ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့

ခြောက်ရက်မြောက်နေ့က အသုဘပြီးနောက် အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အန္တရာယ်အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းတွင် သဘာဝလွန်လက္ခဏာများ မရှိတော့ပေ။

အခန်းဟောင်းထဲတွင်…ယန်ကျန့်က မကြောက်မရွံ့ဘဲ သစ်သားမိုးကာကုတင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်လှဲလျောင်း၍ အနားယူနေသည်။ သူက အိပ်ပျော်သွားပုံရပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။

အခန်း၏ဘေးတစ်ဖက်တွင် ယန်ရှောင်ဟွာက အခြားစာပို့သမားများ ချန်ထားခဲ့သော ခရီးဆောင်အိတ်များထဲမှ အိတ်ယာလိပ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အနည်းငယ်စားသောက်ပြီးနောက် သူမက အိပ်ယာအိတ်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးအနားယူနေသည်။ သူမက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ကြီးစွာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် အလွန်ပင်ပန်းနေ၏။

ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလိုဖိအားအောက်မှာ ရှင်သန်နိုင်သူများက ရူးသွပ်နေသူများ သို့မဟုတ် ထူးကဲသော စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုရှိသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သာမန်လူများအတွက်မူ သူတို့က ပျက်စီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ရှောင်ဟွာက ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမက သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ခြောက်လှန့်နေသော ဒီထူးဆန်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နေပြီး လက်လျှော့မည့်အစား အစားအစာနှင့် ရေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းကာ သူမ၏ရှင်သန်နိုင်ခြေကို မြှင့်တင်ရန် အနားယူရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမက ယန်ကျန့်အနီးတွင် နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ ယန်ကျန့်ပတ်ဝန်းကျင်က နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အလုံခြုံဆုံးနေရာဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတိုင်းအနားယူရန် ကျန်ရှိသောအချိန်က အကန့်အသတ်ရှိသည်။

ခြောက်ရက်မြောက်နေ့ ညနေခုနစ်နာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ရောက်ရှိရန် ငါးနာရီသာ ကျန်တော့ပြီး မနက်ဖြန်တွင် မည်သို့သောအန္တရာယ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။ အိမ်ကြီးက အခုတစ္ဆေများကင်းစင်နေသော်လည်း လူတိုင်းက စိတ်မအေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ယခင်နေ့များ၏ အတွေ့အကြုံများက သူတို့ကို နက်ရှိုင်းသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ငါ့ပုံစံက နည်းနည်းမရင်းနှီးသလို ခံစားနေရတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် အခြားအခန်းဟောင်းတစ်ခုထဲ၌…လျိုချင်းချင်းက သူမနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာသော အိတ်ဆောင်မှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူပြီး သူမကိုယ်သူမ ကြည့်ရှုကာ သူမ၏မျက်နှာနှင့် အသွင်အပြင်များကို တို့ထိနေသည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်များက ပြီးပြည့်စုံပြီး လှပကာ အပြစ်အနာအဆာမရှိပေ။ အမည်းစက်တစ်ခုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ မိတ်ကပ် သို့မဟုတ် ဖောင်ဒေးရှင်းမပါဘဲပင် သူမ၏မျက်နှာက ချောမွေ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီဖြူဖျော့မှုက ကျန်းမာပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖျော့တော့ပြီး သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒီနေ့တွင် သူမက သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပုံရိပ်က အခုအလွန်ပင် မရင်းနှီးဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏အသွင်အပြင်က ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း လျိုချင်းချင်းက ထိုမျက်နှာက သူမ၏မျက်နှာနှင့် မတူသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမမှာ အခြားမျက်နှာတစ်ခု ရှိသင့်သည်ဟု ထင်နေသည်။

ထိုအခြားမျက်နှာက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်သင့်သလဲ။

လျိုချင်းချင်းက ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူမက အခြားမျက်နှာက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်သင့်သည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ သူမက အမြဲတမ်း ဒီပုံစံဖြစ်ခဲ့သလား သို့မဟုတ် သူမ မသိလိုက်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သလားဆိုတာကို အခုခွဲခြားမရနိုင်တော့ပေ။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က သဘာဝလွန်ကျူးကျော်ခံရပြီးနောက် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့မှတ်ဉာဏ်က ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ကြုံနေရတာလား"

လျိုချင်းချင်းက တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သိရှိသွားပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအတိုင်းဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် သူမက နောက်ဆုံးတွင် အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူမဖြစ်ခဲ့သူနှင့် လုံးဝကွဲပြားပြီး ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမက ရိုးရာဝတ်စုံများကို တဖြည်းဖြည်း ပို၍ကြိုက်နှစ်သက်လာသည်။ သူမအပေါ်မှာရော သူမ၏အိမ်မှာပါ သူမ၏အဝတ်အစားအားလုံးက ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော ရိုးရာဝတ်စုံများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးခံနေရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် ရှားရှားပါးပါးစီးလေ့ရှိသော သူမက နေ့စဉ်ဝတ်ဆင်စပြုလာပြီး ချွတ်ပစ်ရန် စိတ်ကူးပင်မရှိတော့ပေ။

လျိုချင်းချင်းက ဖိနပ်အပါး သို့မဟုတ် ဖိနပ်ပြားကဲ့သို့သော အခြားဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက မသက်မသာခံစားရပြီး တစ်ခုခုလိုနေသကဲ့သို့ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး မအီမသာဖြစ်စေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲစီးနေသည်။

ထို့အပြင်…လျိုချင်းချင်းက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အိတ်ကပ်တစ်ခုကို တို့ထိလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမက လက်ကိုင်ပုဝါကို ဘယ်တော့မှမဆောင်ပေ။

"ယန်ကျန့်က ငါ့မှာတစ်ခုခုမှားနေတာကို အရင်ကတည်းက သတိပြုမိခဲ့တာပဲ သူကငါ့ကို လွှမ်းမိုးခံနေရပြီး ပြောင်းလဲနေတာကို သိတယ် ဒါကြောင့် သူကငါ့အပေါ်မှာ စိတ်မအေးဖြစ်နေပြီး ငါနောက်ထပ်ထူးဆန်းတဲ့လူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်နေတာ ဒါကြောင့်ပဲ သူကငါ့ကို စောစီးစွာ ဖယ်ရှားပစ်ချင်ခဲ့တာ"

လျိုချင်းချင်းက ယန်ကျန့်နှင့် အချို့သော စကားပြောဆိုမှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခါ ငါယန်ကျန့်နဲ့ တာချွမ်းမြို့ကို စာပို့ဖို့သွားတုန်းက ငါမှတ်ဉာဏ်ခဏတာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အကြာကြီးမခံခဲ့ဘူး ဒီတစ်ခါတော့ ငါရက်ပေါင်းများစွာ လုံးဝမှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ငါဘယ်မှာနိုးလာတယ်ဆိုတာတောင် မသိခဲ့ဘူး"

"ငါ့မှတ်ဉာဏ် ငါ့အလေ့အထ ငါ့ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံတွေက အချိန်တိုအတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ငါနောက်တစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါကငါဟုတ်သေးရဲ့လား"

လျိုချင်းချင်းက ဒီအချက်ကို သိရှိသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီပြောင်းလဲမှုက တိတ်တဆိတ်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူမကိုသိသောသူများက လူတစ်ယောက်က လအနည်းငယ်အတွင်း ဒီလောက်များများပြောင်းလဲသွားမည်ဟု စိတ်ကူးနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

"ငါဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ငါဒီပြောင်းလဲမှုကို မတားဆီးနိုင်ဘူး"

လျိုချင်းချင်းက သူမဝတ်ဆင်ထားသော တောက်ပသောအနီရောင် ရိုးရာဝတ်စုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းထိုးမှုနှင့် ပုံစံများက မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပ၏။

သို့သော် ဒါက စာပို့ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သေဆုံးသွားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှ သူမယူခဲ့သောအရာဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျိန်စာတစ်ခုကို သိုဝှက်ထားပုံရပြီး ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။

ဒီရိုးရာဝတ်စုံ၏ မူလပိုင်ရှင်က ဝိညာဉ်မကျွတ်ဘဲ ဒီဝတ်စုံပေါ်တွင် ရှိနေသေးပြီး သူမနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေပုံရသည်။

"ငါစာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်ကို အမြန်ရောက်အောင်သွားပြီး စာတိုက်ကနေ ထွက်ခွာရမယ် မဟုတ်ရင် ငါမကြာခင် ငါမဟုတ်တော့ဘူး"

လျိုချင်းချင်းက ဒီပြဿနာအားလုံးက စာတိုက်မှ အရင်းခံသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူမက ထိုတစ္ဆေခြောက်သောနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး သရဲခြောက်သော သဘာဝလွန်နေရာများနှင့် မကြုံတွေ့တော့သမျှ သူမက ဒီလွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမဆောင်ထဲ၌…

ကျိုးဒန်က အနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်လေးလုံးကို အလယ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ချထားပြီးနောက် လက်ပိုက်ကာ မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ၎င်းတို့ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

"ဒီကုလားထိုင်လေးလုံးက ဘာထူးခြားချက်မှရှိပုံမပေါ်ဘူး မင်းသူတို့ကို တစ်နေ့လုံးစိုက်ကြည့်နေရင်တောင်မှ"

လီယန်က အနီးအနားမှ နံရံတစ်ခုကိုမှီရင်း ကျိုးဒန်ကို ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

"အရမ်းထူးဆန်းတယ်"

"ဘာကထူးဆန်းတာလဲ"

လီယန်က မေးလိုက်သည်။

"ကုလားထိုင်လေးလုံးက တစ်ထေရာတည်းတူညီနေတယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

လီယန်က ဆို၏။

"ဒါက သိသာနေတာပဲမဟုတ်လား ကုလားထိုင်လေးလုံးက တစ်ထေရာတည်းတူညီနေရမှာပေါ့"

"မဟုတ်ဘူး ငါပြောနေတာက ဒီကုလားထိုင်တွေပေါ်က သစ်သားအစင်းရာတွေနဲ့ လက်ရာတွေတောင် တူနေတယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

"မင်းသိလား လောကကြီးမှာ တစ်ထေရာတည်းတူညီတဲ့ အရာဝတ္ထုနှစ်ခုမရှိဘူး ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မျက်စိနဲ့ကြည့်ရသလောက် ဒီကုလားထိုင်တွေမှာ ဘာကွာခြားချက်မှမမြင်ဘူး"

"ဒါကြောင့် ဒီကုလားထိုင်လေးလုံးက ကုလားထိုင်တစ်လုံးတည်းပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လီယန်က ဆို၏။

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ပြီးတော့လား အခုလောလောဆယ် ငါတွေ့ရှိတာက ဒါပဲ"

ကျိုးဒန်က ဆိုပြီး လျှောက်သွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အပေါ်မှာထိုင်ရတာ ဘာမှမထူးခြားဘူး သာမန်ကုလားထိုင်တစ်လုံးလိုပဲ စကားမစပ် ပထမနေ့က အဖိုးအိုရဲ့အလောင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်းမှတ်မိသေးလား"

လီယန်က ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

"တစ်ချိန်ချိန်မှာ အဖိုးအိုရဲ့အလောင်းက ဘယ်ဘက်ကုလားထိုင်ကနေ ညာဘက်ကိုရွှေ့သွားတယ် ဒီဖြစ်စဉ်က အဲဒီတုန်းက လူအတော်များများကို ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်ပြဿနာမရှိဘဲ ပြီးသွားခဲ့ပြီး အလောင်းက ဘာလို့ညဘက်မှာ ဘယ်ဘက်ကနေ ညာဘက်ကို ရွှေ့သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီဖြစ်စဉ်ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမမြင်လိုက်ဘူး"

"အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက အောင်မြင်မှုကို ဖန်တီးတယ် ဒါက စဉ်းစားသုံးသပ်ဖို့ တန်ဖိုးရှိတယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

သူနှင့် လီယန်တို့က အခြေအနေကို သုံးသပ်နေကြပြီး ကြိုတင်တစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိရန်နှင့် အနက်ရောင်တိုင်းရှီ ကုလားထိုင်များက ဘာအတွက်ဖြစ်သည်ကို နားလည်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့က မကြာမီရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်ပြီး ပိုမိုပြင်ဆင်ထားခြင်းက သူတို့၏ရှင်သန်နိုင်ခြေကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ကျန်ရှိသော လူအနည်းငယ်က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးနေကြပုံရသည်။

သို့သော် ညဆယ့်တစ်နာရီတွင်…

လျိုချင်းချင်းက အခန်းထဲမှ စောစီးစွာ ထွက်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်ကာ ယခင်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ဒါက လှပသော မျက်နှာစာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အနီရောင်ရိုးရာဝတ်စုံအောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် ထိတ်လန့်မှုသာ လဲလျောင်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…

အခန်းထဲမှ ယန်ကျန့်ကလည်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နိုးထလာသည်။

"မင်းနိုးပြီလား"

ယန်ရှောင်ဟွာက နိုးနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမက ယန်ကျန့်ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမျက်လုံးဖွင့်သည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းစကားပြောလိုက်သည်။

"ငါတကယ်တော့ ဘယ်တော့မှမအိပ်ခဲ့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဒါဆို မင်းဒီနာရီပိုင်းတွေမှာ ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါအနားယူနေတာ"

"အနားယူဖို့ မအိပ်ဘူးလား မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နာရီပေါင်းများစွာ အရာတွေကို စဉ်းစားနေတာ မင်းမပင်ပန်းဘူးလား"

ယန်ရှောင်ဟွာက နားလည်ရခက်နေသည်။

"ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ဆက်မဆွေးနွေးကြတော့ဘူး အခုဆယ့်တစ်နာရီရှိပြီ တစ်နာရီပဲကျန်တော့တယ် နောက်ဆုံးနေ့ရောက်လာလိမ့်မယ် ဒီစာကိုပို့ပြီးရင် ဒီမှာရှိတဲ့အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဆက်လက်သွားကြလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ထထိုင်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

သူက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လှံရှည်ကို ကောက်ယူပြီး ထွက်သွားသည်။

"ငါ့ကိုစောင့်"

ယန်ရှောင်ဟွာကလည်း အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ထကာ သူမ၏အခြေအနေကို ညှိပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲတွင် အနီရောင်မီးပုံးပျံတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ရင်း နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူမသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူမက စာတိုက်ကို လုံးဝစွန့်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။

သူမ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ယန်ရှောင်ဟွာ က ဒီထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ အခြားသူများကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် သူမ၏ဇာတ်သိမ်းကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

လူနှစ်ယောက်က အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြ၏။

ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် လျိုချင်းချင်း ကျိုးဒန်နှင့် လီယန်တို့ ရောက်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ရေတွက်ကြည့်လျှင် ကျန်ရှိသော လူငါးယောက်က နောက်တစ်ကြိမ် စုရုံးမိကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်"

လီယန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ကြည့်ပြီး ဆို၏။

"ကျိုးဒန် မင်းဘာလို့ဒီအနက်ရောင်တိုင်းရှီကုလားထိုင်လေးလုံးကို အတူတူထားနေတာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ငါသူတို့ကို လေ့လာနေရုံပါ"

ကျိုးဒန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ခုခုရှာတွေ့ခဲ့လား"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

လီယန်က ဆို၏။

"အရမ်းသတ္တိရှိတဲ့ ယူဆချက်တစ်ခုရှိတယ် ပထမနေ့က အလောင်းရဲ့ထူးဆန်းတဲ့လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ် ပထမနေ့မှာ အဖိုးအိုရဲ့အလောင်းက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ရွှေ့သွားခဲ့တယ် ဒါက လူလုပ်တာ မဟုတ်သင့်ဘူး ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အရေးပါမှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က ကုလားထိုင်ကို ညွှန်ပြပြီး ဆို၏။

"ငါထင်တာတော့ ကုလားထိုင်လေးလုံးထက် ပိုရှိသင့်တယ် တခြားကုလားထိုင်တွေ ရှိသင့်သေးတယ် ဒီမှာ အခန်းခုနစ်ခန်းရှိတယ် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းခြောက်ခုရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ကုလားထိုင်လေးလုံးပဲရှိတယ် ဒါက အရမ်းကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူး"

"မင်းထင်တာ ကုလားထိုင်ခုနစ်လုံးလည်း ရှိသင့်တယ်ပေါ့"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဟဲ ခေါင်းဆောင်ယန်က စမတ်တယ် မင်းက မြန်မြန်နားလည်တယ် မဟုတ်ဘူးလား ဒီအိမ်ကြီးရဲ့အဖိုးအိုက သူ့သက်ရှိဘဝမှာ အဖွဲ့ဖော်ခြောက်ယောက်ရှိခဲ့ရင် အခန်းခုနစ်ခန်း ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းခုနစ်ခုနဲ့ ကုလားထိုင်ခုနစ်လုံးဆိုတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ် အခုတော့ သင်္ချိုင်းတစ်လုံးပျောက်နေတယ် ကုလားထိုင်သုံးလုံးပျောက်နေတယ် အရေအတွက်တွေ မကိုက်ညီဘူး"

"ပြီးတော့ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့က ဒီမှာ သာမန်ကုလားထိုင်တွေကို ထားမယ်လို့ မင်းထင်လား"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ဒါဆို ဒီကုလားထိုင်ခုနစ်လုံးက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေလား"

"ဖြစ်သင့်တယ် ပြီးတော့ ငါမထင်ဘူး အဖိုးအိုရဲ့အလောင်းလှုပ်ရှားမှုက အလောင်းရွှေ့သွားလို့ဖြစ်တာ"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

"စစ်မှန်တဲ့အကြောင်းရင်းက ကုလားထိုင်ရွှေ့ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်သင့်တယ်"

"ကုလားထိုင်လှုပ်ရှားမှုလား အပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့လူကို နောက်ကုလားထိုင်တစ်ခုဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုးလား ဒါမှမဟုတ် ကုလားထိုင်ခုနစ်လုံးလုံးက အချင်းချင်း ဆက်စပ်နေတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက ရွေ့လျားသွားပြီး ချက်ချင်းဆက်စပ်မှုများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကျိုးဒန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းအရင်က ချောင်းနားထောင်နေခဲ့တာလား လီယန်နဲ့ငါက ဒီအချက်ကို ထုတ်ဖို့ သတင်း အချက်အလက်တွေကို နာရီပေါင်းများစွာ သုံးသပ်ခဲ့ရတာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန်ခန့်မှန်းနိုင်ရတာလဲ"

"နားလည်ရတာ ခက်ခဲလို့လား"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ကုလားထိုင်ခုနစ်လုံးက အချင်းချင်းဆက်စပ်နေတယ်ဆိုရင် ပထမနေ့က အဖိုးအိုရဲ့အလောင်းက ယူဆောင်သွားခံခဲ့ရတာလား ပြီးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီး ကုလားထိုင်မှားပေါ်မှာ ညာဘက်ခြမ်းမှာ ချထားခံလိုက်ရတာလား"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက်အတိအကျပဲ"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

သူတို့ဘေးတွင် ယန်ရှောင်ဟွာက ဆို၏။

"ဒါဆို နောက်ဆုံးနေ့မှာ စာလက်ခံရမယ့်အရာက ဒီကုလားထိုင်တွေကနေတစ်ဆင့် အိမ်ကြီးထဲမှာ ပေါ်လာနိုင်တယ်ပေါ့"

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ် နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ပြန်လာရာညလို့ခေါ်တာက ငါတို့ပေးထားတဲ့ နာမည်သက်သက်ပဲ အဖိုးအိုက တကယ်ပဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်ရှင်သန်လာရင် ဒီနေရာက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားလောက်ပြီ သူတို့က မင်းကိုဘေးကင်းစွာ စာပို့ခွင့်ပေးဦးမှာလား"

ကျိုးဒန်က မှတ်ချက်ပေး၏။

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းက စာပို့သမားတွေအကြောင်း တော်တော်သိပုံရတယ်"

"အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး နည်းနည်းသိရုံပါ ဌာနချုပ်မှာ စာပို့သမားဖြစ်တဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရှိတယ် မင်းမသိဘူးလား သူမက စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာ ရှိတယ်ထင်တယ် ငါသူမနဲ့ ဆက်ဆံဖူးပြီး နည်းနည်းသိတယ်"

ကျိုးဒန်က မေးစေ့ကို တို့ထိလိုက်သည်။

"စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာ ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရှိတယ်လား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်ခွံက လှုပ်သွားသည်။

"ငါသူတို့ကို ဌာနချုပ်အစည်းအဝေးတွေမှာ ပါဝင်တာ ဘာလို့အရင်က မမြင်ဖူးတာလဲ"

စာတိုက်၏ ပဉ္စမထပ်မှ ခေါင်းဆောင်က ချောင်ယန် လီကျွင်း ဝေ့ကျင်း ဝမ်ချာလင်တို့ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။ သူက သူမသိသော တစ်စုံတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်။

"ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ နောက်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ် ခေါင်းဆောင် အစည်းအဝေးတွေမှာ နေရာအကန့်အသတ်ပဲရှိခဲ့တယ် သူတို့အများစုက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခွဲဝေပြီးသားပဲ အဲဒီခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ စာရင်းတွေက လျှို့ဝှက်တယ် ငါ့အဆင့်က စစ်ဆေးခွင့်မပြုဘူး"

လီယန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

"ငါလည်း စစ်ဆေးလို့မရဘူးလား"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

လီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ခင်ဗျားမှာတော့ စစ်ဆေးဖို့ခွင့်ပြုချက်တွေ သေချာပေါက်ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး မကြည့်ဖူးဘူးထင်တယ်"

"အင်း"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူက ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘဲ သူ၏ခေါင်းဆောင်ရာထူးကလည်း အမည်ခံ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံတစ်ယောက်နှင့် များများစားစား မကွာခြားပေ။

"မင်းတို့က အကြောင်းအရာလွဲနေပြီ ဒီနေ့ရဲ့စာပို့တာဝန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင် ပဉ္စမထပ် စာပို့သမားကိစ္စကို ငါတို့အသက်ရှင်ပြီး အဲဒီကိုရောက်မှပဲ ထားလိုက်"

လျိုချင်းချင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အခုအချိန်ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာလည်း ထည့်စဉ်းစားကြဦး"

စကားပြောဆိုမှုက တစ်နာရီနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အခု ဆယ့်တစ်နာရီလေးဆယ်ရှိပြီ။

ဝိညာဉ်ပြန်လာရာည ဓလေ့က စတင်တော့မည်။

ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ အနီရောင်စာကို ထုတ်ယူပြီး နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

စာက ရှိနေသေးပြီး ပြဿနာမရှိပေ။

"ဒါဆို ဝိညာဉ်ပြန်လာရာညကို စောင့်ပြီး ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"နောက်ဆုံးနေ့မှာ စာလက်ခံရမယ့်လူက ပေါ်လာမှာ မလွဲဧကန်ပဲ ဒီနေ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ဒီစာကိုပို့လိုက်ပြီးရင် အားလုံးပြီးသွားပြီ"

"ဒါဆို နောက်ဆုံးနေ့က လောင်းကြေးတစ်ခုပဲ"

ကျိုးဒန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက နည်းနည်းပိုလွယ်သွားစေတယ် အိမ်ကြီးထဲမှာ အခုပေါ်လာတဲ့အရာမှန်သမျှကို လက်ခံသူအဖြစ် အတည်ပြုလို့ရတယ် လှည့်ကွက်တွေမရှိဘူး ပိုရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျတယ်"

"အတိအကျပဲ"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးအချိန်အနည်းငယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လူတိုင်း၏ ဖုန်းများ နာရီများက ဆယ့်နှစ်နာရီတိတိကို ထိုးပြလိုက်သည်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ဝိညာဉ်ပြန်လာရာည စတင်ပြီ။