အခန်း (၂၄)
Vol. 2 Ch. 24
“ မိုက်မဲလှတဲ့ ဧကရာဇ်လေး၊ မင်း ပျော်မနေနဲ့ဦး!”
မိုနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်က လှောင်ပြောင်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်- “ငါ ရှုံးနိမ့်ရတာက ကံမကောင်းတာကြောင့်ပဲ။ ကံကြမ္မာရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ၊ မင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး! နောက်တစ်ကြိမ်သာ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ရင် ငါ့စစ်တပ်ကို တောင်ဘက် ဦးဆောင်ပြီး ရှ နိုင်ငံကို ချေမှုန်းပြီး မင်းရဲ့ခေါင်းကို ယူပြမယ်!”
ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်တောင်မှ စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ!
လင်းပိုင်ဖန် က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး- “လုံဖောင်းဖောင်း၊ အရည်မရ အဖတ်မရ စကားတွေပြောတာ ရပ်လိုက်တော့! မင်းမှာ အခု စစ်သည်အင်အား နည်းနေပြီ၊ နယ်မြေတွေလည်း ဆုံးရှုံးနေပြီ။ မို နိုင်ငံကို မင်း ဆက်ထိန်းထားနိုင်မလား ဆိုတာတောင် မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ!”
မိုနိုင်ငံ ရဲ့ ဧကရာဇ် စိတ်ထဲ လေးလံသွားခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန် ပြောတာ မှန်နေသည်။ သူသည် စစ်သည် ၆၀၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အခု မြို့တော် ကို ကာကွယ်ရန် စစ်သည် ၂၀၀,၀၀၀ သာ ကျန်တော့သည်၊ လင်းပိုင်ဖန် ထက်တောင် နည်းနေသေးသည်။
သူ့ရဲ့ မိုနိုင်ငံဟာ အမှန်တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးလိုဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှ နိုင်ငံက လာမတိုက်ရင်တောင်မှ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေက သွားရည် ကျနေကြမှာပဲ ဖြစ်သည်။
စစ်သည် ၂၀၀,၀၀၀ လောက်နဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲလွန်းသည်။
တစ်ချိန်က အားသာချက်တွေရှိခဲ့တဲ့ အခြေအနေဟာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သူက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ လူ နှစ်မျိုးစလုံးကို ဒေါသထွက်စရာလည်း ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ!
သူ နန်းတက်ပြီးကတည်းက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ မနားမနေ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူဟာ ပညာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်သူလို့ မသတ်မှတ်နိုင်ရင်တောင်မှ အရည်အချင်း မရှိတဲ့ သူတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းသေးသည်!
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကောင်းကင်က အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်ကို နှစ်သက်ပြီး သူ့ကိုကျ မနှစ်သက်ရတာလဲ။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်က ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်- “ငါတို့ မိုနိုင်ငံက ကျယ်ဝန်းပြီး စစ်တပ်ကလည်း ခိုင်မာတယ်။ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ငါတို့ရအောင် ကာကွယ်မယ်။ မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး! မင်း မယုံရင် စမ်းတိုက်ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ငါ ကာကွယ်နိုင်မလား မနိုင်ဘူးလားဆိုတာ သိရတာပေါ့”
လင်းပိုင်ဖန် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ ငါ လုံးဝ မတိုက်ချင်ဘူး!”
သူက လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တယ်- “တပ်တွေ ရုပ်သိမ်းမယ်၊ ငါတို့ မြို့တော်ကို ပြန်မယ်!”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ပြန်တော့မှာလား၊ ဆက်မတိုက်တော့ဘူးလား”
လင်းပိုင်ဖန် က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်- “ဟုတ်တယ်။ မိုနိုင်ငံက အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မြို့တော် ကို ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ ကာကွယ်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ စစ်ရေးအင်အားက ငါတို့နဲ့ တန်းတူနီးပါးပဲ၊ မြို့ကို ကာကွယ်ရတဲ့အတွက် အားသာချက်ကလည်း ရှိနေတယ်။ သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့က အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်! ဆက်တိုက်ရင် မလွဲမသွေ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်လာမယ်၊ အဲဒါကို ငါကိုယ်တော် မမြင်ချင်ဘူး”
စစ်သူကြီးတွေ အားလုံးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။” အန်လုရှန် က မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန် က လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့- “အဲဒါတွေကို ငါကိုယ်တော် မလိုချင်ဘူး!”
စစ်သူကြီးတွေ အားလုံး ကြောင်အသွားခဲ့ကြသည်- “ဘာ? ဘာလို့ မလိုချင်တာလဲ”
ဒါဟာ သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတဲ့ နယ်မြေတွေ ဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလကား ပေးပစ်နိုင်မှာလဲ။
လင်းပိုင်ဖန် က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ စုစုပေါင်း စစ်အင်အားက ၂၀၀,၀၀၀ ပဲ ရှိတယ်။ ဒီလို ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ နယ်မြေကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ။ မိုနိုင်ငံ ကလည်း အေးအေးဆေးဆေး နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေကလည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!
ဒီနယ်မြေကို ငါတို့ ယူလိုက်ရင် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်က ရန်သူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်၊ ဖိအားက အရမ်းကြီးလာလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ငါတို့နိုင်ငံ ပြိုကွဲရမယ့် အစေ့အမြစ်ကို စိုက်ပျိုးလိုက်တာပဲ! ငါတို့ ရှ နိုင်ငံတော်က သေးငယ်တယ်၊ စစ်တပ်ကလည်း အားနည်းတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်မှာ ရန်သူတွေ ဖန်တီးရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး! ဒါကြောင့် ဒီနယ်မြေကို မလိုချင်တာက ပိုကောင်းတယ်!”
လူတိုင်းက လင်းပိုင်ဖန် ရဲ့ စကားကို သဘောတူပြီး ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အကြီးအကျယ် အံ့သြနေကြတယ်။ ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်မှာလည်း ဒီလိုမျိုး အမြော်အမြင် ရှိသေးတာကိုး။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့ရှေ့က ဧကရာဇ်ကို သူတို့ ဖောက်ထွင်းပြီး မမြင်နိုင်တော့ပေ!
တစ်ခါတလေ သူက အထူးတလည် မိုက်မဲလှပြီး၊ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ထူးထူးခြားခြား ပညာရှိနေပြန်တယ်...
တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ!
“ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သားတွေက ဒီနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အရမ်း ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ။ အရာအားလုံးကို ဒီအတိုင်း စွန့်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူး!” တစ်ယောက်ယောက်က အကြံပေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူက ဒီနယ်မြေတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ရယူပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဒီနယ်မြေက အခွံသက်သက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ ယူနေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။
ဒါဟာ အင်အားစုအမျိုးမျိုးရဲ့ လောဘကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွပေးလိုက်တာကလွဲ၍ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိတော့ပေ။ မယူတာက ပိုကောင်းပေသည်။
“ကောင်းပြီ၊ မှူးမတ်တို့၊ ပြန်ကြစို့။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တွေ့တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ယူခဲ့လို့ရတယ်! နောက်ပြီးတော့ ငါကိုယ်တော် ကတိပေးတယ်၊ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မောင်မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုအလိုက် ဆုချီးမြှင့်ပေးမယ်!
နောက်ဆုံးမှာတော့ လင်းပိုင်ဖန် ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လူတိုင်းဟာ အောင်ပွဲနှင့်အတူ မြို့တော် ကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံးရလဒ်က တစ်နိုင်ငံလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်ဟာ လင်းပိုင်ဖန် ဦးဆောင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ စစ်တပ်နဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ပြီး လုံးဝကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ သူဟာ စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး အရှက်ရစွာနဲ့ မြို့တော် ကို ဆုတ်ခွာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။
စစ်သည်တော်တွေနှင့် စစ်သူကြီးတွေကို အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့တာကြောင့် မိုနိုင်ငံ ရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလုံး ကျဆုံးခဲ့ရပြီး မိုနိုင်ငံ ရဲ့ မြို့တော် သာလျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်တပ်က မိုနိုင်ငံ ရဲ့ မြို့တော် ကို ရောက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူတို့ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နယ်မြေတွေကိုတောင် မသိမ်းယူဘဲ အကုန်လုံး ပြန်ပေးခဲ့သည်။
ဒီတိုက်ပွဲမှာ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ကို ခံစားရတဲ့ သူကတော့ မိုက်မဲလှတဲ့ ဧကရာဇ် လင်းပိုင်ဖန် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့နယ်မြေကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက မိုနိုင်ငံ နယ်မြေကို ဒုတိယအကြိမ် ကျူးကျော်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးအာဏာဟာ အကြီးအကျယ် တိုးလာခဲ့ပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ အမြောက်အမြားကိုလည်း လုယက် သိမ်းယူနိုင်ခဲ့တယ်။
မိုနိုင်ငံ ဧကရာဇ်ဟာ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တစ်လ မပြည့်ခင်မှာ စစ်သည် ၆၀၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အင်အားဟာလည်း အကြီးအကျယ်ကို လျော့ကျသွားခဲ့သည်!
ဒါ့အပြင် နယ်မြေကို နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မြို့တော် အထိပါ ပြန်ပြေးခဲ့ရတာကြောင့် သူဟာ နယ်မြေရော ဂုဏ်သတင်းရောပါ ဆုံးရှုံးခဲ့လိုက်ရတယ်။
လုံဖောင်းဖောင်း ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ရယ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အနယ်နယ်အရပ်ရပ်ကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ပြန်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ လင်းပိုင်ဖန် ဟာ သူ့ရဲ့ မိဖုရားကို ပွေ့ဖက်ပြီး အနူးအညံ့လေးတွေကို ခံစားနေချိန်မှာ သူ့စိတ်ထဲမှာကတော့ အင်ပါယာ မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
အင်ပါယာ မြေပုံ (စတင်ခြင်း အဆင့်)
နယ်မြေ အကျယ်အဝန်း- စတုရန်းမိုင် ၆၄၀,၀၀၀ (စိုက်ပျိုးမြေ စတုရန်းမိုင် ၂၄၀,၀၀၀)
ပြည်တွင်း အရင်းအမြစ်များ- ငွေတေး ၈၁ သန်း (သံသတ္တုတွင်း ၁ ၊ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ၂ ၊ ကြေးနီတွင်း ၁ )
လူဦးရေ- ၂.၈ သန်း (လူချမ်းသာ ၁%၊ သာမန်လူ ၁၈%၊ ဆင်းရဲသား ၇၁%)
စစ်ရေး အင်အား- ၃၀၀,၀၀၀ ( ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၂ ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် ၂၀၀ )
နိုင်ငံတော် စုစုပေါင်း အင်အား- ၆၄၀ (နိုင်ငံငယ် အဆင့်)