ဝါးမျိုခြင်း

ဒုံးကျည်များအား စကင်ဖတ်ခြင်း

လင်းရှန်သည် ဂဟေဆော်ထားသော တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ အတင်းအကျပ် ဖွင့်ရန်အတွက် ဟိုက်ဒရောလစ် ဖိအားစက်တစ်ခုကို သတိထားပြီး တီထွင်လိုက်သည်။

အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် လဲကျနေသည့် Guardian-86 ဒုံးကျည်ဘေးကို အသာကပ်လိုက်သည်၊၊

“ညီလေးရေ၊ နားထောင်ဦး။ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပုံမှန်လေး ထိရုံပဲ—မင်းကို နိုးအောင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးနော်”

သူသည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင် သူ၏လက်ကို ဒုံးကျည်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

【စကင်ဖတ်နေဆဲ... ၁၅%】

【စကင်ဖတ်နေဆဲ... ၅၀%】

မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ အသိပေးချက်ကို ရရှိလိုက်သည်–

【စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံး... Guardian-86 လေယာဉ်ပစ်ဒုံးကျည် ပုံကြမ်း ရရှိပြီး】

လင်းရှန် အခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အကြီးစားကို စကင်ဖတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ...

သူသည် မုန်တိုင်းမျက်လုံး F12 Supersonic-သင်္ဘောပစ်ဒုံးကျည်ဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။

…

လင်းရှန်သည် သူ၏လက်ကို မုန်တိုင်းမျက်လုံး F12 Supersonic-သင်္ဘောပစ်ဒုံးကျည်ပေါ်သို့ တင်ကာ ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

【စကင်ဖတ်နေဆဲ... ၁၅%】

【စကင်ဖတ်နေဆဲ... ၅၀%】

【စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံး! ပုံကြမ်း ရရှိပြီး: မုန်တိုင်းမျက်လုံး F12 Supersonic -သင်္ဘောပစ်ဒုံးကျည်】

ထို့နောက် သူသည် ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်စနစ်ဆီသို့ ရွှေ့သွားသည်။

【စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံး! ပုံကြမ်း ရရှိပြီး: အမ်ကေ-၆၆ လှိမ့်ချောင်း ပစ်လွှတ်စက်】

【စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံး! ပုံကြမ်း ရရှိပြီး: တီ ၁ ပစ်ခတ်မှုထိန်းချုပ်ရေး ရေဒါ】

【စကင်ဖတ်မှု ပြီးဆုံး! ပုံကြမ်း ရရှိပြီး: တီ ၁-၂ ထောက်လှမ်းရှာဖွေရေး ရေဒါ】

【ဝါးမျိုမှုအောင်မြင်သည်! ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် +၁၀၀၊ ဝါးမျိုကျွမ်းကျင်မှု +၄၀၊ အမြန်နှုန်း +၅】

【ဝါးမျိုမှုအောင်မြင်သည်! ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် +၁၂၀၊ ဝါးမျိုကျွမ်းကျင်မှု +၅၀၊ ခွန်အား +၆】

“ဖာ့ခ်…”

လင်းရှန်သည် ယန္တရားနှလုံးသား စနစ်မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ဒုံးကျည်နှစ်စင်းကို ဝါးမျိုရန် တစ်နာရီပင် မသုံးခဲ့ရသေးသော်လည်း ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် စုစုပေါင်း ၂၂၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။

“ဒုံးကျည်တွေကို ဝါးမျိုတဲ့ ထိရောက်မှုက အရမ်းကို မြင့်မားတယ်—ရထားစက်ခေါင်းတွေကို ဖြုတ်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”

လင်းရှန် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီခရီးက တန်ပါတယ်။ ဒုံးကျည်တွေ အများကြီး မရှိတာပဲ နှမျောစရာ”

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲဖြစ်သည့် အနည်းငယ်ပျက်စီးနေသော Guardian-86 ဒုံးကျည်ဆီသို့ အကြည့်ကို ရောက်သွားသည်။

“ဒီတစ်ခုကိုပါ ယူလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”

သူသည် ဆက်လက် ဝါးမျိုရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်—

တီ၊၊

သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသည်—ကီကီ၏ အသံသည် အလောတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လင်းရှန်၊ အပြင်ကို ထွက်လာ…အခုပဲ..”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူသည် ဝါးမျိုခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ လှည့်ပြီး လက်နက်စခန်းမှ အပြေးထွက်လာသည်။

အပေါ်ထပ်ကုန်းပတ်ကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်ကာ လင်းရှန်သည် ကျိုးပဲ့နေသော လက်ရန်းကို ခုန်ကျော်ပြီး အက်ကွဲနေသော သင်္ဘောကိုယ်ထည်မှ ခုန်ချလိုက်ကာ သင်္ဘော၏ ထိပ်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

သူသည် ထိုနေရာကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်၊၊

ကီကီသည် အဝေးမှနေ၍ မိုဘိုင်းလ်ကိရိယာတစ်ခုကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ သူမသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးအမူယာဖြင့်ရှိနေသည်၊၊

“ဒီမှာ ကြည့်”

သူမသည် တတ်ဘလက်မှ မြင်ကွင်းကို မြှောက်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

၎င်းသည် လင်းလက်နေသော အချက်ပြမှုကို ပြသနေသည်—၎င်းသည် သူ အစောပိုင်းက သံချပ်ကာယာဉ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်တပ်ဆင်ထားခဲ့သော ခြေရာခံကိရိယာမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

“ပို့လွှတ်စက်က အလုပ်လုပ်နေတယ်…ငါတို့ရဲ့ အရှေ့မြောက်ဘက်မှာ….”

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောပျက်၏ အကျိုးအပဲ့ကို ကျော်လွန်၍ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ မြင်နိုင်သည်မှာ ရေကန်အစွန်အဖျားအနီးရှိ သစ်တောထူထပ်သော နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်။ အမှောင်ဒီရေတွေ နှောင့်ယှက်နေတာကြောင့် ရေဒီယိုအချက်ပြမှုတွေက ငါးကီလိုမီတာ၊ ခြောက်ကီလိုမီတာထက် ပိုမရောက်နိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘက်က လွတ်နေသလိုပဲ”

ကီကီသည် ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားသည်။

“နေဦး—ရေကန်အောက်မှာများလား”

လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကီကီ၏ တတ်ဘလက်တွင် ပြသထားသော ကိုဩဒိနိတ်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။ ဒီ ‘ဖောင်ဒေးရှင်း’ ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာ ရှာဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

ကီကီသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောပျက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြီးပြီလား ဒီမှာ…”

“မပြီးတပြီးပါပဲ”

လင်းရှန်သည် သူ၏ လက်များကို သန့်စင်လိုက်သည်။

“အဖိုးတန်တဲ့ အရာအားလုံး ငါ ရလိုက်ပြီ။”

ကီကီ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သေစမ်း…ရှင် တကယ်ပဲ ဒုံးကျည်တွေကို ယူနိုင်ခဲ့တာလား….အရမ်း မိုက်တယ်”

သူမသည် စနောက်သလို ပြုံးလိုက်သည်။

“လာပါ၊ အခု တစ်ခု ထုတ်လုပ်လိုက်…ကျွန်မစမ်းကြည့်ချင်တယ်~”

လင်းရှန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဒုံးကျည်ကို ‘စမ်း’ချင်တာလား…အရူးလား”

ကီကီက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

“ဟွန့်…အရမ်းပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ”

ထို့နောက် သူမသည် ပြန်လည် တတ်ကြွလာသည်။

“ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့…သုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းမှာလည်း ပျော်စရာ ပစ္စည်းတွေ ရှိချင် ရှိနေဦးမယ်”

လင်းရှန်သည် သူ၏ နာရီကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အင်ဂျင်သံများ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလာသည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဆိုင်ကယ်များကို စီးနင်းကာ လမ်းမများတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော ဖုတ်ကောင် အုပ်စုများကို ရှောင်ရှားရင်း အပြေးနှင်နေကြသည်။

သံချပ်ကာယာဉ်မှ ခြေရာခံ အချက်ပြမှုသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် မှန်ကန်သော ဦးတည်ရာသို့ သွားနေကြောင်း အတည်ပြုသည်။

ချင်းရွှေမြို့၏ အရှေ့မြောက်ဘက်…

သူတို့ ခရီးဆက်လေလေ အချက်ပြမှု ပိုမိုအားကောင်းလာလေ ဖြစ်သည်။

ကီကီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီမှာ သစ်တောပဲ ရှိတယ်”

လင်းရှန် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

“သတိထား”

တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်။

သူ၏ ပထမဆုံး အလိုအလျောက်သိစိတ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြေရာခံကိရိယာကို ရှာတွေ့ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် သုတေသန ဌာနသည် တကယ်တမ်း ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားပါက...

ဤနေရာသည် မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပို၍ လျှို့ဝှက်နေသည်။

နှစ်ဦးသားသည် အရှိန်ကို လျှော့ချကာ သစ်တောထူထပ်သော အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သစ်တောအတွင်း မြင့်မားသော သစ်ပင်များသည် နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ရှည်လျားသော အရိပ်များ ကျရောက်နေသည်။

သစ်ကိုင်းများသည် ၎င်းတို့၏ ဆိုင်ကယ်များနှင့် အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများကို ဖန်တီးနေသည်။

လင်းရှန်သည် သစ်ကိုင်းများကို တားဆီးရန်အတွက် သူ၏ ဆိုင်ကယ်ပေါ်တွင် အကာအကွယ် သံမဏိဘောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကီကီမှာမူ သူမ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ ရိုးရှင်းစွာ ပျံသန်းလိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြေမျက်နှာပြင်သည် ညီညာလာသည်။

ကျွီ—

လင်းရှန်၏ ဆိုင်ကယ်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်၊၊

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းသူငယ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ကောင်းကင်သည် လုံးဝ မှောင်မည်းသွားခဲ့သည်။

ဗရူးး

ကီကီ၏ ဆိုင်ကယ်သည် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာသော်လည်း သူမ သစ်တောထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဟမ်—နေဦး... ဘာလို့ ညဖြစ်နေတာလဲ”

လင်းရှန်က ပြန်မဖြေပေ။

သူသည် နောက်လှည့်ကာ သူတို့ ထွက်လာခဲ့သည့် သစ်တောကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင်လည်း လုံးဝ မှောင်မည်းနေသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝအမှောင်ထု မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုခုသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား မှားယွင်းနေပုံရသည်။

“လင်းရှန်၊ ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း”

ကီကီသည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူမ၏ အသံတွင် ထိတ်လန့်မှု အပြည့်ပါနေသည်။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်—

ထို့နောက် သူ၏ နှလုံးသားသည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်၊၊

သဘာဝမကျသော ည၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အဝေးတစ်နေရာ၌ မြို့တစ်မြို့၏ အရိပ်အယောင်သည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေပုံရသည့် မြို့တစ်မြို့။

“ဒီ... ဒီဟာက…”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“ချင်းရွှေမြို့လား”