ခန့်ညားသော ရုပ်သွင်နှင့် တည်ကြည်သော အသွင်အပြင်

သူ ဖတ်ပြီးသွားသော စာရွက်ပိုင်းကို ဆေးအိုးအောက်မှ မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့် မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို အေးအေးလူလူ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စာကြောင်း အနည်းငယ်ကို ရေးခြစ်ကာ ဝါးပြွန်ငယ် တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ပြီး ကျောက်စိမ်းငှက်ငယ်လေး၏ အမွေးများထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ပြီးစီးသည်နှင့် သူသည် မြွေပွေး အသားတစ်စကို ထုတ်ယူကာ ငှက်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျိုး"

ကျောက်စိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် အသားကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသသည်။

မကျေနပ်သော အော်သံတစ်ချက် ပြုလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို မျိုချလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့ အသား ကျွေးမယ် အခုတော့ သတင်းစကားကို ဆရာ့ဆီ အမြန် ယူသွားပေး"

"ကျိုး"

ကျောက်စိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပိုမိုကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် သူ၏ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ရင်း လော့ဝမ်ကျိုးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာလော့ ဒီနေ့ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်တာ စောလှချည်လား"

ခြံဝင်းထဲတွင် ကော်လံဖြောင့် ခရမ်းရောင် ပန်းပွင့်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးက လော့ဝမ်ကျိုးကို အံ့ဩသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုးက သူမကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။

"ချောင်ချောင် အဲ့ဒီ ဝတ်ရုံက မင်းနဲ့ လှလိုက်တာ"

ချီးကျူးစကားကြောင့် ချောင်ချောင် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကာ သူ့ရှေ့တွင် တစ်ပတ်လည်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဖွားက ကျွန်မအတွက် အခုလေးတင် လုပ်ပေးထားတာ ရှင့်က ဒုတိယမြောက် မြင်ဖူးသူပဲ လှရဲ့လား"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူ၏ နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"လှတာပေါ့ ငါ့ဘက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလာခဲ့ပါလား မင်း အနားရောက်လာတော့ လေပြေလေးတွေတောင် ပိုချိုမြသွားသလိုပဲ"

"အိုက်ယား ရှင်ကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတာပဲ"

ချောင်ချောင်က နှုတ်ခမ်းစူကာ လော့ဝမ်ကျိုး၏ ရင်ဘတ်ကို သူမ၏ လက်သီးဆုပ်ငယ်ဖြင့် ဖွဖွလေး ထုလိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုးက သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ကာ သူမ၏ နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခရီးခဏ ထွက်သွားရလောက်တယ် ကယ်တင်ခြင်းခန်းမကို မင်းပဲ ဂရုစိုက်ဖို့ အားကိုးရတော့မယ်"

"အာ"

ချောင်ချောင် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

"ဆရာလော့ ရှင် ထွက်သွားတော့မှာလား"

သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်သောအခါ လော့ဝမ်ကျိုးက သူမ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေးပါပဲ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့… ကျွန်မ… ကျွန်မ ရှင့်ကို တကယ် မသွားစေချင်ဘူး"

သူမ ပြောရင်း ချောင်ချောင်သည် လော့ဝမ်ကျိုး၏ ရင်ဘတ်တွင် သူမ၏ ခေါင်းကို ဝှက်ကာ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှစ်ကြိမ် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လော့လန်… ရှင် ထွက်သွားရင် ကျွန်မကို မေ့သွားမှာလား"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းခါကာ ပို၍ပင် နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး ငါတို့ကြားမှာ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ ခြားနေရင်တောင် ငါ့နှလုံးသားက မင်းအတွက် လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ"

"လော့လန်"

ချောင်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ မုန်လာဥနီကဲ့သို့ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုးက သူမကို နမ်းရန် ကိုင်းညွှတ်မည်ပြုစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ခြံဝင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်။

"ဆရာလော့ ကြည့်ပါဦး ကျွန်မ ဘာယူလာလဲ"

ဆရာလော့က သူမ၏ အစ်မကို ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆေးပင်များပါသော တောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ရွှီယွင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်မ အချိန်အခါ မကောင်းဘဲ ရောက်လာမိတယ်"

သို့သော် လော့ဝမ်ကျိုးက သူ၏ ညာလက်မောင်းကို မြှောက်ကာ သူ၏ အခြား ပခုံးတစ်ဖက်ကို ပြသရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာ"

ရွှီယွင်က သူမ၏ အစ်မကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လော့ဝမ်ကျိုး၏ အခြား လက်မောင်းတစ်ဖက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

သူ ခရီးဝေး သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးက သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မသွားခင်မှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် စစ်ဆေးပေးပါရစေ"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာနီရဲသွားကြသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

…

တစ်နေရာတွင် ကျန်းပေရန်သည် တောင်နောက်ဘက်မှ ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို မြင်သည်နှင့် သိုင်းလေ့ကျင့်နေဆဲ ဖြစ်သော ဝူချင်းစစ်နှင့် ကူချင်းဟွမ်းတို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"အကိုကြီး"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်သည်။

"လေ့ကျင့်တာ ရပ်လိုက်တော့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းကြ ငါတို့ လန်ပြည်နယ်ကို သွားမယ် ကိုယ့်ခန်းမဆောင်ကို ကိုယ်ပြန်ပြီး ခန်းမသခင်တွေဆီက ခွင့်တိုင်ကြ"

"လန်ပြည်နယ်"

ဝူချင်းစစ် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခဏရပ်တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကူချင်းဟွမ်းကဲ့သို့ပင် ကျယ်လောင်စွာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ သွားကြတော့ မနက်ဖြန် နေ့လယ် ဒီကို ပြန်စုကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး"

အရိုအသေပေးပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။

ကျန်းပေရန်သည် လန်ပြည်နယ်သို့ မသွားမီ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ပို လိုချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ "စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းခြင်း" ဘတ်ဖ်ကို အသက်သွင်းပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယဲ့ဖန်က သူ့ကို တောင်တန်းများ သို့မဟုတ် တောနက်များထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် ကံကောင်းသော ကြုံတွေ့မှု တစ်ခုခု ရရှိသွားပါက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှာဖွေရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

သူ၏ တဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သစ်ခွရေစင်အဆောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

"ပေရန်လေး"

သူ ဂိတ်တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့် ရှီဖုန်းလန်က ဆူညံသံကို ကြားပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြေးထွက်လာသည်။

"ငါတို့ ဒီနေ့ ဘာကစားကြမလဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ပြောရင်း ကျန်းပေရန် ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ကခုန်နေသည်။

"ခန်းမသခင် ဘာကစားချင်လို့လဲ"

"အင်း…"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ပြန်ဖြေသည်။

"သိုင်းလောက ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကစားကြရအောင် ငါ ခံစားနေရတယ် ငါ ဒီနေ့ ကတ်ကောင်းတွေ ဆွဲရလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီလေ သိုင်းလောက ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကစားကြတာပေါ့"

ကျန်းပေရန် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်မည်ပြုစဉ် ရှီဖုန်းလန်က ရုတ်တရက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ငါ မနေ့ညက အိပ်မက်မက်တယ်"

"ဘယ်လို အိပ်မက်မျိုးလဲ"

"ငါ စားချင်စရာကောင်းတဲ့ ကြက်သားဟင်း ပန်းကန်ကြီး တစ်ချပ်ကို အိပ်မက်မက်တာ အနံ့က အရမ်း မွှေးတာပဲ ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ပျံသွားတယ် ပြီးတော့ ငါ ပြေးတယ် ပြေးတယ် လိုက်တယ် လိုက်တယ်"

"တော်ပြီ တော်ပြီ လိုက်မနေနဲ့တော့ ခန်းမသခင်က စားချင်စရာကောင်းတဲ့ ကြက်သားဟင်း စားချင်နေတာ မဟုတ်လား ကျွန်တော် လုပ်ကျွေးပါ့မယ်"

"ဟေး"

ရှီဖုန်းလန်က ပျော်ရွှင်စွာ အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။

သူမနှင့် ရှောင်လေးတို့ စားချင်စရာကောင်းသော ကြက်သားဟင်းနှင့်အတူ ထမင်း ခြောက်ပန်းကန်ကြီး စားသောက်ပြီးနောက် သုံးယောက်သား ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်ကာ နေ့စဉ် လောင်းကစားပွဲကို စတင်လိုက်ကြသည်။

ကြက်နာရီတွင် ယွီမန်ဝင်းသည် သစ်ခွရေစင်အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သုံးယောက်သား ဘေးတွင် သဘာဝကျကျ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူ၏ အန်စာတုံးများကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခဏလောက် ခရီးထွက်သွားဦးမယ်"

"အယ်"

သူမ၏ သံကြိုးနတ်သမီးကို ဘယ်လက်နက် တပ်ဆင်ပေးရမည်ကို စိုးရိမ်နေသော ရှီဖုန်းလန် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ အလျင်အမြန် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ တစ်ယောက်တည်း သွားမှာလား မင်း ခံစစ်ရတနာ လိုအပ်လား ငါ"

"ရပ် ရပ် ရပ်"

ကျန်းပေရန်က သူမ လေးမြားတံကဲ့သို့ တရစပ် ပစ်လွှတ်နေသော မေးခွန်းများကို ရပ်တန့်ရန် လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်အတွင်း ပြန်ရောက်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

"အာ"

ရှီဖုန်းလန်က စိတ်ပျက်စွာ ညည်းညူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် တောက်ပလာသည်။

"ငါ့ကိုရော ဘာလို့ မခေါ်သွားတာလဲ ငါ အသုံးဝင်မှာ သေချာတယ်"

သူမကို ခေါ်သွားခြင်း… ကောင်းပြီလေ ကျန်းပေရန် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူ သူမကို ယခုရက်ပိုင်းတွင် ပို၍ ယုံကြည်လာသော်လည်း သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။

သူမ နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားသော အင်အားစုမှာ အလွန် ဒုက္ခများသည်။

ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်မိသည်နှင့် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

"မဖြစ်ဘူး ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်လို့ ပြောပြီးသားပဲ"

"ဟွန်း"

ရှီဖုန်းလန်က ချစ်စဖွယ် ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် ကျန်းပေရန်အပေါ် အလုပ်မဖြစ်မှန်း သိသည်။

တကယ်တော့ ထိုအရာက သူ့ကို ပို၍ မြန်မြန် ထွက်သွားစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူနေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယွီမန်ဝင်းက စကားစလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကူညီနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိမလား"

"မရှိပါဘူး ကျွန်တော် သွားတော့မယ်ဆိုတာ အသိပေးချင်ရုံပါပဲ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ရှီဖုန်းလန်က ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ယွီမန်ဝင်းက သူမ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်က ရှင့်ကို တွေ့ဖို့ အမြဲ မျှော်လင့်နေတာ"

"ကျွန်တော် သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိလို့ပါ"

သူ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်မှန်း မြင်သောအခါ ယွီမန်ဝင်းက အကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ နီလာနှလုံးခန်းမနှင့် ရေမှန်ခန်းမကြားမှ နောက်ဆုံး ဖြစ်ပျက်မှုများအကြောင်း အနည်းငယ် စကားစမြည်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ကျန်းဟဲချင်းက ကံ့ကော်ပန်း အိုးနှစ်အိုး ထပ်မံ စိုက်ပျိုးခဲ့ပုံကို ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ရှီဖုန်းလန်က သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ပြန်ပြေးလာသည်။

"ဒါ မင်းအတွက်ပဲ"

သူမက သေတ္တာကို ကျန်းပေရန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘာပါလဲ"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းအတွက် အကာအကွယ် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ မှတ်မိလား ဒါပဲ"

"အိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က အခမ်းအနားမလုပ်ဘဲ လက်ခံကာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် အရောင်ငါးမျိုးဖြင့် ခြယ်သထားသော ဝတ်ရုံရှည် တစ်ထည် ရှိသည်။

သူက ဝတ်ရုံကို ဖြန့်ခါလိုက်သောအခါ အရောင်ငါးမျိုးစလုံး အညီအမျှ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ စပ်စုသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှီဖုန်းလန်က ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြသည်။

"ဒါကို ငါးပါးဓာတ် လွတ်မြောက်ဝတ်ရုံလို့ ခေါ်တယ် ဒါက အနက်ရောင်အဆင့် အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်ရတနာပဲ အထဲမှာ ပါတဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်နဲ့ တွဲသုံးရတယ်"

သေတ္တာထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူမ ပြောသည့်အတိုင်း အရောင်ငါးမျိုးပါသော သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို လှည့်လိုက်ရင် ငါးပါးဓာတ် ဝတ်ရုံက ဘယ်လောက် အံ့ဩဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းပေရန်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။

အထဲမှ အရောင်ငါးမျိုးသည် လျင်မြန်စွာ ရောနှောသွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပစွာ လည်ပတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင်က သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးပါးဓာတ် ဝတ်ရုံသည် ကြက်သွေးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ဘတ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသော မီးချီလင် တစ်ကောင်ကို ယခု ပန်းထိုးထားသည်။

ရှီဖုန်းလန်က အချိန်ကိုက် ရှင်းပြသည်။

"အခု မင်းရဲ့ ငါးပါးဓာတ် လွတ်မြောက်ဝတ်ရုံက မီးချီလင် ဝတ်ရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ မီးဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သယ်ဆောင်တဲ့ ဘယ်နည်းစနစ်မဆို မင်းကို ထိခိုက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က မင်းထက် အများကြီး မြင့်နေရင်တောင်မှပဲ"

"သြော် "

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ဝတ်ရုံ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။

ဒါက အခြေခံအားဖြင့် ဓာတ်အားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ မှော်ခုခံချပ်ဝတ်တန်ဆာပဲ…

ယခု နွေးထွေးမှုကို ဖြာထွက်နေသော ဝတ်ရုံကို ထိတွေ့ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဝတ်ရုံက သံလိုက်အိမ်မြှောင် အရောင်ပေါ် မူတည်ပြီး သူ့ရဲ့ ခံစစ်ကို ပြောင်းလဲတာပေါ့"

"အတိအကျပဲ"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါက မြေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သုံးတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်က အဲ့ဒီ အရောင်ပေါ် မကျရောက်ခဲ့ရင်ရော"

"နောက်တစ်ခါ ပြန်လှည့်"

"……"

"တကယ်ပြောနေတာလား"

"အိုက်ယား အစွမ်းထက်တဲ့ အဝါရောင်အဆင့် ရတနာတွေမှာ အမြဲတမ်း ချို့ယွင်းချက် နည်းနည်းပါးပါး ရှိတတ်တယ် ဒီဝတ်ရုံရဲ့ ခံစစ်က တကယ် ကောင်းတယ် မင်း ဝတ်ကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်"

ကျန်းပေရန် ဘာများ ထပ်ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။ ဒါက လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ချေးများနေခြင်းက ရိုင်းစိုင်းရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သူက သေတ္တာကို ပိတ်ကာ ရှီဖုန်းလန်ထံသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခန်းမသခင်ရှီ"

"ငါ မင်းကို ကတိပေးခဲ့တာပဲလေ ဒါဆိုရင် မင်း ကြိုက်ရဲ့လား"

"ကြိုက်ပါတယ် တကယ်ပဲ ကြိုက်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် မင်း ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့အတွက် လက်ဆောင် တစ်ခု ယူခဲ့နော်"

"ယူခဲ့ပါ့မယ် သေချာပေါက်ပဲ"

"ငါ့ကို ခေါ်သွားဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူးလား"

"မစဉ်းစားပါဘူး"

"ဟွန်း"

"ကောင်းပြီလေ ဒီ လောင်းကစားပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင် ဒါပြီးရင် ငါ မင်းကို နှစ်ခါပြန်ချက်ထားတဲ့ ဝက်သားဟင်း လုပ်ကျွေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်လေးက လက်နှစ်ဖက် မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ အစားအစာကို မြည်းစမ်းဖူးပြီး ကတည်းက သူမသည် ရှီဖုန်းလန်ထက်ပင် သူ၏ ဟင်းလျာကို ပို၍ တောင့်တနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ အန်စာတုံးများကို ပစ်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

…

နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်တွင် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားသော အဖော်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရာရာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး"

နှစ်ယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြင်ဆင်မှု အားလုံးကို ပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ကျန်းပေရန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် သွားကြစို့"

ထိုသို့ ပြောပြီး သူက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တိမ်လိပ်ကျည်တောက် တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းကို မှုတ်လိုက်ရာ လူသုံးယောက် သယ်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော တိမ်တိုက် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဝိုး"

ဝူချင်းစစ်သည် နူးညံ့သော တိမ်တိုက်ကြောင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"အကိုကြီး ဒါက ဝိညာဉ်ရတနာ အသစ်လား"

သူတို့ အတူတူ နေခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျန်းပေရန် ဒီလို ရတနာမျိုး သုံးတာကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးဘူး အရေးကြီးတာက မင်း အထဲဝင်ဖို့ပဲ"

သူ စကားများသွားမှန်း သိသောအခါ ဝူချင်းစစ်က အလျင်အမြန် တိမ်တိုက်ထဲသို့ တက်လိုက်သည်။

ဝိုး… အရမ်း နူးညံ့တာပဲ

ပြီးတော့ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်

တိမ်တိုက်၏ အတွင်းပိုင်းသည် သူ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ ပျံဝဲနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တက်ခြင်း ပျံသန်းခြင်းနှင့် ဆင်းသက်ခြင်းကို သည်းခံပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်သည် ပျို့အန်ချင်စိတ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။

ကူချင်းဟွမ်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက သူ ဘယ်လောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံစားနေရသည်ကို သစ္စာဖော်နေသည်။

ဒီနှစ်ယောက်က… တိမ်တောင် မူးတတ်ကြတယ်လား

သို့သော် ဒါက ယုတ္တိရှိသည်ဟု ကျန်းပေရန် နားလည်သွားသည်။

တိမ်တိုက်၏ အလွန်မြန်သော အရှိန်က သူပင်လျှင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရသော ဖိအားကို ဖန်တီးပေးသည်။

သူ၏ ညီလေး နှစ်ယောက် မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

သူတို့၏ မတည်ငြိမ်သော ပုံစံများကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို စိတ်ကြည်လင်ဆေးလုံး တစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။

ဆေးလုံးများကို မျိုချပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အမူအရာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး ကူချင်းဟွမ်း၏ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများလည်း ပြေလျော့သွားသည်။

"သက်သာသွားပြီလား"

"အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ"

ဝူချင်းစစ်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ကူချင်းဟွမ်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်ရင်း ထပ်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့"

ကတိပေးထားသော ကြာနှလုံးသားကန် ဘေးမှ တွေ့ဆုံရန် နေရာသို့ နံနက်စောစောကတည်းက ရောက်ရှိနေသော လော့ဝမ်ကျိုးသည် သူ၏ ဆရာကို စောင့်နေခဲ့သည်။

တိမ်တိုက် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ တောင့်တင်းသွားသည်။

သို့သော် ကြာကြာတော့ မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ ကျန်းပေရန်သည် တိမ်တိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လော့ဝမ်ကျိုးက သူ့ကို မှတ်မိသည်နှင့် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဆရာ

ဝူချင်းစစ်နှင့် ကူချင်းဟွမ်း နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အကိုကြီးက တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံထားသည်ကို နှစ်ယောက်စလုံး မသိကြပေ။

"အချိန်ကိုက်ပဲ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဆရာက အမိန့်ပေးတဲ့အခါ တပည့်က ဘယ်တော့မှ နှောင့်နှေးဖို့ မရှိပါဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးက သူ၏ ခေါင်းကို မော့ကာ သူ၏ ဆရာနောက်မှ လူနှစ်ယောက်ကို သတိပြုလိုက်သည် သူတို့ကလည်း သူ့ကို အပြန်အလှန် အကဲခတ်နေကြသည်။

လော့ဝမ်ကျိုးသည် ကော်လံနှင့် လက်ကောက်ဝတ်များတွင် တိမ်ပုံ ငွေချည်ထိုးထားသော အပြာရင့်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ ခါးတွင် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်များဖြင့် ပန်းထိုးထားသော အစိမ်းရောင် ပိုးသား ခါးပတ်ကျယ်ကို ပတ်ထားသည်။

သူ၏ တောက်ပသော ဆံနွယ်နက်များကို အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ငွေသရဖူငယ် တစ်ခုအောက်တွင် စုစည်းချည်နှောင်ထားသည် ထိုအရာက သူ၏ ဆံပင်ကို ပိုးသားပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ ပိုမို တောက်ပြောင်စေသည်။

ခန့်ညားတဲ့ ရုပ်သွင်ပဲ ပြီးတော့ သူ့ ရုပ်ရည်က ငါနဲ့ အကိုကြီးထက် နည်းနည်းပဲ နိမ့်တယ်

သူ့ကို တည်ကြည်တယ်လို့တော့ သေချာပေါက် ခေါ်နိုင်တယ်

"မင်းတို့ အချင်းချင်း ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြ"

ကျန်းပေရန်က ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ သုံးယောက်သား နွေးထွေးအောင် လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

လော့ဝမ်ကျိုး၏ ရုပ်ရည်ကို သူနှင့် သူ၏ အကိုကြီးအောက်တွင် စိတ်ထဲ၌ အဆင့်သတ်မှတ်လိုက်သော ဝူချင်းစစ်က ရှေ့သို့ တိုးကာ လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းက ဝူချင်းစစ်ပါ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

"လျှို့ဝှက်တံခါးဂိုဏ်းက လော့ဝမ်ကျိုးပါ"

ခေတ္တ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့ဝမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သိုင်းဦးလေးလို့ ခေါ်သင့်လား"

ဝူချင်းစစ် ခဏရပ်သွားသည်။

ထုံးစံအရတော့ ဟုတ်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် သူနှင့် အသက်ကြီးနိုင် သို့မဟုတ် တူနိုင်သော တူတစ်ယောက် ရရှိသွားသည်ဟူသော အတွေးမှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသည်။

"ငါတို့ အသက်အရွယ် တူတူလောက်ပဲ ပြီးတော့ ငါနဲ့ အကိုကြီးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမည်ခံအားဖြင့် တပည့်ချင်း ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဆရာနဲ့ တပည့်လိုပဲ ဒါကြောင့် ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တန်းတူ ဆက်ဆံကြရအောင်"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကိုကြီးဝူလို့ ခေါ်ပါ့မယ်"

"အခမ်းအနားတွေ လုပ်စရာမလိုပါဘူး ညီလေးလော့"

ထို့နောက် ကူချင်းဟွမ်းကလည်း သူကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကူချင်းဟွမ်းပါ ငါ့ကိုလည်း အကိုကြီးလို့ပဲ ခေါ်"

လော့ဝမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်နှစ်ဖက် ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လေးစားပါတယ် အကိုကြီးကူ"