ကိုယ်တိုင်က ဖားနေစဉ် ဘာလို့ဖားဖော်ဖားဖက်ကို နာကျင်အောင်လုပ်ရမှာလဲ

ညဉ့်နက် နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် ခန်းမသခင် ကျန်း၏ စံအိမ်သို့ သွားရောက် ခဲ့သည်။

မဟုတ်ပါက ပြန်ရောက်သည့် ပထမဆုံး နေ့တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန်းမသခင်ကို လာရောက် ဂါရဝမပြုခြင်းသည် အလွန် ရိုင်းစိုင်းရာ ကျပေမည်။

ခန်းမသခင် အိပ်ရာဝင် သွားပြီ ဖြစ်လျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သူ လာရောက် ခဲ့ကြောင်း နောက်နေ့တွင် ပြောနိုင်သည်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှ အစောင့်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ကြွက်နာရီသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တံခါးတွင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ပျင်းရိခြင်း အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ မတ်မတ်မားမား ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ကျန်းပေရန်နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်သည်။

သူ လျှောက်သွားကာ အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင် ညအိပ်ဖို့ သွားပြီလား"

အသက်ငယ်ပုံရသော အစောင့်တစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။

"မသွားသေးပါဘူး ဒီရက်ပိုင်း ညတွေမှာ ခန်းမသခင်က နွားနာရီ ရောက်မှပဲ သူ့ အခန်းဆောင်ကို ပြန်ပါတယ် သူ အရမ်း အလုပ်များနေတယ်"

"ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ လာရောက်တွေ့ဆုံတဲ့ အကြောင်း သတင်းပို့ပေးဖို့ တာဝန်ပေးပါရစေ"

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ"

မကြာမီပင် အစောင့် ပြန်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို ခန်းမသခင်ထံ တိုက်ရိုက် သွားတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ပင်မ ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ ပါးစပ်ဟ၍ ခေါ်မည်ပြုစဉ်မှာပင် အထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့"

ကျန်းပေရန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

စဉ်းစားမနေဘဲ သူသည် ခွက်များ တင်ထားသော စင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဟင် ဘာလို့ အလယ်မှာ ပန်းကန်တစ်လုံး ရောက်နေရတာလဲ

လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ကြားတွင် ဝိုင်းရံထားသော ကြွေပန်းကန်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် မှင်သက်သွားသည်။

အကျွမ်းမဝင်သူ တစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ၎င်းကို ခေတ်သစ် အနုပညာ ပုံစံအသစ် တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စပ်စုချင်စိတ်က စပ်စုချင်စိတ်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် ထိုအပေါ်တွင် အာရုံမစိုက်နေတော့ပေ။

သူ တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို ကျန်းဟဲချင်းထံသို့ လွှဲလိုက်သည်။

သို့သော် သူ အရိုအသေပြုမည် ပြုစဉ်မှာပင် သူ တောင့်တင်းသွားသည်။

ပန်းများ။

ခန်းမသခင် ကျန်းရှေ့မှ စားပွဲရှည်ကို ပန်းအိုးများက ဝန်းရံထားသည်။

ထိုပန်းများမှာလည်း အမျိုးအစား စုံလင်ပြီး တကယ့် ပန်းပင်လယ်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟဲချင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ကျေနပ်စွာ သပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဒီပန်းတွေ မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့… ခန်းမသခင်က ပန်း စိုက်ပျိုးခြင်း ပညာကို ဒီလောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တတ်ကျွမ်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး"

"ဟားဟားဟား ငါ ပန်းတွေ စိုက်တာတော်တယ်လို့ မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တယ်လေ ငါ လိမ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်ခဲ့တာလား"

"တပည့် မထင်ပါဘူး ခန်းမသခင်ရဲ့ ပန်းစိုက်ပျိုးတဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာ"

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး မင်း ဒီခရီးစဉ် အပြီးမှာ ပိုပြီး စကားတတ်လာတယ်"

ကျန်းဟဲချင်းက ရယ်မောကာ စားပွဲရှည်ကို ပတ်၍ ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးကို လာပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်း အပေါ် အထင်မမှားခဲ့ဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ် လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်မှာ မင်း လှုပ်ရှားတယ် နောက်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ညီလာခံမှာ လူတိုင်းက မင်းကို ချီးကျူးနေကြတာ အဲ့ဒါက ငါ့ကိုပါ မျက်နှာပွင့်စေခဲ့တယ် ပြော မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပြော မင်း ဘာလိုချင်လဲ ပြောလိုက်"

ကျန်းဟဲချင်း စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - သင် လိုချင်သော ဆုလာဘ်ကို တောင်းဆိုပါ။ ဆုလာဘ် - ယန္တရား တစ်ထောင် စာလိပ် (အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ပါ။ ဆုလာဘ် - နံနက်ခင်း မီးတံဆိပ် (အဝါရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - "ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထွန်းတောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကို တခြား တပည့်တွေကို ပေးဖို့ ခန်းမသခင်ကို တောင်းဆိုပါတယ်" ပြီးမြောက်ပါက ဆုလာဘ် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကျန်းပေရန်က တတိယ တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။

သူက လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ထွန်းတောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကို တခြား တပည့်တွေကို ပေးဖို့ ခန်းမသခင်ကို တောင်းဆိုပါတယ်"

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - ဖွဲ့စည်းပုံ +၁]

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းဟဲချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး… ငါက မင်း ဒီခရီးစဉ် အပြီးမှာ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ ငါ မှားသွားပုံပဲ"

"ကျွန်တော်က တခြား အကိုကြီးတွေနဲ့ ညီလေးတွေကိုပါ အခွင့်အရေး ပေးချင်ရုံပါ"

"ဟက်"

ကျန်းဟဲချင်းက အမူအရာမရှိသော ရယ်သံ နှစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက စိမ်းလန်းသော ကျောက်မျက်ရတနာဖြင့် စီခြယ်ထားသော သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ကာ ကျန်းပေရန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်း လိုချင်တဲ့ မိုးကြိုးသခင် မီးသွေးပဲ ငါ မင်းအတွက် အများကြီး ယူခိုင်းထားတယ်"

သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူရင်း ကျန်းပေရန်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ် ခန်းမသခင် ကျန်း"

ဝူချင်းစစ်၏ အကူအညီကြောင့် သူ့တွင် မီးလျှံ အရည်ပျော် မီးသွေး အချို့ ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ပစ္စည်းကောင်း များများ ရှိခြင်းကို မည်သူက ငြင်းမည်နည်း။

ကျန်းဟဲချင်းက ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းသာ တကယ် အာရုံစိုက်လိုက်ရင် တောင်ထွတ်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူမှ မင်းကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ် မင်း အခု မြင်ပြီ မဟုတ်လား နာမည်ရဖို့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ရှိစရာမလိုဘူး မင်းမှာ သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခု ရှိနေသရွေ့ မင်း ထွန်းတောက်နိုင်တုန်းပဲ ဆက်ကြိုးစား"

"တပည့် မှတ်သားထားပါ့မယ်"

"စကားမစပ် ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ပြောတယ် မင်း တော်တော်ကြာကြာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်တဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

"အော် အရာရာက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုချောမွေ့သွားလို့ စောစော ပြန်လာခဲ့တာပါ"

"ဒါပေမဲ့ မင်း အလေးအနက်ထားတဲ့ အခါမှာတော့ ကိစ္စတွေကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ကိုင်တွယ်တတ်တယ် အဲ့ဒါကတော့ ငါ့ကို မအံ့ဩစေခဲ့ဘူး"

ကျန်းဟဲချင်းက ခဏရပ်ပြီးနောက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"လာ လာ ဒီခေါင်ရမ်းပန်းက ဘယ်လိုနေလဲ"

သူက တောက်ပသော အနီရောင် ခေါင်ရမ်းပန်း တစ်ပွင့်ဘေးတွင် ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ရှေ့သို့ တိုးကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ပွင့်ဖတ်တွေက ဘဲဥပုံ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပြီး ထိပ်ဝိုင်းနေတယ် အမွေးနုလေးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ် ခန်းမသခင်က ခေါင်ရမ်းပန်းက နွေးထွေး စိုစွတ်မှုကို နှစ်သက်တယ်ဆိုတာ နားလည်ထားတာ ရှင်းပါတယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ပန်းအကြောင်း သိတဲ့လူနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ပဲ သာယာတယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီး ကျန်းဟဲချင်းက ကျန်းပေရန်ကို ဆွဲကာ တခြား ပန်းအားလုံးကို လိုက်လံကြည့်ရှုပြီး မှတ်ချက်ပေးခိုင်းသည်။

သူတို့ နောက်ဆုံး ပန်းဖြစ်သော မြင့်မားသည့် ကြက်သွေးရောင် ပန်းဆီသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဟဲချင်းသည် ပျော်ရွှင်နေသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးနေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါသာ စောင့်ရှောက်သူ ယွီကို ပန်းတွေ လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရင် သူ ပျော်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"

သနားစရာပဲ

စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေသည်။

"စောင့်ရှောက်သူ ယွီက တကယ်ပဲ ပျော်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

"ကောင်းတယ် မင်းရဲ့ စကားကြောင့် ငါ စိတ်အေးရပြီ"

ထို့နောက် ကျန်းဟဲချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း မသိလောက်ဘူး မင်း မရှိတုန်းက ခန်းမတွေ တော်တော်များများက ရေမှန်ခန်းမနဲ့ ပူးပေါင်းချင်လာကြတယ် အထူးသဖြင့် ကြယ်တာရာရှုပ်ထွေးခန်းမက ယန်ယွီလင်က သူ့တပည့် ဝူချင်းစစ် အကြောင်းကို အမြဲကြွားလုံးထုတ်နေပြီး သူက ဆရာကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေတာပဲ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူက ခိုင်မာတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ဘယ်တော့မှ မပြနိုင်ခဲ့ဘူး"

မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ကျန်းဟဲချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မြင်တာတော့ ဝူချင်းစစ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီက မြင့်မားလို့ပဲ အပြင်မှာ ကံကောင်းတဲ့ ကြုံတွေ့မှု တချို့နဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ သူ ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့တာပဲ"

ကျန်းဟဲချင်းက ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အဲ့ဒီလို မထင်ဘူးလား"

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ယုံကြည်ပါတယ်"

"ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ စောင့်ရှောက်သူ ယွီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပြီး အဲ့ဒီ လူလိမ်ရဲ့ အကွက်ထဲ မဝင်ခဲ့ဘူး စဉ်းစားကြည့် သူမ သူ့ကို ငြင်းပြီးသားကို သူက မှင်သေသေနဲ့ တွယ်ကပ်နေတုန်းပဲ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

…

ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းပေရန်သည် ကျန်းဟဲချင်းကို "သူဌေးက ကိုယ့်အမျိုးအစားတူကို မစော်ကားသင့်ဘူး" ဟူသော စကားပုံကို သင်ပေးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဖားနေ… မဟုတ်ဘူး… အချစ်ကို လိုက်နေကြတာပဲကို ဘာလို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နာကျင်အောင် လုပ်နေကြတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက် အပေါ်မှာ နှောင်ဖွဲ့ပြီး မိတ်ဆွေကောင်းတွေ ဖြစ်လာသင့်တယ်။

ဟုတ်ပါတယ် သူ ထိုအရာများကို အသံထွက် ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို အပြုအမူက တကယ်ပဲ စက်ဆုပ်စရာကောင်းပါတယ်"

သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျန်းဟဲချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် မင်း မနက်ဖြန် ရေမှန်ခန်းမမှာ စောင့်ရှောက်သူ ယွီနဲ့ တွေ့ရင် ပန်းတွေ လာကြည့်ဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်"

ဒါက ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ… ဘယ်လိုတောင် ဆက်စပ်သွားတာလဲ

သူ့စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်များ တစ်ထောင်လောက် ပေးချင်နေသော်လည်း ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ အခု သွားနားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့ တပည့် သွားခွင့်ပြုပါ"

နောက်တစ်ကြိမ် လက်နှစ်ဖက် ယှက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ပင်မ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ နှုတ်ဆက်ရမည့် အထက်အရာရှိ တစ်ဦးစီကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် တောင်နောက်ဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို သုံးကာ သူသည် သူ၏ ဒုတိယ ကျင့်ကြံရာ နေရာတွင် ကူချင်းဟွမ်း ရှိနေသည်ကို မကြာမီ သိရှိလိုက်သည်။

လေ့ကျင့်ခန်းမ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အပြာစိမ်းရောင် အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသော ကူချင်းဟွမ်းကို မြင်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ သူ တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ထင်တယ်

မထွက်ခွာမီက ကျန်းပေရန်သည် သဘာဝမူလ ကောင်းကင်ဝင်ရိုး နည်းစနစ်ကို ကူချင်းဟွမ်းထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့သည်။

ကူချင်းဟွမ်းသည် အခြား နည်းစနစ်များကို ကျွမ်းကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံး အကြိမ်အနည်းငယ်နှင့် မတူဘဲ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဤနည်းစနစ်က သူနှင့် မည်မျှ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီသည်ကို ခံစားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ကူချင်းဟွမ်းသည် သူနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သော နည်းစနစ်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ဆေးတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရသွားသော သားတစ်ယောက်၏ မိဘ ဂုဏ်ယူနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ကျန်းပေရန်သည် တံခါးတွင် အစီအရင်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် စတင်စီစဉ်လိုက်သည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် ကူချင်းဟွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပြာစိမ်းရောင် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှ အငွေ့များ ထွက်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟင်"

ကျင့်ကြံခန်းမ တံခါးပွင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကူချင်းဟွမ်းက အံ့ဩတကြီး ထရပ်ကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အကိုကြီးက အဝင်ဝရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ကျောက်တုံးငယ်များ တင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကူချင်းဟွမ်းက သူ့ထံသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

"အကိုကြီး"

ထရပ်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက မဆိုးဘူး ကြည့်ရတာ ဒီသဘာဝမူလ ကောင်းကင်ဝင်ရိုး နည်းစနစ်က မင်းနဲ့ ကိုက်ညီပုံပဲ"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် ဒီအတွက် အကိုကြီးကို ပြန်လည် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ လေ့ကျင့်ပါ့မယ်"

သူ ပြောရင်း ကူချင်းဟွမ်းက တောက်ပသော အဝါရောင် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

"အကိုကြီး မထွက်ခွာခင်က ကျွန်တော့်ကို ရှာခိုင်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံး ဒီမှာပါ"

"အိုး ခရမ်းရောင် ခြင်ဆီသံတောင် ပါတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"အရမ်းကောင်းတယ် ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုထဲမှာ နစ်မြုပ်နေရင်းနဲ့တောင် မင်း ငါ အပ်နှင်းခဲ့တဲ့ တာဝန်ကို မမေ့ဘူး ကောင်းတယ်"

"အကိုကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ထုံးစံအတိုင်းပဲ တခြား အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေး ဖြစ်ပါတယ်"

ကျေနပ်စွာဖြင့် ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခု မင်း သဘာဝမူလ ကောင်းကင်ဝင်ရိုး နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဆိုတော့ ဘယ်လို ကွာခြားသွားလဲ"

ကူချင်းဟွမ်းက လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရင်က ကျွန်တော်က အတွင်းအား မလုံလောက်လို့ နည်းစနစ် တစ်ခုလုံးကို မကြာခဏ ပြီးဆုံးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သဘာဝအတိုင်း စုပ်ယူနေတာကို ခံစားရတယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုက အားနည်းနေသေးပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့ အမျှ ကျွန်တော့် အတွင်းအားက အဆုံးမရှိ စီးဆင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

"ကောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အပြာရောင် ကြွေပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကူချင်းဟွမ်းက ဖမ်းယူလိုက်စဉ် ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ရေခဲဝိညာဉ် ဆေးလုံးပဲ မင်း ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာ မင်းရဲ့ အတွင်းအပူချိန် အရမ်းမြင့်နေတာကို ငါ သတိထားမိတယ် ရေရှည်မှာ အဲ့ဒါက မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ် ဒီဆေးလုံးက အဲ့ဒီ အခြေအနေကို သက်သာစေသင့်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ကူချင်းဟွမ်းက ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်ရာတွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး အခက်အခဲမှာ အမြဲတမ်း မြင့်တက်နေသော အတွင်းအပူ ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေကာ ကိုယ်ခန္ဓာ နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

ထိုအရာက သူ၏ လေ့ကျင့်မှု ထိရောက်မှုကို လျော့ကျစေသည်။

ယခုအခါတွင် သူ၏ အကိုကြီးထံမှ ရေခဲဝိညာဉ် ဆေးလုံး တစ်လုံး ရရှိထားသောကြောင့် အခြေအနေများမှာ များစွာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။

ဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းက နောက်တစ်ကြိမ် လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အစီရင်ခံစရာ နောက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"

"ပြော"

"အကိုကြီးဝူက စိတ်နှလုံးပြန်တန်ဆောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဝင်သွားပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောတယ် သူက တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခု စတင်မှာ ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်လောက် အဲ့ဒီမှာ နေနိုင်ခြေ ရှိတယ်တဲ့"

စိတ်နှလုံးပြန်တန်ဆောင်း…

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမ အပြင် စိတ်နှလုံးပြန်တန်ဆောင်းသည် ဂိုဏ်းတွင် ရှေးကျသော နည်းစနစ်များ အများဆုံး သိုလှောင်ထားသော နေရာဖြစ်သည်။

ဝူချင်းစစ်သည် ထိုနေရာမှ အများကြီး ရရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ နားလည်ပြီ"

ထို့နောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်တုံးငယ် နှစ်တုံးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်း လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးရင် သွားနားတော့"

ထိုသို့ ပြောပြီး သူက သူ၏ အစီအရင်ကို ဆက်လက်စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကူချင်းဟွမ်း သွားခွင့်ပြုပါ"

နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

တောင်ကို ကာကွယ်သည့် အစီအရင်၏ အခြေခံ ပုံစံကို ချပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ မူလ ကျင့်ကြံရာ မြေသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် သူသည် ပန်းများ ဝါးတောနှင့် ခြံဝင်းထဲမှ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိသည် ကူချင်းဟွမ်းက ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ထားသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

သူက သူ၏ သူငယ်ချင်းလေးများကို အစာ အနည်းငယ် ကျွေးပြီးနောက် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

"အာ… ကိုယ့်ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲရတာလောက် ဘာမှ မကောင်းဘူး"

ဟင်

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းခြင်းက သူ့ကို မနေ့က တည်းခိုခန်း ကုတင်ကို အမှတ်ရစေသည် ထိုအရာက တည်းခိုခန်းကို အမှတ်ရစေသည် ထိုအရာက သူ့ကို အမှတ်ရစေသည်မှာ…

ခုံချန်ချန်

ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံးတွင် သူ ဘာကို မေ့နေသည်ကို အမှတ်ရသွားသည်။

မုယောင်ကို သူမ၏ တတိယဦးလေးက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမတို့နှင့်အတူ ခိုးထွက်လာသော ခုံချန်ချန်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် ပြန်မလာခဲ့လောက်အောင် အလျင်လိုနေပုံရသည်။

ထိုအရာက ခုံချန်ချန်သည် တည်းခိုခန်းတွင် သူတို့ကို စောင့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

မုယောင်က သူမကို ခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ်သင့်ပေမဲ့…

သို့သော်လည်း ကျန်းပေရန်က ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်တော့ ငါ သူမကို သွားကြည့်ရဦးမယ် ထင်တယ်

သူသည် ခုံချန်ချန်၏ တပည့်ဖြစ်လိုသော တောင်းဆိုမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ လက်မခံခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို "ဆရာ" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူမကို နေဝင်ဆည်းဆာမြို့တွင် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းက တော်တော် သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ကျန်းပေရန်သည် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ နေဝင်ဆည်းဆာမြို့သို့ တောင်အောက်ဆင်းမည် ပြုစဉ် ကျန်းပေရန်သည် တိမ်လိပ်ကျည်တောက်၏ အာနိသင်ကို မစမ်းသပ်ရသေးသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

ဒါကအကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ။

သူက ကျည်တောက်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ ပြင်းပြင်းတစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သကြားလုံးမုန့်လုံးကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့သော တိမ်တိုက်တစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

တိမ်တိုက်ထဲသို့ တက်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အတွင်းပိုင်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကျယ်ဝန်းသည်ကို နားလည်သွားသည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နတ်ဘုံတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသလိုပင်။

"တက်"

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် တိမ်တိုက်က နာခံစွာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

အခြား တိမ်တိုက် အစုအဝေးများထဲသို့ ရောနှောသွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က နေဝင်ဆည်းဆာမြို့ဘက်သို့ ရွေ့လျားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အောက်ခြေမှ မြေပြင်ကို မြင်နိုင်သောကြောင့် တိုက်ခတ်နေသော လေမရှိခြင်းက အရှိန်ကို မခံစားရစေပေ သို့သော် အောက်ခြေမှ ပြောင်းလဲနေသော ရှုခင်းများက သူသည် သာမန်ထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ခရီးသွားနေကြောင်း ပြသနေသည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ မကြာမီမှာပင် တိမ်တိုက်သည် နေဝင်ဆည်းဆာမြို့ အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ယခုအခါတွင် ရတနာ၏ အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း အပြင် ထူးချွန်သော မြန်နှုန်းကိုပါ အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်ကို ရှင်းလင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်ရန် လမ်းညွှန်ပြီးနောက် သူက မြို့ထဲသို့ ခြေကျင်ဝင်ကာ တည်းခိုခန်းသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

ခေါက် ခေါက် ခေါက်

ကျန်းပေရန်က လက်မြှောက်ကာ သုံးကြိမ် ခေါက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ကို ပြန်မရုတ်သိမ်းမီမှာပင် တံခါးပွင့်လာသည်။

"ဆရာ"

ခုံချန်ချန်က ပျော်ရွှင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့တာ"

သူမအတွက် အနည်းငယ် သနားသွားသော ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး အထဲဝင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

သူမက ပျော်ရွှင်စွာ တံခါးပိတ်ကာ ကျန်းပေရန်နောက်သို့ စားပွဲဆီသို့ လိုက်သွားသည်။

သူ့ကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ပြောပြလို့ရမလား နွားပလွေဆိုတာ ဘာလဲ"