အမှတ်သားအဆင့်လျော့ချခြင်း ၂

Vol. 21 Ch. 305

“သူတို့ ယန်ကျိုးတောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်က လမ်းကြောင်းကို ပြန်သွားကြတာ။ အဲဒီမှာ နှင်းကျတာ ဒီလောက် ပြင်းထန်မှာ မဟုတ်ဘူး...” လင်းရှန် စဥ်းစားလိုက်သည်။

လမ်းအခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေသော ချန်ဆီရွှမ်သည်လည်း နောက်ဆုံးသတင်းများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှေ့မှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော နှင်းများကို စိုက်ကြည့်နေစဥ် မည်းမှောင်နေသည်။ အပေါ်တွင် ကြီးမားသော မုန်တိုင်းလေပွေသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမျိုတော့မည့် မည်းမှောင်နေသော ပါးစပ်ကြီးကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။

“တာ့လတ်မြို့ကို မရောက်ခင် ငါတို့ ဝူလီယာ စတေတိုင်းတောင်ကို ဖြတ်သွားရမယ်။ အမြင့်က မများဘူး၊ မီတာရာဂဏန်းလောက်ပဲ... ဒီနေရာရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က...”

သူမသည် သူ အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားသည့် လမ်းကြောင်း မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ညဘက်တွင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာမှာ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်စရာများအတွက် ပွင့်လင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေများအောက်တွင် ၎င်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်—နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အဆုံးမဲ့နှင်းလွင်ပြင်များက ပျံ့နှံ့နေပြီး အရေအတွက် အတိကျမသိရသော နှင်းတစ္ဆေများသည် အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ခုခံကာကွယ်နိုင်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာမတွေ့ပါက ခဲယမ်းမီးကျောက်များ ကုန်သွားသည်အထိ သားကောင်များ ပိုမို ဆွဲဆောင်မိနေပေမည်။

ညအမှောင်မတိုင်ခင် ကာကွယ်ရေး

စိတ်ချရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေခြင်းသည် ချန်ဆီရွှမ်၏ အဓိက ဦးစားပေး ဖြစ်လာသည်။

တွဲ ၅ တွင် လုရှင်းချန်သည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို ဒေါသတကြီး ချိုးလိုက်ပြီး တာလို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် ခဲယမ်းများကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်:

“ဒါက မီးကို ထိန်းချုပ်တာနဲ့တူတယ်—အရမ်းများရင် အားလုံး လောင်ကျွမ်းသွားမယ်၊ အရမ်းနည်းရင် ပြဿနာတွေ ကျန်ခဲ့မယ်။ ဒီသောက်ကောင်တွေက တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ”

“မင်း...စိတ်ပျက်နေတာလား” တာလို့က ခေါင်းမော့ကြည့်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“မင်း လက်ဖက်ရည်ကို အခုပဲ ပြီးအောင်သောက်ဖို့ ငါ အကြံပြုတယ်။ အခုအချိန်ကစပြီး ညမမှောင်ခင်အထိ ငါတို့ အနားယူလို့ မရဘူး”

“စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ သူငယ်ချင်းရာ” လုရှင်းချန်သည် သူ၏ ဆုံလည်ခုံပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ပြီး ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ငါ့မှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒီနှင်းတစ္ဆေတွေက ငါ့နတ်ဘုရားမီးလျှံရဲ့ သဘာဝရန်သူတွေပဲ...ဒီညကျရင် ငါ ဘယ်လို သတ်ဖြတ်ပွဲ ဆင်နွှဲမလဲဆိုတာ မင်းကြည့်နေရုံပဲ”

ဝှူးးးးးး

အပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလွန်အေးစက်သော လေပွေသည် မကောင်းဆိုးရွားဆန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ နှင်းမုန်တိုင်းသည် အော်ဟစ်နေပြီး အပြာရောင်ရေခဲလုံးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ လွှတ်တင်နေသည်။ ၎င်း၏ အူတိုင်သည် ရှုပ်ထွေးသော ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသည်။

နှင်းများသည် ရထားတစ်လျှောက် ပြင်းထန်စွာ ကျနေပြီး အပူချိန်နှင့် လေတိုက်နှုန်း ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ မြင်နိုင်စွမ်းလည်း လျော့ကျလာသည်၊၊

အစောပိုင်းက နေရောင်ခြည်ဖြင့် နှင်းများအောက်တွင် ပြေးလွှားခြင်းမှ ယခုအခါ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းထဲတွင် ဝါးမျိုခံရသည်အထိ အနန္တရထားသည် နှစ်နာရီပင် မကြာသေးပေ—၎င်းသည် အလွန်အေးသော လေဝဲကတော့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်နှင့် ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း၏ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ခရက် ခရက် ခရက်

ပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် နှင်းခဲများ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အအေးဓာတ်သည် တွဲများ ဆက်သွယ်ထားသည့် နေရာများသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ အပူချိန် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်ကို ခံစားရသော လင်းရှန်သည် ရထား၏ အတွင်းပိုင်း အပူပေးစနစ်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

“လင်း…ငါတို့မှာ ပြဿနာရှိနေပြီ”

တွဲ ၁၀ တွင် ရှုချင်းသည် ရေခဲများထဲမှ ငါးအုပ်ကဲ့သို့ ကူးခတ်နေသော နှင်းတစ္ဆေများကို စောင့်ကြည့်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာမှတဆင့် သတင်းပို့သည်။

“သူတို့ အရေအတွက် တိုးလာနေတယ်။ နင် ပြောတာ မှန်တယ်—နှင်းတွေ ထူလေလေ…ဒီကောင်တွေ ပိုများလာလေလေပဲ”

သူမ၏ ဘေးတွင် လုချန်သည် စိုးရိမ်တကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပိုကြီးတဲ့ အကောင် မပေါ်လာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတယ်...”

လင်းရှန်သည် တင်းကျန်းရီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာတင်း”

“ကျွန်မတို့ အဆင့် ၂ အမှတ်အသားကို ရောက်ပြီ။ ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် မိနစ် ၃၀ အတွင်း အဆင့် ၃ ကို ရောက်မယ်၊၊ တစ်နာရီအတွင်း အဆင့် ၄ ရောက်မယ်” တင်းကျန်းရီသည် တည်ငြိမ်စွာ သတင်းပို့သည်။

“နားလည်ပြီ”

လင်းရှန်သည် ခဏမျှ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“တစ်နာရီအတွင်း ငါတို့ စစ်ဆင်ရေး စတင်မယ်။ ရှုချင်း...သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု ပုံစံတွေကို ခြေရာခံပါ။ ငါတို့ ပစ်တဲ့အခါ တိကျဖို့ လိုတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ၁၆:၀၀ နာရီ။ ညမမှောင်ခင် နှစ်နာရီခွဲ ကျန်သေးသည်။

၎င်းတို့သည် တစ်နာရီအတွင်း ပထမဆုံး ရှင်းလင်းမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေမည်။

သူ၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်လာသည်—လုံလောက်သော ပစ်အားနှင့် တိကျသော ဆုံးဖြတ်ချက် မရှိဘဲ ၎င်းတို့သည် အခြေအနေကို ပိုမို ဆိုးရွားစေနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသည်။

ယခုမူ လာမည့် တိုက်ပွဲသည် ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိလိမ့်မည်ဟုသာ သူ မျှော်လင့်နိုင်ပေသည်။

မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် ရပ်တန့်ရန်နှင့် မည်သည့် တန်ဖိုးဖြင့်မဆို အမှောင်အမှတ်သား အဆင့်များကို လျှော့ချရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဤအခြေအနေတွင် ခဲယမ်းများသည် အရာရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်လေသည်၊၊

နှင်းများအောက်တွင် နှင်းတစ္ဆေများစွာ အုံခဲနေပြီး ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အပေါ်မှ အလွှာများကို လှိုင်းတွန့်များထနေစေသည်။

တွဲ ၃ တွင် တင်းကျန်းရီသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး သွေးကပ်ဘေးပန်း၏ အရောင်ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ကြည့်နေရင်း အချိန်ကို ခြေရာခံနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သွေးကပ်ဘေးပန်းသည် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူမသည် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာမှတဆင့် ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

“လင်းရှန် ကျွန်မတို့ရဲ့ အမှောင်အမှတ်သားက အဆင့် ၄ ကျော်သွားပြီ”

“ပစ်ကြ”

လင်းရှန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ခဲယမ်းထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ တွဲ ၁၁ ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားပြီး အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲဒဏ်ခံ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဒက် ဒက် ဒက် အုန်း အုန်း

အဖွဲ့သားများသည် ဤအမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ အမိန့်ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

Roarer K23 လျှပ်စစ်ဂက်တလင်သေနတ် ငါးလက်နှင့် M556 အပေါ့စား စက်သေနတ် အများအပြားသည် အသက်ဝင်လာကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တွဲ ၅ ရှိ တာ့လိုနှင့် လုရှင်းချန်တို့လည်း စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်၊၊

ချက်ချင်းပင် သတ္တုမုန်တိုင်းတစ်ခုသည် ရထား၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ဆူပွက်နေသော နှင်းပြင်ထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျည်ဆန်များသည် လေကို စုတ်ပြဲသွားစေသည်၊ ပေါက်ကွဲမှုများသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်၊ နှင်းတစ္ဆေများ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားကြသည်။

အပေါ်တွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပြီး နှင်းများထဲမှ ခုန်တက်ရန် ကြိုးစားနေသော သတ္တဝါများကို မီးရှို့ပစ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများသည် ပြင်းထန်သောမီးတောက်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင်၊ နှင်းတစ္ဆေများသည် နက်ရှိုင်းသော နှင်းများထဲမှ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ နေရောင်ခြည်က ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အော်ဟစ်ရင်း ရထား၏ သံချပ်ကာပေါ်သို့ တွယ်ကပ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အမြီးရှည်များသည် ရှေ့သို့ ကြာပွတ်ကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်ပြီး အပ်ကဲ့သို့ အဆိပ်ရှိသည့် ဆူးများသည် ပြင်းထန်သောစွမ်းအားဖြင် ထိုးဖောက်နေကြသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှုများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်- နှင်းတစ္ဆေများ၏ အမြီးမှ ဆူးများသည် ထူထဲသော သံချပ်ကာပြားကို ချိုင့်ဝင်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် သံချပ်ကာ သံဇကာများကြားရှိ အပေါက်များကို ရှာတွေ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဆူးများသည် သံမဏိချပ်ကာကို ထိုးဖောက်ကာ ရထား၏ ကိုယ်ထည်အတွင်း လက်မများစွာ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ဘဇ် ဘဇ် ဘဇ်

ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကီကီသည် ဆောင်းရာသီ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ရထား၏ ရှေ့ဘက်မှ နောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းကာ သူ၏ လက်များမှ တုန်ခါလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားသည် တွယ်ကပ်နေသော နှင်းတစ္ဆေများကို ရထားပေါ်မှ လွင့်စင်သွားစေပြီး မီးတောက်များနှင့် နေရောင်ခြည်ထဲသို့ လဲကျသွားစေကာ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။

မသေဆုံးမီတွင် ထိုသတ္တဝါများသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေသော ပျားများကဲ့သို့ ပြုမူကြပြီး မီးလျှံများဖြင့် ဝါးမျိုခံရပြီး မပျက်စီးသွားမီ ၎င်းတို့တွင် ရှိသမျှ စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်၊၊

မကြာမီတွင် အနန္တရထား၏ အပြင်ဘက် သံမဏိချပ်ကာသည် ၎င်းတို့၏ ဆူးများကြောင့် ချိုင့်ခွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။