အခန်း (၂၇)
Vol. 2 Ch. 27
ခဏအကြာတွင် ယောင်ယောင်သည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ရောင်ကိုင်းနေသောလက်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး၊ ဟီရှန်းက ဆက်လက်ပြီး သတင်းပို့နေခဲ့သည်။
ဟီရှန်းက လေးနက်သောလေသံဖြင့်- "အရှင်မင်းကြီး၊ ငလျှင်က ကျွန်ုပ်တို့ရဲ ပြည်သူတွေကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သတ္တုသယံဇာတတွေကို အများကြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိစေခဲ့ပါတယ်! ဒါတွေအားလုံးက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ အရှင်မင်းကြီး သဘောပေါက်ပါရဲ့လား?"
"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ အမတ်ကြီး?" လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။
"ဆိုလိုတာက..."
ဟီရှန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့်- "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးဟာ တကယ့်ကို ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့်မို့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကံကောင်းခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကံမကောင်းခြင်းကနေ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်သွားတာပါ! အရှင်မင်းကြီး အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ!"
လင်းပိုင်ဖန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်- "အမတ်ကြီး၊ သင်ပြောတာက မှန်တယ်ကွဲ့။ ငါကိုယ်တော်ဟာ ကံကြမ္မာရဲ့သားတော်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို နတ်ဘုရားတွေက ကောင်းချီးပေးထားတာ! တကယ်ပဲ ငါဟာ ကောင်းကင်ဖခင်ကြီးရဲ့ အချစ်ဆုံးသားပဲ၊ ဟား…ဟား…!
ဘယ်လောက်တောင်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလိုက်လဲ!"
ယောင်ယောင်သည် ဒေါသပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ကို ထပ်မံဆွဲယူကာ ကိုက်လိုက်ပြန်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်- "အား.. နာတယ်ဟ..."
ဟီရှန်းက တစ်ဖန်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယောင်ယောင်သည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ရောင်နေသောလက်ကို ဆက်လက်နှိပ်နယ်ပေးနေခဲ့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဟီရှန်း၏ ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး သူ၏ ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေသည်- "အမတ်ကြီး၊ ဒီကာလအတွင်းမှာ သင်ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့ရတယ်။ မောင်မင်းရဲ့ကြိုးပမ်းမှုတွေက အချည်းနှီး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါကိုယ်တော် ဒါကို အမြဲသတိရနေမယ်!"
ဟီရှန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး- "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး!"
သူက အမြဲတမ်း အရမ်းကို ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဒီလိုနေ့မျိုးအတွက် မဟုတ်ပါလား?
သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ လျင်မြန်စွာ ရရှိလာမယ့် အချိန်က မကြာခင် ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်!
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များ ချီးမြှင့်မည့် အချိန်က ရောက်လာခဲ့သည်။
အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိတို့ အားလုံးရှေ့တွင် လင်းပိုင်ဖန်က လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်သည်- " အမတ်ဟီရှန်း ရှေ့သို့တိုးပြီး သင်၏ဘွဲ့ကို ခံယူလော့!"
"ရှိပါတယ်!" ဟီရှန်းက ဝမ်းမြောက်စွာနဲ့ ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့သည်။
"ဒီကာလအတွင်းမှာ အမတ်ကြီး ဟီရှန်းက ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို မတရား စျေးတင်သူတွေနှင့် အမြတ်ထုတ်သူတွေကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ နိုင်ငံရေး မငြိမ်မသက်မှုတွေအတွင်း လူထုစိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားခြင်း၊ နိုင်ငံတော်ကို ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နိုင်စေရန် ထိန်းညှိခြင်းတွေကို ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။ သူ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိတို့က ချီးကျူးထိုက်ပြီး သူ၏စွမ်းရည်များက ထူးချွန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အား ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးအဖြစ် တရားဝင် ခန့်အပ်လိုက်သည်။ အားလုံးသိစေ!"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး!" ဟီရှန်းသည် အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။
"အမတ်ဟီ၊ ယခုမှစ၍ မောင်မင်းက ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနကို တာဝန်ယူရမည်! ကျွန်ုပ်တို့တွင် စိုက်ပျိုးမထားတဲ့ မြေတွေက အများအပြား ရှိနေတယ်၊ လူအင်အားကို အမြန်ဆုံး စုစည်းပြီး ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးခြင်းကို စတင်ကာ လူတိုင်း ဝဝလင်လင် စားသုံးနိုင်စေရန်အတွက် မြေအားလုံးကို အသုံးချရမယ်!"
"ဒါ့အပြင်၊ အလုပ်သမားဌာနမှာ ဝန်ထမ်းအင်အား နည်းပါးမှုကြောင့်၊ ထိုသတ္တုသယံဇာတတွေကို သင့်အား ယာယီစီမံခန့်ခွဲစေမည်။ လူအင်အားကို ချက်ချင်း စုစည်းပြီး ဤသယံဇာတတွေကို အချည်းနှီး မဖြစ်စေဘဲ အပြည့်အဝ အသုံးချရမည်!"
"စားနပ်ရိက္ခာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငွေကြေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါကိုယ်တော် အစွမ်းကုန် ထောက်ပံ့ပေးမယ်!"
"အတိုချုပ်ပြောရရင် စကားတစ်ခွန်းတည်းပဲ- နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပါ!"
ဟီရှန်းသည် သူ၏ တာဝန်များ၏ ဝန်ကို ခံစားရသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ခံစားမိသည်။ တာဝန်တစ်ခု ရလိုက်ခြင်းသည် စွမ်းဆောင်မှု ပြသနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်!
"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းပါမည်၊ သေမှသာ အနားယူပါမည်!" ဟီရှန်းက ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"အန်လုရှန်၊ ရှေ့သို့တိုးပြီး သင်၏ ဆုလဒ်ကို ခံယူလော့!"
"ကျွန်တော်မျိုး ခံယူပါသည်!" အန်လုရှန်သည် ခေါင်းမော့ကာ ယုံကြည်မှုရှိသော ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မကြာသေးမီက အန်အမတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တပ်များကို မြောက်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ကာ မို တိုင်းပြည်ရဲ့ တပ်တွေကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သင်၏စွမ်းရည်များသည် ထူးချွန်ပြီး သင်၏ အကျိုးဆောင်မှုများက ကြီးမားလှသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အား ယခု နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး၊ စစ်သည် ၂၀၀,၀၀၀ ကို အမိန့်ပေးစေသည်။ အားလုံးသိစေ!"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး!" အန်လုရှန်သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီးသည် နန်းတော်တွင် ဒုတိယအဆင့် ရာထူးဖြစ်ပြီး၊ စစ်ဘက်အရာရှိ အဆင့်စနစ်တွင် ဒုတိယအရေးအပါဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
အဓိက အရေးအပါဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ချိုင်ယူလန် ခေါ် မဟာစစ်သူကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံထားရသောကြောင့် အန်လုရှန်ကို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်များထဲတွင် အရေးအပါဆုံးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ထို့အပြင် စစ်သည် ၂၀၀,၀၀၀ ကို ကွပ်ကဲရခြင်းကြောင့် သူ၏ရာထူးသည် မြင့်မားပြီး အာဏာရှိသည်။
"အန်အမတ်၊ သင့်တွင်လည်း တာဝန်တစ်ရပ် ရှိနေတယ်! စစ်ဘက်ဝန်ကြီးဌာနမှာ ဝန်ထမ်းရှားပါးမှုကြောင့် ဒီတာဝန်ကို သင့်ကိုပဲ အပ်နှင်းဖို့ရန်အတွက် ငါကိုယ်တော်မှာ အခြား ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး!"
"အရှင်မင်းကြီး၊ မိန့်ကြားတော်မူပါ!" အန်လုရှန်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းကိုပေးမယ့် တာဝန်ကတော့ တပ်တွေကို တိုးချဲ့ပြီး စစ်တပ်ကို ချဲ့ထွင်ဖို့ပဲ!"
လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး- "မကြာသေးမီက ငါတို့ မော့တိုင်းပြည်ကို နှစ်ကြိမ် အနိုင်ယူခဲ့တယ်! ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စစ်အင်အားက အရမ်းနည်းပါးလွန်းတော့ သိမ်းပိုက်ရရှိထားတဲ့ နယ်မြေတွေကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ မတတ်နိုင်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်! အနာဂတ်ကို လမ်းညွှန်နိုင်ဖို့ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူရမယ်! ဒါကြောင့် စစ်အင်အားကို တိုးမြှင့်ဖို့ စစ်သားတွေ ထပ်မံ စုဆောင်းရမယ်!"
"အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ အမှန်ဆုံးပါပဲ!"
အန်လုရှန်က လေးနက်စွာဖြင့် သဘောတူ ခေါင်းညိတ်သည်- "အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သည် ဘယ်နှစ်ယောက် ထပ်မံစုဆောင်းရမလဲ?"
"၃၀၀,၀၀၀ ကနေ စလိုက်ရအောင်!" လင်းပိုင်ဖန်က ပြောလိုက်သည်။
အန်လုရှန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်- "အရှင်မင်းကြီး၊ ၃၀၀,၀၀၀ က မများလွန်းဘူးလား? ကျွန်တော်မျိုးတို့ နိုင်ငံရဲ့ လူဦးရေ စုစုပေါင်းက ၃ သန်းပဲ ရှိပြီး၊ စစ်သည် ၃၀၀,၀၀၀ ကလည်း ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ အတွက်တောင် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာက တော်တော်လေး အခက်အခဲ ရှိနေပါပြီ! နောက်ထပ် ၃၀၀,၀၀၀ ထပ်စုဆောင်းရင်၊ ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိတာက...”
"စိတ်ချပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့ နိုင်ငံမှာ အခုဆို စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက လုံလောက်စွာ ရှိနေပြီ၊ စစ်သည် ၆၀၀,၀၀၀ ကို အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့နိုင်တယ်!"
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးပြီးပြောသည်- "သင်လုပ်ဖို့ လိုအပ်တာက စစ်သားတွေကို စုဆောင်းဖို့ပဲ၊ အထူးကောင်းမွန်တဲ့ စစ်သားတွေကို စုဆောင်းဖို့ပဲ!"
"မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး!" အန်လုရှန်က အမိန့်ကို ခံယူလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်မင်းက မိန့်ကြားလိုက်ပြီဆိုမှတော့ သူ ရှေ့ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဆက်လက်၍ ဘွဲ့ထူးများကို ဆွေးနွေးပြီး ဆုများ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
ဒီကာလအတွင်း ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်ခဲ့သူတိုင်းကို ရာထူး တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။
အရာရှိနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် မည်သည့် အရာမှ မလုပ်ဆောင်သူများကိုမူ အားလုံး ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။
ဤပြောင်းလဲမှုများကြောင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးသည် လုံးဝပုံစံသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် နန်းတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က အသုံးဝင်သောလူများ နည်းပါးနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်ပါယာ မြေပုံ ကြောင့် သူသည် ပြင်ပသို့ နယ်မြေ ချဲ့ထွင်ဖို့က သေချာနေပြီး၊ သူ့ကို အကျိုးပြုရန်အတွက် အရည်အချင်းရှိသူ အမြောက်အမြားကို လိုအပ်နေသေးသည်။
သို့သော် သူသည် သေးငယ်သော နယ်မြေတစ်ခုရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး၊ ထို့အပြင် အရူးဧကရာဇ်ဟု အခေါ်ခံရသည့် အမည်းစက်ကို သယ်ဆောင်ထားရသည်။
မည်သည့် အရည်အချင်းရှိသူက သူ့ထံ လာရောက်ပူးပေါင်းချင်မည်နည်း?
ဤအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် မဟာစစ်သူကြီးတို့ကို သတိရမိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အရည်အချင်းရှိရုံသာမက သစ္စာရှိပြီး သူ့ကို ယုံကြည်သူများလည်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သင့်သလား?
ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ ပယ်ချလိုက်သည်။
"အခုက အချိန်မကျသေးဘူး! သူတို့က ကောင်းပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု ဒဿနတွေက ငါနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်။ သူတို့ကို အခုပြန်ခေါ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ထိခိုက်စေမှာပဲ! အချိန်တန်မှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"