အလုပ်ကျွေးပြုခြင်း
Vol. 13 Ch. 191
မိုးသည် သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။
အေးစက်၍ လူသူမနီးသည့် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မိုးရေမြို့သည် တိတ်ဆိတ်ကာ အေးစက်နေသည်။ အဝေးမှ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်နေရာတွင် မီးရောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် ရထားတစ်စီး အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအရာက ကံကောင်းခြင်းလော သို့မဟုတ် ကံဆိုးခြင်းလော မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။
မြို့တစ်မြို့လုံး၏ လမ်းထောင့်များ၊ လမ်းကြားများနှင့် ပြတင်းပေါက်များတွင် အရုပ်များကဲ့သို့ ခံစားချက်မဲ့စွာ ရပ်နေသော အယောင်ဆောင်များစွာသည် ညနှင့်အတူ ရှိနေလေသည်၊၊
မြို့ထဲရှိ ရုပ်ရှင်ရုံတစ်ခုအတွင်းတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ဆိုးရွားသောအနံ့များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရိုးနှင့်အသားများဖြင့် ပြည့်နေကာ အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုပ်ပွနေကြသည်။
မြို့၏နာရီစင်ထိပ်တွင် တင်းချီသည် ထွက်ခွာသွားသော ရထားကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာသည် တည်တံ့နေသည်။
“အစ်ကိုတင်း သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ”
သူ့ဘေးတွင် မှန်ဘီလူးနှင့် လုရုံသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း
“သူတို့ရဲ့ အဓိကလူတွေ ဓာတုဗေဒစက်ရုံကို ထွက်သွားတုန်းက အဲဒီရထားကို ယူထားသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သားပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီ”
တင်းချီ ပြန်မဖြေခင် ကျွမ်မီက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊၊
“တစ်ယောက်က လျှပ်စစ်စွမ်းအားရှင် နောက်တစ်ယောက်က စိတ်စွမ်းအားရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက ပြိုင်ဘက်တွေပဲ။ ဓာတုဗေဒစက်ရုံက ကပ်ပါးကောင်တွေတောင် သူတို့ကို မတားနိုင်တာကို ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဝင်တိုက်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
လုရုံက သွားကြိတ်သည်။
“ဟိုငနဲက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာတယ်။ သူ့အတွက် သွေးနည်းနည်း မရှာပေးရင် ဟိုအယောင်ဆောင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို စပြီး လိုက်ဖမ်းတော့မှာ”
ကျွမ်မီ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ “သွေး သွေး…ဒီလိုလုပ်နေရတာ ငါတို့က သူတို့ ကပ်ပါးကောင်တွေနဲ့ ဘာမှမခြားတော့ဘူး”
လုရုံသည် အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“အစ်မ အဲဒီလူတွေက ဒီအခြေအနေကို သူတို့ဘာသာ လုပ်ခဲ့တာ။ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က သွားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”
“တော်ပြီ”
တင်းချီ၏ သည်းခံစိတ် ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ အသံသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်သည့် လေးလံမှုများ ပါလာသည်။
“ဒီနေရာကို ရောက်ပြီးတာနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ သူတို့ လွတ်သွားရင်တောင် အမှောင်ထုက သူတို့ကို ဝါးမျိုလိမ့်မယ်။ ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ”
သူ၏ အကြည့်က ခက်ထန်လာသည်။
“ရုံဇီ မင်း မနက်ကျရင် လူတစ်အုပ်ခေါ်ပြီး ရထားလမ်းအတိုင်း လိုက်သွားလိုက်။ အလောင်းတွေ အများကြီး ပြန်ရလာလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးနောက် သူသည် နာရီစင်မှ ဆင်းသွားသည်။
ရုပ်ရှင်ရုံအောက်တွင် ကွေ့ပတ်နေသည့် လှေကားထစ်ကို ကျော်လွန်၍ မြေအောက် ကားပါကင် တစ်ခုရှိနေသည်။ ယခင်က အရပ်သားများ ခိုလှုံရာနေရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝပိတ်ထားသည်။ မှိန်ပျပျ လျှပ်စစ်မီးများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အစုအဝေးပေါ်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေသည်။ အချို့က အိပ်ပျော်နေကြသည် အချို့က တီးတိုးစကားပြောဆိုနေကြသည်၊၊ အချို့ မိသားစုများကတော့ မီးဖိုလေးများရှေ့တွင် အချင်းချင်း ထွေးပွေ့ရင်း အနည်းငယ်မျှသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်နေကြသည်။ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေး ဖြစ်နေသော်လည်း ကားပါကင်တွင် လူပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိနေသည်။
“အစ်ကိုတင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ကျွန်မ ဟင်းချို ချက်ထားတယ်”
အိုးတစ်လုံးကို မွှေနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
တင်းချီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ရပါတယ် ဝမ်ကျဲ”
“ဒီနေ့ အပြင်မှာ စိတ်ချရရဲ့လား”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
“ဓာတုဗေဒစက်ရုံက နောက်ထပ် ပြဿနာဖြစ်နေတယ် ကျွန်တော်တို့ စိတ်ပူသင့်လား”
“ပေါက်ကွဲတော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ စိုးရိမ်လာကြပြီး အသံများ တပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
တင်းချီက လျစ်လျူရှုကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“လောလောဆယ်တော့ ပြဿနာမရှိဘူး။ ပေါက်ကွဲရင်တောင် ငါတို့ဆီကို သက်ရောက်မှု မရှိဘူး။ စိတ်အေးအေးထားကြ”
အားအင်ချိနဲ့နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“ကောင်လေးတင်း၊ လူတစ်အုပ်နဲ့ ရထားတစ်စီး ရောက်လာတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား။ သူတို့ အားလုံး သေကုန်ပြီလား။ ငါ့ မြေးလေးက သူတို့သေရင် ငါတို့ တစ်လလောက် စိတ်အေးရလိမ့်မယ်၊၊ အဲဒါက အစားအသောက်တွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
လူအုပ်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါဇင်နှင့်ချီသော မျက်လုံးများက တင်းချီကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ အချို့က မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နေကြပြီး အချို့က သတိရှိနေကြသည် အချို့ကမူ ခန့်မှန်း၍မရပေ။
“သူတို့က သေသွားတာမှ ကောင်းဦးမယ်”
လုရုံက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အဘွားကြီးကျိုး။ မနက်ကျရင် ကျွန်တော် ယဉ်တန်းကို ခေါ်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူလာခဲ့မယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသေးရင် သေနတ်နဲ့ပစ်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်မယ်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်က သဘောတူသော်လည်း အချို့ကတော့ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
“ဒါပေမဲ့… သူတို့မှာ ရထားရှိတယ်ဆိုရင် လူတွေ အများကြီး ခေါ်သွားနိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလား”
တစ်ယောက်က သတိအပြည့်နှင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်သည် ရှင်းလင်းနေသည်။
လုရုံက မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကျန်း သူတို့က မင်းကို ခေါ်သွားမယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ သူတို့သာ အမှောင်ထုထဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို ဘာလို့ လာခဲ့မှာလဲ။ မနေ့ညက သူတို့ကို မြို့ထဲ ခေါ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့ သေနှင့်နေပြီ”
လူအုပ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူတို့အများစုအတွက် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးဆိုသည်မှာ မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကပ်ပါးကောင်မွန်းစတားကြီးအတွက် သွေးသစ်များပေးရန်နှင့် အစားအသောက်သစ်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းကြောင့် ည၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုများမှ ရက်ပေါင်းတစ်ရာလုံခြုံမှုနှင့်အတူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် တင်းချီသည် မျက်ကွယ်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုရုံနှင့် သူ၏အုပ်စုသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို မိုးရေမြို့သို့ တက်ကြွစွာ ဆွဲဆောင်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် သေဆုံးမှုများ တိုးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအားရှင် ယဉ်တန်းများပင် ရောက်လာသည်။
ယနေ့ အစောပိုင်းက ရောက်လာသည့် ထိုစွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။
လုရုံသည် ရုပ်ရှင်ရုံပတ်လည်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း တင်းချီသည် သူတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ထိုစွမ်းအားရှင်နှစ်ဦးကို ကပ်ပါးကောင်ကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကပ်ပါးသတ္တဝါများကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လင်းရှန်နှင့် သူ၏အဖော်သည် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်များ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ လုရုံ၏ အစီစဥ်တိုင်း လုပ်ခဲ့ပါက သူတို့အဖွဲ့သည် ဆိုးရွားစွာ ဆုံးရှုံးပေမည်၊၊
သို့သော် လုရုံကား ထိုသို့မမြင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် အမှောင်ဖုံးသွားပြီးနောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သတ္တဝါများနှင့် ကပ်ပါးသတ္တဝါကြီးကို အသုံးချစရာများအဖြစ် ရှုမြင်လာခဲ့သည်။ ထိုသတ္တဝါကို ကောင်းစွာ အလုပ်ကျွေးပြုနေသမျှ ကမ္ဘာမြေ၏ ထာဝရည ရောက်လာသည့်တိုင် မိုးရေမြို့သည် ဘေးကင်းလုံခြုံသော နယ်မြေအဖြစ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
အယောင်ဆောင်များမှ လွဲ၍…။
“ရုံဇီ”
တင်းချီ၏ အသံသည် အေးစက်နေသည်။
“စကားများလွန်းတယ်။ ကင်းစောင့်အချိန်ပဲ။ ဒီည မင်း တာဝန်ကျတယ်”
လုရုံသည် စိတ်ဆိုးသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
တင်းချီသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါတို့ ဆူညံသံတွေ အများကြီး လုပ်မိခဲ့ပြီ။ လူတိုင်း တိတ်တိတ်နေကြ”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သဘောတူကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့အများစုသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခိုလှုံရာနေရာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် တင်းချီ၏ ယဉ်တန်းကိုသာ အားကိုးနေရသည်။
သူတို့၏ သီးသန့်နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွမ်မီက စိုးရိမ်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် တင်းချီကို အနားတွင်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ယောကျ်ား သူတို့သာ အဲဒီရထားကို ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့ရင်… ကျွန်မတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီလား”
“ထွက်သွားရမယ်”
တင်းချီက နာကျင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ”
သူသည် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ပခုံးများ အနည်းငယ် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ငါတို့က အမှောင်ထုနဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ပြီးပြီ။ အခုချိန်မှာ ငါတို့ အဲဒီနေရာကို ရင်ဆိုင်ရဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား”
ရထားလမ်းပေါ်တွင် အနန္တ ရထားသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။
အမှောင်ထုထဲမှ ထူးဆန်းသည့်သတ္တဝါများ ပို၍ထွက်ပေါ်လာပြီး ရထား၏ တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သားများသည် မရပ်မနား ပစ်ခတ်ရင်း သွေးခင်းလမ်းတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
လူနေခန်းများတွင် အမြီးတစ်ခုက ပစ်ခတ်သည့်နေရာသို့ ရောက်လာရာ ရှုချင်းသည် သူ့ဘေးမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို ဘေးသို့ ချက်ချင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်းတွင် သူမသည် သူမ၏ ရီမီတန် M96 ကို အပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီး မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
ဘန်း
အပေါက်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည့် ခြေလက်များသည် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။
“သတိထားကြ”
သူမက အော်လိုက်သည်။
အဖွဲ့ဝင်အမျိုးသားသည် ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်နေရင်း သူ့ခြေထောက်ကို ပြန်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားသည်။
“ကျေးဇူးပါ အစ်မချင်း”
ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်နက်ကို ပြင်ဆင်ပြီး တိုက်ပွဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ရှုချင်း၏ မျက်နှာသည် ထိုမရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ခက်ထန်နေသည်။
မိုးရေမြို့မှ ထွက်လာပြီးနောက် အနန္တရထားသည် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အယောင်ဆောင်များသည် သူတို့ကို ယခု တိုက်ခိုက်နေသည့် အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
တာ့ဇူကုန်းပြင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် အမှောင်ထုသည် သူတို့ကို တစ်ချက်လေးမျှပင် အနားယူခွင့် မပေးခဲ့ပေ။
ပို၍ပင် ရူးသွပ်ဖွယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်၊၊