ရုတ်တရက်နှင့် ကြီးမားသော ကပ်ဘေး

ဘာဖြစ်တယ်…..

ခုံချန်ချန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူ အလွန်ကြိုးစား ထိန်းသိမ်းထားသော တည်ငြိမ်သည့် ပုံစံကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သလောက် ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ရင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ဖျော်လိုက်သည်။

ခုံချန်ချန်ကို ကြည့်ရင်း သူ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အဲ့ဒီ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ဘယ်က ကြားခဲ့တာလဲ"

"ကျွန်မ မနေ့ညက မအိပ်ဘဲ ဘေးခန်းက လူတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေတာကို ကြားနေရတယ် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ယောက်က ပြောတယ်

'ဒီကိုလာ ရှင့် နွားကို ကျွန်မကို ပြပါဦး'"

"တော်ပြီ"

ကျန်းပေရန်က အလျင်အမြန် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ စကားကို အလယ်မှာပင် ဖြတ်လိုက်သည်။

အရှက်မရှိဘူး

စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲရင်း သူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ စကားလုံး နှစ်လုံးကို နောက်တစ်ခါ မပြောနဲ့တော့ အဲ့ဒါတွေက မသင့်တော်ဘူး"

"အိုး ဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ ဘေးခန်းက ယောက်ျားကြီးက အဲ့ဒါကို ကြားပြီးတော့ အရမ်း ရယ်နေတာပဲ သူက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကြည့်ခွင့်မပေးဘူးလို့တောင် ပြောသေးတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မ စပ်စုချင်သွားတာ"

"ငါ တော်ပြီလို့ ပြောတယ်လေ"

"အိုး"

သူ၏ လက်ဖက်ရည်အိုးကို အနည်းငယ် လှုပ်ခါရင်း ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မကြီးက ဝိညာဉ်နဂါးဂိုဏ်းကို ပြန်သွားပြီ"

ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ခုံချန်ချန်သည် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အော်လိုက်သည်။

"သူ ပြန်သွားပြီ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း မနေ့က ဂိုဏ်းချုပ်ယင် လာပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားတယ်"

"ဒါဆို ကျွန်မကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ခုံချန်ချန်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

သူမ၏ နားမလည်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်လို့မရဘူးလား"

ခုံချန်ချန်က ခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်မ ကျန်းပေကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး ဘယ်လို ပြန်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ လုံးဝ မသိဘူး"

"သူ မင်းအတွက် ဘာသတင်းစကား ဒါမှမဟုတ် စာတစ်စောင်မှ မထားခဲ့ဘူးလား"

"မရှိပါဘူး"

သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းခါသည်။

"ဒါဆိုရင်… မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပုံမှန် ဆက်သွယ်တဲ့ အထူးနည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိလား"

"ရှိတယ်"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခုံချန်ချန်က အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဘာလဲ"

"ကျွန်မရဲ့ အစ်မကြီးက ကျွန်မကို ခေါ်သရွေ့ ကျွန်မ သူ့အသံကို သုံးမိုင်အတွင်းမှာ ကြားနိုင်တယ်"

"………"

ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းပေရန်သည် ဒီလောက် နားမလည်သော ညီမလေး တစ်ယောက်ရှိသည့် မုယောင်ကို သနားရမည်လား သို့မဟုတ် ဒီလောက် တာဝန်မဲ့သော အစ်မကြီး တစ်ယောက်ရှိသည့် ခုံချန်ချန်ကို သနားရမည်လား မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ ငါ မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ခုံချန်ချန်က ချက်ချင်းပင် လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အင်း ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နှင့်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

သူက ကျောက်စိမ်းငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကို အသုံးပြုပြီး ကူချင်းဟွမ်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

အမိန့်ရသည်နှင့် ကူချင်းဟွမ်းက အစီအစဉ် အားလုံးကို အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်ပေးသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာမြို့ အပြင်ဘက် လှည်းတစ်စီးရှေ့တွင် ကျန်းပေရန်က လှည်းမောင်းသူကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မယ်"

ခုံချန်ချန်က ပထမဦးစွာ လှည်းမောင်းသူကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

"အင်း သွားတော့"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ"

ခုံချန်ချန်က ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

ခုံချန်ချန်က ပြုံးပြကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ကစားသလို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ရှင်က စုတ်တံပညာမှာ ဆရာတစ်ဆူဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ် ရှင်… ရှင် ကျွန်မကို အမှတ်တရ အဖြစ် ပန်းချီကား တစ်ချပ် ပေးလို့ရမလား ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပုံတူဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ"

ကျန်းပေရန်က စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်-

[ရွေးချယ်မှု ၁ - ငြင်းပယ်ပါ။ ဆုလာဘ် - ပြာလဲ့နဂါးဓားသိုင်းကျမ်း (အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ခုံချန်ချန်ကို ပန်းချီကား တစ်ချပ် ပေးပါ။ ဆုလာဘ် - အသက်ဓာတ်ပြန်လည် ဖြည့်တင်းသော ဓားမြှောင် (အဝါရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - ခုံချန်ချန်ကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ပေးပါ။ ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

ဟမ်

ကျန်းပေရန်သည် ဒီလို ထူးဆန်းသော အချိန်တွင် ပေါ်လာသော ရွေးချယ်မှုများကြောင့် ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။

သို့သော် သူမကို ပန်းချီကား မပေးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အကျိုးဆက်များကို နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားဘဲ သူသည် တတိယ ရွေးချယ်မှုကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဆင့်နိမ့် အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုံချန်ချန်ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ပဲ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ သုံးနိုင်တယ် ငါ ကိုယ်တိုင် ဆွဲထားတာ မင်းအတွက်ပဲ"

[တာဝန် ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - ဂီတ +၁]

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ခုံချန်ချန်သည် ရတနာ တစ်ခု ရလိုက်သကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ ကျွန်မ ရှင့်ကို သေချာပေါက် နောက်တစ်ခါ လာရှာဦးမယ်နော်… နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြမယ်"

ခုံချန်ချန်သည် ကျန်းပေရန်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အားကုန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို နေရောင်ခြည်တွင် မြှောက်ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အိမ်ပြန်ခရီးကို စတင်လိုက်သည်။

ခုံချန်ချန်ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ကူချင်းဟွမ်းနှင့်အတူ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မြို့ရွာအသီးသီးတွင် လီဖူချန်နှင့် ကျိုးကွေ့ချန်တို့သည် အဝါရောင်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များ ပြဿနာရှာနေခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ပုံမှန်အတိုင်း လှည့်လည်နေကြသည်။

"ချင်းယွဲ့ မင်း နောက်ဆုံး ရက်ပိုင်းတွေမှာ ပျော်နေပုံပဲ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား"

ကျိုးကွေ့ချန်က လီဖူချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လီဖူချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"အင်း ငါ ဆရာတစ်ဆူရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရခဲ့ပြီးတော့ နောက် ဘယ်ကို သွားသင့်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားပြီ"

"အိုး ဆရာတစ်ဆူ ဟုတ်လား ဘယ်သူလဲ"

ကျိုးကွေ့ချန်၏ စပ်စုချင်စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထကြွလာသည်။

"အင်း… အခုတော့ ပြောလို့မဖြစ်သေးဘူး ဒါပေမဲ့ အချိန်ကျလာရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်"

"အိုး ဟုတ်လား အခုတော့ ငါ့ကိုတောင် လျှို့ဝှက်ထားတယ်ပေါ့"

ကျိုးကွေ့ချန်က လီဖူချန်၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"ငါတို့က အကောင်းဆုံး ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တာပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောပြတာလဲ"

ကျိုးကွေ့ချန်က သူ၏ လက်ကို ပိုမို တင်းကြပ်လိုက်သည်။

"အား ငါ အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး တကယ်ပဲ မရတော့ဘူး"

လီဖူချန်က ကျိုးကွေ့ချန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ထန်ထင်ရွှမ်က သူမ၏ အကိုကြီးကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကျိုး ကျွန်မ အကိုကြီးကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့ အဲ့ဒီ ဆရာက သူ့ကို သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို မဖော်ထုတ်ဖို့ ပြောထားလို့ပါ"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ ကျိုးကွေ့ချန်သည် ပို၍ပင် စပ်စုသွားသည်။

"အခုတော့ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်သွားပြီ ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစ နည်းနည်း ပြရတော့မယ်ထင်တယ်"

"မီး မီးလောင်နေတယ်"

"မြန်မြန် ငြှိမ်းသတ်ကြ"

"ဒီမှာလည်း လောင်နေတယ် ကူကြပါဦး"

ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများက သူတို့၏ စနောက်ကျီစယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကျိုးကွေ့ချန်က လီဖူချန်ကို အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်"

အခြား အဖွဲ့ဝင် လေးယောက်က ခေါင်းညိတ်ကာ ကျိုးကွေ့ချန်နောက်သို့ ဒုက္ခရောက်နေသော အသံများ ထွက်ပေါ်ရာသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ငါးယောက်လုံး အလွန် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကြပြီး မီးလောင်နေသော ရွာသို့ ခဏအတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ငါ တောင်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်ကို သွားမယ် ချင်းယွဲ့ မင်းတို့ သုံးယောက် အရှေ့ဘက်ကို တာဝန်ယူ ခွဲပြီးတော့ မီးငြှိမ်းသတ်ကြ"

"သိပြီ"

လီဖူချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ထန်ထင်ရွှမ်နှင့် ကျိုးကွေ့ချန်တို့နှင့်အတူ မီးတောက်များဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

မီးလောင်နေသော အိမ်တစ်လုံးသို့ ရောက်သောအခါ လီဖူချန်က သူ၏ အတွင်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက သက်ငယ်မိုး မီးလောင်နေသော အပိုင်းကို လှီးဖြတ်သွားသည်။

ရေပုံးတစ်ပုံးဖြင့် ပြေးလာသော ရွာသားတစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းအမြွှာ ရောက်လာပြီ ငါတို့ ကယ်တင်ခံရပြီ သူရဲကောင်းအမြွှာ ရောက်လာပြီ"

ရွာသား၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်အေးသွားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီဖူချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အခြား မီးလောင်နေသော အိမ်တစ်လုံးဆီသို့ ပြေးသွားမည် ပြုစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အာရုံတစ်ခုက သူ့ကို ထိမှန်သွားသည်။

သူ အသစ်သင်ယူထားသော လေတိုးနှလုံးသား နည်းစနစ်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လီဖူချန်က သူ၏ ကြိုးကြာဖြူဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လေထဲတွင် လှည့်ကာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ချွင်"

စူးရှသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လီဖူချန်၏ ကြိုးကြာဖြူဓားမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု စုတ်ပြဲသွားသည်။

"အကိုကြီး"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထန်ထင်ရွှမ်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးလာသော်လည်း သူမ အနားမကပ်နိုင်မီမှာပင် အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူမကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ကာ လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူ၏ သွေးထွက်နေသော ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ရင်း လီဖူချန်က သူ့ရှေ့မှ အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဒီလို အရည်အချင်းမျိုးနဲ့ သူရဲကောင်း လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လူထွားကြီး တစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး သတိလစ်နေသော ကျိုးကွေ့ချန်ကို လီဖူချန် ဘေးတွင် ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒီ အမှိုက် နှစ်ကောင်က ငါတို့ကို လှုပ်ရှားအောင် တကယ်ပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲ ဟုတ်လား"

သက်ပြင်းချရင်း အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါတို့ကို လန်မျိုးနွယ်ကလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

လူထွားကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့ကို သတ်ရတာ လွယ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အထက်က အမိန့်က တစ်ယောက်ကို အရှင် ဖမ်းခေါ်လာခဲ့ဖို့ပဲ"

"အဟွတ် အဟွတ်"

ကျိုးကွေ့ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည်လာပြီး အခက်အခဲဖြင့် လူးလှိမ့်လိုက်သည်။

မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ သူက လီဖူချန်ထံသို့ အသက်ကို မနည်းရှူသွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကံ နောက်ဆုံးတော့ ကုန်သွားပြီ ထင်တယ် ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အနက်ရောင်သခင်ကြီးအဆင့် နှစ်ယောက်တောင် လာရတယ်"

စကားမပြောနိုင်သော လီဖူချန်က အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုကို အားယူပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ အဝါရောင်ဂိုဏ်းကို စတင် တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် ဤနေ့ ရောက်လာမည်ကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပို၍ ကြာကြာ စောင့်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အရှင် လိုအပ်တာလား"

အပြာရောင် ကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး တစ်ယောက်ပဲ"

လူထွားကြီးက ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်တစ်ယောက်က လီဖူချန်လဲ"

ကျိုးကွေ့ချန် တောင့်တင်းသွားသည်။

လီဖူချန် ဘယ်လို နာမည်မျိုးလဲ

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လီဖူချန်က သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကို မြှောက်ကာ ကျိုးကွေ့ချန်ကို တည့်တည့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်းက လီဖူချန်လား"

ထိုလူက ကျိုးကွေ့ချန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ယောကျာ်းကောင်း တစ်ယောက်က သူ့နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ မပြောင်းဘူး ထိုင်… အား"

ကျိုးကွေ့ချန် စကားမဆုံးမီမှာပင် လူထွားကြီးက သူ့ကို ဝမ်းဗိုက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ တော်တော့ မေးခွန်းကိုပဲ ဖြေ"

ကျိုးကွေ့ချန်က သွားကြိတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ် လှီးချင်ရင် လှီး… အား"

နောက်တစ်ကြိမ် ကန်လိုက်သည်။

လူထွားကြီးက တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"စကားများလွန်းတယ် ကောင်းပြီ နှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်သွားမယ်"

"ကျန်တဲ့ သူတွေကရော"

အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက မေးလိုက်သည်။

"အားလုံးကို သတ်လိုက်"

"အဲ့ဒီ အဖြေကို ငါ ကြိုက်တယ်"

အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက လဲကျနေသော ထန်ထင်ရွှမ်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းပြီးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခြေထောက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲထားသည်။

သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်… လီဖူချန်။

"သူရဲကောင်း လုပ်နေတုန်းပဲလား"

အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက လှောင်ပြောင်ရင်း လီဖူချန်၏ ကျောကို နင်းလိုက်သည်။

လီဖူချန် ညည်းညူလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်ကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ပေ။

"ဟက် ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်ပဲ ဟုတ်လား ကောင်းပြီ… သူ မင်း မျက်စိရှေ့မှာ သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်လိုက်"

လီဖူချန်ကို ဆွဲခေါ်ရင်း အပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူက ထန်ထင်ရွှမ်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့ သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တာ အကုန် ပေးပါ့မယ်"

"ငါ လိုချင်တာ ဟုတ်လား"

ထိုလူက မည်းမှောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ လိုချင်တာက မင်း ချစ်ရတဲ့ အရာ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကူအညီမဲ့တဲ့ အမူအရာကို မြင်ချင်တာပဲ ဟားဟားဟား"

သူက သူ၏ ဓားကို ထန်ထင်ရွှမ်ထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်စဉ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့"

လီဖူချန်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဓားက ရပ်တန့်သွားသည်။

ဓားသမား၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စွာ ကျယ်သွားပြီးနောက် သူ အသက်မဲ့စွာ ပြိုလဲသွားသည်။

လီဖူချန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူကို မြင်ရန် အားယူ၍ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

စာတတ်ပေတတ်ပုံရသော လူတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိမ်းလန်းသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အဝါရောင်ဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းဖို့ ရောက်လာတာ လောလောဆယ် ပုန်းအောင်းဖို့ နေရာ တစ်ခု ရှာထားလိုက် နောက်တစ်ခါ ဒီလို ကံကောင်းချင်မှ ကောင်းမှာ"

အဝါရောင်ဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းတယ် ဟုတ်လား ညီကိုဝမ်လား… သေချာပေါက်ပဲ… ညီကိုဝမ်လို လူမျိုးကသာ အနက်ရောင်သခင်ကြီးအဆင့်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရှိမှာ…

နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး…

ထိုအရာသည် လီဖူချန် သတိလစ်မသွားမီ နောက်ဆုံး အတွေး ဖြစ်သည်။

…

ကျန်းပေခရိုင်တွင် ပရမ်းပတာ အခြေအနေများ ပြည့်နှက်နေစဉ် ကျန်းပေရန်သည် သူ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝကို နေထိုင်နေသည်။ ဟိုဒီမှာ လိမ်လည်ခြင်း၊ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်း၊ ညဘက်တွင် ရှီဖုန်းလန်၏ နေရာတွင် လောင်းကစားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

တစ်လ ထိုသို့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

တစ်နေ့တွင် ကျန်းပေရန်သည် ဒေါင်းဆေးအိုး ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် အသီးကို နက်နက်နဲနဲ တွေးတောရင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် ထိုထိပ်တန်းဆေးအိုးကို လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းမှ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် လေးပင်ဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

သူ၏ မီးဖိုကို မကြာခဏ ပေါက်ကွဲစေသော အဆင့်မြင့် ဆေးပင်များပင်လျှင် ယခုအခါတွင် လွယ်ကူစွာ ဖော်စပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် အသီးကို ဖော်စပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ အခြား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအသီးများထဲမှ တစ်လုံးသာ ရှိသည်။

အသုံးပြုပြီးသည်နှင့် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ကျန်းပေရန်သည် ၎င်းဖြင့် ကုသရေး ဆေးလုံး သို့မဟုတ် အဆိပ် ဖော်စပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ရခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ဖော်စပ်ရန် အမှန်တကယ် သွေးဆောင်ခံနေရသည်။ သူသည် သတ္တမအဆင့်… အဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးပင် ထုတ်လုပ်နိုင်လောက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့

အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး

ငါ နောက်မှ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်မယ်

အသီးကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

ချွင် ချွင် ချွင်

လေ့ကျင့်ကွင်းပေါ်တွင် ကူချင်းဟွမ်းနှင့် ဝူချင်းစစ်တို့ သိုင်းပြိုင် နေကြသည်။

တကယ်တော့ ကူချင်းဟွမ်းသည် ဝူချင်းစစ်၏ လက်ရှိ ကျွမ်းကျင်မှုကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် မသန်မာသောကြောင့် သူ့ကို ကျန်းပေရန်က လေ့ကျင့်ရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်ကို မြင်သောအခါ နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အကိုကြီး"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်ကို မေးလိုက်သည်။

"သွေးအရိပ် သားရဲကို သူ့ရဲ့ ဖြေဆေး ကျွေးပြီးပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး မနေ့က ကျွေးပြီးပါပြီ"

"ပြီးတော့ရော မင်း သူ့ကို နှိမ်နင်းပြီးပြီလား"

"ကျွန်တော်…"

ဝူချင်းစစ်က ရှက်ရွံ့စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အင်း…"

"မင်း အခုဆို ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား အခုတောင်မှ သူ့ကို မနိုင်သေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့"

ဘုရားကျောင်းသခင်က သူ့ကို စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ အဝိညာဉ်အရှိဆုံး နေရာတွင် လေ့ကျင့်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိုးကြိုးမီးလျှံ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်ဆေးလုံးမှာလည်း အလွန် အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဝူချင်းစစ်သည် တစ်လအတွင်း ပထမအဆင့်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့် အနက်ရောင်သခင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် တပည့်များစွာကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူ၏ အကိုကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော လေသံကို ခံစားမိသောအခါ ဝူချင်းစစ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီး ကျွန်တော် မနေ့က သွေးအရိပ် သားရဲကို အနိုင်ယူခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သဘာဝက အရိုင်းဆန်တယ် ကျွန်တော် သူ့ကို အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်"

"အင်း… အဲ့ဒါမှ အလုပ်ဖြစ်မှာပေါ့"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ကြ ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့မလို့"

"ဟုတ်ကဲ့"

နှစ်ယောက်သား သူတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်မှု့ ကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြသည်။

မနေ့က ခန်းမသခင် ချန်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေစဉ် သူက ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ရှာနေကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုအရာက ကျန်းပေရန်ကို သူ၏ တစ်လကြာ ငြိမ်းချမ်းမှုမှ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

သူက ကြီးမားသော ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ ကြီးမားသော အရာ တစ်ခုမှ မဟုတ်ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်က သူ မကြာသေးမီက ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိမရှိကိုသာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာမည် ပြုစဉ်မှာပင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်-

[ရွေးချယ်မှု ၁ - ချက်ချင်း ထွက်ခွာပါ။ ဆုလာဘ် - ကောင်းကင်ဘုံ သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းခြင်း (ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပါ။ ဆုလာဘ် - ကောင်းကင်ဘုံလှိုင်း တားမြစ်ထားသော လိပ်စာ (မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - နေပါ။ ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

ခွေးမသား…..