အခန်း (၂၂)
Vol. 2 Ch. 22
"အရှင်မင်းကြီး... ဘာလို့ တပ်ဆုတ်ရတာလဲ" ဟု အန်လုရှန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"စစ်ရေးအနုပညာမှာ ပထမဆုံး အကြိမ် အစွမ်းကုန်ထိုးစစ်ဆင်၊ ဒုတိယအကြိမ် အားနည်းစေ၊ တတိယအကြိမ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေ! လို့ ဖော်ပြထားတယ်"
လင်းပိုင်ဖန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် "ဒီအချိန်မှာ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့က ငါတို့တပ်ဖွဲ့ထက် နှစ်ဆ ပိုများနေပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း အမြင့်ဆုံးပဲ။ သူတို့နဲ့ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရင် အကျအဆုံးများပြီး အင်မတန် မိုက်မဲရာကျလိမ့်မယ်! အခုတော့ ခဏဆုတ်ခွာပြီး သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဟုန် လျော့ကျသွားဖို့ စောင့်တာ ပိုကောင်းမယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ငါတို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်တိုက်ခိုက်ရင် ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲကို မလွဲမသွေ ရရှိလိမ့်မယ်!"
တစ်ဖန် စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်သည်များမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
"ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ကို စစ်ရေးအနုပညာတွေ လာပြောနေတာလား?"
"ဒါပေမဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာတွေက ဒီလို သုံးရတာ မဟုတ်ဘူးလေ!"
"အခု နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ဖြစ်နေတာက နိုင်ငံရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်။ အရှိန်အဟုန် ပိုအားကောင်းတဲ့ဘက်က အနိုင်ရမယ်၊ ငါတို့ လုံးဝ မဆုတ်ခွာသင့်ဘူးလေ!"
"တစ်ခါဆုတ်ခွာလိုက်တာနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်ပြားသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ပြန်လည် မထူထောင်နိုင်တော့မယ့် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်မှုဆီ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်!"
"အရှင်မင်းကြီး... အကယ်၍ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေမယ်ဆိုရင်လည်း အခုအချိန်တော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်!"
"စစ်ရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ပါဘူး!"
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခု ဆုတ်ခွာလို့ မရပါဘူး!"
"အခု ဆုတ်ခွာလိုက်ရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အဆုံးသတ်သွားပါလိမ့်မယ်!"
"ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခု လိုအပ်တာကတော့ အင်အားစုစည်းပြီး တိုက်ပွဲကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ဖို့ပါပဲ!"
"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မှူးမတ်အပေါင်းတို့၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို အကျွန်ုပ် နားလည်ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ စစ်ရေး အနုပညာမှာလည်း အချိန်အခါ၊ ပထဝီအနေအထား အားသာချက်နဲ့ လူသားချင်း သဟဇာတဖြစ်မှု လို့ ပြောထားတယ်လေ"
လင်းပိုင်ဖန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်- "အချိန်အခါအကြောင်း အရင်မပြောသေးဘူး။ သူတို့က လူများတယ်။ ဒါကြောင့် လူအင်အားမှာ ငါတို့ အားသာချက်မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးရအောင် အနေအထားကောင်းတဲ့ မြေပြင်ကို ရှာရမယ်! အဲဒါကြောင့် ငါကိုယ်တော် ဆုတ်ခွာချင်တာ။ သူတို့ကို ငါတို့နယ်မြေထဲကို ဆွဲဆောင်နိုင်သရွေ့ ပထဝီအနေအထား အားသာချက်ကို ရရှိပြီး မို နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်တပ်ကို အနိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်!"
စစ်သည်များ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
" အရှင်မင်းကြီးခင်ဗျာ...ကျေးဇူးပြုပြီး သင်ယူထားတဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာတွေကို မှားယွင်းစွာ အသုံးချတာ ရပ်ပါတော့!"
"အခုအချိန်က အရှင်မင်းကြီး ထွန်းတောက်ပြရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးပါဘူး!"
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ် မဆုတ်ခွာသင့်ပါဘူး!"
"အခု၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပါ၊ ဘယ်တော့မှ အလျှော့ပေးလို့ မရပါဘူး!"
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်လည်စဉ်းစားပေးတော့မူပါ!"
လင်းပိုင်ဖန် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်- "တော်လောက်ပြီ! ဒီတိုက်ပွဲကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်နေတာလဲ၊ ခင်ဗျားတို့လား၊ ငါကိုယ်တော်မြတ်လား? ငါကိုယ်တော် အခု ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးနေတာ၊ တစ်မိနစ်လေးတောင် နှောင့်နှေးမယ်ဆိုရင် စစ်ဥပဒေနဲ့ အပြစ်ပေးခံရမယ်၊ လုံးဝ လျှော့ပေါ့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
အခြေအနေတွေက ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့ အားလုံးက အမိန့်ကို နာခံဖို့မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
"အရှင်မင်းကြီး အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်သည်- တပ်ဖွဲ့အားလုံး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ၊ အမှားမခံရ!"
ရှ နိုင်ငံရဲ့ စစ်သည်များမှာ အမိန့်ကို ရရှိသောအခါ တစ်မျိုးတစ်မည် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း လှည့်ပြီး နောက်ပြန်ပြေးကြသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အတော်အတန် ရှုပ်ထွေးသော ဆုတ်ခွာမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။
မို နိုင်ငံရဲ့ စစ်တပ်က ဒီအဖြစ်ကို မြင်ပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြသည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကြည့်ပါဦး! ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ တပ်တွေ ထွက်ပြေးနေတယ်၊ သူတို့ဟာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မို နိုင်ငံရဲ့ သတ္တိရှိလှတဲ့ ရဲမက်တွေကို ကြောက်လန့်နေတာ ထင်ရှားနေပါတယ်!"
မို နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘုရင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး- "မောင်မင်းပြောတာ မှန်တယ်ကွဲ့! ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ် လေးသိန်းဟာ ကျားသဖွယ် ပြင်းထန်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ရဲမက်တွေဟာ နဂါးတွေလိုပဲ၊ အစွမ်းထက်ပြီး မည်သူမျှ မနိုင်မယူနိုင်ဘူး။ ဒီလို အင်အားကြီးမားလှတဲ့ တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ရှ နိုင်ငံရဲ့ တပ်တွေ မထွက်ပြေးဘဲ နေပါ့မလား?"
သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်- "ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်နဲ့- အရှိန်အပြည့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြ! တစ်ယောက်သတ်ရင် ငွေတစ်တေး ဆုချမယ်! သုံးယောက်သတ်ရင် ဆယ်တေး ဆုချမယ်! ဆယ်ယောက်သတ်ရင် ငွေတေး ငါးဆယ် ဆုချပြီး ခေါင်းဆောင်ရာထူး တိုးပေးမယ်!"
"အရှင်မင်းကြီး အမိန့်တော်- အရှိန်အပြည့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြ!"
"တစ်ယောက်သတ်ရင် ငွေတစ်တေး ဆုချမယ်!"
"သုံးယောက်သတ်ရင် ငွေ ဆယ်တေး ဆုချမယ်!"
"ဆယ်ယောက်သတ်ရင် ငွေတေး ငါးဆယ် ဆုချပြီး ခေါင်းဆောင်ရာထူး တိုးပေးမယ်!"
မို နိုင်ငံတော်၏ စစ်သည်များ ပို၍ပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ အော်ဟစ်ရင်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ဒီအချိန်မှာ ထွက်ပြေးနေသော လင်းပိုင်ဖန်က ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး- "လာခဲ့စမ်း! ငါ မင်းတို့ကို မြေနဂါး လှန်ခြင်း (ကမ္ဘာမြေရွေ့လျားခြင်း) ကို မြည်းစမ်းခိုင်းမယ်!"
သူ၏ အတွေးများက စိတ်ထဲရှိ အင်ပါယာ မြေပုံ နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ စတင် လည်ပတ်ဆောင်ရွက်လိုက်သည်။
ဒုန်း! ဒုန်း….!
ရုတ်တရက် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
တိုက်ပွဲကို အပြင်းအထန် တိုက်နေသော စစ်တပ်နှစ်ခုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ?"
"ငလျင်လား?"
"မြေကြီးက ရွေ့နေတာလား?"
ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံလို ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မြေပြင်တွင် ကြီးမားလှတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုအက်ကွဲကြောင်းသည် စစ်တပ်နှစ်ခု တိုက်ပွဲဝင်နေသည့် နယ်နိမိတ်မျဉ်းပေါ်တွင်ရှိပြီး ရှေ့သို့ ချီတက်လာသော မို နိုင်ငံ တပ်တွေရဲ့ မျက်နှာစာ ရှေ့တည့်တည့်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။
မို နိုင်ငံ၏ စစ်သည်အများအပြားက သတိမထားမိဘဲ မြေကွဲကြောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။
"ကယ်ပါ! မြန်မြန် ကယ်ကြပါ!"
"ငါ ပြုတ်ကျတော့မယ်!"
"ကယ်ကြပါ!"
ညည်းတွားသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
သို့သော် အခုအချိန်မှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ရှင်ရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၊ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လို ကယ်တင်နိုင်ပါ့မလဲ?
ဤတစ်ခုတည်းသော မြေကွဲကြောင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လူသောင်းပေါင်းများစွာကို မြိုချလိုက်သည်။
အခင်းဖြစ်ရာမှ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသော မို နိုင်ငံ၏ ဘုရင်က ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့ဖြင့် သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်- "မဟုတ်ဘူး!!!"
သို့တိုင် ထိုအချိန်တွင် မြေကြီးက ဆက်လက်တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။
ညီမျှမှု မရှိတဲ့ ဆန်ခါတဲ့ ဇကာတစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်တိုက် တုန်ခါနေပြီး မို နိုင်ငံ၏ စစ်သည်အားလုံးကို မြေကွဲကြောင်းများထဲသို့ ဆန်ခါသလို ခါချလိုက်သည်။
"ကယ်ကြပါ!"
"မြန်မြန်၊ ကယ်ပါဦး၊ ကျွန်တော် မသေချင်သေးဘူး!"
စိတ်ပျက်အားငယ်သံများနှင့် ညည်းတွားသံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆီ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။
မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ဒေါသထွက်နေသော မို နိုင်ငံ၏ ဘုရင်က "မြန်မြန်! သူတို့ကို ကယ်ကြ! မြန်မြန်..." ဟု အော်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ လူတွေ အရမ်းများလွန်းပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အကုန်လုံးကို မကယ်တင်နိုင်ပါဘူး!"
သူတို့ ပြောနေတုန်းမှာပင် မို နိုင်ငံ ဘုရင်၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။ မိုးခြိမ်းသံလို မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မြေကြီးက အက်ကွဲသွားပြီး လူတွေနှင့် မြင်းများပါ လျင်မြန်စွာ မြေကွဲကြောင်းများထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ သတိထားပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ လာကယ်ပြီ!"
ချက်ချင်းဆိုသလို မို နိုင်ငံ ဘုရင်ကို ကယ်တင်ရန် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် နှစ်ဦး ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။
သို့သော် မြင်းကိုမူ မကယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွသွားခဲ့သည်။
ငလျင်သည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသလို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ချိန်ထက် ပိုမကြာဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သို့တိုင် ၎င်းသည် ပင်လယ်များက သစ်ပင်တောများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
မို နိုင်ငံတော်နှင့် ရှ နိုင်ငံ ကြားတွင် ကြီးမားသော ချောက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး မိုနိုင်ငံတော်၏ စစ်သည် လေးသိန်းလုံး ထိုချောက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံခြင်းခံခဲ့ရကာ မို နိုင်ငံ ဘုရင်နှင့် စစ်သူကြီးအချို့၊ သိုင်းအဆင့်မြင့် ပညာရှင် အချို့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
မို နိုင်ငံ ဘုရင်သည် ထိုမြေကွဲကြောင်းဘေးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဒူးထောက်လျက် အောက်ဖက်ရှိ မို နိုင်ငံ၏ တပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုလဲကျလုနီးပါး ယိမ်းယိုင်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ မျက်ရည်များဖြင့် "ငါ့တပ်ကြီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ! မို နိုင်ငံတော်လည်း ပြီးပြီ!" ဟု တစ်ပွပွ ညည်းတွားနေခဲ့သည်။