အရသာရှိသော အစားအစာများ၏ သွေးဆောင်မှု

"မြက်စားတဲ့ နွားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဂျုံ၊ ကောက်ရိုးနဲ့ ပြောင်းဖူး စားပြီး ကြီးပြင်းလာတဲ့ နွားတွေက အရသာ ပိုကောင်းတယ်"

"အရသာ ပိုကောင်းတယ်" ဟူသော စကားများကြောင့် မင်နွား၏ နားများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုနွားသည် ခေတ္တရပ်တန့်ကာ သူ၏ ပုတီးစေ့ကဲ့သို့ သေးငယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းပေရန်ကို ခဏတာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မြက်ဆက်စားနေသည်။

အနီးအနားတွင် ဆန်ဆေးနေသော ခုံချန်ချန်သည် သွားရည်မကျဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒါ အရမ်း အရသာရှိပုံပဲ ဟီးဟီးဟီး"

ကျန်းပေရန်က ရယ်မောကာ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး စာကြောင်းနှစ်ကြောင်း ရေးပြီးနောက် ခုံချန်ချန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"အစာလုပ်ဖို့ ဒီချက်ပြုတ်နည်းအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက် နွားက သေချာပေါက် သဘောကျမှာ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ခုံချန်ချန်သည် သူမ၏ လက်များကို သုတ်ပြီးနောက် စက္ကူကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ယူလိုက်သည်။

အမြန်တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် မုယောင်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

"အစ်မ ကြည့်ပါဦး သူ့လက်ရေးက အရမ်းလှတာပဲ"

မုယောင်သည် စက္ကူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမ ရုတ်တရက် ခုံချန်ချန်၏ ပါးကို ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကို သူ့ကို ဆရာလို့ မခေါ်ဖို့ ပြောထားတယ်မလား ပြီးတော့ အကိုကြီးကျိုရီရဲ့ လက်ရေးက သူ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"

"အား အား အား"

ခုံချန်ချန်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သူမ၏ စကားများ ထစ်ငေါ့သွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အကိုကြီးကျိုရီရဲ့ လက်ရေးက ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ သခင့်လက်ရေးကလည်း အရမ်း လှတာပဲ ဒီ 'ဂျုံ' ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ကြည့်ပါဦး"

"မင်းသူ့ကို သခင်လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလား"

မုယောင်က သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကြပ်လိုက်သည်။

"အား အား အား ကျွန်မ နောက်မပြောတော့ပါဘူး မပြောတော့ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် မြန်မြန်သွားပြီး ချက်တော့"

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် မနေနိုင်ဘဲ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက မိစ္ဆာမတစ်ယောက်လို ပြုမူတာပဲ"

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

မုယောင်က သူ့ကို လျှာထုတ်ပြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ညင်သာစွာ ရယ်မောရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုသို့ ပြန်သွားကာ ချက်ပြုတ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ဖုန်လိုင်ချွန်းဝိုင် တစ်ဘူးခွဲကို မော့ချပြီးဖြစ်သော အာနိုးသည် အိပ်စက်အနားယူရန် လှဲလျောင်းတော့မည်အပြုတွင် သူ၏ နှာခေါင်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အကြိမ်များစွာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အနံ့ခံရင်း သူ ရုတ်တရက် ထထိုင်ကာ ကျန်းပေရန်၏ လားရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဂလု

သူအခုလေးတင် စုဟွမ်တု သုံးခု စားပြီးသော်လည်း လွင့်ပျံလာသော ကြွယ်ဝသည့်ရနံ့က သူ၏ ပါးစပ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် သွားရည်ကျစေသည်။

သူသတိမထားမိမီမှာပင် သူသည် ကျန်းပေရန်၏ ယာယီမီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီးဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သောအခါ မူးယစ်စေသော ရနံ့သည် သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များကို ထုံကျင်စေသော ငရုတ်ကောင်းစေ့များ၊ စပ်သော ငရုတ်ဆီ၊ ချိုချဉ်ဆော့စ်နှင့် ကြက်သွန်ဖြူအနှစ်တို့ဖြင့် လိမ်းကျံလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် တံတွေးမြိုချစေသည်။

အသီးအရွက်များ လှီးဖြတ်နေသော ကျန်းပေရန်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"အကိုကြီး အာနိုး နည်းနည်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား"

သံအိုးထဲသို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း အာနိုးက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒါက ဘာဟင်းလဲ ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ အနံ့မခံဖူးဘူး အရမ်း မွှေးတာပဲ"

"ဒါက မွှေးရနံ့စုံ အာဟာရဟင်းပေါင်းပဲ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်းကို မျှစ်၊ အသားလုံးနဲ့ ငုံးဥတွေနဲ့ ချက်ထားတာ အသားက အခုလောက်ဆို နူးနေလောက်ပြီ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို သစ်သားဇွန်းတစ်ချောင်း ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မြည်းစမ်းပေးဖို့ ကူညီနိုင်မလား"

"ဟီးဟီး ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး"

ဇွန်းကို ယူရင်း အာနိုးသည် အိုးထဲမှ ဆီဖြင့် တောက်ပနေသော ရွှေဝါဖျော့ဖျော့ ဟင်းရည်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းလိုက်သည်။

"အား အား ဒါက အရမ်း အရသာရှိတာပဲ ကျွန်တော် ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး"

"ဒါဆိုရင် တစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်လေ ကျွန်တော် အများကြီး ချက်ထားတယ်"

"အား ကျေးဇူးပါ"

သူ၏ စကားများရှိနေသော်လည်း အာနိုး၏ မျက်လုံးများမှာ အိုးပေါ်တွင် ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အားမနာပါနဲ့ ဒီမှာ ပန်းကန်တစ်လုံး ယူလိုက်"

ပန်းကန်ကို လက်ခံရင်း အာနိုးသည် သူ မစွက်ဖက်သင့်ကြောင်း ဆက်လက်ရေရွတ်နေသော်လည်း သူ၏ ဇွန်းမှာမူ အိုးထဲသို့ ပြန်လည်နှစ်ဝင်နေပြီးဖြစ်သည်။

သူ ဒုတိယဇွန်းတစ်ဇွန်း ခပ်တော့မည်အပြုတွင် ခေါင်းတစ်လုံး ရုတ်တရက် အိုးနောက်မှ ပေါ်လာရာ သူ့ကို ဟင်းရည် ယိုဖိတ်လုနီးပါး လန့်သွားစေသည်။

"သောက်ခွေး"

တိတ်တဆိတ် တွားသွားလာသော ခုံချန်ချန်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို အလျင်အမြန် တင်လိုက်သည်။

အာနိုးက နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏ ဟင်းရည်ကို ဆက်ခပ်နေသည်။

"မင်းလည်း တစ်ပန်းကန် လိုချင်လို့လား"

ကျန်းပေရန်က တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသူကို သတိပြုမိရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး"

ခုံချန်ချန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ အသံကို နှိမ့်ထားပါ ကျွန်မ အစ်မကို မသိစေနဲ့ ကျွန်မ ခိုးစားဖို့ လာတာ"

"ကျစ် မင်းက သူ့ကို တကယ် ကြောက်တာပဲ ဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန်က သူမကို တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ ဆရာ"

ပန်းကန်ကို လက်ခံရင်း ခုံချန်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အစ်မက ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်မအပေါ်မှာ အရမ်း ကောင်းပါတယ်"

"မင်းပြောရင်လည်း ဟုတ်တာပဲ စားနှင့်တော့"

ခေါင်းညိတ်ရင်း ခုံချန်ချန်သည် သူမ၏ ဆံပင်ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ကာ ပန်းကန်ကို နှစ်ကြိမ် မှုတ်လိုက်သည်။

ဟူး ဟူး

ရေနွေးငွေ့ အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူမသည် ပန်းကန်ကို မကာ ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

တစ်ကြိမ် မြည်းစမ်းရုံမျှဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

"ဘယ်လောက် ကြွယ်ဝတဲ့ အရသာလဲ"

ထို့နောက် သူမသည် အသားတစ်တုံးကို ခပ်ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ် ဝါးပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စတင်ရေတွက်တော့သည်။

"ဂျင်း ကြက်သွန်ဖြူ သကြား ကရဝေးရွက် ဝိုင် ပြီးတော့ လိမ္မော်ခွံ"

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီစပ်တဲ့ အရသာက ဘာလဲ ဒါက ကျူယွီ ဒါမှမဟုတ် ငရုတ်ကောင်း မဟုတ်ဘူး ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ရနံ့ ရှိတယ်"

"အဲ့ဒါ ငရုတ်သီးပဲ"

ကျန်းပေရန်က သူမကို အနီရောင် ငရုတ်သီးတစ်တောင့် ပေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ယူရင်း ခုံချန်ချန်သည် အသစ်တစ်ခုခုကို စစ်ဆေးနေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စပ်စုစွာဖြင့် အနံ့ခံလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုးလဲ ကျွန်မ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ငါကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာ"

"ဝိုး ဆရာ ရှင်က အံ့ဩစရာပဲ"

သူ့ကို ချီးကျူးပြီးနောက် သူမသည် ဟင်းရည်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်သောအခါ သူမ အားလုံးကို ထွေးထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အ အစ်မ"

ခုံချန်ချန်က ထစ်ငေါ့စွာ ပြောရင်း သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော မျက်နှာမည်းမှောင်နေသည့် မုယောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို အလျင်အမြန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"အစ်မ ရှင်လည်း နည်းနည်း သောက်ချင်လား ဒါက တကယ် အရသာရှိတယ်"

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မုယောင်သည် သူမကို ပန်းကန်နှင့်တကွ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် သူမသည် ကျန်ရှိနေသော အသားစများပါသည့် ပန်းကန်ကို ခုံချန်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဝါး ငါ့အသား ဝါး"

သနားစရာကောင်းသော ခုံချန်ချန် ဆွဲခေါ်သွားခံရသည်ကို ကြည့်ရင်း အာနိုးသည် စာနာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချပြီးနောက် သူ၏ ဝက်ခြေထောက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"ချန်ချန် မင်းဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါ့စကားတွေက အခု အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလား"

မီးဖိုဘေးတွင် မုယောင်သည် သူမ၏ ညီမငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း မွှေးတာပဲ အစ်မ နားထောင်ပါ ဆရာကျန်းဆီမှာ ငရုတ်သီးလို့ ခေါ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ် ဒါက အသားကို အရသာ အံ့ဩစရာကောင်းအောင် လုပ်ပေးတယ် ပြီးတော့ ဟင်းရည်က"

သူမ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင်က သူမ၏ ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ညီမလေးပဲ မင်းက ငါနဲ့အတူ ကျန်းပေရန်ကို လျစ်လျူရှုသင့်တယ် ဘာလို့ မင်းသူ့ဆီကို အမြဲ ပြေးသွားနေရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တကယ် အရသာရှိလို့ပါ"

မုယောင်၏ စိုက်ကြည့်မှုကြောင့် ခုံချန်ချန် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ သူမသည် သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ ဘာလို့ ဆရာကျန်းကို မကြိုက်တာလဲ သူရှင့်ကို တစ်ခုခု မကောင်းတာ လုပ်ခဲ့လို့လား"

ထိုမေးခွန်းက မုယောင်ကို ကြောင်သွားစေသည်။

'ဟုတ်တယ် ငါဘယ်တုန်းက သူ့ကို မကြိုက်တာ စဖြစ်ခဲ့တာလဲ မဟုတ်ဘူး စောင့်ဦး ဒါက အတိအကျ မကြိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ဒီတိုင်းပဲ'

သူမ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မုယောင်က ဟောက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး သူ့ကို စကားမပြောဘဲ သွားချက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ခုံချန်ချန် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မုယောင်သည် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျကာ ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်။

သူမ ကျန်းပေရန်၏ နာမည်ကို ပထမဆုံး အမှတ်ရလိုက်သည့် အချိန်မှာ သူ သူမ၏ အစ်ကိုကို အနိုင်ယူခဲ့စဉ်ကဖြစ်သည်။ သူမ၏ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အစ်ကို….

သူမ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ သူမ ကျန်းပေရန်သည် ပဉ္စမအဆင့် ချီသန့်စင်ခြင်းတွင်သာ ရှိသည်ကို သိသောအခါ သူမ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ပါရမီရှင် အစ်ကိုက သာမန် ချီသန့်စင်ခြင်း အမှိုက်တစ်စကို ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ။

စစ်တုရင်သည် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဘာမှမဆိုင်သော်လည်း သူမ သူမ၏ မာနကို မျိုချ၍ မရခဲ့ပေ။

သူမသည် ဒီအဆင့်နိမ့် တပည့်က အနိုင်ရရန် မသမာသော နည်းလမ်းများ အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ သေချာသည်ဟု ယုံကြည်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒီ ဖြောင့်မတ်သောဂိုဏ်းဟု ခေါ်သော တပည့်များသည် အယုတ်မာဆုံးဖြစ်ကြသည်။ အပေါ်ယံတွင် မြင့်မြတ်ဟန်ဆောင်သော်လည်း အနိုင်ရရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုကြသည်။

သို့သော် သူမ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် သွားသောအခါ သူ အမှန်တကယ် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

ဒါက မုယောင်ကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုသည် ဒီ သတ္တိမရှိသော သူရဲဘောကြောင်သူကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးက သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။

ပြီးတော့ အခု သူမ၏ အဖေက သူမကို သူနှင့်အတူ အဝါရောင်ဂိုဏ်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

သူနှင့်အတူ ရက်သတ္တပတ်များ သို့မဟုတ် လများပင် ပိတ်မိနေရမည်ဟူသော အတွေးက သူမကို အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ကျန်းပေရန်က သဲလွန်စကို ရိပ်မိပြီး သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည်ကို မျှော်လင့်ရင်း ချန်ချန်ကို အတူဆွဲခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ခရီး မစတင်မီမှာပင် သူမသည် အပြင်ထွက်ခံရသူ ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူ သိမည်နည်း။

'ဟမ့် သူနည်းနည်း သီချင်းဆိုနိုင်တယ် စာကောင်းကောင်းရေးနိုင်တယ် ပြီးတော့ ဟင်းအနည်းငယ် ချက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ အရေးမကြီးပါဘူး'

သူမ၏ စိတ်ပျက်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်၏ အသံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါခေါက်ဆွဲတွေ အရမ်းများများ ချက်မိသွားတယ် ဟင်းတွေ လဲလှယ်ကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"

ခုံချန်ချန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မုယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်နေဆဲဖြစ်သော မုယောင်သည် ငြင်းပယ်လိုသော်လည်း ရနံ့က စကားလုံးများကို သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေစေသည်။

ခုံချန်ချန်၏ မျှော်လင့်ချက်ရှိသော အကြည့်အောက်တွင် မုယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းဒီလောက် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေမှတော့ ငါမဆန္ဒရှိဘဲ သဘောတူလိုက်မယ် ဒီတစ်ကြိမ်လေးပဲ"

"အိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး ငါက ချန်ချန်နဲ့ လဲလှယ်နေတာ မင်းစားဖို့ မလိုပါဘူး"

"မင်း"

မုယောင်က သူ့ကို ဓားသွားကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ မချေပနိုင်မီမှာပင် ခုံချန်ချန်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မပိုင်တာက အစ်မပိုင်တာပဲ အစ်မ အတူတူ စားကြရအောင်"

"ဟမ့် ဘယ်သူက သူ့ခေါက်ဆွဲကို လိုချင်နေလို့လဲ"

ခေါင်းခါရင်း ကျန်းပေရန်သည် ချိုမြိန်သောရေခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်နှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားသော အသားဟင်းများနှင့် ဘေးထွက်ဟင်းလျာများနှင့်အတူ ချထားလိုက်သည်။

ခုံချန်ချန် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဟင်းပွဲများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလာသည်နှင့် ကျန်းပေရန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။

တို့ဟူးကြော်၊ တို့ဟူးပေါင်း၊ တို့ဟူးမွှေကြော်၊ တို့ဟူးအစာသွပ်၊ တို့ဟူးဟင်းချို

'ဒါက တို့ဟူးပွဲတော်လား ဘာလား'

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တို့ဟူးကို တကယ်ပဲ အရမ်းကြိုက်ကြတာလား"

ခုံချန်ချန်က တို့ဟူးနှင့် ဟင်းရွက်စိမ်း တစ်ပွဲကို နောက်ဆုံး ချထားသောအခါ သူ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်မနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်စလုံး တို့ဟူးကြိုက်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ နောက်တစ်ခါ ငါမင်းတို့ကို မာပိုတို့ဟူး လုပ်ကျွေးမယ်"

"မာပိုတို့ဟူး မာပေါက ဘယ်သူလဲ ထားလိုက်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး"

ခုံချန်ချန်က မုယောင်၏ လက်စွပ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အစ်မ ငါတို့ တို့ဟူးအမျိုးအစားသစ်တစ်ခု စားရတော့မယ်"

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒါက တို့ဟူးပဲ မင်းဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ စားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီး ခုံချန်ချန်သည် ချိုမြိန်သောရေခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်တစ်လုံးကို သူမထံသို့ ဆွဲယူကာ ချက်ချင်း စတင်စားသောက်တော့သည်။

ရှလွပ် ရှလွပ်

ပါးစပ်ကြီး နှစ်လုပ်စားပြီးနောက် သူမသည် ဆူညံမှုအတွက် အဆူခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

" ဒီခေါက်ဆွဲက အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

ထို့နောက် သူမသည် အံ့ဩစွာဖြင့် ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ငရုတ်ဆီဖြင့် လိမ်းကျံပြီး သကြားရည်ဖြင့် ဆမ်းထားသော ခေါက်ဆွဲမျှင်အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း အရသာများမှာ အဆုံးမရှိ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ဝါးလိုက်လျှင် ကြွပ်ရွပြီး စေးပျစ်သော အရသာက တစ်ကိုက်စားပြီးနောက် ရပ်တန့်ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်သည်။

ရှလွပ် ရှလွပ်

ခုံချန်ချန်၏ စိတ်အားထက်သန်သော ရှလွပ်သံများကို နားထောင်ရင်း မုယောင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်ထဲမှ တို့ဟူးနှင့် ဟင်းရွက်စိမ်းများကို လုံးဝ အရသာမရှိဟု ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကောင်းတာလား"

သူမ မေးလိုက်သည်။

"အင်း အရမ်းကောင်းတာ"

ခုံချန်ချန်က အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ ညီမငယ် မျှဝေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင်၏ နားထင်သွေးကြော နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးတက်လာသည်။

"ဒီမှာ နောက်တစ်ပန်းကန် ရှိတယ် မင်းယူလို့ရတယ်"

ကျန်းပေရန်သည် အပို ချိုမြိန်သောရေခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်တစ်လုံးကို မုယောင်၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မုယောင် ၎င်းကို မတွန်းဖယ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ တူများကို ကောက်ကိုင်ရင်း သူမ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက တို့ဟူး နည်းနည်း ငြီးငွေ့နေလို့ တခြားတစ်ခု စမ်းစားချင်ရုံလေးပါ မင်းခေါက်ဆွဲကို လိုချင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်လက်စားသောက်နေသည်။

သူမကြည့်နေခြင်း မရှိသော်လည်း မုယောင်သည် ချဲ့ကားထားသော ချုပ်တည်းမှုဖြင့် စားသောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါက်ဆွဲမျှင်တစ်မျှင်ကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဝါးလိုက်လျှင် ကြွပ်ရွသော ခေါက်ဆွဲမျှင် သူမ၏ သွားများကြားတွင် ပြတ်သွားသည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသား မြင့်တက်သွားသည်။

'ဒီအနီရောင်ဆီထဲမှာ ဘာတွေပါနေတာလဲ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မွှေးရတာလဲ အင်း နောက်တစ်လုပ်၊ ဆီကို ဘယ်လိုလုပ်ထားလဲဆိုတာ သိရုံလေးပဲ၊ ဟုတ်တယ် ဒါပါပဲ'

သူမကိုယ်သူမ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူမ နောက်ထပ် ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင်ကို ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ၊ သတ္တမ၊ အဋ္ဌမ၊ နဝမ

မကြာမီ ပန်းကန်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားသည်။

"ဟား"

ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင်မှ မကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင်သည် အရှက်ရသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အခြားနှစ်ယောက် ကြည့်မနေသောကြောင့် သူမ စိတ်အေးသွားသည်။

'အဲ့ဒီအသား ငါသိချင်တယ် ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲ'

ခုံချန်ချန်၏ ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း မုယောင်သည် နောက်ထပ် တံတွေးတစ်လုပ်ကို မျိုချလိုက်သည်။

'မဟုတ်ဘူး ဒါက အစားအစာပဲ ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ ငါတို့က သာမန် သေမျိုးသားတွေရဲ့ တပ်မက်မှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အလိုလိုက်နိုင်မှာလဲ'

စိတ်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း သူမသည် တို့ဟူးကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းယူလိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်ကိုက်စားပြီးနောက် သူမ ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။

'ငါအရင်က ချန်ချန်ရဲ့ တို့ဟူး တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ'

"အစ်မ တို့ဟူးစားတာ ရပ်လိုက်ပါတော့ ဒါကို စမ်းကြည့် ဒါက အများကြီး ပိုကောင်းတယ်"

ခုံချန်ချန်က စပ်သောသွေးစွပ်ပြုတ် တစ်ပွဲကို သူမထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

မုယောင်က မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး"

ခုံချန်ချန်က ခေါင်းခါပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ ဒီဟင်းက ဘာလို့ခေါ်လဲ"

"မောင်ရွှေဝမ် ဒါက ဘဲသွေးနဲ့ လုပ်ထားတာ"

"သွေး"

မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်"

"လူတွေက ဘဲသွေး စားလို့ရလား"

ခုံချန်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းအခုလေးတင် အရသာရှိရှိ စားနေပုံပဲ"

"အိုး ဟုတ်သားပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပန်းကန်ထဲသို့ ပြန်နှစ်လိုက်သည်။

စပ်စုစွာဖြင့် ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းဒီ မောင်ရွှေဝမ်ထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ ပြောနိုင်လား"

ခုံချန်ချန် သူမ၏ ဝါးခြင်းကို အနည်းငယ် နှေးလိုက်သည်။

"အင်း ကြက်စွပ်ပြုတ်ပါတယ်"

"အိုး မင်းရဲ့ အရသာခံအာရုံက တော်တော် ထက်မြက်တာပဲ"

"ဟီးဟီး"

သူမ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအဖေက စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျွန်မ အစားအစာကောင်းတွေ အများကြီး မြည်းစမ်းဖူးတယ်"

"တခြား ဘာရှိသေးလဲ"

"အင်း စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းစေ့ နံနံပင် ပြီးတော့ ခေါက်ဆွဲထဲက ငရုတ်ဆီအမျိုးအစားပဲ"

"မဆိုးဘူး မင်းမှာ ချက်ပြုတ်ဖို့ ပါရမီအချို့ ရှိတယ်"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ရှင့်တပည့်အဖြစ် လက်ခံပါ ဆရာ ရှင်ကျွန်မကို သင်ပေးနိုင်တယ် ပြီးတော့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်"

"အဟမ်း"

မုယောင်၏ ချောင်းဆိုးသံကြောင့် ခုံချန်ချန်သည် ချက်ချင်း သူမ၏ ခေါင်းကို ပန်းကန်ထဲသို့ ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူများထက် အစာစားချင်စိတ် ပိုကြီးမားကြသည်။

မကြာမီ စားပွဲတစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းသွားသည်။ ခုံချန်ချန်၏ "တို့ဟူးမိသားစု" ပင်လျှင် ကျန်းပေရန်၏ ဝက်သားမွှေကြော်နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အစားအသောက် စားသောက်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မုယောင်သည် မည်သူမျှ အာရုံမစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မောင်ရွှေဝမ်ကို အကြိမ်များစွာ ခိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ သူမကို မမြင်သောကြောင့် ၎င်းကို ထည့်မတွက်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။

အစားအသောက် စားပြီးနောက် သူတို့သည် ချက်ပြုတ်ရေးကိရိယာများကို သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲသို့ ထုပ်ပိုးပြီး သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက်ရန် နွားလှည်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်နေ့နှင့်တစ်ညအကြာတွင် လမ်းဘေး အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့ရှိသောအခါ အာနိုးသည် ရထားကန့်လန့်ကာကို မလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျန်း ရှေ့မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ရှိပါတယ် တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ ရပ်နားကြမလား"

ကျန်းပေရန် မဖြေမီမှာပင် ခုံချန်ချန်က အော်လိုက်သည်။

"အင်း အင်း မြို့ကို စူးစမ်းလေ့လာကြရအောင်"

သူမ မုယောင်၏ လက်စွပ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီလား အစ်မ"

"အား ကောင်းပြီလေ ငါတို့ မြို့ထဲက တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာကြမယ်"

ကျန်းပေရန် စကားပြောတော့မည်အပြုတွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခု သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: လူတိုင်း အတူတကွ မြို့ထဲသို့ သွားပါ။ ဆုလာဘ်: ရစ်ပတ်ဝိညာဉ်အရိပ်သိုင်း (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: ခုံချန်ချန်နှင့် မုယောင်ကို တစ်ယောက်တည်း မြို့ထဲသို့ သွားခွင့်ပြုပါ။ ဆုလာဘ်: ဖန်သား (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: မြို့ထဲသို့ မသွားပါနှင့်။ ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် +၁]

'သိသားပဲ ငါပြင်ဆင်ထားတာ ကံကောင်းတယ်'

ကျန်းပေရန်သည် များသောအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားရန် ပိုနှစ်သက်သည်။ သူနှင့် အတူလိုက်ပါသော မည်သူမဆို လောက၏ ကြံစည်မှုများကြောင့် ဒုက္ခထဲသို့ မလွဲမသွေ ဆွဲသွင်းခံရမည်ကို သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ပါ။

အကယ်၍ မုယောင်နှင့် အခြားသူများ ဒီကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့မည်ဆိုလျှင် မြို့သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းသည် အဖြစ်အပျက်မရှိ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူရှိနေသောကြောင့် ဒုက္ခသည် အဆမတန် ပွားများလာပေလိမ့်မည်။