နှင်းလွင်ပြင်ကျတ်တီးမြေ ၁
Vol. 21 Ch. 315
ဝူးးးးးးဟူးးးးး—
အော်မြည်နေသော နှင်းမုန်တိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်မည့် လက္ခဏာမပြပေ။
လင်းရှန်သည် တူးဖော်တွေ့ရှိသမျှ ထရပ်ကားနှင့် ဝန်တင်ယဉ်များကို ဝါးမျိုနေသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သိသာထင်ရှားသော ပစ္စည်းပမာဏကို ရိတ်သိမ်းရရှိခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က နှင်းဖုံးနေပြီး မြေအောက် မြှုပ်နှံထားသော ယာဉ်များရှိသည့် နေရာကို မှတ်သားထားသည့် နှင်းပုံများသည် ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော ဖြူဖွေးသည့် နယ်မြေသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ယဉ်တန်း၌ သေဆုံးခဲ့ကြသော လူများမှာမူ နက်ရှိုင်းသည့် နှင်းများအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံထားရပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် သူတို့၏ တည်ရှိမှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။
ရထားပေါ်၌ ချန်ဆီရွှမ်သည် နိုးနေပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် လင်းရှန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူက အပြင်သို့ ထွက်၍ ယဉ်တန်းမှ ထရပ်ကားနှင့် ဝန်တင်ယဉ်များကို ဝါးမျိုရန် သွားခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း မှန်းဆမိသည်။
“တစ်ခုခု စားမလား။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
သူ့ကို ကပ်တွယ်နေခဲ့သော အေးခဲသည့် ခံစားမှုသည် ရထားထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူသိသည်မှာ အေးခဲမှုအပြင် နှင်းများသည် ကြောက်ရွံ့မှုအပေါ် အခြေခံသည့် စွမ်းအင်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ထူးဆန်းသောကုဗတုံးက ၎င်းကို အပြည့်အဝ ပျက်ပြယ်စေခဲ့သည်။
“မင်း ခုနက အသံကြားလိုက်သေးလား” လင်းရှန်က မေးသည်။
ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“လူအများကြီး နိုးသွားကြတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှဖြစ်သွားပုံမရဘူး။ ငလျင်လှုပ်တာများလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သတ္တဝါတစ်မျိုးမျိုးလို ခံစားရတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာထားသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။
“သတ္တဝါလား။ ဘာကောင်လို့ ရှင်ထင်လဲ”
“ငါမသိဘူး” လင်းရှန် ခေါင်းခါသည်။
“ငါတို့လုပ်နိုင်တာက သတိရှိနေဖို့ပဲ။ လူအများစု နိုးနေကြပြီဆိုတော့ မနက်စာပြင်ဆင်ကြရအောင်...ပြီးရင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ခရီးဆက်ကြရမယ်”
“ကောင်းပြီ” ချန်ဆီရွှမ် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
လင်းရှန်သည် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပုံကို သတိပြုမိပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်-
“မင်းတော်တော် ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ”
“ပြောင်းလဲသွားတယ်...”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားတွဲအမှတ် ၁ မှ သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူနေသည်။ လင်းရှန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းလှည့်လာသည်။
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“ယေဘုယျအားဖြင့်ပဲ။ မင်းက အရင်လို ထိခိုက်မလွယ်တော့ဘူးထင်တာပဲ”
“တကယ်လား”
ထိုစဉ် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ စင်ပေါ်မှ စားသောက်ကုန်ဘူးတစ်ဘူးသည် မတော်တဆ လျှောကျလာသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လေထဲ၌ လွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ လင်းရှန်ကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မတော့ ဘာမှ မထူးခြားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောနိုင်ရတာလဲ”
လင်းရှန်: “...”
ညသည် အေးခဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အာရုဏ်တတ်ရန်အချိန် လိုနေသေးသည်။
သို့သော်လည်း ရထားအတွင်း၌ မီးများကို အပြည့်အဝ ထွန်းညှိထားသည်။
ဤသည်မှာ အေးခဲမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာမက—ယမန်နေ့က ပြင်းထန်သော ဖိအားများမှ အဖွဲ့အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်သက်သာစေရန်လည်း ဖြစ်သည်။
စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရန်အတွက် လင်းရှန်သည် ချန်ဆီရွှမ်၊ ရှောင်ယွမ်နှင့် မြောင်လုတို့ကို ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းအတွက် ပူနွေးေအစားအစာများကို ပြင်ဆင်စေခဲ့သည်။
“ရှောင်ယွမ် ဝက်သားဆီပြန်ဘူး တစ်ဖာ ယူခဲ့ပေး”
ထမင်းစားတွဲထဲ၌ ချန်ဆီရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည် အစားအစာပြင်ဆင်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
ထိုစဉ် မြောင်လုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သေချာကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာသည်။
“ခေါင်းဆောင်ချန်…ဒါကိုကြည့်ပါဦး”
သူမသည် တောက်ပသော အစိမ်းရောင်အပင် တစ်စည်းကို ကောင်တာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။
“ဒါက ဒါရိုက်တာ တင်းကျန်းရီရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးနယ်မြေက တရုတ်နံနံပင်တွေပဲ။ အပင်တွေက ရင့်လာပြီ။ ကပ္ပတိန်လင်းက ဒါတွေကို ဟင်းချိုထဲ ထည့်သင့်တယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဝါးးး”
“တကယ်လား”
သူမ၏ စကားကြောင့် ထမင်းစားတွဲတစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် ဆူညံသွားသည်။
လူများက စုဝေးလာကြပြီး လတ်ဆတ်သော အစိမ်းရောင်တရုတ်နံနံပင်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာသည်။
လတ်ဆတ်သော အစားအစာကို မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဤသည်မှာ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။
ချန်ဆီရွှမ် လျှောက်သွားပြီး လတ်ဆတ်စွာ ရိတ်သိမ်းထားသော တရုတ်နံနံပင်ကို ကောက်ယူကာ ၎င်း၏ ကြည်လင်သန့်စင်သောရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
“အရမ်းမြန်တာပဲ။ ဒါ အံ့ဩစရာပဲ—ဒီနေ့တော့ ဟင်းချိုသောက်ရတော့မယ်”
လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ—အတိတ်မီ အမှတ်ရစရာများ
အနန္တ ရထားပေါ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် “လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ” ဟူသော စကားလုံးသည် မစိမ်းပေ။
အမှောင်ဒီရေနှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ပြီးနောက် အပင်များသည် လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏အစတွင် ကံကောင်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့သည် တောရိုင်းဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအစားအစာရင်းမြစ်များသည် မရှိတော့ပေ။
စိုက်ပျိုးရန်အတွက် မြေ သို့မဟုတ် ဖန်လုံအိမ်များ လိုအပ်ပြီး အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေရသူများအတွက် နှစ်မျိုးစလုံးက မဖြစ်နိုင်ချေ။
ထို့အပြင် လတ်ဆတ်သောထွက်ကုန်များသည် အလျင်အမြန် ပုပ်သိုးသည်။
အခြောက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် အချဉ်ဖောက်ခြင်း မရှိပါက ၎င်းသည် ရက်ပိုင်းအတွင်း ပုပ်သွားလိမ့်မည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လတ်ဆတ်သော အစားအစာသည် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရထားတွဲအမှတ် ၄ စိုက်ပျိုးရေးတွဲထဲ၌ စိုက်ပျိုးထားသော တရုတ်နံနံပင်အစည်းငယ်သည် လူတိုင်းအား စိတ်အားတတ်ကြွမှုအသစ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဤ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တွင် ၎င်းသည် မျှော်လင့်ချက်၏ အရောင်အဝါဖြစ်သည်။
လူများက သူတို့၏ အတိတ်ဘဝများ—အစားအစာများ၊ ဝါသနာများနှင့် အမှတ်တရများအကြောင်း စကားပြောဆိုကြစဉ်၊ ရှည်လျားပြီး အေးခဲသော ည၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုသည် မှေးမှိန်သွားပုံရသည်။
နံနက် ၈ နာရီတွင် အဖွဲ့ဝင်အများစုသည် နိုးထလာကြပြီး ရထားအတွင်းရှိ အပူချိန်သည် လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနည်းငယ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ပူနွေးသော မနက်စာကို စားပြီးနောက် လင်းရှန်သည် အားအပြည့် ပြန်ရခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
မကြာမီပင် သူသည် ယနေ့အတွက် အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးရန် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များကို ရထားတွဲအမှတ် ၂ တွင် စုရုံးစေခဲ့သည်။
စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံအသစ်များ
“ချန်ဆီရွှမ်၊ ရှုချင်း”
လင်းရှန်သည် အသစ်ဖန်တီးထားသော Exoskeleton စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံနှစ်စုံကို သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။
“ဒါတွေကို ငါ မနေ့ညက လုပ်ထားတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် စမ်းသုံးကြည့်သင့်တယ်။ ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့ အသားကျသွားမှာပါ”
“ဝိုး…စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံလား”
လို့ရှားရှား၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။
“အစ်ကိုလင်း ဒါတွေကို ကျွန်မတို့ ဝတ်ရတော့မှာလား”
လင်းရှန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နင့်မှာ ဧရာမ စက်ရုပ်ကြီး ရှိနေပြီးသားပဲ။ ဒါကိုပါ တကယ်လိုအပ်သေးလား”
“အဟမ်း…ဟီးဟီး” ရှားရှားက ခေါင်းကုတ်ပြီး ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မက စမ်းကြည့်ချင်ရုံပါ…”
“ဆက်ပြီး အိမ်မက်မက်နေလိုက်”
ဆုံလည်ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်နေသော ကီကီသည် ရှားရှားကို ဆွဲယူပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော ပါးများကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံ နှစ်စုံကို သဘောကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး။ ဒါမျိုးကို တစ်ညတည်း နှစ်စုံတောင် လုပ်နိုင်တာလား။ အထင်ကြီးစရာပဲ”
ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ရှုချင်းတို့ကမူ အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။
“ကျွန်မ… တကယ် ဒါကို လိုလို့လား” ချန်ဆီရွှမ်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
“တခြားတစ်ယောက်ကို အရင်ပေးလိုက်ပါလား။ ကျွန်မက များသောအားဖြင့် ရထားထဲမှာပဲ နေတာလေ”
ရှုချင်းကလည်း သဘောတူသည်။
“ကပ္ပတိန်လင်း….ဒါတွေကို ကီကီနဲ့ လုရှင်းချန်တို့ကို ပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က စွမ်းအားရှင်တွေဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေလေ…”
“ယူလိုက်ပါ”
ကီကီက ပြုံးသည်။
သူမသည် လင်းရှန်၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်ထားသောကြောင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်-
“ဒီဝတ်စုံတွေက လှုပ်ရှားမှုကို မြှင့်တင်ပေးတယ်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသူတွေဆိုတော့ ဒါက ရှင်တို့ကို ပိုပြီးတောင် သန်မာစေလိမ့်မယ်။
ကျွန်မလည်း ဒါကို ကစားချင်တာပေါ့၊၊ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မအတွက် သိပ်အကူအညီ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မက ပျံသန်းနိုင်ပြီးသားကို ဘာလို့ ပြေးခုန်နေရမှာလဲ။
ဟိုမီးတောက်ကောင်အတွက်ဆိုရင် သူလည်း မသုံးနိုင်ဘူး။ ဒါကို သူက မီးရှို့ပြီး ပြာကျသွားအောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မယ်”