ပါရမီရှင်

သုံးယောက်သား ပိုမို ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူတို့ထံသို့ ပြန်လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု လူတိုင်း ရင်းနှီးသွားပြီ ဆိုတော့ အရင်ဆုံး တိမ်တိုက်ပေါ် တက်ကြရအောင် ကောင်းကင်ပေါ် ရောက်မှပဲ ငါတို့ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

သုံးယောက်သား ကျန်းပေရန်ထံသို့ လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်လိုက်ကြပြီးနောက် တိမ်တိုက်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တက်သွားကြသည်။

လော့ဝမ်ကျိုး တစ်ယောက်သာ တိမ်တိုက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်စုသော အမူအရာများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်လည်း တက်ရောက်ပြီးသည်နှင့် တိမ်တိုက်က ဖြည်းညင်းစွာ စတင် မြင့်တက်လာသည်။

သူ၏ ယခင် တိမ်တိုက်စီးသည့် အတွေ့အကြုံအရ ဝူချင်းစစ်က လော့ဝမ်ကျိုးထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးလော့ ဒီတိမ်တိုက်က အရမ်း မြန်မြန် ရွေ့လျားတယ် မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"သတိပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အကိုကြီး"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူ့ထံသို့ လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ခရမ်းရောင် ကျောက်သလင်း ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သူ၏ လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ထိုအရာသည် ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို အစောပိုင်းက ပေးခဲ့သော စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်ကျိုး"

သူ၏ ဆရာက ရုတ်တရက် သူ့နာမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ လော့ဝမ်ကျိုးသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်လိုက်သည်။

"တပည့် ရှိပါတယ်"

"အဲ့ဒီ စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံးကို ငါ ကြည့်ဦးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လော့ဝမ်ကျိုးက ဖြေကာ ရှေ့သို့ တိုးပြီး ဆေးလုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုးထံမှ ဆေးလုံးကို ယူကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ထိုကောင်လေး၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီကို စိတ်ထဲတွင် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်း ဒီလောက် အရည်အသွေးရှိတဲ့ စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံးကို ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တယ် ငါ ညွှန်ကြားတဲ့ အတိုင်း မင်း ဇွဲလုံ့လနဲ့ လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ ရှင်းပါတယ်"

"ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတိုင်းကို တပည့် နှလုံးသားထဲမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားပါတယ် တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် ကျွန်တော် ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ တိုးတက်မှုတောင် မရှိခဲ့ရင် ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို အရှက်ရစေတဲ့ တပည့်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

"တစ်နှစ်တောင် ပြည့်သွားပြီကိုး…"

စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်သည် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က လော့ဝမ်ကျိုးနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို မအမှတ်ရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်က ကျန်းပေရန်သည် သတ္တုရိုင်း အချို့ကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူသည် ရွာငယ်လေး တစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ၎င်းမှာ ကပ်ရောဂါဘေး ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရွေးချယ်စရာများ မပေါ်ပေါက်သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သူ ရွာသူရွာသားများကို ကုသရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် လက်ဦးသွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည် ဖျားနာနေသော ရွာသူရွာသားများကို ရွာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သီးသန့် ခွဲထားပြီးဖြစ်ပြီး ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို သစ်သားဂမုန်းမြက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆေးမှုန့်ဖြင့် "ပိုးသတ်" ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသည်။

ချောင်းဆိုးသံများ ကြားတွင် ကျန်းပေရန်သည် ရွာသူရွာသားများ ပြောပြသော "နတ်ဘုရား သမားတော်လော့" ဆိုသူကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်မည်ကို မကြာမီ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုတွင် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုးကို ချက်ချင်း အထင်ကြီးသွားသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မမြင့်မားသော်လည်း ဒုတိယအဆင့် အနက်ရောင်ကျင့်ကြံသူမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆင့်မှာ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရပါက သူလည်း ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘေးကင်းမှုကို စိုးရိမ်ပူပန်မှု မပြဘဲ သီးသန့် ခွဲထားသော ဧရိယာတွင် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ကာ ထိုနေရာမှ လူနာတိုင်းကို မျှော်လင့်ချက် ပေးနေခဲ့သည်။

ခဏတာ လေ့လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုး၏ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထူးထူးခြားခြား မကောင်းမွန်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

အများဆုံးအားဖြင့် သူသည် ရွာသူရွာသားများထဲသို့ အတွင်းအား အချို့ကို ထိုးသွင်းပေးကာ သူတို့၏ ရောဂါလက္ခဏာများကို ယာယီ နှိမ်နင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည် ထိုနည်းလမ်းမှာ သေခြင်းကို နှောင့်နှေးစေရုံသာ ဖြစ်ပြီး ရောဂါကို မကုသနိုင်ပေ။

နှစ်နာရီ အကြာတွင် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုးက ကပ်ရောဂါကို သူ့ဘာသာသူ မကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများ အတွက် သာမန်လူများကို ကုသခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ပထမဦးစွာ သူတို့ထဲသို့ အတွင်းအား အလွန်အကျွံ ထိုးသွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်များက မခံနိုင်ပေ။

ရောဂါ မပျောက်ကင်းမီမှာပင် သူတို့ အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဆေးလုံးများကလည်း အထောက်အကူ မဖြစ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူများ အတွက် ပြုလုပ်ထားသော အပျော့ဆုံး ဆေးလုံးများပင်လျှင် အဆိပ်အတောက် ပမာဏ အချို့ ပါဝင်သည် သာမန်လူများ အတွက်မူ ၎င်းတို့သည် စိန်ထက်ပင် ပို၍ အဆိပ်ပြင်းသည်။

အလွန်အမင်း အဆိပ်အတောက် နည်းပါးသော ဆေးလုံးများကို မဖော်စပ်နိုင်ပါက သာမန်လူများသည် ၎င်းတို့ကို ရိုးရှင်းစွာ မသောက်သုံးနိုင်ပေ။

ဤ ကြီးမားသော အကန့်အသတ် နှစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်တွင် အပ်စိုက်ကုထုံးနှင့် ဆေးပင်ကုထုံးကဲ့သို့သော ရှေးရိုးစဉ်လာ ဆေးပညာကို အားကိုးရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အစပိုင်းတွင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သို့သော် သူ အဆုတ်ထွက်မတတ် ချောင်းဆိုးနေသော လူနာတစ်ဦးကို မည်မျှ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နိုင်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ကျန်းပေရန်ကို ကျွမ်းကျင်သော ကုသသူ တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ ရှေ့သို့ တိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိမလား"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"နန်းတော် ဆေးပင် သုံးမူး၊ ပြောင်းဖူးပန်း နှစ်မူး၊ အိပ်ငိုက်ပေါင်းပင် တစ်မူး၊ ညနေခင်းပန်းပွင့် တစ်ပဲ ဒီလေးမျိုးကို ရောပြီး မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ပြုတ် ပြီးရင် မီးအေးအေးနဲ့ ဆက်တည်ထား မင်္ဂလာရှိတဲ့ အချိန်မှာ မီးပိတ်ပြီး စံပယ်ဖြူနဲ့ အစေးလို အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ဟင်းရည်ကို စစ်လိုက် ဆေးက အသင့်ဖြစ်ပြီ"

"နားလည်ပါပြီ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက် သုံးရက်ကြာ အတူတကွ ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး ထိုအချိန်အတွင်း ရွာမှ ကပ်ရောဂါကို အများစု ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သီးသန့်ဇုန်မှ လူနာများ ပိုမို များပြားလာကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြပြီး သူတို့၏ ဇနီးများနှင့် ကလေးများကို မျက်ရည်များဖြင့် ပွေ့ဖက်ကြသည်။

ဤအချိန်အတွင်း ကျန်းပေရန်၏ လော့ဝမ်ကျိုးအပေါ် အထင်အမြင်မှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာသည်။

ဇွဲလုံ့လရှိသည် သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြသည်။ အညစ်အကြေး သို့မဟုတ် ဒုက္ခကို မကြောက်ပေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင်ပင် သူသည် လူနာများကို အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဟု ပြောကာ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပြုံးပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည့် သေးငယ်သော ပြဿနာ တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ထိုကောင်လေးက လူတိုင်းအပေါ် အလွန် ပွင့်လင်းလွန်းသည်။

လော့ဝမ်ကျိုးသည် ရုပ်ရည် ချောမောပြီးသား ဖြစ်သည်။

အံ့ဖွယ်နဂါးတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကတည်းက ကျန်းပေရန်သည် ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရုပ်ရည်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အမူအရာနှင့် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော စရိုက် ရှိသည့်အပြင် သူတို့ ရွာ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်သောကြောင့် မိန်းမပျို အားလုံးက သူ့ကို သူတို့၏ အိပ်မက်ထဲမှ ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသည်။

ကပ်ရောဂါ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို လက်ဖက်ရည် ပေးရန် သို့မဟုတ် ပုဝါ တစ်ထည် ပေးအပ်ရန် ကူးစက်ခံရမည့် အန္တရာယ်ကိုပင် မကြောက်ရွံ့ကျပေ။

ပြီးတော့ လော့ဝမ်ကျိုးက ထိုအရာ အားလုံးကို ပွင့်လင်းစွာနှင့် ယုံကြည်မှုရှိရှိ လက်ခံခဲ့သည်။

သူက မိန်းမပျို တစ်ဦးရှေ့တွင် အခြား တစ်ဦးထံမှ ချစ်ခင်မှုကို မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှု သို့မဟုတ် မသမာမှု လက္ခဏာမျှ မရှိဘဲ လက်ခံလိမ့်မည်။

သူက "မင်းတို့ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ကြင်ယာတော်တွေပဲ" လို့ ကြေညာလိုက်ရုံ တစ်ခုပဲ လိုတော့သည်။

ဤ မယားအများအပြား ယူသော လောကတွင် သူ့ကို လူယုတ်မာဟု အတိအကျ ခေါ်ဆို၍ မရပေ။ သို့သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် ထိုလူက အလွန်အမင်း ဖော်ရွေလွန်းသည်ဟု မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ပါဝင်သူ အားလုံး ဆန္ဒရှိနေသောကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် သူများ ကိစ္စတွင် ဝင်မစွက်ဖက်လိုပေ။ သူက အလကားနေရင်း အလုပ်ရှုပ်သူ တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ပဉ္စမနေ့ ရောက်မှသာ နန်းတော်၏ နန်းတွင်းသမားတော်များ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

ကျန်းပေရန်သည် သူတို့၏ နောက်ကျခြင်းကို ကျိန်ဆဲရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

သူတို့သာ အရာရှိများကို စောင့်နေခဲ့ပါက ရွာတစ်ခုလုံး ယခုအခါတွင် သုသာန်တစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျန်းပေရန်သည် နန်းတော်က ကပ်ရောဂါ ထိန်းချုပ်ရေးကို အတော်လေး အလေးအနက်ထားသည်ကို သိသည်။

ဥပဒေတွင် ဒေသခံ အရာရှိများက ဖြစ်ပွားမှုများကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံရန် ရှင်းလင်းစွာ လိုအပ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကပ်ရောဂါ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် သန်းနှင့်ချီသော လူများ သေဆုံးနိုင်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အထက်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အောက်ခြေမှ သူများကလည်း တူညီသော ခံစားချက် ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ဖုံးကွယ်မှုများမှာ နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းသည် နိုင်ငံရေး စွမ်းဆောင်ရည်…..

မည်သည့် ဖြစ်ပွားမှု အစီရင်ခံစာမဆို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခံရမည့် အန္တရာယ် ရှိသည်။

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ခရိုင်ကြီးမှာ မင်းရဲ့ ခရိုင်တစ်ခုတည်းကပဲ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကပ်ရောဂါ ကျရောက်ရတာလဲ မင်း အရည်အချင်းမရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုသို့သော အသရေဖျက်မှု တစ်ကြိမ် ခံရသည်နှင့် သင် သင့်ရဲ့ ရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ရင်တောင် သင့်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။

အရာရှိများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ထွက်ခွာရန် အချိန်ကျပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် သူတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စများ ရှိသေးသည်။

သို့သော် သူ လျှောက်ထွက်သွားစဉ်မှာပင် လော့ဝမ်ကျိုးက ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ဆေးပညာ သင်ကြားပေးရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် ဦးခိုက် အရိုအသေပေးခြင်းကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ မြင်သောအခါ သူသည် ထိုကောင်လေးက ကမ္ဘာကို ကုသလိုသော စိတ်ဆန္ဒကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပိုက်ထွေးထားသည်ကို နားလည်သွားသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဤမျှ ပြင်းထန်သော အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဤလူငယ်ကို သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြရန် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ အံ့ဩစွာပင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် ဆေးပညာ အတွက် သင့်တော်ရုံသာမက မွေးရာပါ ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

လော့ဝမ်ကျိုး၏ ပြောစကားအရ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို လအနည်းငယ်မျှသာ လေ့လာခဲ့သော်လည်း ပထမအဆင့် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်လုပ်ပြီး ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့်မှာ နိမ့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူကို မသတ်နိုင်သော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ဖော်စပ်နိုင်သော မည်သည့် အစပြုသူမဆို အခြေခံများကို ကျွမ်းကျင်ရန် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ် အချိန်ယူရလေ့ ရှိသည်။

လော့ဝမ်ကျိုး၏ လအနည်းငယ်အတွင်း အောင်မြင်မှုများက သူ့ကို ရှားပါးသော ပါရမီရှင် တစ်ဦးအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ပေးသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ဆေးလုံးများ၏ အရည်အသွေးမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်သည်။

အစပြုသူ အများစု၏ ဆေးလုံးများသည် အညစ်အကြေးများနှင့် အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည် သို့သော် လော့ ပြုလုပ်သော ဆေးလုံးများမှာ သန့်ရှင်းပြီး အစွမ်းထက်သည်။

၎င်းတို့သည် ဒုတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦး ပြုလုပ်သော ဆေးလုံးများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

စပ်စုစွာဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုး၏ ဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို အနီးကပ် လေ့လာခဲ့သည်။

သို့သော် မီးကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်စေ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်စေ သူ၏ နည်းစနစ်တွင် ထူးခြားသော အရာ တစ်ခုမှ မရှိပေ။

သို့သော်လည်း သူ ထုတ်လုပ်သော ဆေးလုံးများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ…"

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖော်စပ်ထားသော ကုသရေးဆေးလုံး တစ်လုံးကို ပိုမို အနီးကပ် လေ့လာရန် ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူ အမြင်အားဖြင့် ထူးခြားသော အရာ တစ်ခုမှ မတွေ့နိုင်ချိန်တွင် သူ၏ နှာခေါင်း တွန့်သွားသည်။

အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး သတိမထားမိနိုင်သော ရနံ့တစ်ခု သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး ငါးလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

"မွေးရာပါ နဂါးပြာအကြေးခွံခန္ဓာ"

စနစ် ဆုလာဘ်က သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးပြီးနောက် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ ရရှိခဲ့သော အသိပညာ ဖြစ်သည်။

ထိုရှားပါးသော ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံရှိသူ တစ်ဦးသည် ဆေးဝါးကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးပြီး ဆေးလုံးများမှ အဆိပ်အတောက်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးသော အတွင်းအားကို ထုတ်လုပ်လိမ့်မည်။ ရှားပါးမှုများထဲမှ ရှားပါးမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ထိုခန္ဓာကိုယ်၏ အမှတ်အသားမှာ သူတို့ ဖော်စပ်သော မည်သည့် ဆေးလုံးမှမဆို ထုတ်လွှတ်သော ထူးခြားသော သိမ်မွေ့သည့် ရနံ့ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် အနံ့ကို သဘာဝအတိုင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အခြေခံ ကုသရေးဆေးလုံး တစ်လုံးက ထိုသို့သော အနံ့ မရှိသင့်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါ ရတနာ တစ်ခု တွေ့ပြီ ထင်တယ်"

နောက်တစ်ခွန်း မပြောဘဲ ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုး၏ မွေးရာပါ နဂါးပြာအကြေးခွံခန္ဓာကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းရန် ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးကန် တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

သုံးရက်ကြာအောင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် ရေချိုးကန်ထဲတွင် စိမ်နေခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားနိုင်သည်။

၎င်း အပြည့်အဝနိုးကြားလာသည်နှင့် သူ ပြုလုပ်သော ကုသရေးဆေးလုံးတိုင်းသည် သူတို့၏ အဆင့်ကို စွမ်းရည်အားဖြင့် ကျော်လွန်သွားသည်။

ကျန်းပေရန်ပင်လျှင် လော့ပြုလုပ်သော ဆေးလုံးများသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ထက် ပိုကောင်းနိုင်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။

လော့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများ ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ ကုသရေးဆေးလုံးများသည် ပထမအဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး ရှင်းလင်းသော ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်။

မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်လာပါစေ ၎င်းတို့သည် အခြေခံ ကုထုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေဦးမည်။

သို့သော် လော့ဝမ်ကျိုးက တစ်နည်းနည်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို သူတို့၏ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်စေပြီး ပိုမိုမြင့်မားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤသို့သော ပါရမီရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူ့ကို နောက်လိုက်အဖြစ် လက်ခံရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှုများစွာကို စီစဉ်ပြီး သူ၏ ရွေးချယ်မှုကြောင့် စနစ်က ထိတ်လန့်သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လော့ဝမ်ကျိုးကို သူ၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်လိုက်များ စုဆောင်းခြင်းတွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အခြေအနေ အစုံစုံအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ပါရမီရှင် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မလက်ခံခြင်းက မိုက်မဲရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူ၏ အမှတ်တရများမှ လွတ်မြောက်လာရင်း ကျန်းပေရန်က လော့ဝမ်ကျိုးကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ငါ မင်းကို မီးထိန်းချုပ်တဲ့ နည်းစနစ် တချို့ သင်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

လော့ဝမ်ကျိုးက ချက်ချင်းပင် လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် ကျန်းပေရန်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်သည် လန်ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ပြည်နယ်များအကြားတွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ် တစ်ခု ရှိလေ့ရှိပြီး ခရီးသွားများသည် ဖြတ်သန်းမသွားမီ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ လူဦးရေအဖြစ် မှတ်ပုံတင်ရသည်။

ကျန်းပေရန် ပထမဆုံး ထိုမူဝါဒကို ဖတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းက သူ့ကို ယာယီ နေထိုင်ခွင့် လက်မှတ်များကို အမှတ်ရစေသည် လုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစည်းမျဉ်းက သာမန်ပြည်သူများကိုသာ အကျုံးဝင်သည်။

ပျံသန်းနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် နယ်စပ်ဂိတ်များကို ရိုးရှင်းစွာ ကျော်ဖြတ်သွားကြသည်။

သင် ပြဿနာရှာပြီး အဖမ်းခံရရင်တောင်မှ အဓိကဂိုဏ်းတစ်ခုမှ တပည့်တစ်ဦးကို ဘယ်သူမှ ရန်မစရဲပေ။

မထွက်ခွာမီက ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ သုတေသနကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ယဲ့မိသားစုသည် စီဖန်ခရိုင်မှ အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့တွင် အခြေစိုက်သည်။

သူ ညဉ့်နက်သည်အထိ ပြင်ဆင်ခဲ့သော မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းပေရန်သည် တိမ်တိုက်ကို ဦးတည်ရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားသည်။

ညနေစောင်းသော အခါတွင် အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသည့်အတိုင်း အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူက ခရိုင် အပြင်ဘက်မှ တိတ်ဆိတ်ပြီးဆိတ်ငြိမ်သော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ တိမ်တိုက် ဆင်းသက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဆင်းသက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က လှည့်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သုံးယောက်ကို တာဝန်များ စတင် ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီတစ်ခါ ဒီကို လာခဲ့တာက မြို့ထဲက ယဲ့အမည်ခံ မျိုးနွယ်ကြီး တစ်ခုကို စုံစမ်းဖို့ပဲ ချင်းဟွမ်း"

"ရှိပါတယ်"

ကူချင်းဟွမ်းက ချက်ချင်း ဖြေသည်။

"မင်းမှာ ဒီအရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ကွန်ရက်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ငါးရက် အချိန်ရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဝမ်ကျိုး"

"တပည့် ရှိပါတယ်"

"မင်းမှာ ယဲ့မိသားစုအကြောင်း အကုန်လုံး ရှာဖွေဖို့ တစ်ရက်အချိန်ရှိတယ် အဲ့ဒီနောက်မှာ ငါ မင်းရဲ့ နောက်တာဝန်ကို ပြောပြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ချင်းစစ်"

သူ့နာမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ ဝူချင်းစစ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်ကာ မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှိပါတယ်"

"မင်း ငါ့ဘေးမှာ တစ်ချိန်လုံး နေရမယ်"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ ဝူချင်းစစ်၏ ပခုံးများအနည်းငယ် ကျသွားသည်။

"ကောင်းပြီ ငါတို့ အခု ခွဲကြမယ် မင်းတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကူချင်းဟွမ်းနှင့် လော့ဝမ်ကျိုးတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေပြီးနောက် လှည့်ကာ ညအမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သော အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"အကိုကြီး ကျွန်တော့်အတွက် လျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ခုခု ရှိလို့လား"

ဝူချင်းစစ်က အခြား နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လာမေးသည်။

"ရှိတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ့အတွက် ဒီမှာ တဲတစ်လုံး ထိုးပေး"

"အာ…"

ဝူချင်းစစ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သော အရိပ်အယောင် တစ်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း သူက အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

" အမိန့်ကို လက်ခံပါတယ်"

ထို့နောက် တဲကို တပ်ဆင်ရန် ပြေးထွက်သွားသည်။

ကျန်းပေရန် ရွေးချယ်ထားသော စခန်းချရာ နေရာသည် ခရိုင်မြို့ အပြင်ဘက်မှ တောင်စောင်းငယ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ သူသည် အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့၏ ယေဘုယျ အပြင်အဆင်ကို လေ့လာနိုင်သည်။

သူ ပစ်မှတ်ကို တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးသွားနိုင်သည်။

ဝူချင်းစစ်က တဲထိုးခြင်းကို အာရုံစိုက်နေစဉ် လော့ဝမ်ကျိုးသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ ပထမဦးစွာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ တစ်ပတ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အရက်ဆိုင်ငယ် တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

အရက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာ ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော ကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ လော့ဝမ်ကျိုး ဝင်လာသည်ကို မြင်သည့် အခိုက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ လက်တွေ့အားဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

သူမက သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုသော စားပွဲထိုးကို ချက်ချင်း ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ကိုယ်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ကြည့်ရတာ မရင်းနှိးဘူးပဲ ဒီမြို့က မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်တာပါ ဆိုင်ရှင်အစ်မကြီးက ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ဒုက္ခခံလို့ ရမလား"

"ဒါဆိုရင် ရှင်လူမှန်ဆီ ရောက်လာတာပဲ ဒီမြို့အကြောင်း ကျွန်မထက်ပိုသိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး လာ ထိုင်ပါ ကျွန်မအားလုံး ပြောပြမယ် ပန်ရှန် ဒီစားပွဲအတွက် ဝိုင်တစ်အိုး နွှေးပြီး စားစရာတချို့ ယူခဲ့"

"ချက်ချင်းပါပဲ လာပါပြီ"

စားပွဲထိုးလေးက စားပွဲတစ်ခုကို ရှင်းလင်းရင်း ပြန်ဖြေကာ နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ ပြေးသွားသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အကြာတွင် လော့ဝမ်ကျိုးသည် အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့အကြောင်း အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

သူ သိရှိခဲ့သည်မှာ ဤမြို့သည် စီဖန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် အစည်ကားဆုံး ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ဈေးများနှင့် လူအုပ်များဖြင့် စည်ကားနေသည်။

ထိုအရာ အားလုံးကို မှတ်သားပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်ကို အနည်းငယ် မူးယစ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရင်းအမြစ်စုစည်းမြို့မှာ နာမည်ကြီး မိသားစုတွေ ရှိလား"