အရောင်းအဝယ်တွင်ကျယ်ခြင်း

ဟန်ရှန်းတောင်ကြားသည် တာ့ဇူတောင်တန်းကို ဖြတ်၍ ယန်ကျန်းလွင်ပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အချက်အချာမြို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ထူးခြားသော ပထဝီဝင်အနေအထားကြောင့် ကျန်းကျိုးမြို့ ထက် ပိုကြီးသည်။ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပါက အမှတ် ၄ နှင့် အမှတ် ၅ တွင်းနက်များကို ဖြတ်သန်း၍ ချွမ်ချန်းသို့ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းသည် အမှတ် ၇ နှင့် အမှတ် ၈ တွင်းနက်များကို ရှောင်ကွင်းကာ ချင်းရွှေ၊ လန်ချန်းနှင့် ဟဲတုံသို့ ဦးတည်သည်။ အရှေ့ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားပါက ဂြိုဟ်ပတ်ပင်မရထားလမ်း နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး ၎င်းသည် ပါးမားမြက်ခင်းပြင် ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝေမြစ်နှင့် လုံကျန်းကို ဖြတ်သန်း၍ ကျင်းဟိုင်နှင့် ရှင်းချန် (ယခင်က နဂါးတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး၊ ယခု ဖက်ဒရယ် အစိုးရက အာရုဏ်ဦးမြို့ ဟု အမည်ပြောင်းထားသည်) အထိ ရောက်ရှိသည်။

ရထားသည် တောက်ပသော ကောင်းကင်အောက်တွင် အဆုံးမဲ့လွင်ပြင်များကို ဖြတ်၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသည်။ တောင်များကို မမြင်ရဘဲ ရထားလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြောက်သွေ့ဆွေးမြေ့နေသော ဖုတ်ကောင်ဟောင်းအချို့သည် ရထားအသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရကာ ရထားလမ်းများဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာကြသည်။

၎င်းတို့ မြို့အနီးသို့ ချဥ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အဆောက်အအုံများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ကီကီသည် ဒရုန်းတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ဧရိယာကို စစ်ဆေးရင်း အလုပ်များနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားတွဲများတွင် ရှုချင်း၊ တာလို့နှင့် အခြားသူများသည် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖုတ်ကောင်များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာပြီး မြို့အတွင်း၌ပင် ပို၍ များပြားလာမည်မှာ သေချာသည်။ အခြားသော မသိရသေးသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့်အတူ ရထားအဖွဲ့သားအားလုံး တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

မြို့ပြဧရိယာအတွင်းတွင် မိုးမျှော်အဆောက်အအုံများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။ နေရောင်အောက်တွင် မြို့သည် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

အမှောင်မိုးရွာသွန်းမှုသည် ယန်ကျန်းလွင်ပြင်ကို မရောက်သေးသော်လည်း တစ်ချိန်က လူများပြည့်ကျပ်ခဲ့သော လမ်းများသည် ကြာရှည်စွာ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။ သစ်ရွက်စိမ်းများ ပေါက်ရောက်နေပြီး နွယ်ပင်များသည် အဆောက်အအုံနိမ့်များကို တက်ရောက်နေကာ လမ်းများကို ပိတ်ဆို့ထားသော စွန့်ပစ်ကားများကြားတွင် တိရစ္ဆာန်များပင် ပြေးလွှားနေကြသည်။ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ဖုတ်ကောင် များသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်လည်နေကြပြီး ရထားလမ်း၏ တုန်ခါမှုဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရကာ ၎င်းတို့၏ တိုးလျသော ညည်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဖုန်မှုန့်များသည် ဆိုင်းဘုတ်များကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး လူများမရှိခြင်းက လမ်းများနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများ၏ ဆွေးမြေ့ပျက်စီးမှု ကို အရှိန်မြှင့်တင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လက်ရန်းများပင် သံချေးတက်နေသည်။

အနန္တရထားအတွင်းတွင် အဖွဲ့ဝင်များစွာသည် ဤရင်းနှီးမှုမရှိသော မြို့ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ပြတင်းပေါက်များကို မှီထားကြသည်။ ဖုတ်ကောင်များဖြင့် လွှမ်းမိုးခဲ့သော ယူပေမြို့ နှင့် မတူဘဲ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားသည် ဒုက္ခသည်လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သာမန်မြို့တစ်မြို့နှင့် ပိုတူနေသည်။ ၎င်းသည် လင်းရှန်ကို ကျိအန်းမြို့အား သတိရစေခဲ့သည်။

“ဒီနေရာမှာ... လူတွေ အများကြီး ရှိပုံမရဘူး”

ကီကီသည် တောက်ပသော နေရောင်အောက်ရှိ မြို့ပြမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။

“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ခေါင်မိုးပေါ်မှာ နေပူစာလှုံ နေတာကို တွေ့ချင်လို့လား”

လင်းရှန်က ရွဲ့ပြောသည်။

ကီကီ ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အမှောင်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် ပြေးလွှားပြီးတဲ့နောက် ဒီလိုမျိုး ရာသီဥတုက နေပူစာလှုံဖို့ တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်”

လင်းရှန်က မည်သည့်မှတ်ချက်မှ မပေးဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားဘူတာကို ရောက်တော့မယ်။ အသင့်ပြင်ထား”

“ကောင်းပါပြီ ဘော့စ်”

ဂျုံး ဂျုံး

ဟန်ရှန်းတောင်ကြားရထားဘူတာသည် မြို့အတွင်း၌ ဆောက်လုပ်ထားသော မြေပြင်အထက် ပလက်ဖောင်းဖြစ်ပြီး သဘာဝခိုလှုံနေရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည်လည်း သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရကြောင်း ရှင်းနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရပေ—တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းထားခဲ့ပုံရသည်။

ကြီးမာသော အနက်ရောင်ရထားသည် မြို့၏ မြေပြင်အထက်ရထားလမ်းများ တစ်လျှောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေပြီး ကြီးမားသော ခရီးသည်တင်ဘူတာသို့ အလျင်အမြန် ချဥ်းကပ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဂြိုဟ်ပတ်လမ်းကြောင်းဗဟိုဖြစ်သည်။ လင်းရှန် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဘူတာရုံအတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဥ်များစွာ ရပ်ထားပြီး စိမ်းပြာရောင်၊ သံချပ်ကာပြည့် ကမ္ဘာပျက်ရထား တစ်စင်း—အတော်အတန် ထိခိုက်မှုရှိသော်လည်း လည်ပတ်နိုင်ဆဲ—ရှိနေသည်။

ရထားတွင် ကျည်ပေါက်ရာများစွာနှင့် ထပ်ပေါင်းထားသော သံချပ်ကာတန်းများ တပ်ဆင်ထားသည်။ ပညာရှင်များ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အတော်လေး ခိုင်ခံ့ပုံရသည်။ စက်ခေါင်းသည် ဟွမ်ရှင်း သတ္တုတူးဖော်ရေး စီးရီး ဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော နျူကလီးယားစွမ်းအင်သုံး အင်ဂျင် ပါရှိသည်—အနန္တရထား၏ Gemini 11R နျူကလီးယားစက်ခေါင်းထက် များစွာနိမ့်ကျသော်လည်း ထိန်းသိမ်းနိုင်သော စွမ်းအင်၏ အထင်ကြီးစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် ရထားနှင့် ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ရထားပေါ်တွင် လူအတော်အတန် များသည်။ ဘူတာရုံထဲသို့ မဝင်မီကပင် အမြင့်ပိုင်းနေရာများမှ အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေသည်ကို သူသတိထားမိသည်။ မျက်စိမှိတ်ကြည့်လိုက်ရာ သံမဏိဘောင်များပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် လူပုံများကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့သည် မှန်ဘီလူးများ အသုံးပြု၍ သူတို့အား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဒီယာဥ်တန်းတွေက ပါးမားမြက်ခင်းပြင်က ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတွေကြောင့် ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာများလား”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ ထက်ရှသော အမြင်အာရုံဖြင့် ဘူတာရုံ၏ အတွင်းပိုင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။

ယာဥ်အများအပြား—မော်တော်ဆိုင်ကယ်များ၊ လမ်းကြမ်းကားများ၊ ဂျစ်ကားများနှင့် ဗန်ကားများ—ရပ်ထားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ အုပ်စုငယ်များဖွဲ့ကာ စုဝေးနေကြသည်။

လင်းရှန် ပြုံးလိုက်သည်။

“တခြားနည်းနဲ့ စဥ်းစားကြည့်—သူတို့ အားလုံး ငါတို့ကို စောင့်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

အနန္တရထား ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော မျက်လုံးများသည် ပလက်ဖောင်းဝင်ပေါက်သို့ လှည့်လာသည်။ စိမ်းပြာရောင်ကမ္ဘာပျက်ရထား၏ သေနတ်တင်စင်တွင် တပ်ဆင်ထားသော စက်သေနတ်များ စတင်လှုပ်ရှားလာပြီး ၎င်းတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သတိထားနေပုံရသည်။

ပလက်ဖောင်းနှင့် ရထားလမ်းများပေါ်တွင် ရှင်းလင်းထားသည့် ဖုတ်ကောင် များ၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

“သူတို့ ရောက်ပြီ၊ ဒါက အဲဒီရထား ဖြစ်ရမယ်”

“ဒါ အနန္တရထားလား”

“လူတိုင်း၊ သတိထားကြ”

“နောက်ဆုတ်...ကျည်ကာ ယူကြ”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ယာဥ်များနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ထဲသို့ ပြန်တက်သွားကြသည်။ ရှင်သန်မှုအတွက် ကြာမြင့်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရခြင်းက ၎င်းတို့ကို အလွန်သတိထားစေခဲ့သည်—အမှောင်ညကြောင့်သာမက အမည်မသိသောယာဥ်တန်းများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

စိမ်းပြာရောင်ရထားပေါ်တွင် ရိုင်ဖယ်များကိုင်ဆောင်ထားသော ယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများသည် သတိကြီးသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေသည်၊၊

လေထုသည် တင်းမာနေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသော တီးတိုးသံများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အိုး... ရေဒီယိုထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုတည်းနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဥ်တန်း အများကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

ထင်ရှားသည်မှာ “ရိုင်ဖယ်တစ်လက်နဲ့ ကျည် ၁၂၀ ကို ဘီစကစ်တစ်ဘူးနဲ့” လဲလှယ်ခြင်းသည် တကယ်ပင် စျေးပေါသော အရောင်းအဝယ်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက သူ့အတွက် အရှုံးမရှိပါဘူး။ အနန္တရထားမှာ လက်နက်တွေ အများကြီး သိုလှောင်ထားသည်—ထန်ဟိုင်၏ စခန်း၊ Fireline ယာဥ်တန်းနှင့် ကင်းကောင်ယာဥ်တန်းများဆီကနေ ရရှိခဲ့တာတွေ....။ နောက်ဆုံး ရေတွက်မှုအရ ချန်ဆီရွှမ်က သေနတ်တစ်ရာကျော် စာရင်းပြုစုထားသည်။ လိုအပ်ပါက လင်းရှန် သည် ရထားပေါ်တွင် ပို၍ ထုတ်လုပ်နိုင်သေးသည်။

ထိုသို့ဆိုသော်လည်း လူများစွာ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူ သတိထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွမ် ရဲ့ မီးပုံစုဝေးမှုကလွဲလို့ ဒါဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကုန်သွယ်ရေးလူစုလူဝေးက်ု သူ ဒုတိယအကြိမ် တက်ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်—ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူက အိမ်ရှင်ဖြစ်သည်။

ဂျုံး ဂျုံး—

အနန္တရထားသည် ပင်မပလက်ဖောင်းထဲသို့ ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဝင်လာပြီး ၎င်း၏ သံမဏိဘီးများသည် ရထားလမ်းများကို တရကြမ်း ပွတ်တိုက်သွားသည်။

လင်းရှန်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

“သတိထားကြ။ ဒီယာဥ်တန်းတချို့က ဒီမှာ ရေရှည် တပ်စွဲထားပုံရပေမယ့် တချို့ကတော့ ကုန်သွယ်မှုအတွက်ပဲ ချက်ချင်း ရောက်လာကြတာ ရှင်းနေတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က သတိပေးသည်။

လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဆိုလိုတာက ငါတို့ရဲ့ ရေဒီယိုထုတ်လွှင့်မှု အလုပ်ဖြစ်တယ်ပေါ့။ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီလိုမျိုး အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုတွေက အနာဂတ်မှာ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး—ဆက်သွယ်မှု ပြုလုပ်နေစဥ်မှာ သတိရှိနေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ”

ကျိအန်းမြို့က ထွက်လာပြီးကတည်းက သူနဲ့ ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ရန်လိုသည့် လုယက်သူယာဥ်တန်းများနဲ့သာ အများအားဖြင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရတာကြောင့် သူမ၏ သတိထားမှုက နားလည်နိုင်လေသည်။ လင်းရှန်ကိုယ်တိုင်လည်း လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး မရှိသေးပေ၊၊

သို့သော်လည်း အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နေထိုင်ခြင်းက ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါတလေမှာတော့ အင်အားပြသခြင်းက အခြားသူတွေ ဖော်ရွေနေအောင် သေချာစေဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ယန္တရားစွမ်းရည် ကို အလဟဿပစ်ထားစရာမလိုပေ—ရှင်သန်ရေးအရင်းအမြစ်၊ ထောက်လှမ်းရေး ဒါမှမဟုတ် ကိရိယာများအတွက် လဲလှယ်ရန် အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင်....၊၊

ချန်ဆီရွှမ်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ရထားပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖွဲ့များကို အကဲခတ်လိုက်သည်၊၊ ပြီးနောက် သူသည် ကြည်လင်ပြတ်သား ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်တို့က အနန္တယာဥ်တန်းပါ။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ကုန်သွယ်ဖို့ ရောက်လာကြတာလား”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဗန်ကားနောက်ကွယ်မှ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

“သေနတ်ဘယ်နှစ်လက်ရှိလဲ။ ကျည်ရောဘယ်လောက်လဲ။ ဘီစကစ် မဟုတ်ပဲ တခြားတစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရမလား”

ဘူတာရုံကို ယာယီခိုလှုံနေရာအဖြစ် အသုံးပြုနေသည့် စိမ်းပြာရောင်ရထား အပါအဝင် ယာဥ်တန်းကြီး လေးငါးခု ရှိသည်။ ထို့အပြင် အဖွဲ့ငယ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် ဧရိယာအပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြပြီး တစ်ဖွဲ့လျှင် ကိုယ်စားလှယ် နှစ်ယောက်မှ သုံးယောက်အထိ စေလွှတ်ကြသည်။ ဘူတာသည် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ခြောက်ဆယ်ကျော်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မြင်တွေ့ရသည်—ဆိုလိုသည်မှာ အနားပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူဦးရေ ပို၍ များပြားကြောင်း ပြသနေသည်၊၊

“ဒါဆို ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ဘီစကစ်တစ်ဘူးက တကယ်လား”

စိမ်းပြာရောင် ကမ္ဘာပျက်ရထား၏ ထိန်းချုပ်ခန်း ပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားပြီး ထက်မြက်သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော၊ ခပ်ဝဝ အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သံသယမျက်လုံးဖြင့် လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ဒီလောက် လူအများကြီး ရှိနေတာ၊ မင်းရဲ့ စကားတွေကို လက်တွေ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အတည်ပြုပေးရလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်တယ်”

“မှန်တယ်”

“မရိုးသားတဲ့ လုပ်ရပ် မလုပ်နဲ့”

လင်းရှန် ပြုံးလိုက်ပြီး အသံမြှင့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

“စိတ်လျှော့ပါ။ ကျုပ်တို့မှာ လက်နက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကျုပ်တို့ အဓိကရှာနေတာက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ—အစားအသောက်၊ ဆေးဝါး၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးပဲစေ့တွေ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

ရိုင်ဖယ် ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးသည်။

“မင်းတို့ စက်တွေကို ပြင်ပေးတယ် မဟုတ်လား။ တိတိကျကျ ဘာတွေ ပြင်နိုင်တာလဲ”

နောက်တစ်ဦးက ထပ်ပေါင်းသည်။

“ရှင်းချန်ကို သွားနေတာလား။ ခရီးသည်တွေ ခေါ်သွားလို့ ရမလား။ ကျွန်တော်တို့မှာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ပေးနိုင်တယ်”

ကုန်သွယ်ရေးစုဝေးပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ။

လင်းရှန်သည် ဆူညံလာသော စကားသံများကို တိတ်ဆိတ်စေရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

“ပြုပြင်ချင်တာတွေကို ဒီကို ယူလာရမယ်၊ ဒါမှ ကျုပ်တို့က ပျက်စီးမှုကို အကဲဖြတ်နိုင်မယ်။ ရေသန့်စင်စက်တွေအနေနဲ့၊ ကျုပ်တို့မှာ အဆင့် ၁ နဲ့ အဆင့် ၂ စံနှုန်း နှစ်မျိုးလုံး ရနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖီးနစ်က ထုတ်ပေးတဲ့ ပထမမျိုးဆက်မော်ဒယ်တွေပဲ ရှိပြီး နောက်ဆုံးပေါ် စိတ်ဝိညာဥ်လှိုင်းစက်တွေတော့ မရှိသေးပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျုပ်တို့က ရှင်းချန် ကို သွားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”

သူ မလိမ်ခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ် အစီအစဥ်မှာ ရထားဖြင့် ပေါ်တင်ဝင်ရောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှင်းချန်သို့ ခိုးဝင်ရန် ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးအန္တရာယ်ကို သူ ဂရုမစိုက်ရင်တောင် သူတို့ကို ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ဆောင်နိုင်မည်ဆိုတာ မသေချာပဲ ခရီးသည်တွေကို လက်ခံ၍ မရနိုင်ပေ။

အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ရထားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တွဲအမှတ် ၅ ၏ အလိုအလျောက်တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး လို့ဟွာ၊ လုချန်နှင့် အခြားသူများသည် လင်းရှန် ထုတ်လုပ်ထားသော လက်နက်သေတ္တာများကို သယ်ချလာကြသည်၊၊

လို့ဟွာသည် သူ၏ ကျောတွင် K23 လျှပ်စစ်ဂက်လင်းသေနတ်ကို လွယ်ထားပြီး အခြား အဖွဲ့သားတစ်ဦးက ဒုတိယတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လျက် အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်၍ ထွက်လာသည့်အခိုက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ပထမဆုံး အံ့ဩမှု၊ ထို့နောက် မနာလိုမှု၊ ထို့နောက် အင်အားအပေါ် တောင့်တမှုများ ပေါ်လာသည်။

စိမ်းပြာရောင်ကမ္ဘာပျက်ရထားပေါ်မှ ဝသောအမျိုးသားသည် ညစာယာဥ်တန်း ညအရိပ်ယာဥ်တန်း၏ ခေါင်းဆောင် ချောင်ဟုန် ဖြစ်သည်။

နာမည်အတိုင်းပင် သူ၏ ရထားပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများစွာ ရှိသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမူအရာပြောင်းသွားပြီး နောက်လိုက်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

“သွား၊ သွား...အောက်ကို ဆင်းပြီး ကြည့်ကြ”

လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းပြီး လက်နက်သေတ္တာတစ်ခုပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက် တင်လိုက်သည်၊၊

ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်-

“အော်တိုရိုင်ဖယ်တွေ၊ VoG ဗုံးပစ်လောင်ချာတွေ၊ M556 အပေါ့စားစက်သေနတ်တွေ၊ ပစ္စတိုတွေ၊ ၁၂.၇ မီလီမီတာ ယာဥ်တင်အော်တိုစက်အမြောက်တွေ၊ ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာတွေ—ကျုပ်တို့မှာ အကုန်လုံး ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ လိုအပ်ချက်ပေါ် မူတည်ပြီး တခြားကိရိယာများလည်း ဆောင်ထားပါတယ်”

ထို့နောက် တိုက်ရိုက် စတင်လိုက်သည်။

“ရေဒီယိုမှာ ကြေညာခဲ့တဲ့ ဈေးနှုန်း အတိုင်းပဲ—အော်တိုရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ကျည် ၁၂၀အပါကို ဘီစကစ် တစ်ဘူး ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ကုန်ဗူး သေတ္တာတစ်ဝက်၊၊

ဗုံးပစ်လောင်ချာကို ကျည် ၁၂ ခုနဲ့အတူ ဘီစကစ်နှစ်ဘူးနဲ့ စားသောက်ကုန်ဗူးတစ်ဘူး။

အပေါ့စားစက်သေနတ်ကို ကျည် ၅၀၀ နဲ့အတူ ဘီစကစ်လေးဘူး ဒါမှမဟုတ် စည်သွပ်ဘူး နှစ်ဖာ။

ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာကို စည်သွပ်ဘူး နှစ်ဖာ။

အော်တိုစက်အမြောက်ကို စည်သွပ်ဗူး လေးဖာ”

ဤဈေးနှုန်းများသည် ချူကွမ်နှင့် အခြားယာဥ်တန်းအရောင်းအဝယ်များရှိ ယခင် ကုန်သွယ်မှုတန်ဖိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်သက်သာသည်။

ယခုအချိန်တွင် လက်နက်များသည် အစားအစာ ထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအများစုကို အသက်ရှင်နေစေသောတစ်ခုတည်းသော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၁ သွေးပဲစေ့တစ်လုံးကို ရှင်းဟို-၂၆ အော်တိုရိုင်ဖယ်သုံးလက်နှင့် ကျည်တို့ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်ခြင်းတန်ဖိုးသည် လူဆယ်ဦးကို ငါးရက် ကျွေးနိုင်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ကို ကျည် ၁၂၀ ဖြင့် လဲလှယ်ခြင်းသည် လူဆယ်ဦးအတွက် ၁ ရက်ခွဲစာ အစားအစာ သို့မဟုတ် စည်သွပ်ဗူး ၂၀ ပါသော တစ်ဘူးအပြည့် တန်ဖိုးရှိသည်—သို့သော် လင်းရှန်သည် ထို ဈေးနှုန်းများကို ထက်ဝက်လျှော့ချနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် အမြတ်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ လိုအပ်သည်။

ပြီးတော့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အဆင့်နိမ့်လက်နက်များသည် လူများ စွမ်းရည်များ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ တန်ဖိုးဆုံးရှုံးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်—သို့သော် အစားအစာသည် အမြဲတမ်း မရှိမဖြစ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူယာဥ်တန်းများ၏ မျက်လုံးများတောက်ပလာပြီး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးလာကြသည်။

“ကျွန်တော့်မှာ စည်သွပ်ဗူးတွေနဲ့ ဘီစကစ်တွေ ရှိတယ်—အသားခြောက်တွေပါ ရှိသေးတယ်”

“ကျွန်တော်တို့ ယာဥ်တန်းက လက်နက် အများကြီး လိုအပ်တယ်”

ဒုန်း—

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဗန်ကားတစ်စီးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ စုဆောင်းထားသောထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် ကြီးမားသော သေတ္တာများ ကို တွေ့ရသည်-

စားသောက်ကုန်ဗူး၊ ဘီစကစ်၊ အသားခြောက်နှင့် ပိုးဟပ်ငါးပိ ရောစပ်ထားသော ကြီးမားသည့် ဖန်အိုးတစ်လုံးပင်—ဖန်ခွက်၏ အစွန်းများတွင် ပိုးဟပ်တောင်ပံများ ကပ်ညှိနေသော မီးခိုးရောင် အရောအနှောများ…။

“ကျွန်တော်တို့ အော်တိုစက်အမြောက် နဲ့ အပေါ့စားစက်သေနတ်ကို ယူမယ်—ဒီလောက်ဆို လုံလောက်လား။ မလုံလောက်ရင် ကျွန်တော်တို့ စခန်းမှာ ရှိသေးတယ်”

“ယူမယ်ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ချောင်ဟုန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ပြီး စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် ဝင်လာကြသည်။

“အရင်လာသူ အရင်ရဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပဲ၊၊ မင်းတို့ ပိုပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း ပေးနိုင်တာပဲ၊၊ အဲဒီ အပေါ့စားစက်သေနတ်— စည်သွပ်ဗူး သုံးဖာ ပေးမယ်”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ယာဥ်တန်းကြီးမှဖြစ်ကြောင်း ရှင်းနေသည်။

သို့သော် ရထားအခြေစိုက် ယာဥ်တန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ချောင်ဟုန်ကို မြင်သော်လည်း သူ လုံးဝမလန့်သွားပေ။

ထိုအစား သူသည် မာနကြီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးရေ၊ ဦးသူယူပဲလေ။ ငါက အရင် စျေးခေါ်တာဆိုတော့ ငါပဲ ရရမယ်။ ဘာပြဿနာရှိလဲ”

“ဟား ဟား... အဲဒါ မျှတတယ်—ဒါပေမဲ့ ရောင်းသူ သဘောတူဖို့ လိုသေးတယ်။ အမြင့်ဆုံးစျေးက အနိုင်ရတယ် မဟုတ်လား။ ငါက သုံးဖာ ပေးမယ်...ဘယ်လိုလဲ”

“ဟမ့်...လေးဖာ လုပ်လိုက်။ ပြီးတော့ ပိုးဟပ်ဆီ တစ်ပုလင်း ထပ်ပေးမယ်—လျှို့ဝှက်ချက်နည်းနဲ့ လုပ်ထားတာ”

“ကျွန်တော်တို့က ပိုးနှံကောင်ကြော် နှစ်အိတ်နဲ့ အဲဒါကို ကျော်မယ်”

ကီကီနဲ့ လို့ရှားရှားတို့သည် လင်းရှန်၏ နောက်မှာ ရပ်နေကြပြီး ဘာအစားအသောက်တွေကို လဲလှယ်၍ ရမည်ဆိုတာကို သိချင်စိတ်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

သို့သော် “ပိုးဟပ်ဆီ” ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အချိန် သူတို့၏ မျက်နှာများစိမ်းဖန့်သွားပြီး အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှုချင်းနဲ့ တခြားသူများသည်လည်း အလားတူ ရွံရှာစက်ဆုပ်သည့် အမူအရာများ ရှိခဲ့ကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်း ရှင်သန်ရေးအစားအစာများနဲ့ မစိမ်းသော်လည်း အနန္တရထားပေါ်မှာ နေထိုင်ရခြင်းက သူတို့ကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

တစ်နေ့ကို နှစ်နပ် အပြည့်စားရသည်။

စည်သွပ်ဘူးတွေနဲ့ ကစီဓာတ်တွေကို အမြဲတမ်း ရရှိနေသည်။

ဤကမ္ဘာ၌ လုံးဝဇိမ်ခံနေထိုင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။