ဒေမော့ကလီးစ်၏ ဓား ၂

ဟူလုရှို့၏ အမူအရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဖြစ်သွားသည်။

ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး သူ၏ အသံကို လျှော့လိုက်သည်။

“ဖီးနစ်က ပါမားမြက်ခင်းပြင်မှာ ဘာတွေ တကယ်လုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား”

“သူတို့ S-Class သတ္တဝါကို တားဆီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ကီကီသည် သူမ၏ လက်များကို ပိုက်လိုက်သည်။

“ဒါပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

“လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။”

ဟူလုရှို့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ သိသလောက်—ဒီပါမားမြက်ခင်းပြင် စစ်ဆင်ရေးက ဖီးနစ် ဦးဆောင်တဲ့ အကြီးစားစမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ။

ဒါက ခုခံရေး လှုပ်ရှားမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ။

သူတို့က ဒါကို...အင်ပါယာစီမံကိန်းလို့ ခေါ်တယ်”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ထက်မြက်သွားသည်။

“အင်ပါယာစီမံကိန်း”

“အတိအကျပဲ”

ဟူလုရှို၏ ပြုံးသည် ပိုကျယ်လာခဲ့သည်။

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ သိလား…ဒီစီမံကိန်းက လူသားတွေ ဖန်တီးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ စစ်ယန္တရားတွေကို စမ်းသပ်တာ ပါဝင်တယ်—တိုက်တန်ဂြိုလ်လို့ ခေါ်တဲ့ စူပါစွမ်းအားလက်နက်တစ်ခု”

……..

အမှောင်ထုထဲတွင် လုံးဝ ဘေးကင်းမှုဟူ၍ မရှိပေ။ ပြီးတော့ သူ့အပေါ်တွင် အမှောင်အမှတ်အသား ရှိနေသောကြောင့် လင်းရှန်သည် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ရန် အတင်းအကျပ်ခံရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှတ်အသား ခံလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေရုံဖြင့် မရနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်သော သတ္တဝါများကို ပြတ်ပြတ်သားသား မဖြေရှင်းပါက အမှတ်အသားသည် အနန္တ ရထားကြီး အပေါ်တွင် ဒေမော့ကလီးစ်၏ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲနေမည်—အမြဲတမ်း စုပုံလာပြီး ဖျက်ဆီးခံရနိုင်ခြေကို တိုးလာစေသည်။ တစ်ည ရှင်သန်နိုင်ခြင်းသည် အမှတ်အသားကြောင့် နောက်ဧရိယာတစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အမည်မသိ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာမည် မဟုတ်ဟု မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ဘယ်အချိန် ထွက်ပြေးသင့်သလဲ…ဘယ်အချိန် တိုက်ခိုက်သင့်သလဲ…

သူတို့သာ ဤအမှောင်ထုပုံစံကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပါက အနန္တရထားကြီးသည် မိုးမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည့်အချိန်ကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းသော ညများကို ဆက်လက် လုံခြုံစေနိုင်ပြီး ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်မိပါက... သဲလွန်စမကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော Fireline ယာဉ်တန်းကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံရပေမည်—လူပေါင်း တစ်ရာကျော်၊ အကူအညီတောင်းသော အချက်ပြမှုပင် မချန်ထားဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရထားတွဲ အမှတ် ၂ အတွင်း၌ မျက်လုံးအားလုံးသည် လင်းရှန်အပေါ် ရောက်ရှိနေသည်။ လေထုသည် တိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် လေးလံလာသည်။

ဟူး...

လင်းရှန်သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ အသာအယာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

“ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ။ ငါတို့ မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ယူမယ်…စီလန်ကို ဖြတ်သွားမယ်…တွင်းနက်ဇုန် အမှတ် ၅ ကို ရှောင်ကွင်းပြီး အနောက်ဂိုဘီကနေ ချွမ်းချန်ကို ဝင်မယ်”

“မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်း…ဖီးနစ်ကြောင့်လား” ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“အဲဒါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ” လင်းရှန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ပထမ စီလန်က ငါတို့နဲ့ အနီးဆုံး ဖီးနစ်စခန်းပဲ။ အမှောင်အမှတ်အသားကို ဖြေရှင်းတာအပြင် ငါတို့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့လည်း လိုသေးတယ်။ ပါလ်မားမြက်ခင်းပြင်က ညလမ်းလျှောက်သူတွေ စီလန်ကို ဦးတည်နေတယ်လို့ ငါ သေချာခံစားနေရတယ်၊၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဆက်သွယ်မှု ရနိုင်ရင် စွမ်းရည်နဲ့ သွေးပဲစေ့တွေအကြောင်း အရေးကြီးတဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေ ရရှိနိုင်တယ်”

သို့သော် နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးသည်—လင်းရှန်သည် ဟူလုရှို့၏ အင်ပါယာစီမံကိန်းဟု ခေါ်သော စီမံကိန်းကို အလွန် စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

လူသားထက် သာလွန်သော စစ်ယန္တရား…ယခုပင် သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ပြီးတော့ ၎င်း၏ ယုတ္တိဗေဒကလည်း မှန်ကန်နေသည်။ လူသားများသည် ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းရည်များကို အားကိုးနေရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဓိက ရှင်သန်ရေး မဟာဗျူဟာသည် စက်မှုနည်းပညာ ဖြစ်ရမည်။ စက်ရုပ်ကြီးများနှင့် မောင်းသူမဲ့လေယာဉ်များ အမြောက်အမြားထုတ်လုပ်ခြင်းသည် အလက်တွေ့အကျဆုံး ချဥ်းကပ်မှုဖြစ်သည်—ထို့ကြောင့် ဖီးနစ်သည် ထိုသို့သော စီမံကိန်းကို ဖော်ဆောင်နေခြင်းသည် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းရှန်သည် လုံခြုံမှုနည်းသော လမ်းကြောင်းကို တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းကို ရှာဖွေရုံသာမက—လူသားတို့၏ နည်းပညာစစ်ပွဲ အထွတ်အထိပ်နှင့် တက်ကြွစွာ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဟွာရှောင်လင်းပင်လျှင် တစ်ချိန်က သူ့ကို ပြောခဲ့သည်-

“ဉာဏ်ရည်တုနဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာတွေက လူသားယဥ်ကျေးမှုရဲ့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ မီးတောက်ပဲ”

ပြီးတော့ မီးနတ်ဘုရား စက်ရုပ်ကို ရရှိပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ဤအချက်ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

စွမ်းရည်သုတေသနသည် မစူးစမ်းရသေးသော နယ်မြေဖြစ်သည်။ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲတိုးတက်မှုသည် ၎င်း၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် စက်မှုအင်ဂျင်နီယာပညာကား…၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အခိုင်မာဆုံးနှင့် အလားအလာ အရှိဆုံး လက်နက် ဖြစ်သည်။

“ဝိုး~” ရှားရှား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“မြောက်ဘက်မှာ လူမနေတဲ့ ဇုန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်….ကျွန်မတို့ ခရီးရှည်စွန့်စားခန်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်”

မြောက်ဘက် ထွက်ပေါက်ကို ကင်းထောက်ခဲ့ပြီးသော ရှုချင်းက သတင်းပို့သည်။

“မြို့ထဲက မီးရထားလမ်းက ရှင်းနေတယ်….ဖုတ်ကောင်တွေ အဲဒီဧရိယာမှာ အများကြီး စုစည်းနေပေမယ့် မြို့ပြင်ကို ကျော်လွန်သွားရင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ပွင့်သွားပြီ”

ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့မှာ ပစ္စည်းတွေ အလုံအလောက် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နှင်းမုန်တိုင်းနဲ့ တွေ့ရင်တောင် အဆင်ပြေမှာပါ”

သူမသည် ခရီးသွားမှတ်တမ်းကို ထုတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ရှိစတော့ကို စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ လိုအပ်တဲ့ အအေးဒဏ်ခံဝတ်စုံ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးပြီ။ တစ်နေ့ နှစ်နပ်နဲ့ဆို ကျွန်မတို့ အစားအစာက အနည်းဆုံး ၄၂ ရက် ခံလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့မှာ အခု ဆေးကုသစက်ရှိပြီ။ အဝတ်အထည်၊ နှင်းကာမျက်မှန်၊ အပူထိန်းပစ္စည်း၊ လက်အိတ်များ၊ မျက်နှာဖုံး၊ ကာကွယ်ရေး မျက်မှန်တွေ—ဆပ်ပြာ၊ ခေါင်းလျှော်ရည်၊ သွားတိုက်တံ၊ ပြီးတော့ သွားတိုက်ဆေးလိုမျိုး တစ်ကိုယ်ရေသုံး သန့်ရှင်းရေးပစ္စည်းတွေ အပါအဝင်—ငါတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားနဲ့ သုတေသနဌာနကနေ တော်တော်များများကို စုဆောင်းခဲ့တယ်။ ဖဲချပ်၊ စာအုပ်၊ ပြီးတော့ Music Player လိုမျိုး အပန်းဖြေပစ္စည်းတွေတောင် ပါသေးတယ်”

“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မတို့ လိုအပ်တာ မှန်သမျှ အကုန်နီးပါး ရထားပြီ”

လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

“ရွီး... လူတိုင်း တကယ်ကို အားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြတာပဲ”

“ရေကော” တင်းကျန်းရီသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကီကီသည် ရှုပ်ထွေးသွားပုံရသည်။ “ကျွန်မတို့မှာ ရေ recycling နဲ့ သန့်စင်ရေးစနစ် ပါပြီးသား။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ရေသိုလှောင်ဖို့ လိုသေးလား”

လင်းရှန်က တင်းကျန်းရီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဒါရိုက်တာတင်း ပြဿနာတစ်ခုခုကို ကြိုမြင်နေလို့လား”

တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ညှိပြီး ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်မ ပြင်းထန်တဲ့ လေအေးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ ဒီ နှင်းမုန်တိုင်းက ကျွန်မတို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အမျိုးအစားပဲ။ အဓိက စိုးရိမ်စရာ သုံးခု ရှိတယ်-

ပထမ…နက်ရှိုင်းတဲ့ နှင်းတွေ…အချို့ဧရိယာတွေမှာ ၁.၂ မီတာကျော် စုပုံနေပြီး နှင်းမုန်တိုင်း ပိုပြင်းထန်လာတာနဲ့အမျှ ယာဉ်တန်းတစ်ခုလုံး မြှုပ်နှံခံနေရတယ်။ သံလမ်းသုံးယာဉ်တွေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရထားကလွဲလို့ လမ်းကြောင်းအများစုက မကြာခင် သွားလာလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့မှာ ရေခဲဖျက်ဒိုင်းကာ ရှိပေမယ့် လမ်းအခြေအနေနဲ့ နှင်းအနက်က ကျွန်မတို့ မြန်မြန် ခရီးသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဒုတိယ…နှင်းမုန်တိုင်းအတွင်းက အမည်မသိ သက်ရှိတွေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက သူတို့ကို နှင်းတစ္ဆေလို့ ခေါ်ကြတယ်၊၊ ဒါပေမယ့် သူတို့က တကယ် ဘာလဲ…ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ကျွန်မတို့ သတိကြီးကြီးထားဖို့ လိုတယ်။

တတိယ…အမှောင်ဒီရေလွှမ်းမိုးတဲ့ နှင်းရည်။ မည်းနက်နေတဲ့ နှင်းကို ညစ်ညမ်းတယ်လို့ ယူဆတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ရေသန့်စင်စက်တွေ ရှိပေမယ့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရေဒီယိုရဲ့ သတင်းပို့ချက်တွေက ဒီညစ်ညမ်းမှုက တာ့ဇူကုန်းပြင်မြင့်က နှင်းထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ အကြံပြုထားတယ်။ ငါတို့ ရေသန့်စင်စက်တွေ ဆုံးရှုံးရင် သောက်သုံးရေကို ပိုပြီး သိုလှောင်ဖို့ ကျွန်မက အခိုင်အမာ အကြံပြုချင်တယ်”