နှင်းလွင်ပြင်ကျတ်တီးမြေ ၂
Vol. 22 Ch. 316
“သဘောတူတယ်”
နံရံကို မှီနေသော လုရှင်းချန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒီအရာက ငါ့ကို နှေးကွေးစေလိမ့်မယ်။ လက်တွေ့မကျဘူး”
“လူတိုင်း နောက်ဆုံးမှာ ရလာလိမ့်မယ်”
လင်းရှန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
“ယန္တရားစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရည်မှန်းချက်က အနန္တရထားပေါ်က လူတိုင်းနဲ့ ရထားတွဲတိုင်းကို အပြည့်အဝ ယန္တရားစွမ်းရည်နဲ့ လက်နက်တပ်ဆင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သွားရမယ်”
သူသည် ရှုချင်းနှင့် ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဓိက အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ။ နောက်ကျ တခြားသူတွေကို သင်ပေးနိုင်အောင် ဝတ်စုံတွေနဲ့ အသားကျအောင် လုပ်ထား။ ငါ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒါတွေကို အဆင့်မြှင့်ပေးသွားမယ်။
ကျန်တဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေအတွက်တော့ ငါ့မှာ တခြားအစီအစဉ်တွေရှိတယ်။ ဥပမာ- လုရှင်းချန်ဆိုရင် ဒါရိုက်တာတင်းကျန်းရီ ပြောတဲ့ စတားဖလိ့စစ်တပ်က သုံးတဲ့ နာနို ကာဘွန်-ကြွေထည် သတ္တုစပ် သံချပ်ကာ…အဲဒါက ၆,၀၀၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် အပူချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ခိုင်မာမှု မြင့်မားတယ်”
လုရှင်းချန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြသည်။
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော်က မလိုအပ်--“
“ဒါက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ပုံပေါက်တယ်”
လင်းရှန်က ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုလင်း…ဒါကို အရင်ဆုံး ဖန်တီးပေးဖို့ ဦးစားပေးပါ”
လုရှင်းချန်၏ မျက်နှာထားသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရိုးသားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဟူး… အဲဒါဆို ကျွန်မတို့ တစ်လျှောက်လုံး ဒီနှင်းတစ္ဆေကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်နေရတော့မှာလား”
ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အမှတ်အသားတွေ ထားခဲ့တာက အမှောင်ထဲမှာ ပိုဆိုးတဲ့ ကပ်ဘေးကို ဆွဲဆောင်မိမှာကို ရှင်မစိုးရိမ်ဘူးလား”
“ဖြစ်လာသမျှကို လိုက်လျောညီထွေအောင် ပြုပြင်ယူရမှာပဲ”
လင်းရှန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“အခြေအနေကောင်းရင် ငါတို့ မနေ့ကလိုပဲ ချီရှား ဒါမှမဟုတ် စူးဖုန်းရွာမှာ ရပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေ ဆိုးလာရင်တော့ စီလန်ကို တစ်ညလုံး ပြေးရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအရာကတော့ ပိုကြီးတဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုကို အတွင်းထဲကို ခေါ်သွားမယ့်အစား...အန္တရာယ်ကို မြို့ပြင်ဘက်မှာ အပြည့်အဝ ကာကွယ်ရေးကို လုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ”
“ဒါဆို ဒီနေ့က ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်လိမ့်မယ်” ချန်ဆီရွှမ် မှတ်ချက်ချသည်။
“ဟုတ်တယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကီကီနှင့် လုရှင်းချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်းတင် မဟုတ်ဘူး...ငါတို့ အခု တိုက်ရမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုရှိတယ်”
အနန္တ ရထား စတင်ခြင်း
နှင်းများသည် နက်ရှိုင်းသည်။ ရေခဲခွဲဒိုင်းကာသည် သုံးပုံနှစ်ပုံနီးပါး မြှုပ်နေသည့်အထိ နက်ရှိုင်းသည်။ သံလမ်းများနှင့် သံဘီးများသည် အေးခဲနေပြီး ရေခဲနှင့် နှင်းများဖြင့် အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အရှိန်မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ မေ့လိုက်ဦး—ရထားကို ရွေ့လျားဖို့ဆိုတာပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေသည်။
ရှေ့ဆက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ကီကီနှင့် လုရှင်းချန်တို့က လမ်းရှင်းပေးရခြင်းဖြစ်သည်။ အနန္တရထားသည် လုံလောက်သော အရှိန်ရလာသည်နှင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြု၍ နှင်းများကို ထိုးခွဲသွားနိုင်သည်။
နံနက် ၉ နာရီတွင် ရထားတစ်ခုလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ကီကီသည် အမိုးပေါ်တွင် နေရာယူထားပြီး လုရှင်းချန်က ယာဉ်မောင်းခန်းထဲတွင် ရှိနေကာ နှစ်ဦးစလုံး လမ်းရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
“ငါတို့ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်” ချန်ဆီရွှမ်က တောင်ကြားလမ်းဘေးရှိ တောင်စောင်းများကို ကြည့်ကာ သတိပေးသည်။
“အပေါ်မှာ နှင်းတွေ ထူတယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အများကြီး ရှင်းပစ်လိုက်ရင် နှင်းပြိုကျမှု ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ ငါတို့ တစ်ခါပဲ အခွင့်အရေးရှိတယ်—ရှင်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်ရမယ်”
ယူရီးယပ်စ် တောင်တန်းများသည် မတ်စောက်ခြင်းမရှိသော်လည်း စုပုံနေသော နှင်းပမာဏသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်း ပြိုကျလာပါက ရထားသည် လုံးဝ မြှုပ်နှံခံရနိုင်သည်။
“သဘောတူတယ်...ငါတို့မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ အခွင့်အရေးရှိတယ်” လင်းရှန်က အတည်ပြုသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့”
လုရှင်းချန်သည် သူ၏ မီးစွမ်းရည်ဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ နွေးထွေးစေပြီး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။
ကီကီက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါလေးက ဘယ်လောက် ခက်ခဲလို့လဲ။ ငါက ဒီနှင်းထုပမာဏလေးကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလို့ နင် ထင်နေတာလား”
“မီးတောက် နင်အရင်သွား”
ကီကီက ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် အော်ပြောသည်။
“လာပြီ”
အစီအစဉ် ချမှတ်ပြီးပြီ။
လုရှင်းချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး၊ အေးခဲသော လေထဲ၌ မတ်တပ်ရပ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် မီးလျှံများဖြင့်တောက်လောင်နေသည်။
ဖွမ်းး—
ပူလောင်သော အပူလှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပွင့်ထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ ရေခဲနှင့် နှင်းများသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပူလှိုင်းများသည် အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ထုတ်လာသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ အမိုးပေါ်မှ ထူထဲသော ရေခဲပင်လျှင် အလျင်အမြန် အရည်ပျော်သွားသည်။
“ငါ ဒီလှုပ်ရှားမှုကို နာမည်ပေးလိုက်မယ်…”
“ငရဲမီးလှိုင်းလုံး—ကောင်းကင်လမ်းဖောက်ခြင်း”
ဘွမ်းးးး
လုရှင်းချန်သည် သူ၏ လက်များကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နီရဲသော မီးလုံးကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ကို လင်းထိန်စေသည်။
ထို့နောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မီးလုံးကို အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးလျှံများသည် အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုအဖြစ် သိပ်သည်းသွားကာ အပူချိန်ပိုမြင့်လာသော အပြာရောင်မီးလျှံများအဖြစ် ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်သွားသည်၊၊
ဝုန်းး
တောင်ကြားလမ်းအတွင်း၌ အော်ဟစ်နေသော လေများသည် ချက်ချင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် လေပူနှင့် လေအေးတို့ ထိတွေ့မှုကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းတစ်ခုကို ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး နှင်းပွင့်များကို လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မီးလျှံ၏ ကြီးမားသော ဂျက်အင်ဂျင်တစ်ခုအလား စွမ်းအားသည် အနန္တရထား၏ ရှေ့ရှိ နှင်းများကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်ပြီး ချက်ချင်း အငွေ့ပျံစေကာ ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ပြီးဆုံးခြင်းမရှိသေးပေ။
ကီကီသည် အကောင်းဆုံး အခိုက်အတန့်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်—သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အော်ဟစ်နေသော မီးလုံးကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဟူးးးးးး
ကီကီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မီးသည် ရှေ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နှင်းများကြားတွင် မီတာရာချီ ရှည်လျားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို ထွင်းထုလိုက်သည်။ ရထား၏ ရှေ့မီးများအောက်၌ အောက်ခံရှိ အနက်ရောင်သံမဏိသံလမ်းများကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်၊၊ ပြင်းထန်သောအပူရှိန်က ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်ကာ ရေခဲများ တစ်စိုးတစ်စိမျှ မကျန်ခဲ့ပေ။
“အခုပဲ”
လင်းရှန်သည် ရထားစက်ခေါင်းနှစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး အင်ဂျင်များ အသက်ဝင်လာသည်။ နားကွဲလုမတတ် ဆူညံသံဖြင့် နှင်းများထဲမှ သံမဏိသားရဲကြီးသည် အသက်ဝင်လာသည်—၎င်း၏ အပေါ်မှ ရေခဲအလွှာများ ကွဲအက်သွားပြီး နှင်းများသည် ၎င်း၏ အမိုးပေါ်မှ လျှောကျသွားသည်။ ရထား၏ သံဘီးများ လည်ပတ်လာပြီး နှေးကွေး၍ ခက်ခဲသော ရွေ့လျားမှုကို စတင်လိုက်သည်။
ဂျုန်း ဂျုန်း…
သို့သော်လည်း ရထားဘီး စတင်လှိမ့်လာသည်နှင့်အမျှ သံလမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ နှင်းများသည် သံလမ်းများဆီသို့ ပြိုကျလာသည်။
လုရှင်းချန်နှင့် ကီကီတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် သံလမ်းများပေါ်၌ စုစည်းနေသော နှင်းများကို ပြိုကွဲပြီး လျှောကျလာစေသည့် ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ကလန် ကလန် ဂျုန်း ဂျုန်း
အနန္တရထား အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
ရေခဲနှင့် ဆီးနှင်းများ အပိုင်းအစများသည် ၎င်း၏ သံချပ်ကာကို ရိုက်ခတ်၍ ကွဲအက်သွားသော်လည်း ကီကီနှင့် လုရှင်းချန်တို့သည် ရှေ့သို့ လမ်းကို ဆက်လက် ဖောက်ထွက်နေကြသည်။
“ပိုပြီး မြန်မြန်လေး”
“ကီကီ မီးတောက်ကို ဂရုစိုက်ဦး…နှင်းတောင်ပြိုအောင် မလုပ်မိစေနဲ့”
“စိတ်အေးအေးထားပါ ကျွန်မ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်”
ဝေါ ဝေါ ဝုန်း
နှင်းပြိုကျမှုသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ အော်ဟစ်ကျဆင်းလာပြီး ရထားကို ခေတ္တမျှ အမှောင်ထဲ နစ်မြှုပ်သွားစေသော်လည်း ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကျနေသော နှင်းများမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
“အရှိန်တက်လာပြီ” ချန်ဆီရွှမ်က အော်ပြောသည်။
“လုရှင်းချန် အထဲကို ပြန်ဝင်တော့” လင်းရှန်က အမိန့်ပေးသည်။
အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် လုရှင်းချန်သည် သူ၏ မီးလျှံများကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ရထားတွဲအမှတ် ၅ ၏ ဓာတ်လှေကား အဖုံးဆီသို့ ပြေးသွားကာ ရထားထဲသို့ ပြန်ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ အနန္တရထားသည် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၈၀ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်—ကီကီသည် လမ်းရှင်းရန် သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။
တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၉၀။
ကလန် ကလန် ဂျုန်း ဂျုန်း
ရထားသည် နှင်းများကို ထိုးခွဲသွားပြီး ကြီးမားသော ရေခဲနှင့် နှင်းမှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးများကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၀၀။
နှင်းများသည် သူတို့ပတ်လည်တွင် ပေါက်ကွဲပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။
“တော်ပြီ” လင်းရှန် အော်ပြောသည်။
“ကျွန်မ ဆက်သွားနိုင်သေးတယ်”
ကီကီက အတင်းအကြပ်ပြောသည်။
လင်းရှန်သည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ချန်ဆီရွှမ်ကို သတိပေးလိုက်သည်၊၊
“ထိခိုက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထား”
တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ နှုန်းဖြင့် သံမဏိတန်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အရှိန်အဟုန်နှင့် ရှေ့တွင် ရေခဲဒိုင်းကာဖြင့် လင်းရှန်သည် ရှေ့မှနှင်းထုများကို ထိုးဖောက်ရန် လုံလောက်သော အင်အားရှိသည်ကို သိသည်။
သူသည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးတာ ရပ်လိုက်တော့”