောင်ကို လှည်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အပြင်သို့ ခြေလှမ်းထွက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဒီက ရှုခင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်။ စမ်းချောင်းသည် ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးသည်။

အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးမှသာ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အိမ်တွင်းအောင်းတတ်သော အကျင့်များသည် အမှန်တကယ်တွင် သဘာဝတရားကို ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် အတူယှဉ်တွဲတည်ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် သူသည် လူသားများ စီမံခန့်ခွဲသော ပတ်ဝန်းကျင်များသည် တော်တော်လေး သာယာသည်ဟု ယူဆခဲ့ပြီး ရှုခင်းသာနေရာများကို သန့်ရှင်းပြီး ထိန်းသိမ်းထားသည်။

သို့သော် ဒီမှာတော့ သူတွေ့ရှိသည်မှာ လူများနှင့် ရှိသော နေရာများသည် သူစိတ်ကူးခဲ့သလိုပင် ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ခြေချလိုက်လျှင် နစ်မြုပ်သွားသော ရွှံ့လမ်းများ၊ နေရာတိုင်းတွင် နွားချေးများ၊ ပြီးတော့ စပါးမအောင်သော ရာသီများတွင် လမ်းဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများပင် ရှိသည်။

သို့သော် မထိတွေ့ရသေးသော နေရာများ ဟုတ်လား။ သူတို့သည် ဖြူစင်ကြသည်။ ကြည်လင်သော ရေများ၊ ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်၊ အသက်စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော စိမ်းလန်းစိုပြေသည့် သစ်တောများ။

ကျန်းပေရန် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းကို ချီးကျူးနေစဉ် ခုံချန်ချန်သည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အိုးများ၊ ဒယ်အိုးများ၊ ပန်းကန်များကို ထုတ်ယူပြီး ယာယီမီးဖိုတစ်ခုကိုပင် တပ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

စမ်းချောင်းမှ ရေခပ်ပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းပေရန်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ရှင် ဘာစားချင်လဲ ကျွန်မ အရသာရှိတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်"

'ဒီချန်ချန်ကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာပဲ'

မုယောင်က ခုံချန်ချန်ကို ထားခဲ့မည့်အစား သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို အဘယ်ကြောင့် သဘောတူခဲ့သည်ကို ပို၍ ပို၍ နားလည်လာသော ကျန်းပေရန်သည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ စားနှင့် ငါ့ဘာသာငါ အစားအစာ ယူလာခဲ့တယ်"

"ဆရာ အားမနာပါနဲ့ ကျွန်မ"

"ချန်ချန်"

မုယောင်က ဟောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို သူ့ကို ဖိတ်ခိုင်းလို့လဲ"

"အိုး"

အဆူခံလိုက်ရသော ခုံချန်ချန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပြင်ဆင်ခြင်းကိုသာ စတင်နိုင်တော့သည်။

ရှုခင်းကို ခံစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် မီးမွှေးရန် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ချက်ပြုတ်ရေးကိရိယာများကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသော ခုံချန်ချန်က အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ ရှင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ချက်ပြုတ်ရတာ ကြိုက်တာပဲလား"

ကျန်းပေရန်က ရယ်မောကာ သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုင်ခုံငယ်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မုယောင်သည် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

'ဟမ့် ကြွားနေတာ၊ နောက်ကျရင် ချန်ချန်ရဲ့ ချက်ပြုတ်မှုကြောင့် မင်း သွားရည်ကျအောင် ငါလုပ်ပြမယ် စောင့်နေ'

ကျန်းပေရန်သည် နယ်နှပ်ထားသော ဝက်သားကို စဉ်းတီတုံးပေါ်တင်ရင်း ဘယ်လို ဘေးထွက်ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ရမည်ကို တွေးတောနေစဉ် သူ ရုတ်တရက် မြက်စားနေသော မင်နွားက ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီမြက်က အရမ်းနုတာပဲ ကောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အစားအစာ ပြင်ဆင်နေသော လူ ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မင်နွားသည် "မူး" ဟု အော်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ နားထဲတွင် ထို "မူး" ဟူသော အသံသည် "နောက်ထပ် နီးကပ်လာရင် ငါမင်းကို ချိုနဲ့တိုက်ပစ်မယ်" ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။

တည်ငြိမ်စေသော လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရသာရှိတဲ့ အရာက ဘာလဲ"

နွားသည် သူ၏ အမြီးကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို သတိဖြင့် ကြည့်ရင်း တွေဝေနေသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချကာ အတွင်းမှ အရာများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

"စားလိုက်"

နွားသည် အနံ့ခံပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အငမ်းမရ စတင်စားသောက်တော့သည်။

အံ့ဩစွာ ကြည့်နေသော အာနိုးက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ခင်ဗျား သူ့ကို ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ ဒီနွားက ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်း အစာရွေးတာ သူက နုတဲ့ မြက်ကိုပဲ စားတယ် အရင်က သူတခြားဘာမှ စားတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောက်နှံအနည်းငယ်ပါပဲ"