တင်းကျန်းရီ၏ စူပါစွမ်းအား ၁

နေရောင်ခြည်က အနေတော် ဖြာကျနေပြီး လေပြေညှင်းက နွေးထွေးနူးညံ့နေ၏။

ဂျုံး–ဂျုံး–ကလန်

အနန္တ ရထားကြီးသည် ရှီကျိုးရေကန်မှ မီးရထားလမ်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားလာကာ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမြို့ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်နေသည်။

ရထားတွင် ဘက်စုံသုံးအသက်ကယ်ခွဲစိတ်ကုသအခန်း ပါဝင်လာပြီဟူသော သတင်းပျံ့နှံ့သွားသောအခါ အဖွဲ့သားအားလုံး ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားသံမဏိခံတပ်အတွင်း အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်နိုင်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာစနစ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဇိမ်ကျလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းမတိုင်မီက သာမန်ဒဏ်ရာငယ်တစ်ခုပင် သင့်လျော်သောဆေးဝါးမရှိပါက ဘက်တီးရီးယားပိုးဝင်၍ သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်နိုင်ပြီး အမှောင်ဒီရေအန္တရာယ်ကြောင့် ဖုတ်ကောင် သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားတစ်မျိုးအဖြစ် သန္ဓေပြောင်းနိုင်ခြေက ပို၍ ဆိုးလေသည်၊၊

ရထားတွဲ ၄ အတွင်းတွင် မြေဩဇာမပါသည့် စိုက်ပျိုးခန်းနှင့် စိုက်ပျိုးစနစ်ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီးစီးပြီ ဖြစ်သည်။ တင်းကျန်းရီသည် လက်ရှိတွင် လက်ထောက်အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ အပင်များ စိုက်ပျိုးရေးကို လုပ်ဆောင်နေသည်။

၎င်းသည် သူမ၏ သုတေသနအစီစဥ်တွင် အတိအကျ ဦးစားပေးမဟုတ်သော်လည်း လင်းရှန် တောင်းဆိုထားသောကြောင့် သူမသည် ဖောင်ဒေးရှင်း၏ သုတေသနဒေတာများကို လေ့လာမှုများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ဤစီမံကိန်းကို ဦးစွာ တွန်းအားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တင်းကျန်းရီ၏ အမြင်အရ လင်းရှန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် အမြဲတမ်း လိုအပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။ သူမအတွက် ရှားပါးလှသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအနေဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အရာများကို ဆင်ခြင်တုံတရားသက်သက်ဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

စိုက်ပျိုးစနစ်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း တင်းကျန်းရီသည် မှန်ခန်းအတွင်းရှိ အာဟာရကြွယ်ဝသော မြေဆီလွှာကို လေ့လာရင်း မျက်မှန်ကို ညှိကာ အနည်းငယ် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။

ကနဦး တပ်ဆင်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ သူမ၏ လက်ထောက်များအားလုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယခု တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေသော တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုများကို လက်ကိုင်ကွန်ပျူတာထဲသို့ သေချာစွာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

“ရထားရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို အမှောင်ဒီရေတွေက မထိခိုက်နိုင်တာကြောင့် အပင်ကြီးထွားမှုအတွက်လည်း အကျိုးရှိနိုင်မလား မသိဘူး”

သူမသည် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိသည်။

လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိကာ စိုက်ပျိုးစနစ်အတွင်းရှိ မြေဆီလွှာဆီသို့ ရပ်တန့်ပြီး လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

စိုက်ပျိုးသည့် နေရာများထဲမှ တစ်ခုတွင် ပျော့ပျောင်းသော မြေဆီလွှာသည် အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားသည်ဟု ထင်ရ၏။

သူမ သတိထားမိသည့် ခဏတာအတွင်း၌ပင် တင်းကျန်းရီ၏ သတိသည် ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။

သူမအတွက် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဇီဝဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်များသည် အမှောင်ကျုးကျော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ပြီး ရထား၏ အတွင်းပိုင်း ဘေးကင်းရေးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထိုအတွေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ကာ မြေဆီလွှာအတွင်းရှိ သေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။

“Box 12-A၊ ဆလပ်ရွက်မျိုးစေ့တွေ...”

သူမ အသေးစိတ်ကြည့်ရန် မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်သောအခါ ပျော့ပျောင်းသော မြေဆီလွှာသည် ထပ်မံ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သေးငယ်ပြီး အရောင်ဖျော့သော အစို့လေးတစ်ခုသည် မြေဆီလွှာကို တွန်းထိုးကာ ပေါ်လာသည်။

တင်းကျန်းရီ၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားကာ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရထားအပြင်ဘက်တွင် အေးစက်သော လေသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ညတွင်းချင်း အပူချိန်သည် နောက်ထပ် ဒီဂရီ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကြောင့် တောင်တန်းသစ်တောများ၊ ရွှံ့နွံများနှင့် ရေကန်၏အစွန်အဖျားတစ်လျှောက်ရှိ စိမ်းလန်းသောနေရာများ ကျယ်ပြန့်စွာ ခြောက်သွေ့သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှေးယခင်က ရှင်သန်ခဲ့သော မြေတစ်ပြင်လုံးသည် အသက်မဲ့နေသော အဝါရောင်များ နေရာယူကာ ပျက်စီးမွဲခြောက်သော မြေရိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရထားတွဲ အမှတ် ၁ ၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လင်းရှန်သည် ရပ်နေပြီး ရှီကျိုးရေကန်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

လေပြင်းများက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်တိုက်ခတ်သွားပြီး နေရောင်ခြည်သည် ကျယ်ပြန့်သော ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ထိုရေပြင်အောက် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာအနက်တွင် ကြီးမားသော S-Class တွင်းနက်သားရဲကြီးတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သူသာ မသိခဲ့ပါက ဤနေရာသည် ငြိမ်းချမ်းသော အိုအေစစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရပေမည်။

သို့သော် သူသည် ရှုခင်းကို ခံစားရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူသည် စွမ်းရည်အသစ် တစ်ခုကို စမ်းသပ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

“ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူး... နာမည်ကြည့်ရတာ‌တော့ အစွမ်းထက်ပုံရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါက ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်တာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါမသိသေးဘူး”

၎င်းသည် သူပိုင်ဆိုင်သော စွမ်းရည်များ ထဲတွင် ဖော်ပြချက်အရ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အတိအကျ နားမလည်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော စွမ်းရည် ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး အပေါ်ယံကောင်းကင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူး–အသက်သွင်း”

သူသည် စွမ်းရည်ကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည့် ခဏတာ—

သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးလာနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ရာက သူ၏ စွမ်းအားကို အကြမ်းဖက် ယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တောင်တစ်ခုအလား လေးလံသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် သူ့အပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ့ကို တုန်ယင်ကာ အားအင်ချိနဲ့သွားစေသည်။

ဟူးး—

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဟန်ချက်ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်ရင်း လေကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် သူ့အကြည့်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီတာရာနှင့်ချီသော အမြင့်နေရာ၌ ကောင်းကင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပုံပျက်စပြုနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ထို့နောက်—

ဝှစ်

ရေပုံးလုံးခန့် ထူထဲသော စူးရှပူပြင်းသည့် စွမ်းအင်ရောင်ခြည်တန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် အောက်ဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကန်ရေမျက်နှာပြင်ကို အဖျက်စွမ်းအားဖြင့် ထိမှန်သွားသည်။

ဝုန်းးး

ရောင်ခြည်တန်းမှ အပူရှိန်သည် ကန်၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း အငွေ့ပြန်စေပြီး အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှန်သည် ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကာ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်—

သူ့လက်ချောင်းများ တုန်ယင်သွားသည်—

ထိုရောင်ခြည်တန်းသည် ရုတ်တရက် ရထားဆီသို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

“သေစမ်း”

ဘဇ်–ဇ်–တ်—

လင်းရှန်သည် တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ပူပြင်းသော ရောင်ခြည်တန်းသည် မြေပြင်ကို ဖြတ်၍ ကွေးညွတ်သွားပြီး ဝေးလ် 03E ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်စက်ခေါင်းကို သီသီလေး လွဲချော်သွားခဲ့သည်— လက်မ အနည်းငယ်သာ ကွာပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အားကုန်သွားပြီး စွမ်းရည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

ချွေးအေးများ ရွှဲနစ်နေသော သူသည် ရထားနောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

၁ မီတာ အကျယ်ရှိ နက်မှောင်နေသော မီးလောင်ရာအမှတ်အသားတစ်ခုသည် မြေပြင်ကို ဖြတ်၍ ပုံဖော်ထားပြီး မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအထိ ရှည်လျားနေသည်။ မြေပြင်၏ အပေါ်ဆုံးအလွှာသည် လုံးဝ အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပြီး ချောမွေ့သော မီးလောင်ထားသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

လင်းရှန်၏ နှလုံးခုန်သံသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် မြည်နေသည်။

“လခွမ်း...ငါ ရထားကို နှစ်ပိုင်း ဖြတ်ပစ်မိတော့မလို့”

သူသည် သူ့လက်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤ ဆွဲငင်အားမှန်ဘီလူးသည် သူ၏ အခြား စွမ်းရည်များ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

“ဒါက ရူးလောက်စရာကို အစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမယ့် ငါ့ စွမ်းအားကိုလည်း ခနလေးနဲ့ ကုန်သွားစေတယ်”

ရထားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဒါ နှစ်စက္ကန့်လေးပဲကို... ညလုံးပေါက် မနားတမ်း မိန်းမအယောက်နှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ ဆက်ဆံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်... ဒါ ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါး ခွန်အား စုပ်ယူမှုမျိုးလဲ”

သူ့ ခွန်အား အပြည့်အဝ ရှိခဲ့ပါက အများဆုံး ၃-၅ စက္ကန့်သာ ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။