အဆုံးမဲ့ဆောင်းည ၂

“လင်း ဒါက ရှင်သန်သူတွေရဲ့ စခန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ”

ရှုချင်းက ယာဉ်များကို ရေတွက်နေ၏၊၊

“စုစုပေါင်း ကားနှစ်ဆယ့်သုံးစီး။ ဒီမှာ စခန်းချထားတာ”

လော့ရယ်သည် ဆီးနှင်း ဖုံးနေသော အကြွင်းအကျန်များကို စစ်ဆေး၏—

နှင်းတစ္ဆေ အလောင်းတစ်လောင်းသည် ၎င်း၏ အေးခဲနေသော မေးရိုးဖြင့် ပြတ်သွားသော လူ့လက်မောင်းတစ်ခုကို ဆက်လက် ကိုက်ထား၏၊၊

“သူတို့ အားလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်”

လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်၏၊၊

“ပြန်ကြရအောင်”

အဖွဲ့သည် ရေခဲသင်္ချိုင်းတွင်းမှ လှည့်ထွက်သွားပြီး ညဉ့်မကျရောက်မီ ၎င်းတို့ကိုပါ သုတ်သင်ခြင်း မပြုမီ ရထားဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာကြ၏၊၊

ရေဒီယိုမှ သတိပေးချက်

လင်းရှန်သည် အနန္တရထား အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သည်နှင့် အင်တာကွန်းက မြည်လာ၏၊၊

“လင်းရှန် ထိန်းချုပ်ခန်းကို လာဦး။ ကျွန်မတို့မှာ အခြေအနေတစ်ခု ရှိတယ်”

၎င်းသည် ချန်ဆီရွှမ် ဖြစ်၏၊၊

သူ၏ ဝတ်စုံများကို ချွတ်လိုက်ကာ လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းကို အလျင်အမြန် သွားလိုက်၏၊၊

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ရေဒီယိုကို လက်ညိုးထိုးပြ၏၊၊

“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်”

လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏၊၊

“ငါတို့က ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ။ သူတို့ ဘယ်လို ငါတို့ဆီ ရောက်လာတာလဲ”

ကီကီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်—

“မုန်တိုင်းက အဝေးက ဆက်သွယ်မှုတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ဒီလူ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့က နီးနေပြီ”

လင်းရှန်သည် လက်ခံကိရိယာကို နိှပ်လိုက်၏—

“ဘယ်သူလဲ”

တုံ့ပြန်မှုသည် ချက်ချင်း ရောက်လာ၏—ဆူညံသံကြားမှ အော်ဟစ်နေသော စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခု….

“မင်း... မင်းတို့ ရထား—ဒီက ထွက်သွား…မင်းတို့က ငါတို့ အားလုံးကို သေစေလိမ့်မယ်”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏၊၊

ထို့နောက်—

ဒုတိယ အသံတစ်သံသည် ပို၍ ဒေါသထွက်ပြီး ပို၍ ရန်လိုသော အသံဖြင့် ထွက်လာသည်—

“မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ အရူးကောင်တွေ….မင်းတို့က မွန်းစတားတွေကို ငါတို့ဆီ တည့်တည့် ခေါ်လာတာပဲ…လမ်းဖယ်စမ်း”

ကီကီ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွား၏၊၊

“ရှင်က ဘာမို့လို့…”

သူမ ပြန်၍ အော်ဟစ်ခါနီးတွင်—

လင်းရှန်က တားလိုက်၏၊၊

လင်းရှန်သည် ဆက်သွယ်ရေး ခလုတ်ကို ဖိလိုက်ပြီး အမှောင်အမှတ်သားနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်၏၊၊

“ဒါဆို မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်မှု မရှိသေးရင်…. ငါတို့ကိုလည်း တိုက်ခိုက်မှု မရှိသေးရင်…ဒီည ငါတို့အားလုံးအတွက် လုံခြုံလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ပြဿနာရှိရင်တောင် သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။ မနက်ရောက်တဲ့အထိ ဒီမှာပဲ နေပြီး စောင့်ကြပါ”

သားရဲအကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အမှောင်အမှတ်သားသည် အချို့သော နည်းလမ်းများတွင် ဆင်တူသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အခြေခံသဘာဝသည် လုံးဝကွဲပြား၏၊၊

ပထမတစ်ခုက ရှင်သန်သူအဖွဲ့များ အချင်းချင်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲစေ၏၊၊ ရှင်သန်သူများ အများစုသည် ဖီးနစ်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ပူးပေါင်းရန် ပို၍ နှစ်သက်ကြပြီး ယာယီ မဟာမိတ်များ ဖွဲ့ရန် စွန့်စားခြင်းထက် ပြင်ပလူများအပေါ် ရန်လိုလာကြ၏၊၊

သို့သော် လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့က အခြေအနေကို လုံးဝမှားယွင်းဆုံးဖြတ်နေကြောင်း သိလေ၏၊၊

ဆီးနှင်းပြင်သည် နှင်းတစ္ဆေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏၊၊ ဤလူများကို ယခု တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးပါက ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် လုံခြုံနေသည်ဟု ဆိုလို၏၊၊ ဤအတောအတွင်း အနန္တရထားသည် လိုက်လံနေသည့် နှင်းတစ္ဆေအများစုကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးလေပြီ၊၊ အမှောင်အမှတ်သားသည် လုံးဝ မဖျက်နိုင်လျှင်ပင် အကြွင်းအကျန်များသာ ကျန်ရှိတော့၏၊၊

ဤအခြေအနေများအောက်၌ ရှည်လျားသော ညဉ့်၌ အနီးတွင်နေခြင်းသည် တကယ့် အန္တရာယ် မရှိပေ၊၊

၎င်းတို့ ဆက်ဆံရန် မလိုချင်လျှင်ပင် ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင် နေနိုင်၏၊၊ သို့သော် ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် အနန္တရထားသည် တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို သတိထားမိခဲ့ပြီး ယခုအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြပုံရ၏၊၊

“မင်း ပြောတာနဲ့ပဲ ငါတို့ လုံခြုံမယ် ထင်လား။ မင်းက ဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ အဖေမို့လား”

ဒေါသကြီးသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ အော်ဟစ်ကာ ဒေါသတကြီး စကားလုံးများနှင့် စတင်ပြောနေ၏၊၊

“နေ့ခင်းဘက်မှ အဲဒီ အရာတွေကို သတ်ဖို့ ငါတို့ ဘယ်လောက် ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲ မင်း သိတောင် သိရဲ့လား။ မင်းတို့ ရထားသမားတွေမှာ ရထားလမ်းကွန်ယက်ကြီးတစ်ခုလုံး ရှိတာကို—ဘာကြောင့် ဒီမှာ ရပ်ရတာလဲ။ သွားလိုက်တော့”

“ဟေ့၊ ဟေ့၊ ဟေ့…ငါတို့က အမြန်နှုန်း ယာဉ်တန်းကပဲ…နင်တို့ ရထားက ရှေ့က တာ့လတ်မြို့ကို ဆက်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ ဘူတာရုံ ရှိတယ်။ ဒီမှာ စခန်းမချလို့ မရဘူးလား” အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်၊၊

“ဟုတ်တယ် တကယ်ပြောနေတာ…ဒီက ထွက်သွား…ငါတို့ကို ပြဿနာထဲ ဆွဲမထည့်နဲ့...” နောက်ထပ် အလျင်စလို အသံတစ်သံက ထပ်ပေါင်း ပြောသည်၊၊

တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာခြင်း

ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ လင်းရှန်၏ မျက်နှာမည်းမှောင်သွား၏၊၊

ချန်ဆီရွှမ်ကမူ ဒေါသထွက်နေပုံရ၏၊၊

“ဒီလူတွေက ငတုံးတွေပဲ” သူမ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊

“သားရဲအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မတို့ ပြောတာကို နားမထောင်တာ ဘာကြောင့်လဲ…အဲဒီသီအိုရီက တရားဝင် အတည်ပြုထားတာတောင် မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာ အေးစက်သွား၏၊၊

“ကိစ္စမရှိဘူး”

သူသည် ဆက်သွယ်ရေး ခလုတ်ကို နောက်တစ်ဖန် ဖိလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊၊

“ငါတို့ ဒီမှာ စခန်းချမယ်။ နေမလား၊ သွားမလားကို—မင်းတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ကြ”

၎င်းတို့သည် အနောက်ဘက် စီလန်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော ပန်းတိုင်တူသော ရှင်သန်သူများ မဟုတ်လျှင် သူ ကျိန်ဆဲပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်၊၊

“ခွေးကောင်” ဒေါသကြီးသော အမျိုးသား ပေါက်ကွဲသွား၏၊၊

“ငါ မင်းတို့ကို မဖောက်ခွဲရဲဘူး ထင်နေလား—”

သူ စကား မဆုံးမီ သူ၏ ဘေးမှ အသံများက ဝင်ပြောလာ၏၊၊

“ခေါင်းဆောင် သူတို့ရဲ့ ပစ်အားက ပေါ့သေးသေး မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲဒီရထားမှာ သံလိုက်အမြောက် ရှိတယ်”

“ဟုတ်တယ် သူတို့က နှင်းတစ္ဆေ အနည်းဆုံး တစ်ထောင်လောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာ...”

ဂျစ် ဂျစ် ဂျစ်

ဆက်သွယ်ရေးစက်တွင် ဆွေးနွေးမှုများမှ စကားများသည် လှိုင်းလုံးတစ်ခုလို ပေါ်ထွက်လာ၏၊၊

ခဏအကြာတွင် အင်ဂျင်များ၏ မောင်းနှင်သံသည် လင်းရှန်၏ နားသို့ ရောက်လာ၏၊၊

သူတို့ ထွက်သွားတော့မှာလား…

“လင်းရှန် ကြည့်လိုက်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် စူးရှသော မျက်လုံး ရှိသည်၊၊

တောင်ကြားရှိ ပိုမြင့်သော မြေပြင်မှ မှိန်သော ရှေ့မီးများသည် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းကို ဖြတ်၍ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေ၏၊၊

“သူတို့ တကယ် ထွက်သွားတော့မှာလား”

ကီကီသည် မျက်လုံး ကျဉ်းမြောင်းသွား၏၊၊ “မဟုတ်ဘူး ကျွန်မထင်တာတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးနေကြတာပဲ”

“ဒီလောက် နောက်ကျမှလား” ချန်ဆီရွှမ် အံ့ဩသွား၏၊၊

“သူတို့ သတ်သေနေကြတာလား”

အဝေးမှ ရှေ့မီးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး မုန်တိုင်းထဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏၊၊ ယာဉ်တန်းအများအပြား ပေါင်းစည်းလာပြီး ဆီးနှင်းပြင်ထဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးတည်နေကြ၏၊၊

လင်းရှန်သည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ဖိလိုက်၏၊၊

“ညဉ့်နက်ဖို့ နီးနေပြီ။ မင်းတို့ တာ့လတ်မြို့ကို ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြောတာကို နားထောင်—ဒီမှာ နေတာက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ”

ဂျစ် ဂျစ်...

အကွာအဝေး တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်သွယ်ရေး အချက်ပြက ပို၍ ဆိုးရွားလာ၏၊၊

ပုံပျက်နေသော အသံ အနည်းငယ် မြည်လာသည်—

“မင်းနဲ့ ဘာမှ ညှိနှိုင်းနေစရာမလိုတော့ဘူး... ငါတို့ သွားပြီ... နောက်မှ တွေ့မယ် **သူတောင်းစားတွေ...”

“ဘာကို အမှတ်သားလဲ…. အဓိပ္ပာယ်မရှိတာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ မင်းတို့ ရုပ်ရှင်တွေ အများကြီး ကြည့်လွန်းတယ်...”

“ဆက်သွားစမ်း... ပြန်မပြောနဲ့...”

ဗရူး ဝူးး..

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

“နှင်းတစ္ဆေတွေဟ—ပစ်ပြီး လမ်းဖောက်ကြ—”