အခန်း (၂၁၅၅-၂၁၆၀)

အခန်း ၂၁၅၅ ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းမနေသင့်ဘူး

သွေးစက်သုံးစက်ကို သရဲတစ္ဆေပေါ် နေ့တိုင်း ချပေးရမည်။ လေးဆယ့်ကိုးရက်ကြာပြီးနောက် ဝိဉာဉ်သည် ချူဟန်ကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမနှင့် ဝေမျှနိုင်သည်။ အဲဒီအခါမှာ ချူဟန်ကျောင်းဟာ ရေဝိဉာဉ်ရဲ့ အစွမ်းအစလည်း ရရှိပါလိမ့်မည်။

သို့သော် လူတစ်ဦးနှင့် တစ္ဆေ ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လေးဆယ့်ကိုးရက်သာ အသက်ရှင်နိုင်ကြသည်။

တစ်ယောက်က သူ့ဝိဉာဉ်ကို ဆုံးရှုံးခံရဖို့ ဂရုမစိုက်သလို ကျန်တစ်ယောက်ကလည်း သူ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူတို့သည် သူတို့နှင့် ခါးသီးသော အာဃာတ ရှိသူများကို ဖြေရှင်းရန် ရည်မှန်းထားကြသည်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် သူမ၏အပြုအမူ၏ရလဒ်ကို မသိခဲ့ပေ။

“ဆယ့်ငါးရက်ရှိပြီ။ သုံးဆယ့်လေးရက်ကျန်‌သေးတယ်။ ပြီးသွားရင်တော့ မင်းလည်း လက်စားချေချင်တဲ့သူကို လက်စားချေလို့ရနိုင်ပြီး ငါလည်း လက်စားချေရမယ်။ ရပြီ အခုထွက်သွားတော့!" အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် ရက်စက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့!” ချူဟန်ကျောင်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထွက်သွားသောအခါ၊ အိတ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး လက်ချောင်းတွင် ပတ်လိုက်သည်။

ချူဟန်ကျောင်း ထွက်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ကုနင်းသည် လောလောဆယ်အထိ မလှုပ်မရှား‌သေးပေ။ ချူဟန်ကျောင်း အဝေးကို ထွက်သွားပြီးနောက် ကုနင်းထွက်လာပြီး စောနက ချူဟန်ကျောင်း ရပ်နေတဲ့နေရာသို့ သွားလိုက်သည်။

ကုနင်းသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းမျက်ဝန်း အကူအညီဖြင့် ရေထဲသို့ ပထမဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရေအောက်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေပြင်မှ ကျောက်ခဲအနည်းငယ်ကို ယူကာ ရေတစ္ဆေရှိရာအရပ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျခြင်းကြောင့် ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကုနင်းကို ကမ်းပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ညဘက်တွင် တစ်ယောက်တည်း လာရဲသောကြောင့် ရဲရင့်သော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

ကုနင်းသည် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေအထက်ရှိ ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ကျောက်ခဲများဖြင့် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးက သူ့ကြောင့် ကုနင်းလာကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ ကုနင်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် ကျောက်ခဲများကို ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချကာ စိတ်ဆိုးနေသည့် ကျောင်းသူတစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေမိန်းမက သာမန်လူတွေ မမြင်နိုင်မှန်း နားလည်ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကိုလာဖို့ သတ္တိရှိလို့ အပြင်ထွက်ချင်လာသည်။ ကျောင်းသားကို ခြောက်လန့်ချင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေသည် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

ရေတစ္ဆေမိန်းမ ထွက်လာသောအခါ ရေမျက်နှာပြင်သည် ရွေ့လျားသွားသော်လည်း အတက်အကျ မကြီးမား‌ပေ။ နဂိုထဲက ညဘက်တွင် လေသည် အားကောင်းသောကြောင့် ကန်မျက်နှာပြင်သည် ပြောင်းလဲတတ်သည်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရရင်တောင် အာရုံစူးစိုက်မှု သိပ်မရှိနိုင်ပေ။

၎င်းသည် အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း သရဲတစ္ဆေများနှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု မည်သူမျှထင်မြင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ရေတစ္ဆေ ထွက်လာပြီးနောက် သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် အုံ့မှိုင်းနေသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေသည် သာမန်လူများကို သေအောင်‌ခြောက်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကုနင်းကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ကုနင်းက တည်ငြိမ်စွာကြည့်ကာ သူမ၏မျက်နှာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ကုနင်းရဲ့အကြည့်က သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ရောက်နေတာကို ခံစားရပြီး အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ကုနင်းက မြင်နေရတာလား။ သို့သော် သူမတကယ်မြင်လိုက်ရရင် ဘာကြောင့် မထိတ်လန့်သွားတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကုနင်းက အဲဒါကို မမြင်နိုင်သလို ကုနင်းကြည့်‌နေတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ဒါကို ရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မနှောင့်နှေးဘဲ ကုနင်းဆီသို့ လွင့်မျောသွားပြီး ကုနင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

“သံသယမဖြစ်ပါနဲ့။ ငါမင်းကိုကြည့်နေတာ" ကုနင်းက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ဘာ?"

အဲဒါကိုကြားတော့ အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ကြောက်လန့်သွားပြီး နှစ်မီတာကို တပြိုင်နက် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ကုနင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်ကာ “မင်းက ဘယ်သူလဲ? မင်းငါ့ကိုဘယ်လိုလုပ်မြင်ရတာလဲ။ မင်းငါ့ကိုဘာလို့လုံးဝမကြောက်တာလဲ"

ထိုလူသည် သာမန်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုသောကြောင့် ၎င်းကို မကြောက်သောအခါတွင် သတိရှိလာသည်။

"ငါမင်းကိုမြင်ရပြီး မင်းကိုငါမကြောက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက သာမန်မဟုတ်မှန်းသိသာပါတယ်" ဟု ကုနင်းကပြောသည်။ ထို့နောက် သူမက “မင်းက ကောလဟာလထဲက မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှာ သေသွားတဲ့ကောင်မလေး စုမန် လား”

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီရေကန်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ မိန်းကလေးကို စုမန် ဟု ခေါ်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား! မင်းမှားတယ်။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ဆုံးသွားတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က သေသွားတာ ငါက စုမန် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နာမည်က…” ကုနင်း၏ မှန်းချက်ဆမှားသွားသောအခါတွင် ရေသရဲသည် ရယ်မောသော်လည်း သူမသည် အသံထွက်မပြောချင်သောကြောင့် ၎င်း၏နာမည်ကို ပြောခါနီးတွင် ချက်ချင်းရပ်သွားသည်။

ကုနင်းသည် ထိုအကြောင်းကို အလွန်သေချာခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် သရဲတစ္ဆေအမျိုးသမီး၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် သူမ စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လေးနှစ်ခန့်က ၎င်းသေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ဤရေကန်တွင် လူအနည်းငယ် သေဆုံးဖူးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ဒါဆို မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ကုနင်းက မေးသည်။

"ဘာလို့ပြောရမှာလဲ" အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ပြန်‌ဖြေမယ့်အစား သူ့ကိုပြန်မေးသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းပြောပြဖို့ ငြင်းရင် ငါကိုယ်တိုင် စုံစမ်းလို့ရတယ်"

"စုံစမ်းမယ်ဟုတိလား? ရယ်စရာပဲ!" ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည်။ “ငါက မြို့တော်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းသားမဟုတ်ဘူး ငါဒီမှာသေဆုံးသွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေကန်အောက်ခြေမှာ အရိုးတွေ‌တောင်ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းသိနိုင်မယ်ထင်လို့လား"

စကားအဆုံးထိပြောရင်း အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ပြင်းထန်စွာ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ပြသခဲ့သည်။

ဒါကိုသိတော့ ကုနင်းအနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သို့ဆိုလျှင် သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ရှာဖွနေိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းတစ္ဆေဖြစ်နေပြီဆိုတော့ လူ့ကမ္ဘာမှာ နေလို့မရဘူး။ ငါ မင်းကို လူတွေကို ဒုက္ခပေးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး” ဟု ကုနင်းက ဆိုသည်။ သူမသည် ဤအမျိုးသမီးတစ္ဆေကို ဖယ်ရှားပစ်မည်ဟု ညွှန်းဆိုခဲ့သည်။

ထိုစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေသည် စိတ်ဆိုးသွားကာ သတ်ပစ်လိုစိတ်ပြင်းပြလာသည်။ "မင်းငါ့ကို ဖယ်ရှားချင်နေတာလား။ ဘာကြောင့်လဲ?"

ကုနင်းက သူမကိုမြင်ပြီး မကြောက်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူမဟာ သာမန်သေသူမဟုတ်ဘူးလို့ဆိုလိုသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဒီလောကထဲမှာနေပြီး လူတွေကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်သင့်လို့ပဲ"

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆနေှင့် ချူဟန်ကျောင်းတို့က အပြန်အလှန် သဘောတူညီခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။

"မင်းမှာ ငါ့ကို တရားစီရင်ဖို့ အခွင့်အာဏာမရှိဘူး၊ ငါ ဒီကမ္ဘာမှာနေသင့် မနေသင့်ဘူးလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ဒါကိုလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာ!" တစ္ဆေအမျိုးသမီးက ပြန်ပြောသည်။

ဒါမှန်ပေမယ့် ကုနင်းက ခွင့်မလွှတ်နိုင်‌ပေ။ ကျင့်ကြံသူအနေဖြင့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများသည် လူများကိုသာ နာကျင်စေသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဤကမ္ဘာမှ ဖယ်ရှားရန်မှာ သူမ၏တာဝန် ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ အာဏာရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ မင်းတတ်နိုင်ရင် ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်" ဟု ကုနင်းက ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ မင်း ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ကုနင်း၏ စကားများသည် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေကို လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောကြောင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ထွက်ပြေးဖို့ မရွေးချယ်ပဲ ကုနင်းနဲ့ တိုက်ရာမှာ မအောင်မြင်ရင် ကုနင်းက သူ့ကို ဖမ်းမယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်လည်း ကုနင်းနဲ့ တိုက်ဖို့‌ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူအနိုင်ရနိုင်သည်ကို ကြည့်ရန် ကုနင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ကြည့်ရင် ပိုကောင်းသည်။

ကုနင်းကိုရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ယုံကြည်မှုသိပ်မရှိတာကြောင့် ကုနင်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်မခံယူဝံ့ပါ။

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေသည် ၎င်း၏လက်များကိုဖွင့်ကာ ၎င်း၏မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ကန်ပေါ်ရှိ ရေကို ထူထပ်သောရေစက်များအဖြစ် စုစည်းစေသည်။ သူတို့သည် လွင့်ပျံလာပြီး ကုနင်းဆီသို့ ရွေ့သွားကြသည်။

ဤရေစက်များသည် သာမန်ရေစက်များမဟုတ်ပါ၊ ၎င်းတို့သည် မှော်အစွမ်းဖြင့် ပြည့်နေသော ရေစက်များဖြစ်သည်။ အမှုန်အမွှားတစ်ခုစီသည် ချွန်ထက်သောဓားနှင့်တူသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိလိုက်တာနဲ့ အရိုးတွေအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၁၅၆ ကျွန်မမစောင့်ချင်ဘူး၊ အချိန်လည်း မရှိဘူး

သာမန်လူတွေရှိရင်တောင်မှ အမျိုးသမီးရေတစ္ဆေကို မမြင်နိုင်သလို တူညီတဲ့သံလိုက်စက်ကွင်းတစ်ခုတည်းမှာ မရှိတာကြောင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

သူတို့မြင်နိုင်ရင် အမျိုးသမီးရေတစ္ဆေက မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကို အစောထဲက ဒေါသထွက်နေလောက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤရေစက်များသည် အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေကို မြင်နိုင်သူများသည်သာ ၎င်းနှင့် တူညီသော သံလိုက်စက်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ၄င်းကို မြင်နိုင်သူများကိုသာ ထိခိုက်စနေိုင်သည်။

ကုနင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သူမဆီသို့ ရေတစ္ဆေ၏ ပစ်ခတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အတားအဆီးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ရေစက်လေးတွေက အတားအဆီးကို ထိလိုက်တာနဲ့ ရေကန်ထဲက ရေ ဖြစ်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ပြုတ်ကျသွားသည်။

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေဟာ ကုနင်းက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို နားလည်ထားပေမယ့် ကုနင်းက သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေသည် ကျိန်းသေပေါက် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ရေတစ်စက်ကို တစ်ဖန်ပြန်နိုးထစေပြီး ကုနင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်သည်။

အကြိမ်များစွာကြာပြီးနောက် ကုနင်းက လွယ်ကူစွာဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ထို့နောက်တွင် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက သူမအား အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်ပြီးကြသည်နှင့် အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေက ကုနင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတဲ့အခါ ပထမတော့ ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်ကူးရှိခဲ့ပေမယ့် ကုနင်းဆီက ထွက်ပြေးဖို့ မလွယ်ခဲ့ပါ။

ရေထဲမှာ ပုန်းအောင်းဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ကုနင်းက သူ့ကို ဖြတ်ပြီး တားသည်။

တစ္ဆေအမျိုးသမီးသည် ရေပေါ်တွင် မျှောနိုင်သော်လည်း ကုနင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်အောက်တွင် အတားအဆီးတစ်ခုပြုလုပ်ရန် မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ရေပေါ်သို့ လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည်။

သို့သော် ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးသည် မည်သို့လွတ်မြောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေချိန်တွင် လူနှစ်ဦး၏ ခြေသံများ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအခြေအနေတွင် ကုနင်းသည် အမျိုးသမီး တစ္ဆနေှင့် ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပေ။ ရေပေါ်မှာ ရပ်နေတာကို တခြားသူတွေက မြင်ရင် ဒုက္ခ‌ရောက်လိမ့်မည်။

ကုနင်းနဲ့ ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးဟာ ခပ်‌လှမ်းလှမ်းဖြစ်‌နေတာကြောင့် သူမရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်အာကာပြင်ထဲကို ချက်ချင်းမထည့်နိုင်ပါ။ ကုနင်းရပ်တန့်သွားသောအခါတွင် ရေထဲမှ တစ္ဆေအမျိုးသမီးသည် ရေအောက်ထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားသည်။

ကုနင်းက ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါ။ အမျိုးသမီး‌ရေတစ္ဆေးသည် ရေကန်ကို ဘယ်လိုမှမစွန့်နိုင်သောကြောင့် ရှာတွေ့ရန်လွယ်ကူသည်။

ကုနင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြန်သွားကာ အနှောင့်အယှက်ကင်းသောနေရာတွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။ သူမ ချက်ခြင်း ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ဒီနေရာက မလုံခြုံတော့တဲ့အတွက် သူနေခဲ့ပြီး လူတွေထွက်သွားပြီးရင် ထွက်ခွာသွားရမည်။

ထိုလူတွေက ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမဖြစ်သည်။ ယောက်ျားက အသက်ပိုကြီးပြီး အသက်သုံးဆယ်လောက်ရှိရမည်။ ဆရာဖြစ်နိုင်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းသားဖြစ်ပုံရသည်။

ဒီကျောင်းဆရာနဲ့ ကျောင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက် ညဉ့်နက်နက်ကြီး လာရတာလဲ။ ရှက်စရာတွေ လာလုပ်နေတာလား။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကုနင်းနှင့် မဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။ ကောင်မလေးက ယောက်ျားရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားပြီး စိုးရွံ့တဲ့အမူအရာနဲ့ "ကျန်းလန် ကျွန်မဘာလုပ်ရမလဲ။ ကလေး နှစ်ယောက်ကို ဖျက်ပြီးပြီဆိုတော့ ထပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခဲ့မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ မိခင်ဖြစ်နိုင်စွမ်း လုံးဝဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်"

အမှောင်ထဲတွင် ထိုလူက စိတ်မရှည်မှုကို ပြသနေသော်လည်း သူ့အသံက နူးညံ့ပြီး နှစ်သိမ့်မှုရှိသည်။ "ဝေ့ဝေ့ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတာက မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အများကြီးထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ‌တော့ မင်းကိုထပ်ပြီး လုပ်ခိုင်းတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့်ကိုယ်အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကွာရှင်းလို့မရ‌သေးဘူး။ ကိုယ် ဒုတိယဌာနမှူးအဖြစ်ရာထူးတိုးတော့မယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဇနီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် ဒုဌာနမှူးရာထူးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။ ဒီလိုဆို ဘယ်လိုလဲ မင်းကျောင်းကို အရင်နားပြီး ကလေးကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်လိုက်။ ပြီးသွားရင် ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ကွာရှင်းဖို့ အကြောင်းပြချက်ကို ရှာပြီး မင်းကို ကိုယ် လက်ထပ်မယ် မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

ဟွမ်ကျန်းလန်က ဒီလိုပြောပေမယ့် တကယ်တော့ ဒါဟာ သူ့အစီအစဉ်သာဖြစ်ပြီး ကျိုးဝေ့က ဘာမှ မသိပါ။ သူမ စိတ်သာရှုပ်‌နေရသည်။

"ဘယ်လောက်‌လောက်ကြာအုံးမှာလဲ?" ကျိုးဝေ့က မေးသည်။

“ဒုဌာနမှူးရာထူးတိုးဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲကျော်လောက် အချိန်ယူရမှာ ရာထူးတိုးပြီးတာနဲ့ ကွာရှင်းလို့မရဘူး။ ငါ့ကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကွာရှင်းဖို့ နှစ်နှစ်လိုတယ်” ဟု ဟွမ်ကျန်းလန်က ပြောသည်။

တကယ်တော့ ဟွမ်ကျန်းလန်မှာ ကွာရှင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိသလို ကျိုးဝေ့ကို လိမ်ညာတာပဲ ဖြစ်ပါသည်။ ကလေးကို မလိုချင်ပါ။ သူမကို အရင်နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် သူ့ဗိုက်ထဲကကလေးကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းကို တွေးရလိမ့်မည်။

သူ့မှာ ကလေးမရှိပေမယ့် ကျိုးဝေ့က သူ့ကစားစရာတွေထဲက တစ်ရုပ်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီကလေးဟာ မရှိသင့်ဘူး။ ထို့ကြောင့် ဟွမ်ကျန်းလန်သည် ကလေးကိုသတ်ခြင်းမှာ မှားသည်ဟုမထင်ခဲ့ပေ။ မဟုတ်ရင် ကျိုးဝေ့က သူ့အတွက် နှစ်ကြိမ် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခဲ့ရမှာ မဟုတ်ပါ။

"ဘာ? နှစ်နှစ်? ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်တာ။ ကျွန်မ ဒီလောက်ကြာအောင် မစောင့်နိုင်ဘူး။ ကလေးမွေးပြီးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မှတ်ပုံတင်မှာကရော ဘယ်လိုလဲ" ကျိုးဝေ့က သူမကြားလိုက်သည်နှင့် လက်မခံနိုင်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ အသံထွက်လာသည်။

“မင်းရဲ့အသံကို လျော့အုံး။ တခြားလူတွေကို ငါတို့‌ပြောနေတာ ကြားစေချင်လို့လား" ဟွမ်ကျန်းလန်က ဒေါသထွက်ပြီး သူမကို လှမ်း‌ငေါက်သည်။

ကျိုးဝေ့သည် သူမ၏ အသံသည် ကျယ်လောင်လွန်းသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် သူမပါးစပ်ကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်သည်။ တခြားလူတွေကို မကြားချင်တော့ဘဲ တိတ်တိတ်လေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပေမယ့် ကျန်းလန် ကျွန်မဒီလောက်အကြာကြီးမစောင့်နိုင်ဘူး"

ကျိုးဝေ့သည် ယခု သူ့စကားကို နားမထောင်ချင်သောကြောင့် ဟွမ်ကျန်းလန် စိတ်တိုသွားသည်။

"မင်းငါ့ကို ဒုဌာနမှူးရာထူးမတိုးစေချင်ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး တိုးစေချင်ပါတယ် ဒါပေမယ့်..." ကျိုးဝေ့က ရုတ်တရက် ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိ။

"ဝေ့ဝေ့ ငါ့ကို နှစ်နှစ်လောက်စောင့်။ ငါမင်းကို နှစ်နှစ်အတွင်းလက်ထပ်မယ်လို့ ကတိပေးတယ်" ဟွမ်ကျန်းလန်က ကျိုးဝေ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

ကျိုးဝေ့သည် အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး မကူညီနိုင်ဘဲ "ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မတို့ကလေးငယ်အတွက် လက်ထောက်ဌာနမှူးရာထူးကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူးလား။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!" ဟွမ်ကျန်းလန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူမအတွက်? ကလေးအတွက်လား? သူမကို သူမဘယ်သူလို့ထင်‌နေတာလဲ။ သူမသည် အငယ်အနှောင်းမျှသာဖြစ်သည်။ သူ့တရားဝင်မယားဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဇနီးသည်၏မိသားစုသည် သြဇာကြီးမားပြီး သူ၏အခွင့်အရေးများအားလုံးသည် သူ့ဇနီး၏မိသားစုအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ သူ လူမိုက်မဟုတ်ပါ။ သူ့မိန်းမနဲ့ ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်‌‌ပေ။ ကွာရှင်းလျှင် သူ့အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့မိန်းမက အတော်လေးကို သန်မာနေတာကြောင့် သူ့ကို အရမ်းစိတ်ပျက်စေသည်။ အိမ်မှာ သူ့ သြဇာသိပ်မရှိဘူးလို့ ခံစားမိတဲ့အတွက် မိန်းမတွေကို သူ့မယားငယ်အဖြစ် ထားခြင်းဖြင့် မျှတမှုကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီရာထူးအတွက် ငါဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့ရလဲ မင်းသိလား။ အခုအချိန်က အရေးကြီးတဲ့အချိန်ပဲ။ ငါဘယ်လိုလုပ် စွန့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ" ဟွမ်ကျန်းလန်က ဒေါသတကြီး ပြောတယ်။

"ကျွန်မမစောင့်ချင်ဘူး၊ အချိန်လည်းမရှိဘူး။ ကလေးမွေးပြီးရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ရှိဖို့နဲ့ ကလေးစာရင်းသွင်းနိုင်မယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်” ဟု ကျိုးဝေ့ ကပြောသည်။ ဟွမ်ကျန်းလန်ကျန်းလန်ကိုသူမ ကောင်းစွာနားလည်သော်လည်း သူမကို မည်သူနားလည်နိုင်မည်နည်း။

ကျိုးဝေ့က သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ ငြင်းဆိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဟွမ်ကျန်းလန်ဟာ အနည်းငယ် ရက်စက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ရှိခဲ့ပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူ ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ ကလေးမမွေးခင် ကိုယ်ဒီအရာတွေကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ အခုအချိန်မှာ မင်းလုပ်ရမှာက ကလေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ။ နောက်ကျရင် ကိုယ်မင်းကို ယွမ်နှစ်သောင်းပေးမယ်။ မင်း လိုချင်တာ ၀ယ်လိုက် ဟုတ်ပြီလား”

"ရှင်ဆိုလိုတာက?" ကျိုးဝေ့က သံသယစိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၁၅၇ ပါ၀င်ပတ်သတ်နေသူနှစ်ဦးရှိသည်

"ဟုတ်တယ်" ဟွမ်ကျန်းလန်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ကြည့်ကာ ကျိုးဝေ့က သူ့ကို ခေတ္တယုံကြည်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ကျွန်မရှင့်ကိုယုံတယ်" ကျိုးဝေ့ကပြောသည်။

ထို့နောက် အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ကုနင်းသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမလက်ထဲတွင် ဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

အခုပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ကုနင်းက မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူမဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ဆိုးရွားတဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ကျိုးဝေ့သည် တခြားလူ၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိ‌ေသာကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်ခဲ့ပါစေ သူမနှင့်ထိုက်တန်သည်။ သို့သော် ဤဆိုးရွားသောအကျိုးဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ဟွမ်ကျန်းလန်ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

ပြီးနောက် ပါ၀င်ပတ်သတ်သူနှစ်ဦးရှိသည်။ ဟွမ်ကျန်းလန်ဟုခေါ်သော အဆိုပါအမျိုးသားသည် မိသားစုတစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ဆိုးရွားလှသည့် အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့် ဖောက်ပြန်သည်။ ထို့အပြင် မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှ ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အကျင့်စာရိတ္တဖောက်ပြန်သည့်လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဟာ အခြားသူများ၏မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်သည်။

ဟွမ်ကျန်းလန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်အတွက် ကျိုးဝေ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ကုနင်းက သူ ကျိုးဝေ့ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကိုပဲ တိုက်ခိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ကျိုးဝေ့ကိုပဲလားဆိုတာကို မသိပါ။ ကျိုးဝေ့ကို အန္တရာယ်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် ဒဏ်ရာပေးရုံပဲလား။ သို့မဟုတ် သတ်ပစ်မည်လား။

ကလေးအတွက်ပဲဆိုရင် ကုနင်းကအနှောင့်အယှက်‌ပေးမှာ မဟုတ်ပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျိုးဝေ့အတွက်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေက ပြင်းထန်နိုင်သည်။ သူမ ဒီတိုင်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ပါ။

ဟွမ်ကျန်းလန်နဲ့ ကျိုးဝေ့ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကုနင်းလည်း ထွက်သွားသည်။ နောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်ဆောင်ကို အရမ်းနောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ရင် မကောင်းပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းမှသာ သူမသည် ရေတစ္ဆနေှင့် ကိစ္စဖြတ်ရတော့မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချူဟန်ကျောင်းက ခုအချိန်မှာ အဆင်ပြေပါသေးသည်။

ရေထဲက တစ္ဆေအမျိုးသမီးကလည်း ဟွမ်ကျန်းလန်နဲ့ ကျိုးဝေ့တို့ရဲ့ မြင်ကွင်းကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။ သူမ ချက်ခြင်းပဲ စိတ်ခံစားချက်ပြင်းထန်လာပြီး သတ်ပစ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအရာက အရမ်းရင်းနှီးသည်။ အရင်တုံးက သူလည်း ဒီလိုအရူးလုပ်ခံရဖူးပေမယ့် အဲ့လူမှာ မိသားစုရှိတာ‌တော့ မဟုတ်ပါ။ အဲဒီလူက သူ့ကို အာဏာအတွက် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူထိုလူကို ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များပြင်းပြနေသည်။

အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ အခွင့်အရေးရခဲ့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ ကုနင်းပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးက အရှုံးမပေးဘူးဆိုတာ သိတဲ့အတွက် မကြာခင်မှာ ပြန်ဆုံနုိင်သည်။

…

ကုနင်း အိပ်ဆောင်ပြန်ရောက်တော့ ည ၁၁ နာရီလောက်ရှိပြီ။

ကုနင်းက သူ့အခန်းဖော်တွေကို သူတစ်ခုခုဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် ညနေစောင်းမှ ပြန်လာမှာ ဖြစ်တယ်လို့ပြောထားတဲ့အတွက် စုန့်မြောင်ကောနဲ့ ကျန်းကျီခိုင်က သူမကို ပြန်လာတဲ့အခါ မေးခွန်းတွေ မမေးခဲ့ပါ။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ်ကသာ ကုနင်းဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိသည်။ ကုနင်းက အသုံးဝင်တာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဟုတ်မဟုတ် သူမသိချင်ပေမယ့် မေးဖို့ အချိန်မတန်‌သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိပ်ခါနီးအချိန်မှသာ ကုနင်းကို WeChat မှမေးလိုက်သည်။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ် : ကုနင်း မင်းအသုံးဝင်တာတစ်ခုတွေ့ခဲ့လား။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ်ဖြစ်လို့ ကုနင်းက သူ့ကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့ စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါ။

ကုနင်း: ချူဟန်ကျောင်းက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကျွေးမွေးနေတယ်။ Future Lake ရဲ့ အဆုံးမှာ အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်။ ချူဟန်ကျောင်းကသူ့ကို နေ့တိုင်း သွေးသုံးစက် တိုက်နေတယ်။ လေးဆယ့်ကိုးရက်ကြာပြီးရင် ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးက ချူဟန်ကျောင်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်လိမ့်မယ်

အဲဒါကိုဖတ်ရင်း ပိုင်လီကျုံးရွှယ် အံ့သြပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်‌နေသည်။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ် : ချူဟန်ကျောင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ။

ကုနင်း : လောလောဆယ်တော့ မသိ‌သေးပေမယ့် သူတကယ်အောင်မြင်ရင် သူလက်စား‌ချေမယ်လို့ ထင်တယ်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် သူမကို အလွန်မုန်းတီးနေည်မှာ သေချာသည်။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ် : ဒီလိုဆိုရင် ဒါက သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အကုန်အလဟသဖြစ်မှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းမတစ္ဆေကလည်း ဒီလိုလုပ်ပြီး လက်စားချေဖို့ ရည်မှန်းထားရမယ်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် ကုနင်းနှင့် မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် သူမ ကျရှုံးမည်ဟု အဆုံးအဖြတ်ပေးခဲ့သည်။

ကုနင်း : အောင်မြင်ပြီး လေးဆယ့်ကိုးရက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်လို့ အဲ့လိုလုပ်မှာပဲဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ် : ဒါဆို မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ။

ကုနင်း : သရဲတစ္ဆေတွေကို သေမျိုး‌လောကမှာ နေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ အဲဒါကို တွေ့ပြီဆိုတော့လည်း ငါတို့ကမ္ဘာကနေ ဖယ်သင့်တာ‌ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ငါက သူ့ကို ပြာအဖြစ်ပြောင်းလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ယင်ကို ထိခိုက်စနေိုင်လို့ သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုကို အရင်ဖယ်ရှားပြီး သူ့အလိုလို လူဝင်စားအောင် လုပ်လိုက်မယ်

ပိုင်လီကျုံးရွှယ်: ငါသဘောတူတယ်။ မင်း ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို လိုအပ်ရင် ငါ့ကို အသိပေးပါ။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ်က တကယ်ကို ကူညီချင်ပေမယ့် ကုနင်းက သူမကို လိုအပ်သည့်အချိန်မှသာ ကူညီနိုင်သည်။

ကုနင်း : ဟုတ်ပါပြီ

သူတို့၏ စကားပြောခန်းသည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်လောက်မှာ အတန်းပြီးတော့ ကုနင်းက ကျင်းယွင်ဖေးရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသည်။ အားလပ်လားဟု မေးသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အားလပ်လျှင် သီးသန့်စကားပြောနိုင်မည်ဟု သူမျှော်လင့်သည်။

ကုနင်းက ကျင်းယွင်ဖေးနဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်းပြောတော့မယ်ဆိုရင်တောင် လွယ်လွယ်နဲ့အောင်မြင်မှာမဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် သူမမအားဘူးဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျင်းယွင်ဖေးက နေ့ခင်းဘက်ရော အားမှာလားလို့ မေးပေမယ့် ကုနင်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ကျင်းယွင်ဖေး အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားပြီး ကုနင်းက သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူဘယ်လောက်ပဲ မကျနေပ်နေပါစေ ကုနင်းနဲ့ ငြင်းခုံလို့မရတော့တဲ့အတွက် သူမအားတဲ့အချိန်ကိုသာ သူမေးလိုက်သည်။

ကုနင်းက သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အချိန်ရှာဖို့ ကြိုးစားမယ်လို့ ပြောသည်။

သူမဒီလို‌ပြော၍ ကျင်းယွင်ဖေးက စောင့်နေရုံပဲသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကုနင်းနှင့် သူ့အခန်းဖော်များ ကန်တင်းတွင် ထမင်းစားနေစဉ် ကုနင်းသည် ထမင်းစားရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှု‌‌နေသည်။

"ကုနင်းမင်းဘယ်သူ့ကိုရှာနေတာလဲ" စုန့်မြောင်ကောက ကုနင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အိုး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်နေတာ"

“အိုး!” စုန့်မြောင်ကောက အဲဒီအကြောင်း ထပ်မမေးတော့ပေ။

သို့သော် ပိုင်လီကျုံးရွှယ်သည် ကုနင်းက ချူဟန်ကျောင်းကိုရှာနေကြောင်းသိသည်။

ထမင်းစားပြီး တစ်ဝက်လောက်မှာ ကုနင်းကထောင့်မှာ ချူဟန်ကျောင်းကိုတွေ့လိုက်သည်။ သူမတွင် ထိုမှိုင်းညို့သောအမူအရာရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုနင်းကို သူမမတွေ့ပေ။

စားပြီးတဲ့အခါ တောထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကုနင်း၏ဖုန်းမြည်လာပြီး လင်ရှောင်းထင်ထံမှ ဖြစ်သည်။ ကုနင်းက သူ့အခန်းဖော်တွေကို ဖုန်းပြန်ဖြေရန် ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ကုနင်းထွက်သွားပြီးတာနဲ့ သူတို့ ဆွေးနွေးကြသည်။

"ဟေး၊ သူ့ရည်းစားလား? အိုး၊ ငါသူမကို နည်းနည်းမနာလိုလာသလို ခံစားရတယ်” ဟု စုန့်မြောင်ကောက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသလိုပြောသည်။

“မနာလိုမဖြစ်ပါနဲ့။ မင်းဘာသာမင်း ရည်းစားထားလိုက်ပါ" လို့ ကျန်းကျီခိုင်က ပြောသည်။

“အဲလောက်မလွယ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရည်းစားထားတော့မယ်ဆိုရင် ကျောင်းနေဖက်တွနေဲ့ ချိန်းတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကောင်ကလေးတွေချည်းပဲ။ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို ပိုကြိုက်တယ်”

"မင်းကိုယ်မင်းရော ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်လို့ မထင်လို့လား" ကျန်းကျီခိုင်က အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ” ဟု စုန့်မြောင်ကောက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

“အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ အမျိုးသားတွေက သမီးအစား ရည်းစားလိုအပ်တာကြောင့် မိန်းကလေးငယ်တွေကို မကြိုက်ကြဘူး။ ရင့်ကျက်ပြေပြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကြိုက်ကြတယ်။ ကုနင်း ကို စံနမူနာယူ‌လေ အသက်ငယ်ပေမယ့်၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော်သူတွေထက် အများကြီး ပိုရင့်ကျက်တယ်”

ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားများအားလုံးသည် ရင့်ကျက်ပြီး ပြေပြစ်သော အမျိုးသမီးများကို နှစ်သက်ကြတာ မဟုတ်သော်လည်း အများစုမှာတော့ ထိုကဲ့သို့ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ခေတ်တွင် လူအများစုမှာ လက်တွေ့ဆန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင်မလုပ်နဲ့!" စုန့်မြောင်ကောသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားခဲ့ပြီး သူမ အသက်ရှုမဝလာသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

“မတတ်နိုင်ဘူး။ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်‌လေ” ဟု ကျန်းကျီခိုင်က ရိုးရိုးသားသားပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းကျီခိုင် နင် ဘာပြောလိုက်တယ်" စုန့်မြောင်ကောက ဒေါသတကြီးမေးပြီး ကျန်းကျီခိုင်နောက် လိုက်ဖမ်းပါတော့သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၁၅၈ ငါလည်းရဲရင့်တယ်

ကုနင်းသည် လင်ရှောင်းထင်နှင့် ဖုန်းပြောနေသည်။

"စားပြီးပြီလား?" လင်ရှောင်းထင်က မေးသည်။

"ပြီးပြီ ရှင်ရော"

“ကိုယ်‌ရောပဲ၊ မင်းမကောင်းတာ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား"

"ဟုတ်တယ် ကျောင်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ သတိထားမိတယ်" ကုနင်းသည် လင်ရှောင်းထင်အားလျှို့ဝှက်ထားရန် စိတ်မ၀င်စားဘဲ မနေ့ညက တွေ့ကြုံခဲ့ရပုံကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကျင်းယွင်ဖေးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းအကြောင်းကို စိတ်မပူစေချင်သောကြောင့် မပြောပြခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျင်းယွင်ဖေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စက အရမ်းရှုပ်ထွေးသည်။

“အဲဒါကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါမှာ သတိထားရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြုံလာတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင်ကာကွယ်ပါ။ မင်းအကူအညီလိုရင် ငါတို့ဆရာနဲ့အမေဆီ သွားပါ” ဟု လင်ရှောင်းထင်ကပြောသည်။ ကုနင်းကို သူယုံကြည်ပေမယ့် သူမလုံခြုံရေးအတွက် သူ စိတ်ပူနေတုန်းပါပဲ။

“ဟုတ်ပါပြီ ကျွန်မသိပါပြီ ရှင်လည်း သတိထားသင့်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ်ကြုံလာတိုင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရင်ကာကွယ်ပါ" ကုနင်းက လင်ရှောင်းထင်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

လင်ရှောင်းထင်သည် သူ၏ ရင်းနှီးသော ရဲဘော်များနှင့်အတူ သူ့တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေသည်ကို သူမ သိပြီး သူမပြောတာက အနည်းငယ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်နေပုံရသည်။

ကုနင်း၏စကားသည် သူ့ရဲဘော်များ အန္တရာယ်ကျရောက်နေချိန်တွင် လင်ရှောင်းထင်ကို သူတို့ဘက်မှမနေပဲ သူ့ကိုယ်သူအရင်ကာကွယ်ရမည်ဟူသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် လဲလှယ်ရမည်ဆိုလျှင် ကုနင်းလက်မခံနိုင်ပေ။

သို့သော် အန္တရာယ်သည် အမြဲတမ်း မှန်းဆ၍မရဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ လက်တွေ့တွင် ထင်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

တခါတရံမှာ မင်းရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကို ကယ်တင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းခံစားရနိုင်ပေမယ့် မင်းသာ ကယ်တင်ဖို့လုပ်ရင် ကယ်တင်နိုင်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ လူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်အချို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ထိုအရာကထိန်းချုပ်၍မရပေ။

“ဟုတ်ပါပြီ!” ကုနင်းစိတ်မပူစေရန် လင်ရှောင်းထင်က သဘောတူလိုက်သည်။

ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ ကုနင်းသည် စုန့်မြောင်ကောနှင့် အခြားသူများထံ ပြန်လာသောအခါ သူမနှင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအကြောင်းကို ဟာသလုပ်ခဲ့ကြသည်။

"အို ကြည့်ပါအုံး အချစ်မှာပျော်၀င်နေတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။ ငါတို့ကိုပြောစမ်း၊ မင်းရည်းစားလား" စုန့်မြောင်ကောက ကုနင်းကို မျက်နှာလုပ်နေသည်။ ထိုမေးခွန်းကို သူမမေးသော်လည်း အဖြေကို သူမသိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဘာရည်းစားလဲ၊ သူ့သတို့သားလောင်း! သတို့သားလောင်းက ရည်းစားနဲ့ မတူဘူး။ သတို့သားလောင်းက… ထားပါတော့ မင်းမှာ ရည်းစားတောင် မရှိတာ။ မင်း ဒီကိစ္စကို ဘာမှ မသိပါဘူး” ကျန်းကျီခိုင်က စုန့်မြောင်ကော စကားကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်မြောင်ကောသည် ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်နှင့် သူမသည် စူးစူးဝါးဝါးကြည့်သည်။ ကျန်းကျီခိုင်အား စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ "ကျန်းကျီခိုင် နင် ငါနဲ့ ငြင်းခုံဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား?"

အဲဒါကိုမြင်တော့ ကျန်းကျီခိုင်က ချက်ချင်းထွက်ပြေးပြီး ကုနင်းရဲ့နောက်မှနေကာ အကာအကွယ်ရှာလိုက်သည်။ စုန့်မြောင်ကောက သူမကို အခုလေးတင် ကုတ်ခြစ်ထားတာ‌တွေက ယားယံလာတာကြောင့် စုန့်မြောင်ကောက သူမကို ထပ် နာကျင်စေမှာကို ကြောက်ခဲ့သည်။

စုန့်မြောင်ကောသည် ကွန်ဖူးပညာကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူမသည် ခွန်အားနည်းပါးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဆယ်ယောက်ရှိလျှင်ပင် သူမသည် စုန့်မြောင်ကောနှင့် မယှဉ်နိုင်ပါ။

“ငါ မင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါအမှန်အတိုင်းပြောနေတာ" ကျန်းကျီခိုင်သည် စုန့်မြောင်ကောကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူမသည် ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဟင့်အင်း ဒါဆို မပုန်း‌နေနဲ့‌လေ။ အခုထွက်လာခဲ့ ငါတို့စကားပြောဖို့လိုတယ်…” စုန့်မြောင်ကောက ကျန်းကျီခိုင်ကို အပြုံးမပျက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာပြောလိုက်သည်။

ကျန်းကျီခိုင်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကုနင်းကို ချက်ချင်းအကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ "ကုနင်း နင် ငါ့ကိုကူညီရမယ်! စုန့်မြောင်ကောက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတာနဲ့တင်ပဲ ငါ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်‌နေတာ”

“ဟားဟား မင်းမနိုင်တဲ့အခါကျတော့ အကူအညီတောင်းတယ်။ ဒါ လူယုတ်မာတွေ လုပ်ရပ်ပဲ” စုန့်မြောင်ကောက သူမကို ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက သန်မာတဲ့သူဖြစ်ပြီး အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တာ။ ကုနင်းနဲ့ကျ ဘာလို့ရန်မဖြစ်ရဲတာလဲ" ကျန်းကျီခိုင်က ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံလိုက်သည်။

“…” စုန့်မြောင်ကောသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အံသြသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်လီကျုံးရွှယ်နဲ့ ကုနင်းက အစကနေ အဆုံး ဘာမှ မပြောပါ။ သူတို့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေကြသည်။

စာသင်ချိန်ရောက်မှ ကိုယ့်စာသင်ခန်းကို ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့သွားရာလမ်းမှာ ကုနင်းက ဟွမ်ကျန်းလန်ကိုတွေ့သည်။ သူ့ကို တကယ်မသိလို့ နှုတ်ဆက်ဖို့ စိတ်မ၀င်စားပေ။

ဟွမ်ကျန်းလန်က သူမကို မှတ်မိပြီး သူ့သဘောအတိုင်း နှုတ်ဆက်သည်။ "ဟိုင်း မင်းက ကုနင်းဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်!" သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီးကတည်းက သူမရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို မမေ့ခဲ့ပါ။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကုနင်း မင်းက တကယ်ပဲ မြို့တော်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရမ်းအောင်မြင်တယ်။ ဖိုက်တင်း!” ဟွမ်ကျန်းလန်က ပြောသည်။ သူက သူမကို တကယ်လေးစားတာမို့ လိမ်တာမဟုတ်ပါ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်မကြိုးစားပါမယ်"

"ကောင်းပြီ မင်းအတန်းကို အခုသွားပါ" ဟွမ်ကျန်းလန်သည် ကုနင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မကောင်းသော အကြံအစည်များ မရှိပေ။ အတိအကျပြောရလျှင် ကုနင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မကောင်းသော အကြံအစည်များ မ‌တွေးရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ကုနင်းကပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

ဟွမ်ကျန်းလန်၏ ညစ်ပတ်လှသောလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူမ,မသိပါက သူမသည် သူ့အပေါ် အထင်ကြီးပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို သိသွားသည့်အတွက်ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ့အပေါ် အထင်ကြီးစရာမရှိပေ။

သူလက်မခံနိုင်တဲ့အရာကို မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူက လက်မခံနိုင်စရာလုပ်ရပ်ကို လုပ်ထားတဲ့အတွက် သူမသူ့ဘက်မှာ နေစရာအကြောင်းမရှိပေ။

အထူးသဖြင့် ရာဇ၀တ်မှုတွနေဲ့ ကျင့်သားရနေတဲ့ လူဆိုးတွေကို ကုနင်းမုန်းသည်။

…

မကြာခင် တစ်ရက်ကုန်ပြီး ညနေ အတန်းလည်း ပြီးသွားသည်။

ညနေအတန်းပြီးတာနဲ့ ချူဟန်ကျောင်းက Future Lake ကိုပြန်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ချူဟန်ကျောင်း မရောက်ခင် ကုနင်းက အရင်ရောက်လာသည်။ သူမသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ရန်မရည်ရွယ်သောကြောင့် လမ်းတွင်သူမ၏အဝတ်အစားများပြောင်းကာ အလုံခြုံဆုံးဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

ကုနင်းရောက်သွားတော့ ရေတစ္ဆေက သူမကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကုနင်းသည် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော်လည်း သူမသည် မနေ့ညက ရောက်လာသော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း မြင်နေရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ကုနင်းရောက်လာသောကြောင့် သူမထွက်လာနိုင်။ မထွက်ဘူးဆိုရင် ချူဟန်ကျောင်းရဲ့သွေးကို ရနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် တစ်ရက်တာမျှ မလုပ်ဘဲနေပါက ၎င်း၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေသရဲက ကုနင်းကို အလွန်ဒေါသထွက်သွားရသော်လည်း သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ချူဟန်ကျောင်း ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားသည်။

ချူဟန်ကျောင်းက သူမဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့လူက သူတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ထိုသူက မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးက ညနက်မှ ဒီကို လာရဲတဲ့အထိ ရဲရင့်လွန်းသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားတစ်ယောက်ရှိတော့ သူ့သွေးကို သရဲတစ္ဆေကို မပေးနိုင်တဲ့အတွက် သူအရင်ထွက်သွားပြီး အဲဒီလူထွက်သွားတဲ့အခါမှသာ ပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ခဏနေပါဦး”

ချူဟန်ကျောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ကုနင်းက သူမပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ထန်အိုက်နင်း ဟန်ဆောင်တုန်းက သူမပြောဖူးသည့်အသံအဖြစ် သူမ၏အသံသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဲဒါကိုကြားတော့ ချူဟန်ကျောင်းက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ကုနင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "မင်းငါ့ကို ခေါ်တာလား?"

“အရင်က ဒီမှာ လူတွေသေဖူးတယ်ဆိုတာ ငါကြားတယ်။ လူတော်တော်များများ ဒီကို မလာရဲကြဘူး။ မင်းဘယ်လိုလုပ် လာရဲတာလဲ။ မင်းလုံးဝမကြောက်ဘူးလား?" ကုနင်းက မေးသည်။

ချူဟန်ကျောင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း သိစိတ်က တောက်လောင်လာပြီး သူမက "မင်းလည်း မိန်းကလေးပဲ ဒီကို ရောက်လာတာပဲလေ ဘာလို့မကြောက်တာလဲ"

"ငါက ရဲရင့်တယ်လေ"

ချူဟန်ကျောင်းက “ငါလည်း ရဲရင့်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပေမယ့် သူမမှာ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိပါ။ သူမသည် ရေသရဲနှင့် စာချုပ်ချုပ်ထားသော်လည်း ညတိုင်း သူမတစ်ယောက်တည်း ဒီကိုလာသောအခါ အလွန်ကြောက်နေသေးသည်။

သူမဒီကို အရင်က မတော်တဆသာ ရောက်ဖူးခဲ့တာပါ။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၁၅၉ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာများ ရှိလို့လား။

"တကယ်လား? ဒါပေမယ့် မင်းကြောက်နေတာကို ငါမြင်ရတယ်” ဟုကုနင်းက ရယ်ရယ်မောမော ပြောခဲ့သည်။

"ဒါမင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး!" ချူဟန်ကျောင်း စိတ်တိုသွားသည်။ ကုနင်းသည် သူမအား ဆက်၍မေးခွန်းထုတ်လာတာက ယုတ္တိမရှိဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းငါ့ကို ရိုးရိုးသားသားပြောဖို့ မလိုဘူး၊ မင်းဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ ငါသိတယ်" ဟု ကုနင်းက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။

"မင်းသိလား?" ချူဟန်ကျောင်းသည် သူမ၏ အပြစ်ရှိသော စိတ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းကို ယုံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကုနင်းက သူမကို လှည့်စားနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

"ဒါဆို ငါဒီမှာဘာလုပ်နေလဲ ငါ့ကိုပြော" ချူဟန်ကျောင်းက မယုံပေမယ့် ကုနင်းက သူမဒီကိုရောက်နေတာ ဘာအတွက်ကြောင့်လဲဆိုတာ သိလားဆိုတာ သိချင်နေတုန်းပါပဲ။

"မင်း သရဲကိုတွေ့ဖို့လာတာ" ကုနင်းက အလွန်အေးဆေးတဲ့လေသံနဲ့ပြောပြီး သရဲအကြောင်းပြောတဲ့အခါ တုံ့ပြန်မှုလုံးဝမပြပေ။

"ဘာ?"

ချူဟန်ကျောင်း အံ့သြသွားသည်။ သူမ ဘယ်လိုသိတာလဲ?

“ကောင်းပြီ၊ သွယ်ဝိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ ချူဟန်ကျောင်း မင်း ဒီအမျိုးသမီး ရေတစ္ဆနေဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး မင်းရဲ့သွေးကို လေးဆယ့်ကိုးရက်ကြာအောင်ပေးပြီးတာနဲ့ မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးပြီး သူ့အစွမ်းအစကို ရယူမယ်။ ပြီးရင် ဘယ်သူနဲ့ ကိစ္စရှင်းမလဲဆိုတာကို ငါတကယ်သိချင်တယ်။ မင်းမပြောဘူးဆိုတာလည်း ငါသိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါမမေးဘူး။ ဒါပေမယ့် တကယ်တန်လို့လား။ ကလဲ့စားချေဖို့ တစ်လနှစ်လပဲ အသက်ရှင်နိုင်မှာလေ” ဟု ကုနင်းက မေးသည်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် ကုနင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူမ လုံးဝ အံသြသွားသည်။ သူမ ဒါကို‌တောင် သိနေသည်။

“ငါ ငါ ငါ..မင်း…မင်း မင်း” ချူဟန်ကျောင်း တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။ သူမ နားလည်မှုထက် ပိုပို၍များလာသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

သရဲတစ္ဆေများရှိကြောင်းကို သူမသိသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို တွန့်ဆုတ်စွာလက်ခံခဲ့ပြီး ၎င်းကို လုံးဝလက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။ တစ္ဆေက သူမကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ရန်သူများကို မ‌ေဖြချင်ပါက ဤသရဲတစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မဝံ့ရဲပေ။

သရဲတစ္ဆေရှိနေတာကို ဘယ်သူမှသိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူမထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက တနည်းနည်းနဲ့ သိသွားပြီး ဒီအမျိုးသမီးက သူမတစ္ဆေကို မွေးတာကိုလည်း သတိထားမိခဲ့သည်။

သူမဘယ်သူလဲ? သူမ ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးက သရဲတစ္ဆေက သူ့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးရင် သူ့အသက်က တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လပဲကျန်တော့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် အဲဒီတစ္ဆေအမျိုးသမီးက သူမကို အဲ့လို မပြောထားပါ။

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ငါ့ကို ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောထားတယ်။ လက်စားချေဖို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချချင်နေတာ။ ကလဲ့စားချေပြီးတာနဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပေးလိမ့်မယ်…” ချူဟန်ကျောင်းက ပြန်ပြောသည်။

သရဲတစ္ဆေက သူမကို ဒီလိုပြောပေမယ့် အခုပြောဖို့ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည့်မှု မရှိသေး‌ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါဟာ သရဲတစ္ဆေမိန်းမရဲ့ စကားဖြစ်ပြီး မှန်လား မမှန်ဘူးလားဆိုတာ သူမ မသိပါ။

သို့သော် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ဤအမျိုးသမီးသည် အရာအားလုံးကို သိသောကြောင့် ချူဟန်ကျောင်းသည် ဤအမျိုးသမီးသည် မှန်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

"အင်း မင်းကဘာလို့ဒီလောက်အယုံလွယ်ရတာလဲ" ကုနင်းသည် ချူဟန်ကျောင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ…”

ချူဟန်ကျောင်းရဲ့စိတ်တွေ ရှုပ်‌ထွေးနေပြီး ဘယ်သူ့ကို ယုံရမှန်းလည်း မသိတော့ပေ။

သူမသည် ရန်သူများကို လက်တုံ့ပြန်လိုသောကြောင့် ပြင်းထန်သောစွမ်းရည်ကို ရယူလိုသော်လည်း ကလဲ့စားချေရန်အတွက် သူ့အသက်ကို စွန့်လိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမ မသေချင်သေးပေ။

"မင်းဘယ်သူ့ကိုပဲယုံနေပါစေ၊ ငါက ဖျက်ဆီးပစ်မှာဖြစ်လို့ သရဲတစ္ဆနေဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံမှုက ဆက်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ကုနင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ချူဟန်ကျောင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

“မရဘူး!” ချူဟန်ကျောင်း မသိစိတ်က အော်လိုက်သည်။ ဒီအမျိုးသမီးက သရဲတစ္ဆေကို သတ်လိုက်ရင် လက်စားချနေိုမှာ မဟုတ်ပါ။

ကုနင်းသည် ချူဟန်ကျောင်းကို တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ကြည့်ပြီး “ဘာလဲ? မင်းသေချင်လို့လား"

“မဟုတ်ဘူး” ချူဟန်ကျောင်းက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါက လက်စားပဲချေချင်တာ ငါမသေချင်ဘူး"

အဲဒါကိုကြားတော့ ကုနင်းက မျက်စောင်းထိုးပြီး “မင်းရဲ့ရန်သူက ဘယ်သူလဲ”

သူမဖြစ်မလား။

“ငါ ငါ ငါ…” ချူဟန်ကျောင်းက ထစ်ထစ်အအပြောသော်လည်း ကျယ်လောင်စွာ မပြောပေ။

"မင်းငါ့ကိုပြောပြရင် ငါမင်းကိုကူညီနိုင်တယ်" ဟုညကုနင်းကပြောသည်။

သူမကိုကူညီမှာလား။ တကယ်‌တော့မဟုတ်ပါ။ ကုနငသည် သူမက ချူဟန်ကျောင်း ၏ပစ်မှတ်ဟုတ်မဟုတ်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သိချင်ရုံပါ။

"ငါမင်းကိုဘာလို့ယုံရမှာလဲ" ချူဟန်ကျောင်းက ပြောသည်။ သူနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြတဲ့အတွက် သူမကို လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ မိန်းမက မကူညီရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံချင်၊ ငါမင်းနဲ့စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး" ကုနင်းက အေးစက်စွာပြောသည်။ ချူဟန်ကျောင်းဆီမှာ အချိန်ပိုမဖြုန်းချင်တော့ဘဲ သူမ၏ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချူဟန်ကျောင်း တုံ့ပြန်မှုမပြုမီ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ကုနင်းကြောင့် သတိလစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ကုနင်းက ချူဟန်ကျောင်းကို သူမနဲ့ အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေကြားက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို သိခွင့်မပြုနိုင်ပါ။

ချူဟန်ကျောင်း မူးမေ့သွားပြီးနောက် ကုနင်းသည် ရေကန်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာပြောသည် "မင်းဘာသာမင်းထွက်လာပြီး ငါတို့ ဒီအကြောင်း ပြောမလား ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင်လုပ်စေချင်လား"

ကုနင်းပြောပြီးတာနဲ့ တစ္ဆေအမျိုးသမီးရဲ့အသံက ရေကန်ကနေ ထွက်လာသည်။ "စကားပြောမယ် ဟုတ်လား? မင်း ငါနဲ့စကားပြောချင်နေတာလား ဘာကြောင့်ယုံရမှာလဲ"

"မင်း ဘယ်လိုပဲ ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေပါစေ မင်း ငါ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ကုနင်းက မောက်မာစွာ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အမှန်ပါပဲ။ အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေကို ဖမ်းဖို့ သူမအတွက် မခက်နိုင်ပါ။

“မင်း…” အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေသည် ချက်ချင်း စိတ်တိုသွားသော်လည်း ကုနင်းက အမှန်အတိုင်း ပြောသည်ကို သူမ သတိပြုမိသည်။

"မင်း ငါနဲ့ စကားပြောချင်လို့လား" အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေကို မေးသည်။

“မင်းဟာ လူ့ကမ္ဘာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မယ်။ မင်းရဲ့အစွဲအလမ်းတွေကို ဖယ်ရှားပြီး လူဝင်စားဘ၀ကို ရောက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ပြာဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရမလားဆိုတာ မင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်" ဟု ကုနင်းမှ ပြောကြားသည်။

"ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားပစ်မယ်ဟုတ်လား? ဟား ဟား ဟား ! ပြော‌တော့လွယ်တာပေါ့။ ငါ့ရန်သူ မသေမချင်း ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ချေမှုန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးက ရူးသွပ်စွာပြောသည်။

တရားမျှတမှုမရှိဘဲ အကြောင်းမဲ့ မသေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ် သူ သရဲဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။

"ဟုတ်ပါတယ် ငါမင်းကိုကူညီနိုင်တယ်"

"ငါ့ကိုကူညီပေးလို့ရလို့လား? ငါမင်းကိုဘာလို့ယုံရမှာလဲ" အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေက မေးခွန်းထုတ်ပေမယ့် သူမ နည်းနည်းတော့ ယုံခဲ့တာမို့ ကုနင်းတကယ် ဖျက်ချင်ရင် သူမ ဒီလောက်ထိ ပြောမှာ မဟုတ်ပေ။

"မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာတွေ ရှိနေပြီလို့ မင်းထင်လို့လား" ကုနင်းသည် အထောက်အထား သို့မဟုတ် ရှင်းပြချက်မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

ကုနင်းက အမှန်အတိုင်းပြောနေတာကြောင့် ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးက နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ အကြွင်းမဲ့ အင်အားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အပေးအယူလုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါဆိုဘယ်လိုလဲ? မင်းအဖြေကဘာလဲ" ကုနင်းက မေးသည်။

"ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာရှိလို့လား" အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေက ငြင်းခုံပြီး အပေးအယူသဘောတူလိုက်သည်။

ကုနင်းကကျနေပ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပါ”

ဒီလိုပြောရင်း ကုနင်းက သူမရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်အာကာပြင်ထဲက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တင်ပြီး သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ္ဆနေှင့် ညှိနှိုင်းဖို့လာတာ မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာသို့ ဒီတိုင်းလာသကဲ့သို့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေပုံရသည်။

အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေက ချက်ချင်း ဘာမှပြန်မပြောပေမယ့် ရေထဲက ပထမဆုံးထွက်လာပြီး ကုနင်းဆီကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကုလားထိုင်က လေထဲက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေအံ့သြသွားသည်။ ကုနင်း မည်ကဲ့သို့ပြုလုပ်သည်ကို သိချင်သော်လည်း မေးရန်မနှောင့်ယှက်ပေ။

၎င်း၏ မှော်စွမ်းအားသည် အလွန်အားနည်းပြီး မှော်အစွမ်းထက်သန်သောသူများ၏ စွမ်းရည်ကို မသိသော်လည်း ကုနင်းသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်သည်အထိ အလွန်အစွမ်းထက်သည်ဟု နားလည်ထားသည်။

ကုနင်းကိုကြည့်လိုက်ကာ ရေတစ္ဆေအမျိုးသမီးသည် သူမကို မယုံသေးပေမယ့် သူမတို့အပေးအယူလုပ်ပြီးကတည်းက ကုနင်းကို ပြောပြရမှာဖြစ်သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၁၆၀ အသက်ရှင်လျက် ရနေစ်သေဆုံးခြင်း

“ငါ့နာမည်က ကျောက်ရှောင်ရှီ၊ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ကျောက်က ငါ့အမေရဲ့ မျိုးရိုးပါ။ ငါ့ရဲ့နဂိုနာမည်က ယွမ်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်က အင်အားကြီး ယွမ်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူရဲ့ တရားမဝင်သမီးဖြစ်တယ်။ တရားမ၀င်သမီးလေ ဟား ဟား။ တကယ့်ကို ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမယ့် ယွမ်မိသားစုနဲ့ ပေါင်းဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ကောင်းကောင်းနေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အဖေရဲ့ ဇနီးလို့ ခေါ်တဲ့သူက ငါ့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။”

“အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှာ ရည်းစားရှိတယ်။ သူ့မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာလို့ သူ့ကို ဒုတိယမျိုးဆက် ချမ်းသာသူလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ သူငါ့ကို လိုက်တုန်းက သူက အရမ်းစိတ်အားထက်သန်ပြီး လေးနက်တယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ စင်ဒရဲလားလေးလို့ထင်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ မင်းသား‌လေးနဲ့တွေ့ပြီပေါ့။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ဘဝက မဆိုးလှဘူး။ ငါ့မှာ လိုအပ်နေတာ ဘာမှမရှိတာတောင်မှ သူနဲ့တော့ မယှဉ်သာဘူး‌။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါက စင်ဒရဲလားဖြစ်ပြီး သူက မင်းသားပဲ"

"ငါတို့နှစ်ယောက်အတူရှိတုန်းက သူက ငါ့အပေါ် အရမ်း‌ကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါမသေခင်အထိ သူ့ရဲ့အစစ်အမှန်ကို ငါမသိခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူသိလို့ ငါ့ကို လိုက်ခဲ့တာ။ ငါ့အဖေရဲ့ ဇနီးလို‌ခေါ်တဲ့သူက သူ့ကို အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီးပေးပြီး ငါ့ကို နာကျင်အောင်လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူငါ့ကိုနာကျင်စေမယ့် နည်းလမ်းကောင်းကို မတွေးခင်မှာမတွေးခင်မှာ ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ တစ်ရက်ကျ ငါသူ့ကိုတွေ့ဖို့ မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကိုသွားခဲ့တယ်၊ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီးရှိနေတာကို သိလိုက်ရတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က တွဲနေကြတာသိသာတယ်။ သူက ငါပြသနာရှာမှာကြောက်လို့ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ငါတို့ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ငါ့ကို ရေကန်ထဲ တွန်းချခဲ့တယ်။ ငါ ရေမကူးတတ်လို့ သူ့ကို အကူအညီ တောင်းပေမယ့် သူက ငါ့ကို မကယ်ဘူး။ အဲ့အစား သူက ငါ့ကို အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့တယ်"

"ဒီလိုပဲ ငါ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ လူပုံမပေါ်သေးတဲ့ သန္ဓေသားလေးနဲ့အတူ ရနေစ်သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

ကျောက်ရှောင်ရှီက ဒီလိုပြောတဲ့အခါမှာတော့ သူမဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ဗိုက်ကို ဖိလိုက်မိကာ ၀မ်းနည်းကြေကွဲလာသည်။ သူမထို ယောက်ျားကိုသတ်ပြီး သူမနဲ့ သူ့ကလေးအတွက် လက်စားချေဖို့ ဆန္ဒရှိနေသည်။

ဒါကိုကြားတော့ ကုနင်းက ကျောက်ရှောင်ရှီကို သနားသွားသည်။ အိမ်ထောင်မကျ‌သေးပဲ ကိုယ်ဝန်ယူဖို့ မထောက်ခံပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံမှာ ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်ပါ။

ကျောက်ရှောင်ရှီ ပြောသောစကားသာမှန်လျှင် ထိုလူသည် အမှန်တကယ်သေထိုက်ပေသည်။ မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံးက ကုနင်း၏ပုံစံဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအရာကို သူမ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများကို သတ်ခံရသည့်အခါတွင်မှသာ လုပ်ခဲ့သည်။ တခြားလူတွေသာ အသတ်ခံရရင် ကုနင်းက သူတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ပါ။ အဲဒီအစား သူ့ကို ဥပဒေအရ ဒဏ်ခတ်ပိတ်ဆို့မှုတွေ ချခံရအောင်လုပ်မှာဖြစ်ပေသည်။

ကုနင်းသည် ကျောက်ရှောင်ရှီ၏အ‌ကြောင်းအမှန်ဟုတ်၊ မဟုတ်နှင့်ပတ်သက်၍ သံသယများစွာမရှိသော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏အ‌ပြောမျှသာဖြစ်သေးသောကြောင့် ကုနင်းက လုံးဝယုံကြည်ခြင်းမရှိ‌သေးပေ။

"သူ့နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?" ကုနင်းက မေးသည်။

“အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က စုန့်ယန်၊ သူ့မိသားစုရဲ့ ကုမ္ပဏီကို Blue Maple Decoration Company လို့ ခေါ်တယ်” စုန့်ယန် ဆိုတဲ့နာမည်ကို ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ သွားတွေ ကြိတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စကားကို ငါ တစ်ဝက်ပဲ ယုံနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါကိုယ်တိုင် စုံစမ်းရမယ်။ မင်းပြောတာကို ငါအတည်ပြုရင် မင်းကို လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ငါပေးမှာပါ"

"ဘာ? ငါ့ကိုယ်တိုင် လက်စားချေရမှာလား"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကျောက်ရှောင်ရှီသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကုနင်းက သူမကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုပြုလုပ်မည်ဟု ပြောသောကြောင့် ကုနင်းက သူမ၏စကားများကို အပြည့်အဝယုံကြည်မှုရှိမရှိကို သူမဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူမကိုယ်တိုင် လက်စားချနေိုင်ရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်းကို လက်စားချေဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်" ကုနင်းကဆက်၍ "ဒါပေမယ့် အခု မင်း ငါနဲ့လိုက်ရမယ်။ ငါ မင်းကို တစ်နေရာမှာ ခဏ ထားလိုက်မယ်။ မင်းကိုလွှတ်ဖို့အချိန်တန်ရင် ငါလွှတ်လိုက်မယ်"

"မင်းငါ့ကို အဝေးဖယ်စေချင်တာလား"

အဲဒါကိုကြားတော့ ကျောက်ရှောင်ရှီက သဘောမတူ‌ပေ။ ကုနင်းရဲ့ အကြံအစည်ကို မခုခံနိုင်ပေမယ့် ကုနင်းက သူမကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်နေတုန်းပါပဲ။

ကုနင်းက ချက်ချင်းပြန်မဖြေပေမယ့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ကုလားထိုင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုလားထိုင်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်အာကာပြင်ထဲသို့ ပြန်‌ရောက်သွားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ငါ့စကားကို အမြဲတည်တယ်။ မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာတွေ မရှိဘူးမလား" ကုနင်းက ပြောသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာတွေမရှိ‌ပေ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကံကြမ္မာကို ပုံအပ်လိုက်ရုံပါပဲ။

"ကောင်းပြီ!" ကျောက်ရှောင်ရှီ သဘောတူလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်းကို တစ်ခုလောက်မေးပါရစေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကတည်းက မင်းဒီမှာ ဆုံးသွားရတာဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ဒီမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ မိန်းကလေးအကြောင်း မင်းသိလား"

"သိတယ်" ကျောက်ရှောင်ရှီက "မိန်းကလေးက သူ့ဘာသာသူ ရေကန်ထဲကို ခုန်ချခဲ့ပေမယ့် မုဒိန်းကျင့်ခံရလို့ အသက်စွန့်ခဲ့တာ"

ဒါကိုသိတော့ ကုနင်းအနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသည် ။ "ဒီမှာဖြစ်သွားတာလား?"

“ဟုတ်တယ် ဒီမှာ ဖြစ်သွားတာ။ ယောက်ျားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြောက်စရာ‌ကောင်းရတာလဲ? သူတို့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ပေးဆပ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား” ကျောက်ရှောင်ရှီက ယောက်ျားတွေကို အရမ်းမုန်းသည်။

ကုနင်းက ဒီအကြောင်းကို ဆက်မမေးတော့ပါ။ ဒီကိစ္စကို အရင်က ပြေလည်သွားသည်ဖြစ်စေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။ ကျောက်ရှောင်ရှီကဲ့သို့ ထိုမိန်းကလေးသည် သရဲတစ္ဆေဖြစ်သွားပါက သူမနဲ့ တွေ့ပြီးမှသာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကုနင်းသည် ကျောက်ရှောင်ရှီကို သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်အာကာပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

ကုနင်းသည် ချူဟန်ကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မှော်အစွမ်းတစ်ချို့ကို ထည့်လိုက်သည်။ ချူဟန်ကျောင်း မကြာခင်နိုးလာပေမယ့် ချူဟန်ကျောင်း မနိုးခင် ကုနင်းက တောထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။

ချူဟန်ကျောင်း၏ဘဝသည် သူမနှင့် သက်ဆိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ၎င်းကို သူမ ဂရုမစိုက်သော်လည်း တောအုပ်ထဲသို့ လျှပ်တပြက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားခြင်းမရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနနေှင့် သူမထွက်သွားမီ ချူဟန်ကျောင်းကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ချူဟန်ကျောင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုမိန်းမနှင့် သရဲတစ္ဆေ နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူဟန်ကျောင်းသည် အမျိုးသမီး ရေတစ္ဆေအား ဖျက်ဆီးခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိလိုက်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချူဟန်ကျောင်းက ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ လှည့်ပြီး ပြန်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် ကုနင်းလည်း ထွက်သွားသည်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ထိတ်လန့်တကြား ပြေးသွားကာ လူများစွာကို ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူတွေက သူမ ဘာဖြစ်သွားလဲလို့ အံ့သြနေကြသည်။ အချို့က သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တွေးခဲ့သလားဟုပင် တွေးမိကြသည်။

ချူဟန်ကျောင်းသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် မှန်းဆရုံသာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ဟု မထင်မှတ်ကြပေ။

ချူဟန်ကျောင်းတစ်ယောက် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရေတောင်မချိုးခဲ့ပေ။ သူမ ကုတင်ပေါ်ကို တက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို စောင်နဲ့ အုပ်ထားပြီး အတွင်းထဲမှာ တုန်လှုပ်နေမိသည်။

အိပ်ဆောင်ရှိ အခြားလူ သုံးဦးက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်များကို ရုတ်သိမ်းကာ စကားစမြည်ပြောကြသော်လည်း အသံအနည်းငယ် လျော့ထားကြသည်။

ချူမိသားစု၏အရှုပ်တော်ပုံအပြီးတွင် ချူဟန်ကျောင်း၏အဆောင်ရှိလူများက သူမအား ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ချူဟန်ကျောင်းသည်လည်း အုံ့မှိုင်းလာ၍ သူမကို ပို၍ပင် စိမ်းကားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ချူဟန်ကျောင်းအပေါ် ၎င်းတို့၏ မကျနေပ်မှုများကိုတော့ ထုတ်ဖော် မပြောဝံ့ကြသေးပေ။

အထူးသဖြင့် ယခု ချူဟန်ကျောင်းသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ သူ့ကို စော်ကားရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

သူမကို ဝေဖန်ချင်သော်လည်း ချူမိသားစုနှင့် မရှုပ်ဝံ့သောကြောင့် သူမနောက်ကွယ်မှသာ ပြောကြသည်။

…

ကုနင်းက အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စုန့်မြောင်ကောနဲ့ တခြားသူတွေက သူမ ဘယ်သွားသွား၊ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲလို့ မမေးခဲ့ကြပါ။ ဒါတွေအားလုံးက ကုနင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စမို့ သိပ်အများကြီးမမေးကြပေ။

ကုနင်းရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်သည်။

ခဏအကြာတွင် ပိုင်လီကျုံးရွှယ်သည် ကုနင်းသို့ နောက်ထပ် WeChat မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေးပို့ပြီး အခြေအနေ မည်သို့ရှိသနည်းဟု မေးကာ ကုနင်းက သူမအား လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။

***