ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏နောက်ဆုံးရထား

သဘာဝကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်လာသောအခါ၊ ပြင်းထန်သောအအေးလှိုင်းများနှင့် မုန်တိုင်းများ အဆုံးမရှိပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးက ရေခဲခေတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောအခါ၊ ဖုတ်ကောင်များက လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာပြီး မူမမှန်သော ကြောက်လန့်ဖွယ်ရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆိုက်ရောက်သောအခါ ကီလိုမီတာ ရာနှင့်ချီသော အကျယ်အဝန်းရှိ ဧရာမတွင်းနက်များ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လူများက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းရှိ တိမ်လွှာများကို ဖြတ်ကျော်မော့ကြည့်သောအခါ၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသော ဧရာမမကောင်းဆိုးဝါး၏ အလောင်းကောင်ပုံရိပ်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ လူများသည် နေ့အလင်းရောက်ရှိမှု နောက်ကျသည်ထက်နောက်ကျလာကာ နောက်ဆုံးတွင် နေမထွက်တော့ဘဲ ကမ္ဘာကြီးသည် အဆုံးမဲ့ ဝင်ရိုးစွန်းညများထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ရှင်သန်ရေးအတွက် ထိုနေ့တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရေဒီယိုသည် ကမ္ဘာသို့ ၎င်း၏နောက်ဆုံးထုတ်လွှင့်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ “လူသားအားလုံး၊ အရှေ့အရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြပါ။ အရုဏ်ဦးဆီသို့ ထွက်ပြေးကြပါ” လင်းရှန်ထံတွင် [ယန္တရားနှလုံးသား] စနစ် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူသည် စက်ယန္တရားများကို ဝါးမျိုပြီး ထူးဆန်းသော ကျွမ်းကျင်မှုများကို ရရှိနိုင်သည်။ စက်များကို စကင်ဖတ်ပြီး ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် ပုံစံများကို ရယူနိုင်ကာ၊ သူ၏အတွေးဖြင့် မတူညီသော စက်များကို တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ သူသည် တန်ချိန် ၂၀၀ ရှိသော အင်အားပြင်းဓာတ်ငွေ့စွမ်းအင်သုံး ရထားစက်ခေါင်းတစ်စီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ သိုလှောင်မှု၊ စိုက်ပျိုးမှု၊ ထုတ်လုပ်မှု၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ၊ နှင့် နေထိုင်ရေးအတွက် အထူးပြုပြင်ထားသော ရထားတွဲများကို ချိတ်ဆွဲကာ၊ ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းအတိုင်း ကီလိုမီတာ ၃၂၀,၀၀၀ ခရီးကို စတင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခရီးစဉ်ကား အရှေ့စူးစူး အရုဏ်ဦးဆီသို့…။