ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံတွင် အနီရောင်မီးပုံးပျံက တိတ်ဆိတ်စွာ အပေါ်သို့ ပျံဝဲတက်နေ၏။

အောက်ဘက်တွင် မြို့တစ်မြို့က မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော မီးရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေသည်။

အနီးအနားမှ မိုးမျှော်တိုက်များက ထည်ဝါစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများကြားမှ အေးမြသောလေပြေက တိုက်ခတ်လာကာ လူအချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ယိမ်းနွဲ့စေသည်။ အနည်းငယ်အေးစိမ့်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဒါက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့၏။

အနီရောင်မီးပုံးပျံက ကျိုးဒန် လီယန် ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချင်းချင်းတို့ကို ထိုထူးဆန်းသော သဘာဝလွန်နေရာမှ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်တွေ့ဘဝသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံကို ထွက်ပြေးလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံက အဆုံးတိုင်အောင် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်ရှိသောလူများအတွက် အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာပြီ လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်ရောက်လာပြီ ငါ့လက်ထဲက ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းက ငါတို့ရဲ့တည်နေရာကို တိတိကျကျ ဖော်ပြနိုင်တယ် ငါတို့က တာကျိုးမြို့မှာ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီယန်က ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းမှတစ်ဆင့် သူ၏တည်နေရာကို တိုက်ရိုက်အတည်ပြုလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့က သဘာဝလွန်နယ်မြေမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ကပ်သီးလေး လွတ်သွားပုံပဲ ငါတို့အဲဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက တစ္ဆေတွေကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတယ်"

လျိုချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများက ရွေ့လျားသွားသည်။

"ငါတို့ထွက်လာပြီးပြီဆိုတော့ ငါအရင်ဆုံးထွက်သွားတော့မယ် နောက်တစ်ကြိမ်ငါတို့တွေ့ကြရင် စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်မှာဖြစ်လိမ့်မယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူမက လက်လွှတ်လိုက်ပြီး မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်သောနေရာမှ ပြုတ်ကျစပြုလာသည်။

"စာပို့တဲ့တာဝန် ပြီးသွားပြီ ငါတို့ပဉ္စမထပ်မှာတွေ့တဲ့အခါ ငါမင်းကိုသတ်မယ် မင်းပြင်ဆင်ထားပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပြုတ်ကျသွားရင်း လျိုချင်းချင်းက စကား မပြောပေ။ သူမက အပြုံးတစ်ခုပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအပြုံးက ထူးဆန်းပြီး မရင်းနှီးပေ။

မကြာမီ…လျိုချင်းချင်းက မြို့ထဲမှ တစ်နေရာရာတွင် ဆင်းသက်သွားပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဒီအခိုက်အတန့်တွင် လှုပ်ရှားရန်မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ သူက စာပို့သမားများကြားမှ နာကြည်းမှုများကို စာတိုက်အတွင်း၌သာ ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး တာဝန်က ခုမှပြီးဆုံးသွားသောကြောင့် နောက်ထပ်ဘာမှမနှိုးဆော်ချင်တော့ပေ။

"ခေါင်းဆောင် ကျိုးဒန်က အပေါ်ကို ဆက်ပျံဝဲနေတုန်းပဲ ငါတို့သူ့ကို အောက်ချဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရမယ်"

လီယန်က ဆို၏။

"အနီရောင်မီးပုံးပျံကို သာမန်လူတစ်ယောက်ကပဲ ကိုင်ထားလို့ရတယ် တစ်ယောက်ယောက်က မီးပုံးပျံကို အောက်ချပေးဖို့လိုတယ်"

ယန်ကျန့်က အနီးအနားမှ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထူထဲသော မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူက အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်နိုင်ပြီး ကုမ္ပဏီအမှုဆောင်တစ်ယောက်နှင့်တူကာ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကိုင်ရင်း မျက်လုံးများပြူးကျယ်နေပြီး မယုံနိုင်စရာအကောင်းဆုံးအရာကို မျက်မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော လူအချို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူက လျိုချင်းချင်း အစောက ပြုတ်ကျသွားသည့် မြင်ကွင်းကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ထိုလူ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် မယုံနိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အနီရောင်မီးပုံးပျံတစ်လုံးက လူအများကြီးကို ပျံဝဲစေတယ်လား ဒါက လာစားနေတာပဲ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်များစွာက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။ မျက်လှည့်ပြပွဲ လက်တွေ့တီဗီရှိုးနှင့် အစွန်းရောက်အားကစားများ ဖြစ်ရမယ်

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုလူ၏ လက်တွေ့အမြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ချိုးဖျက်ပစ်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးက လက်လွှတ်ပြီး ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်းဒဏ်ရာရနေသော လူတစ်ယောက်ကို သယ်ဆောင်လာသည့် နောက်ထပ်လူငယ်တစ်ယောက်ကလည်း လက်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူကမပြုတ်ကျဘဲ လေထဲတွင်ရပ်ကာ သူတို့ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။

ဟုတ်တယ်…

ဒါအမှန်ပဲ…

သူက ဘာလုံခြုံရေးအစီအမံမှမပါဘဲ လေထဲတွင် တကယ်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူက လေထီး သို့မဟုတ် လေယာဉ်တောင်ပံ မသယ်ဆောင်ထားဘဲ သူ၏လက်ထဲတွင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသော လှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

ဝတ်စုံပြည့်လူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ခြင်းက သူ့ကို စိတ်အာရုံခြောက်ခြားစေပြီလားဟု တွေးမိသည်။

ဇီ ဇီ

သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရုံးခန်းထဲမှ မီးများက လင်းလက်သွားပြီး လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းများက နှောင့်ယှက်ခံနေရသကဲ့သို့ ကောင်းစွာမချိတ်ဆက်နိုင်ပေ။

ထို့နောက်…အပြင်ဘက်မှ လူနှစ်ယောက်က ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အနီရောင်မီးပုံးပျံကတော့ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသောလူနှင့်အတူ ညင်သာစွာ အပေါ်သို့ ဆက်လက်ပျံဝဲနေသည်။

"ဟေး အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းလို့ရမလား"

အေးစက်သောအသံတစ်ခုက ရုံးခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူက ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ဆံပင်များက ထောင်ထလာသည်။ သူက လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်၏။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့် လက်တစ်ဖက်မရှိသော လူက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏အာရုံကို ပိုဖမ်းစားသည်မှာ သူ၏ဘေးမှ လူငယ်ဖြစ်ပြီး အက်ကွဲနေသော လှံရှည်တစ်လက်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများက အနီရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ်ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကော်ပိုရိတ်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ရာ သူက ဒီလူက အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း အလိုအလျောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သာမန်လူသားနားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု။

"ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် ပြဿနာမရှိပါဘူး ကျွန်တော်လုပ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုခုဖြစ်နေသမျှ ကျွန်တော်ကူညီနိုင်ပါတယ်"

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူက သူ၏ကော်ဖီကို ချထားပြီး အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်သည်။

သူက မကူညီဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။

မဟုတ်ပါက သူက ဒီညမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ် ဒီခေတ်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့လူတွေ အများကြီးမကျန်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူ့ကိုခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ထို့နောက် တစ္ဆေမျက်လုံးက လှည့်လာပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ကျိုးဒန်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ရုံးခန်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူပြန်ပေါ်လာသောအခါ ဝတ်စုံပြည့်လူကို လေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

အနီရောင်မီးပုံးပျံက အပေါ်သို့ ဆက်လက်ပျံဝဲနေသော်လည်း အရှိန်က နှေးကွေးလာသည်။ အနည်းငယ်ပိုပျံဝဲသွားလျှင် မီးပုံးပျံက ရပ်တန့်သွားပြီး အချို့သောအမြင့်တွင် ပျံဝဲကာ ငြိမ်သက်နေမည်ဟု ထင်ရသည်။

ပြင်းထန်သောလေက ဟစ်အော်နေ၏။

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူက ပြုတ်ကျမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူက လေထဲတွင် မထိခိုက်ဘဲ ရပ်နေပြီး သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဘာမှမရှိသော်လည်း သူက မပြုတ်ကျပေ။

"ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံအောက်က ကြိုးစကို ဖမ်းထား လွှတ်မချနဲ့ လွှတ်ချရင် မင်းအသက်ဆုံးရှုံးလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ဆို၏။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့"

ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူက ထိတ်လန့်နေသော်လည်း စိတ်မပျောက်သေးပေ။ သူက အနီရောင်မီးပုံးပျံအောက်မှ ကြိုးစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မချရဲပေ။

ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ထဲမှ ထင်းခုတ်ဓားကို မြှောက်ပြီး ကျိုးဒန်၏ လက်မောင်းကို ပတ်ထားသော ကြိုးကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိုးဒန်ကို အနီရောင်မီးပုံးပျံမှ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ခွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့်…

ကျိုးဒန်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ထုံထိုင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားမှုပြန်ရသွားသည်။

"မင်းလည်း အဆင်ပြေပုံရတယ်"

ယန်ကျန့်က လှမ်းကြည့်ရင်း ဆို၏။

"ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံက အရမ်းဆိုးတယ် ငါက အလောင်းကောင်တစ်ခုလိုပဲ ခံစားရတယ် လေထဲမှာ ဆိုင်းထားရုံပဲ ဘာအာရုံခံစားမှုမှ မရှိဘူး ငါ့သတိစိတ်သာမရှိရင် ငါသေသွားပြီလို့တောင် ထင်မိလောက်တယ်"

ကျိုးဒန်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်လှုပ်ရှားပြီး ချက်ချင်းစကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါက စကားပြောရမယ့်နေရာမဟုတ်ဘူး ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံးထွက်သွားကြစို့"

ယန်ကျန့်က သူနှင့် ဝတ်စုံပြည့်လူနှင့်အတူ တစ္ဆေနယ်မြေမှတစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

တူညီသော ရုံးခန်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည်။

"လျိုချင်းချင်း ဘယ်မှာလဲ ငါသူ့ကို ဒီမှာအခုမတွေ့ဘူး သူငါတို့နဲ့အတူ ထွက်မလာဘူးလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာမှာ ကျန်ခဲ့တာလား"

ကျိုးဒန်က ရုံးခန်းထဲတွင် လီယန်ကိုသာ တွေ့ပြီး အခြားသူများကို မတွေ့ပေ။

"သူအဆင်ပြေတယ် သူမသေဘူး သူထွက်လာပြီးနောက် ထွက်သွားပြီ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

"တကယ်လား ဒါက နည်းနည်းနှမြောစရာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာတစ်ယောက်ယောက် ပျောက်နေပုံရတယ်"

"ယန်ရှောင်ဟွာသေသွားပြီ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာ ပျောက်ကွယ်သွားရုံပဲ မင်းခန္ဓာကိုယ် သတိလစ်သွားတုန်းက မင်းဘာမှမမြင်နိုင်မကြားနိုင်ဘဲ အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့အခြေအနေကို လုံးဝ မသိလိုက်ဘူးထင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"ငါတကယ်မသိဘူး ဒါပေမဲ့ အရေအတွက်လျော့နည်းသွားတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငါတို့အရင်က ထွက်ခွာတုန်းက အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ကြုံခဲ့ရမှာသေချာတယ် ဖြစ်နိုင်တာက ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက တစ္ဆေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာပဲ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ဘူးထင်တယ် ငါတို့ကျန်မနေခဲ့ဘဲ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့သေးတယ်"

ကျိုးဒန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စကားမစပ် ငါတို့အခုဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"တာကျိုးမြို့"

လီယန်က ထပ်ပြော၏။

"လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်ရောက်ပြီလား ဒါကောင်းတာပေါ့ ငါအရင်က ဒီမြို့ကို ခရီးသွားဖူးတယ်လို့ မှတ်မိတယ် ဒီဖြစ်ရပ်အတွင်းမှာ လူတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ် တာဝန်ခံ ဖန်းရှင်းတောင်မှ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတယ် ပြီးတော့ ဒီဖြစ်ရပ်က တော်တော်များများနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် အစီရင်ခံစာကို ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာ မင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား"

ကျိုးဒန်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"မင်းဒီကိစ္စကို ဌာနချုပ်ကို အစီရင်ခံလိုက် ငါစိတ်မဝင်စားဘူး ငါ့မှာလုပ်စရာတခြားအရာတွေရှိတယ်"

"ကောင်းပြီလေ ဖန်းရှင်းရဲ့အစီရင်ခံစာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါဒါကို လှလှပပရေးထားမှာ သေချာစေရမယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

"အဲဒီအပြင် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိသေးလား"

"လျိုချင်းချင်းအကြောင်းကို အစီရင်ခံမနေနဲ့ သူမရဲ့အခြေအနေက အရမ်းထူးခြားတယ် အဲဒီအပြင် ဘာမဆို အဆင်ပြေတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"နားလည်ပြီ"

"ယန်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တခြားဘာရှိသေးလဲ မရှိရင် ကျွန်တော်အရင်ဆုံးထွက်သွားတော့မယ် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်အပြင်ထွက်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ ပြီးတော့ နောက်မှာ ကိုင်တွယ်ရမယ့် အရာတွေအများကြီးရှိတယ်"

ကျိုးဒန်က ဆိုပြီး ပိုကြာကြာမနေလိုဘဲ ထွက်ခွာရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"တခြားကိစ္စမရှိတော့ဘူး မင်းမှာတစ်ခုခုရှိရင် အရင်သွားလိုက် ငါလည်း နောက်ပိုင်းမှာ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ဖို့စီစဉ်နေတာ"

"ကောင်းပြီ အချိန်ရှိရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့ ဌာနချုပ်မှာ ငါ့ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်တွေရှိတယ်"

ကျိုးဒန်က ဆို၏။

ထို့နောက် သူက ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ မကုန်သေးသော ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းသောက်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးကြီးဘောပင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ရုံးခန်းတံခါးကို လျင်မြန်စွာ တွန်းဖွင့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ဝတ်စုံပြည့်လူက ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။

သူက တစ်ခုခုပြောချင်ပုံရသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးလိုက်သည်။

ကော်ဖီသောက်တာက အဆင်ပြေပေမယ့် ဘာလို့တန်ဖိုးသောင်းချီတဲ့ ဘောပင်ကို ယူသွားရတာလဲ။

"ခေါင်းဆောင် ငါတို့လည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ ငါတို့အရင်တစ်ခါ တာချန်းမြို့မှာတုန်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်ထင်တယ် အခုအဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့လိုတယ်"

လီယန်က ဆို၏။

"ငါတို့ပြန်သွားပြီး ကြည့်ဖို့တော့ လိုအပ်တာအမှန်ပဲ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ အလျင်မလိုသေးဘူး"

ယန်ကျန့်က ဝတ်စုံပြည့်လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းစားပွဲသို့ လျှောက်သွားကာ ဘောပင်ထည့်သည့်ခွက်မှ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး ဖိုင်ဖိုင်တွဲတစ်ခုပေါ်တွင် လိပ်စာတစ်ခုရေးလိုက်သည်။

ရှန်ထုံမျှော်စင် တာချန်းမြို့

"မင်းလွှတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီအနီရောင်မီးပုံးပျံက ပျံသွားလိမ့်မယ် မင်းဒါကို ဒီလိပ်စာကို ပို့ပေးနိုင်ရင် ငါမင်းအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်"

လီယန်က ဆို၏။

"ငါတို့ဒီလူကို တာချန်းမြို့ကို တိုက်ရိုက်ပြန်ခေါ်သွားလို့ရတယ်"

"စာတိုက်ရဲ့ကိစ္စကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

ဝတ်စုံပြည့်လူက ဖိုင်ဖိုင်တွဲပေါ်မှ လိပ်စာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲမှ တောက်ပသောအရောင်ရှိသည့် အနီရောင်မီးပုံးပျံကို ကြည့်ကာ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားစပြုလာသည်။

သူက ဒီတောင်းဆိုမှုကို လက်ခံသင့်သလား။

သူလက်ခံလျှင် ဘယ်လိုတောင်းဆိုမှုမျိုး ပြုလုပ်သင့်သလဲ။

သို့သော် သူ၏ကြွယ်ဝသော စီးပွားရေးအတွေ့အကြုံအရ သူက ဒါက သူလက်မလွှတ်သင့်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်တကယ်ပဲ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးမှာလား ဘယ်နယ်ပယ်မှာ အတိအကျဆိုတာတော့ မသေချာဘူး"

ဝတ်စုံပြည့်လူက စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်နယ်ပယ်မဆို အဆင်ပြေတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

ဝတ်စုံပြည့်လူက လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားပြီး အလွန်အကျွံမဟုတ်သော်လည်း သူ၏အကျိုးအမြတ်ကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်စေမည့် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူက ဆို၏။

"နောက်လမှာ ကုမ္ပဏီက ဌာနအမျိုးမျိုးက အမှုဆောင်တွေထဲကနေ ဒုတိယအထွေထွေ မန်နေဂျာတစ်ယောက် ခန့်အပ်လိမ့်မယ် ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းသက်တမ်းနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်အရ အရည်အချင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးနေတယ် ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား"

"ရာထူးတိုးနဲ့ လစာတိုးလား မင်းရဲ့တောင်းဆိုမှုက တကယ်ပဲ ကျိုးနွံတာပဲ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"လောဘမကြီးတာက ကောင်းတယ် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိဘူး"

နောက်တစ်ခဏ…အထပ်တစ်ခုလုံးမှ မီးများက လင်းလက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားသော်လည်း ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ချက်ချင်းပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

မီးများပြန်လာသောအခါ ဝတ်စုံပြည့်လူက သူ၏ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်နေရာမှာမှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့က ထိုနေရာတွင် ဘယ်တုန်းကမှမရှိခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်တွဲပေါ်မှ လိပ်စာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ရှန်ထုံမျှော်စင် တာချန်းမြို့…

ပြီးတော့ သူ၏လက်ထဲမှ အနီရောင်မီးပုံးပျံ…

ဒါအားလုံးက ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်က အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီး သူအိပ်မက်မက်နေခြင်းမဟုတ်သလို အလုပ်ပိုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်အာရုံ ခြောက်ခြားမှုလည်း မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်က လီယန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေက ရွေ့လျားသွားပြီး သူက အချိန်အများကြီးမဖြုန်းခဲ့ပေ။ အနီရောင်မီးပုံးပျံက တာချန်းမြို့သို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်နိုင်မလားဆိုတာကိုတော့ သူက စိုးရိမ်မနေပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အနီရောင်မီးပုံးပျံက ပျောက်ဆုံးသွားမည်မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေဆရာများက ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သာမန်လူများကလည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ဒါက အထူးအခါသမယများနှင့် အထူးအချိန်များတွင်သာ ၎င်း၏အကြီးမားဆုံးအခန်းကဏ္ဍကို ပါဝင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အခုအချိန်မရှိသောကြောင့် ဒီမှာ ယာယီသိုလှောင်ထားခြင်းက အဆင်ပြေပြီး အချိန်ရှိသည့်အခါ နောက်မှပြန်လာယူနိုင်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ယန်ကျန့်က နေရာနှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး တာချန်းမြို့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည်။

သူက ရှန်ထုံမျှော်စင်မှ သူ၏ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကုမ္ပဏီမှ လူအများစုက အလုပ်ပြီးသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ညဆိုင်းတာဝန်ကျသူများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တာချန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ယန်ကျန့်က တစ္ဆေမျက်လုံးများကို ချက်ချင်းသုံးပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုကာ သူမရှိသည့်အချိန်အတွင်း သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းရှိမရှိကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူလွန်ခဲ့သောရက်များက တစ္ဆေခြောက်သော ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်စဉ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အမှန်တကယ် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

ဒါက အနက်ရောင်ထီးနှင့်အတူ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်အဆင့်က အလွန်မြင့်မား၏။

မှားယွင်းစွာကိုင်တွယ်မိလျှင် အလွန်အန္တရာယ်များသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

"တစ္ဆေက တာချန်းမြို့မှာမရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဖြေရှင်းပြီးသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် လမ်းလွှဲခေါ်ဆောင်သွားတာလား"

သူ၏စိုးရိမ်မှုများက ယာယီအားဖြင့် ပြေလျော့သွားသည်။

တာချန်းမြို့တွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်မဖြစ်ပွားသမျှ အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ အတိအကျ အခြေအနေအတွက်တော့ သူက ဖုန်းချွမ်းနှင့် ထုံချန်ကို မေးရန်လိုအပ်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ဒီမှာအခြေအနေဘယ်လိုလဲ"

လီယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်ရပ်မှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဘူး အရင်ကစိုးရိမ်မှုတွေက မလိုအပ်ဘူး ငါမရှိရင်တောင် တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေက အန္တရာယ်ကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါတို့ ယုံကြည်သင့်တယ် ဖုန်းချွမ်းရဲ့အတွေ့အကြုံက ငါ့ထက်တောင်ပိုရင့်တယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူ့ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းရှိတယ်"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

"အရင်ဆုံး ဟွမ်ကျီယာကို သွားရှာပြီး မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြရအောင် စာတိုက်ရဲ့ ပဉ္စမထပ်ကိစ္စကို ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ စဉ်းစားမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူက လီယန်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ရှန်ထုံမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာကာ ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားသည်။

အိမ်ရာအတွင်းမှ ဗီလာတစ်လုံးတွင် ယန်ကျန့်နှင့် လီယန်တို့က ဟွမ်ကျီယာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ညနက်သန်းခေါင်တွင် ဟွမ်ကျီယာက မအိပ်ဘဲ ကြီးမားသော ကြမ်းပြင်မှန်တစ်ချပ်ရှေ့တွင် သူမ၏ ရှည်လျားစိမ်းစိုသော အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ဖြီးသင်နေသည်။

"အင်း"

ဟွမ်ကျီယာက မှန်ထဲတွင် သူမ၏နောက်တွင် ပေါ်လာသော ယန်ကျန့်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကာ လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့သတိထားမှုက တော်တော်နည်းတာပဲ"

ယန်ကျန့်က ဆို၏။

ဟွမ်ကျီယာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်မက ဆံပင်ဖြီးနေပြီး အနားယူဖို့စီစဉ်နေတာ ဒီအချိန်ကြီးမှာ ကြိုမပြောဘဲနဲ့ ကျွန်မအိမ်ထဲမှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာ ဘယ်သူက တုံ့ပြန်နိုင်မှာလဲ ကျွန်မမှာ ရှင့်ရဲ့ကျူးကျော်မှုကို ခုခံဖို့ တစ္ဆေနယ်မြေမရှိဘူး"

"ငါ့ကိုလည်ဆွဲပေး"

ယန်ကျန့်က ဟွမ်ကျီယာ၏ လည်ပင်းမှ ပယင်းလည်ဆွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လီယန်ဒဏ်ရာရသွားတာလား တော်တော်ပြင်းထန်တာပဲ လက်တွေခြေထောက်တွေပါ ပျောက်သွားတယ်"

ဟွမ်ကျီယာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူအရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရပုံပဲ"