အမှောင်ညကျူးကျော်မှု
Vol. 9 Ch. 126
ကျွီကျွီ—
အနန္တရထားသည် ဖြည်းဖြည်းရပ်တန့်သွားသည်။ လင်းရှန်သည် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ နှင်းလျှောစီးယာဉ်တစ်စီးရောက်လာသည်။ ရှုချင်းသည် ယခင်ရက်အနည်းငယ်ကထက် သိသိသာသာ ပိန်လှီကာ အသားအရေခြောက်သွေ့၍ ဆံပင်များဖရိုဖရဲဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လင်းရှန်ကိုမြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဦးထုပ်ချွတ်ကာ ယာဉ်ပေါ်တွင် အခိုင်မာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာထဲတွင် အလျင်စလိုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ဒီရထားက တကယ်ပဲ နင်ဖြစ်နေမယ်လို့ မယုံနိုင်ဘူး။ ငါဆက်သွယ်မိတာ မှန်သွားတာပဲ”
လင်းရှန်သည် သူမကို စူးစမ်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှုချင်း၊ မင်းရဲ့ယာဉ်တန်းက ဘယ်မှာလဲ”
“ဟိုမှာ”
ရှုချငသည် ဝေးကွာသော ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးဂိုဒေါင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ ယာဉ်တန်းလေးခုစုဝေးနေတယ်၊ မြို့ထဲဝင်ဖို့ အတူတူပြင်ဆင်နေကြတာ။ ဒါပေမယ့် အများကြီးဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်...နင်တို့လည်း သတိထားရမယ်”
“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
“ရှုပ်ထွေးတယ်။ နင်တို့ ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးပလက်ဖောင်းမှာ ရပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလား၊၊ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ အတူတူစုပြီး အာကာသဆိပ်ကမ်းကို တူတူတက်လို့ရတယ်။ အဲဒီမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ထပ်ပြီး မြူခိုးတွေလည်း... မြို့ထဲမှာ နေ့ရောညပါ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ပေါ်လာတယ်။ ယာဉ်တန်းတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ခံစားခဲ့ရတယ်”
“အိုကေ၊ ငါတို့ အရင်ရပ်ပြီးမှ ဆွေးနွေးကြမယ်”
လင်းရှန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ ရှေ့တွင် အေးစက်ပြီး ပိန်းပိတ်ေအာင်မှောင်နေသော စက်မှုမြို့တော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားမှုတစ်ခု ဝင်လာသည်။
ရေဒီယိုထုတ်လွှင့်မှုများအရ၊ ဤနေရာသည် လုံးဝစွန့်ပစ်ခံရသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် တရားဝင်အင်အားစုများသည် အာကာသဆိပ်ကမ်း နံပါတ် ၁ တွင် စုဝေးနေကြသည်။ သို့သော် လင်းရှန်သည် တန်းပြီး တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ မဟာမိတ်များနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် အခွင့်အရေးရှိပါက၊ အမြဲတမ်း ပို၍လုံခြုံသည်မဟုတ်ပါလား။
ကလန် ကလန်
ရထားသည် ထပ်မံထွက်ခွာလာပြီး ရထားလမ်းနှစ်သွယ်ပေါ်သို့ ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ရှုချင်းသည် ဦးထုပ်ကို ပြန်ဆောင်းကာ နှင်းလျှောစီးယာဉ်ဖြင့် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်။
မကြာမီ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးဘူတာကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွန့်ပစ်ခံရထားများ အများအပြားရှိပြီး ရထားလမ်းပေါ်တွင် ဖုတ်ကောင်အလောင်းများ လဲကျပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယခင်က ရှင်းလင်းခံရပုံရသည်။ အနန္တရထားသည် ၎င်းတို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။
မကြာမီ ကျယ်ပြန့်သော နေရာတစ်ခုတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ယာဉ်အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်—ယာဉ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရထားလမ်းတစ်လျှောက် အဆင့်လိုက်ရပ်ထားသည်။ အများစုမှာ ထရပ်ကားကြီးများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏အပြင်ပိုင်းများသည် ချိုင့်ဝင်နေကာ သွေးများစွန်းထင်းနေသည်။ ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲများ၏ သက်သေထင်ရှားဖြစ်သည်။
ဤအထိရောက်ရှိလာသူတိုင်းသည် ထူးခြားသောကံကောင်းမှုရှိသူ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော သတ္တိနှင့် ခွန်အားရှိသူများသာ ဖြစ်သည်။
အနန္တရထားနီးကပ်လာသည်နှင့် လက်နက်ကိုင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့သည် ဗီဇအလျောက် ၎င်းတို့၏သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြသော်လည်း ရှုချင်းက ဦးဆောင်လာသည်ကို မှတ်မိသွားသဖြင့် သတိဖြင့် လက်နက်များကို ပြန်ချလိုက်ကြသည်။
ရထားသည် ဖြည်းဖြည်းရပ်တန့်လာသည်။ ရထားတွဲအတွင်းမှ လို့ရှားရှား၊ ကီကီ၊ နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ရှိ ယာဉ်တန်းများကို လှမ်းကြည့်နေကြပြီး၊ အပြင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကလည်း သံချပ်ကာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ရထားအင်ဂျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“နောက်ထပ်ရထားတစ်စီးလား...”
“ဟာ၊ ဒီသံချပ်ကာကို ကြည့်စမ်း—အရမ်းမိုက်တယ်၊ ငါတို့ယာဉ်တွေမှာ ကပ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတွေထက် အများကြီးသာတယ်”
“ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရထားကို စက်ရုံမှာထုတ်ထားတဲ့ပုံပဲ... ဖက်ဒရေးရှင်းကဟာဖြစ်မလား”
“ဘယ်သိမလဲဟ၊ အရမ်းမိုက်တယ်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ တီးတိုးပြောသံများသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။
ရထားလုံးဝရပ်တန့်သွားသည်နှင့် လင်းရှန်ထွက်လာသည်။ ယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်အနည်းငယ်သည် အနားသို့ လျှောက်လာကြသည်။
လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ဦးကို မှတ်မိသည်—ရှုချင်းအပြင်၊ ယခင်ကတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ရှကျင်းလည်း ပါသည်။ ၎င်းတို့၏ ယာဉ်တန်းများသည် ယူပေမြို့သို့လမ်းခရီးတွင် အတူတူစုဖွဲ့လာပုံရသည်။
“မိတ်ဆက်ပေးမယ်” ရှုချင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကပ္ပတိန်လင်း၊ အနန္တယာဉ်တန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ”
ထို့နောက် သူမသည် ဆံပင်ဖြူများရောယှက်နေသော အသက်ကြီးသူတစ်ဦးဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာကတော့—လူအိုကြီးမို၊ မိုချန်းဇီ၊Iron Force ယာဉ်တန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။ သူက ယခင်က ကီဟွာအကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းမှာ ယန္တရားအင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်”
လူအိုကြီးမိုဟုခေါ်သည့်သူသည် ပိန်လှီပြီး သွက်လက်သည်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်နီးပါးရှိသော်လည်း၊ သူသည် ဟာလေးဒါဗစ်ဆင်ပုံစံ သားရေဂျာကင်အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီအကျပ်၊ ပြောက်ကြားအင်္ကျီနှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းသည် ဖက်ရှင်ကျပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းပုံပေါက်စေသည်။
သူသည် ဝေးလ် 03E အကြီးစားဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားအင်ဂျင်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ နေကာမျက်မှန်ကို ပင့်ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။
“လှလိုက်တာ... တကယ်ကို လှပတယ်၊၊ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ ဒီလိုရတနာမျိုးကို မြင်ရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟေ့ ကောင်လေး၊ ဒါကို ဘယ်ကရှာလာတာလဲ၊၊ ဒါကို တကယ်လည်ပတ်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား၊၊ ဒါ ပထမမျိုးဆက် စွမ်းအားတာဘိုင်မဟုတ်လား...မယုံနိုင်စရာပဲ”
လင်းရှန်သည် လူအိုကြီးမိုသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်။ နည်းနည်း အားထုတ်ခဲ့ရတယ်...”
လူအိုကြီးမိုသည် သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရထားအင်ဂျင်၏ သံမဏိကိုယ်ထည်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ဒါပေမယ့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကန့်သတ်ချက်က ပြဿနာကြီးတစ်ခုပဲ။ မနေ့ကစပြီး ရထားတွေ အများကြီးဖြတ်သွားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်—ဖက်ဒရေးရှင်းရဲ့ ဖီးနစ်နဲ့ သံချပ်ကာအစောင့်တပ်ရဲ့ တိုက်ကြီးဖြတ်ရထားတွေအပြင်၊ ယန်မြို့က ဖင်းဂါးမိသားစုကတည်ဆောက်ထားတဲ့ ထာဝရရထားအဆင့် ငွေကြယ်တစ်စီးကိုတောင် တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီသတ္တဝါကြီးမှာ ရထားတွဲ ၁၁၈ တွဲပါတယ်၊ လူ ၃,၀၀၀ ကျော်တင်ဆောင်ထားပြီး မိုက်ခရိုနျူကလီးယားအင်ဂျင်နှစ်လုံးနဲ့ ရထားပေါ်တွင် ရထားတင်သေနတ်လေးလက်တပ်ဆင်ထားတယ်”
“ပြီးတော့ နဂါးတောင်နံပါတ် ၁ လည်းရှိသေးတယ်၊ နဂါးတောင်မြို့တစ်ခုလုံးက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တိုက်ကြီးဖြတ်အဆင့်ရထားတစ်စီးပဲ။ အဲဒါက ရထားမြို့နှစ်ထပ်ပေါင်းစပ်ပုံစံဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားနေတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့လိုပဲ”
“ဒါပေမယ့်လည်း... မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ကြီးမားတဲ့ကန့်သတ်ချက်ပဲ။ ရထားလမ်းခင်းတဲ့ စက်ကိရိယာတွေရှိရင်တောင် ရထားလမ်းတွေက အမြဲတမ်း ကန့်သတ်ထားတယ်။ ငါတို့ကတော့ ထရပ်ကားကြီးတွေကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ရတယ်” သူ၏မျက်နှာထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပြဿနာများ ရောယှက်နေသည်—ယန္တရားများအတွက် တစ်သက်လုံး မြှုပ်နှံထားသူတစ်ဦး၏ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားများဖြစ်သည်။
“လေယာဉ်တွေက ပိုပြီးလွတ်လပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကဘာမှ ပိုမကောင်းလာဘူး”
ရှကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မနေ့ကပဲ ချင်းလွမ်မြို့လေကြောင်းက ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာထဲ လုံးဝပျက်ကျသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းရတယ်။ ဘယ်နှစ်ယောက်သေသွားမှန်း ဘုရားသခင်ပဲ သိလိမ့်မယ်။ ဟူး... တွင်းနက်က လွတ်မြောက်လာပြီး ညအမှောင်က ဝါးမျိုသွားတယ်”
သူက ဆက်ပြောသည်။
“ဘယ်နည်းလမ်းမဆို အားသာချက်အားနည်းချက်ရှိတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ထရပ်ကားတွေက ပိုလွတ်လပ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် နှင်းမုန်တိုင်းဆိုးဆိုးရွားရွားထဲမှာ အကြီးစားနှင်းရှင်းစက်မရှိရင် သေဖို့ပဲ စောင့်နေရတာပဲ။ မျက်မှန်ကြီးယာဉ်တန်းက အဲဒီလိုပဲ လုံးဝပျက်စီးသွားတာမဟုတ်လား”
လင်းရှန်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “မျက်မှန်ကြီးယာဉ်တန်း၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါနဲ့ အနီရောင်ပဲစေ့တွေ လဲလှယ်ခဲ့တဲ့သူလား”
သူသည် ထိုလူကို ပြန်သတိရလာသည်—ထိုစဉ်က ၎င်းတို့၏ ယာဉ်တန်းသည် ကြီးမားသောတိုက်ပွဲတစ်ခုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ၎င်းတို့တွင် အဖွဲ့ဝင်များစွာ ကျန်ရှိသေးသည်။
“အားလုံးသေသွားပြီလား”
“အင်း”
“ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်လား”
“မဟုတ်ဘူး”
ရှုချင်းက မချိပြုံးနှင့် ပြောသည်။
“သူတို့ နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီး
အမှောင်ညကျူးကျော်မှုက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ သူတို့အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်က သန္ဓေပြောင်းသွားပြီး... ကျန်တာကို နင်ခန့်မှန်းလို့ရမှာပါ”
အမှောင်ညကျူးကျော်မှု...
လင်းရှန်၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ တဟုန်ထိုးပြေးလွှားသွားသည်။ ဤသည်မှာ တင်းကျန်းရီပြောသည့် အမှောင်ညကူးစက်မှုဟုခေါ်သည့်အရာလား၊၊
“အဲဒါကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလား”
လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
“မရှိဘူး”
လူအိုကြီးမိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာရထားသူ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူ၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဓာတ်အားနည်းနေသူတိုင်းဟာ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို အချိန်မရွေး ခံရနိုင်တယ်။ သူတို့ဟာ လူမဟုတ်သလို သရဲမဟုတ်တဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်”
ရှုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါကြောင့် ငါတို့ယာဉ်တန်းမှာ ဒဏ်ရာရသူတိုင်းကို ချက်ချင်း သီးသန့်ယာဉ်ထဲမှာ ခွဲထားတယ်၊ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့မှုကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ”
လင်းရှန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကီကီ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရရှိခဲ့စဉ်က ထူးဆန်းသော ယိုယွင်းခြင်းနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်အချိန်ကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။ ရထားအတွင်း ထူးဆန်းသော ရေဒီယိုကြိမ်နှုန်းဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခံရသည့်အခါသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နီးကပ်သောအန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု ထူးဆန်းသောကုဗတုံးရှိလာပြီးနောက်၊ ဤအရာသည် သူ၏ရထားပေါ်တွင် ထပ်မံဖြစ်ပွားတော့မည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုတာပဲ မဟုတ်လား၊၊
အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက... သူ၏ အနန္တရထားသည် တည်ရှိမှုများထဲတွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား၊၊
“ကျန်းယွမ်က ဘယ်မှာလဲ”
လင်းရှန်သည် လေမုဆိုးယာဉ်တန်းခေါင်းဆောင်အကြောင်း ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီညက သူတို့ ပိုင်အာရေကန်ဘက်ကို ထွက်သွားကြတယ်”
ရှုကျင်းသည် အံ့အားသင့်ပုံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“မင်း မကြားမိဘူးလား၊၊ အဲဒီညက ဖုတ်ကောင်တွေ အုံကြွမှုကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့လည်း အဲဒီထဲမှာ ပါသွားတာမဟုတ်ဘူးလား”
လင်းရှန်၏စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့လည်း အဲဒါကို ကြုံခဲ့ရသေးတာလား”