မက်မောစွာ အိပ်မက်မက်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားဓားသခင် တောင်မှဆင်းခြင်း

~နင်ချီသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အသင်္ချေဖြစ်ရပ်ဆန်းကြယ်များကို လေ့လာခဲ့ရာ သူ ရရှိခဲ့သော ထိုးထွင်းဉာဏ်များသည် ‘အသင်္ချေဖြစ်ရပ်ဆန်းကြယ် မူလဇာစ်မြစ် ခန္ဓာကျင့်စဉ်’ ကို ဖန်တီးနိုင်ရုံမျှသာ မကခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူ

အချိန်မရွေး ထုတ်ယူသုံးစွဲနိုင်သော ဘဝတစ်သက်တာအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုနေ့က နင်ချီသည် ၎င်းကို အလွန်သိမ်မွေ့စွာ အသုံးပြုခဲ့၏။ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီး သို့မဟုတ် သူ၏ဆရာသမားပင်လျှင် ထိုအရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဝတုတ်လေးကတော့ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ့ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ခံစားမိသွားခဲ့သည်။

‘ဒီဝတုတ်လေးကို ဘယ်လိုသင်ပေးရမလဲဆိုတာ ငါသိသွားပြီ။’

တွေးတောကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း

တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ရင်း နင်ချီက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဒီဓားချက်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ထား။"

ကျွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွား၏။

နင်ချီက သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကျွမ်းချန်၏ လက်ထဲမှ သစ်သားဓားသည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာသည်။

ထို့နောက်…

နင်ချီ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို နောက်ပစ်ထား၏။ ညာဘက်လက်က ဓားကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဝတုတ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင်…

နင်ချီသည် နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော

ထိုဓားချက် တစ်ချက်သည် ရှေးဟောင်းတောင်တန်းကြီး တစ်ခုက ဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား

ဆင်ကြီး တစ်ကောင်က ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မြင်လာရပြီး တောက်ပလောင်ကျွမ်းနေသော နေလုံးကြီး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုပင် မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ မှင်သက်မိကာ နေရာမှာပင် ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

နင်ချီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်အထိပင်တည်း။

"မင်း ဘာမြင်လိုက်လဲ။"

ကျွမ်းချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူက နင်ချီ့ကို ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ရှေးဟောင်းတောင်ကြီးတစ်လုံး၊ နတ်ဘုရားဆင် တစ်ကောင်နဲ့

အရမ်း မျက်စိကျိန်းစပ်တဲ့ နေလုံး တစ်လုံးကို မြင်လိုက်တယ်။"

စကားပြောနေရင်း ဝတုတ်လေးမှာ တံတွေးကိုပင် မသိလိုက်ဘဲ မျိုချမိသည်။

နင်ချီက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက မဆိုးပါဘူး။"

"ဆက်ကြည့်။"

နင်ချီက သူ၏ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ကျွမ်းချန်က စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေ၏။

ထို့နောက် နင်ချီက ထပ်မေးပြန်သည်။

ကျွမ်းချန်က ရိုးသားစွာပင် ပြန်ဖြေသည်။

ဤဖြစ်စဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ကျွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပိုမိုပြင်းပြလာသည့်အချိန်တွင်မှ နင်ချီက နောက်ဆုံးတွင် ဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးစားကြည့်။"

ကျွမ်းချန် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နင်ချီက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ဒီမူလဓားအရိုးကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ဓားသိုင်းပညာကို သူနားလည်နိုင်စွမ်းက သာမန်လူတွေထက် အများကြီးသာတယ်။’

နင်ချီသည် မျောက်ဖြူက မျောက်ဘုရင်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို သင်ယူစဉ်ကသာ ဤသို့သော သင်ယူမှုအရှိန်ကို မြင်ဖူး၏။ ဤလူနှင့်မျောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြားသူများမှာ ကွာခြားကြပေသည်။

နင်ချီက ကျွမ်းချန်အား ဓားသိုင်းကစားစေပြီး ရံဖန်ရံခါ ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ကျွမ်းချန်၏နဖူးတွင် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည့်အခါမှ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

ဓားစိတ်ဆန္ဒနှင့် ဆက်သွယ်ရန်မှာလည်း ခိုင်မာသော ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ‘စိတ်စွမ်းအင်’ တို့က ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်ပါ၏။

ကျွမ်းချန်သည် စိတ်အားထက်သန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နင်ချီ... ကျွန်တော် ခံစားမိနေပြီ... ကျွန်တော် ခံစားမိနေပြီ။"

"ခင်ဗျားက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့

ကောင်းတာပဲ။"

နင်ချီ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အကူအညီရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သာမန် စကားလုံးအချို့ကပင် သူ့ကို လမ်းလွဲများစွာမှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ နတ်ဘုရားဓားသခင်အဘိုးကြီးသည်ပင် နင်ချီလောက် သင်ကြားမှု မကောင်းဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

ကျွမ်းချန်၏ မျက်လုံးများမှာ လေးစားအံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သို့သော် နင်ချီကမူ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ရက်တွေမှာ နေ့တိုင်း မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် ဒီကို တစ်နာရီကြာ ဓားသိုင်းလာကျင့်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေတော့ လာခွင့်မရှိဘူး။"

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင်…

ဝတုတ်လေးသည် သူ့ကို အဆုံးမရှိ ပူဆာနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူသည် နင်ချီအပေါ် ပြောမပြတတ်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုမျိုး ခံစားနေရ၏။

သူ စိတ်မလိုလားသော်လည်း ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

နောက်ဆက်တွဲ နေ့ရက်များတွင်...

နေ့စဉ် မွန်းတည့်ချိန်တိုင်း ဝတုတ်လေးသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး 'တာအိုရှာဖွေခြင်း ကျောင်းတော်' ၌ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်လေသည်။

နင်ချီက ရံဖန်ရံခါ လမ်းညွှန်မှုပေးသော်လည်း သူက ကျွမ်းချန်အတွက် သီးသန့်ဓားကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးပြီးဖြစ်၏။ ဝတုတ်လေးသာ မပျင်းရိဘဲ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်သွားမည်ဆိုလျှင်

စိုးမိုးကြီးစိုးသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ကြိုတင်နားလည် သဘောပေါက်သွားခြင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤစိုးမိုးကြီးစိုးသော ဓားစိတ်ဆန္ဒတွင်ပင် အခြားလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အချို့ ပါဝင်နေသေးသည်။

ဝတုတ်လေး ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေစဉ် မျောက်ဖြူက ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေ၏။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝတုတ်လေးက သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချဆက်ဆံလာသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မျောက်ဖြူ၏ ဒေါသကို ပြေပျောက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤလူနှင့်မျောက်သည် တိုက်ခိုက်ရင်းမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကျွမ်းလာခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝတုတ်လေးရှိနေသည့်အခါ မျောက်ဖြူသည် ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို မလေ့ကျင့်ပေ။ ဤသည်မှာ နင်ချီက သူ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းဖြစ်၏။ အပြင်လူများရှိနေသည့်အခါ သူသည် ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို မဖော်ထုတ်ရပေ။

နင်ချီကိုယ်တိုင်မှာမူ ကျွမ်းချန်ကို ရံဖန်ရံခါ လမ်းညွှန်ပေးခြင်းမှလွဲ၍ အသစ်ရရှိထားသော ‘မက်မောစွာ အိပ်မက်မက်ခြင်း’ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ကို ဆင်ခြင် သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

ဤလျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်သည် အမှန်ပင် ထူးခြားသော်လည်း နင်ချီက ၎င်း၏အားနည်းချက်ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချက်မှာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤလျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ကို အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေမည်ဆိုလျှင် ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဝဖြိုးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသားတောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဒါက နင်ချီအတွက် ဘယ်လိုမှ သည်းခံနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။

‘နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ‘မက်မောစွာ အိပ်မက်မက်ခြင်း’ သိုင်းကွက်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်တဲ့ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ မချေဖျက်နိုင်ဘဲ အဆီအဖြစ် သိုလှောင်ဖို့ လိုအပ်တာကိုး။’

နင်ချီက ၎င်း၏အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူရန်၊ သာလွန်အောင် ပြုလုပ်ရန်နှင့် သူ စိတ်ကူးထားသော အားဆင့်ခြင်းသိုင်းစွမ်းရည်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ့မှာ အတွေးတစ်ခု ရပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့်…

ခုနစ်ရက်သည် ဖျတ်ခနဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

နင်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွင်းအားသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အားဆင့်ခြင်းသိုင်းစွမ်းရည်များကို ပြန်လည်လေ့လာခဲ့ပါ၏။

အထူးသဖြင့် ရေခဲပိုးမျှင်အားကျမ်းကို အတော်လေး စေတနာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိရသည်။ ၎င်းသည် ‘မက်မောစွာ အိပ်မက်မက်ခြင်း’ ထက် မနိမ့်ကျနိုင်ဘဲ ကိုးကားထိုက်ပေသည်။

ဤနေ့တွင်…

ဝတုတ်လေးသည် 'တာအိုရှာဖွေခြင်း ကျောင်းတော်' ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပါ။

သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုအချို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

"နင်ချီ... ယွမ်ထျန်းရှန်း... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။"

ယနေ့သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ထွက်ခွာရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ အတွေ့အကြုံများ ဖလှယ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

မျောက်ဖြူက ဗြုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း နှမြောတသမှု အရိပ်အယောင်အချို့ကို ပြသနေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူက ဝတုတ်လေး၏ မရိုမသေပြုမှုကို မကြိုက်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ဝတုတ်လေးသည် တကယ်တော့ လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မင်း ငါနဲ့ မခွဲချင်ဘူးလား။"

ကျွမ်းချန်က ယွမ်ထျန်းရှန်းကို မျက်လုံးများ အရောင်တောက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မျောက်ဖြူကတော့ မာနကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းကိုလွှဲပြီး တစ်ဖက်သို့ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကျွမ်းချန်က သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အထင်ကြီးလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နင်ချီ… ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လွမ်းနေမှာပဲ။"

နင်ချီက ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်ရင် သေသေချာချာ ကျင့်ကြံပါ။"

ကျွမ်းချန်က ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားမှာပါ။ ဆယ်နှစ်အတွင်း ခင်ဗျားကို ကျော်တက်နိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်။"

ထိုသို့ပြောရင်း…

ဝတုတ်လေးသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

နင်ချီက ထွက်ခွာသွားသော ဝတုတ်လေး၏ ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

‘ငါ့ကို ကျော်တက်မယ်...။ အဲ့ဒါတော့ နည်းနည်း မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။’

သူ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မကြာမီ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။