အလဲလှယ် ၁
Vol. 19 Ch. 274
“ငါတို့ တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားသင့်လား”
ဆန်းချန်၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ဟူလုရှို့သည် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“စောင့်ကြည့်ရအောင်။ ငါတို့ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမယ့် အခြေအနေ မဟုတ်သေးဘူး—မဟုတ်ရင် သူတို့ ညက ငါတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထို့နောက် သူသည် ဝေါ့ကီတော်ကီကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်...ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ထားပါ၊ တခြားသူတွေ ချုံခိုနေသေးလားဆိုတာပါ ကြည့်ထား”
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုအမိန့်များကို ပေးပြီးနောက် ဟူလုရှို့သည် ဆန်းချန်အား မျက်စတစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။
သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူအနည်းငယ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ယာဉ်များအတွင်း ပုန်းအောင်းနေရန်၊ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုအနေဖြင့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ဆိုင်ကယ်တစ်စီး အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသောကြောင့် မတိုးမကျယ်အင်ဂျင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယာဉ်တန်း အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို အလိုအလျောက် မြှောက်လိုက်ကြပြီး ဝင်လာသော ယာဉ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
ဆိုင်ကယ်သည် စွန့်ပစ်ထားသော အားကစားကွင်း၏ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယာဉ်တန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဟေး...ညီလေးလင်း၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
ဟူလုရှို့သည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်သွားပြီး လင်းရှန်အား နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ သူ့လေသံတွင် မရိုးသားသော စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့် ရှိနေသည်။
“ငါတို့ ညက ဟန်ရှန်းတောင်ကြား ဘူတာရုံမှာ အမှောင်သတ္တဝါအလုံးအရင်းကြီးရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာ ခံလိုက်ရတယ်။ ခဗျားတို့ ဘာများ သိထားသေးလဲ”
လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ရှေ့သို့ တတ်လာပြီး တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါကတော့...”
ဟူလုရှို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မနေ့ညက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းတွေဆီက ဆူညံသံကို ကြားခဲ့တယ်။ ငါ အကူအညီပို့ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့သေးတယ်...ဒါပေမယ့် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ပြဿနာတွေ ကြုံရတာနဲ့...”
ဘယ်လောက်များ မျက်နှာပြောင်တိုက် လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းပါလိမ့်။
လင်းရှန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဤ ကောက်ကျစ်သော ကုန်သည်က အကူအညီပို့မည်တဲ့လား...မည်သူက ယုံမည်နည်း။
“ရှင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်”
ကီကီက မှတ်ချက်ပေးသည်။
“ကျွန်မတို့က သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့နဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ လာတာ။ သေနတ်တွေနဲ့ ချိန်ထားတာကတော့...ဒါက ရှင်တို့ စီးပွားရေး လုပ်တဲ့ပုံစံလား”
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လိုက်ပြီး လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်—ဝှစ် ဝှစ်...ဟူလုရှို့၏ လူများလက်ထဲမှ လက်နက်များသည် ရုတ်တရက် လွတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။
အံ့အားသင့်သွားသော လက်နက်ကိုင်များသည် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ သေနတ်များကို ပြန်လည် ဖမ်းယူရန် ခုန်ပေါက်နေကြသည်—ရယ်ချင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။
ဂျစ်...ဝှမ်း
ဆန်းချန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူမ၏ ယန္တရားလက်မောင်း ပတ်လည်တွင် လျှပ်စစ်များ လှိုင်းထနေပြီး ပြင်းထန်သောဖိအားသည် လေထုကို ပြည့်စေခဲ့သည်။
ဟူလုရှို့သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ပြီး သူမ၏ ရပ်တန့်စေရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ ဟန်ဆောင်ပြုံးသည် သူ့မျက်နှာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“မင်းတို့ တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ လာတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” လင်းရှန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါဦး မိတ်ဆွေ” ဟူလုရှို့က သက်ပြင်းချကာ လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့တွေက ငါ့ရဲ့ အစားအစာ စတော့အများစုကို ဝယ်သွားပြီးပြီ—ငါ့လူတွေအတွက် ငါ နည်းနည်းတော့ ချန်ထားဖို့ လိုတယ်လေ”
လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် ယာဉ်တန်း ပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ကီကီအား အချက်ပြလိုက်သည်။
ဖတ်...
ကီကီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သေနတ်များသည် ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ဟူလုရှို့သည် သူ့လူများကို ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူရန်နှင့် ထွက်သွားရန် ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်ရာ ယခုအခါ ကီကီကို သေချာသတိထားရင်း ကြည့်နေသည်။
ဤကဲ့သို့ စွမ်းအားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်—သာမန်စွမ်းအားရှင်များပင်လျှင် ခုခံရန် အခွင့်အရေး မရနိုင်ပေ။
ဟူလုရှို့သည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားမလာစေရန် ဂရုတစိုက်ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
“ငါတို့ လိုအပ်တာက အစားအသောက် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အအေးဒဏ်ခံနိုင်တဲ့ ဝတ်စုံတွေ ဝယ်ချင်တယ်”
လင်းရှန်က ရှင်းပြသည်။
“ပြီးတော့ သတင်းအချက်အလက်တချို့လည်း လိုတယ်”
“အအေးဒဏ်ခံဝတ်စုံတွေ...”
ဟူလုရှို့သည် အတွေးများကို ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က အရှေ့မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းတွေဆီ သွားနေတာလား”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီလိုပါပဲ”
“ငါတို့မှာ ဆောင်းရာသီသုံး ပစ္စည်းတချို့တော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့်...” ဟူလုရှို့သည် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေပြီး စိတ်ပူနေပုံရသည်။
“ဒီပစ္စည်းတွေက အခုချိန်မှာ ဝယ်လိုအား မြင့်မားနေပြီး ငါ သူတို့ကို ရှင်းဟို-၂၆ ရိုင်ဖယ်တွေနဲ့ လဲလို့တော့ မရဘူး”
“ဘာလို့ မရတာလဲ...မနေ့က ရှင်ပဲ ဒါတွေကို အကုန်လုံးလိုချင်နေတာလေ” ကီကီက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟူလုရှို့ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“ငါ မှားသွားတာ...ဟုတ်ပြီလား၊၊ မင်းတို့ကို ငါ တကယ်ကို လျှော့တွက်မိသွားတယ်။ မင်းတို့က စစ်ဘက်သုံးစက်ရုံတစ်ခုရှိနေတာမှန်း သိခဲ့ရင် မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဒေါင်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ ငါ ကြိုးစားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အခု ငါ့မှာ ဒီရိုင်ဖယ်တွေ ပုံနေပြီ—တောင်ဝှေးအဖြစ် သုံးဖို့ကလည်း တိုလွန်းတယ်....တူအဖြစ် သုံးဖို့က ရှည်လွန်းတယ်၊၊ ညက တိုက်ခိုက်မှုအပြီးမှာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုက မိုးလင်းတာနဲ့ ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီး ငါ ဒီသေနတ်တွေ အကုန်လုံးကို ဘယ်သူ့ကို ရောင်းရမှန်း မသိတော့ဘူး”
လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် ဟူလုရှို့ကို ကျော်လွန်ကာ ဆန်းချန်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အေးဆေးသော်လည်း ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးဟူ မင်းလူတွေက ဘူတာရုံက ယာဉ်တန်းအပျက်အစီးတွေကနေ အများကြီး ရိတ်သိမ်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ဟူလုရှို့ တောင့်ခဲသွားသည်။
“...မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ”
ကီကီသည် သေးငယ်သော ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာလေးတစ်ခုကို မြှောက်ကာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ပုံမှန် စည်းချက်အတိုင်း ဘစ်-ဘစ်-ဘစ် အသံသည် ၎င်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“ကျွန်မတို့ ရောင်းခဲ့တဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများ အားလုံး ရှင့်လက်ထဲ ရောက်သွားတယ်”
သူမသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်က အဲ့ဒီ အပျက်အစီးတွေကို တော်တော် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာခဲ့တာပဲ ဟုတ်လား”
ဟူလုရှို့၏ မျက်နှာဖြူဖတ်ဖြူလျော်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး လက်များကို လျင်မြန်စွာမြှောက်လိုက်သည်။
“ဟေး... အဲ့ဒီတိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ငါက ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလေ...ပြီးတော့ လူတွေက သေနေပြီ....အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ကျန်ခဲ့တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရိတ်သိမ်းတာ—ဒါ ရှင်သန်ခြင်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ မဟုတ်လား”
လင်းရှန်သည် မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်သည်။ “ခဗျားနဲ့ ပတ်သက်တယ်လို့ ကျုပ်က ပြောမိလို့လား”
“အာ...”
ဟူလုရှိုသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သေစမ်း...ညီလေး မင်းက ငါ့ကို တကယ် လန့်အောင်လုပ်နေတာပဲ၊၊ မင်း လက်စားချေဖို့ လာတာလို့ ငါ ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ ငါ မင်းကို မေးချင်တာ—ညက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...ကြမ်းလိုက်တာ”
“အမှောင်သတ္တဝါတွေရဲ့ အကြီးစား တိုက်ခိုက်မှုပဲ”
လင်းရှန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက မတော်တဆဖြစ်တာလို့ မထင်ဘူး။ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်”
“အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလား...သူတို့က အမှောင်သတ္တဝါတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ကျုပ်တို့လည်း အတိအကျ မသိသေးဘူး”
လင်းရှန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောရင်း ဟူလုရှို့နှင့် ဆန်းချန်တို့ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ဒီချင်းရွှေမြို့မှာ လျှို့ဝှက်သုတေသနဌာနတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ ကျုပ်သိတယ်။ ဖောင်ဒေးရှင်းလို့ ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလေ...ခင်ဗျား ကြားဖူးလား”
သူထိုအမည်ကို ပြောလိုက်သည့် ခဏတာတွင် ဟူလုရှို့၏ အမူအရာသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ့ဘေးရှိ ဆန်းချန်၏ မျက်ခုံးများသည် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။
“သုတေသနဌာနလား...တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”
ဟူလုရှို့သည် ရယ်မောရန် အားထုတ်လိုက်သည်။
“ငါက အဲ့ဒီအကြောင်း ဘာလို့သိရမှာလဲ”
“သရုပ်ဆောင်မနေနဲ့တော့”
ကီကီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်က ယန်ရှန်းရဲ့ ဒုကပ္ပတိန် ဖြစ်ခဲ့တာ ကျွန်မတို့ သိထားတယ်။ ရှင် အဲ့ဒီအဆောက်အအုံထဲ ရောက်ဖူးတာလည်း ကျွန်မတို့ သိတယ်။ ကျွန်မတို့ သတင်းအချက်အလက်ဖလှယ်ဖို့ ဒီကိုလာတာ—ဒါကြောင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့”
ဟူလုရှို့၏ ဟန်ဆောင်ပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ဆန်းချန်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ရာ သူတို့ကြားရှိ လေထုသည် အေးခဲသွားသည်။