အခန်း (၂၉)

နန်းတော်ထဲတွင် ယောင်ယောင် က ဒေါသတကြီးဖြင့် "လင်းပိုင်ဖန်၊ ရှင် ရူးပြန်ပြီလား။ ရှင့်ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီလား။ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို ခန့်ထားပြီး ဒီလောက်အထိ လစာအများကြီးပေးနေတာကို ရှင့်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာက တကယ်ပဲ ထောက်ပံ့နိုင်လို့လား"

"ကျွန်မ တွက်ချက်ပြီးပြီ။ တစ်လကို လစာပေးချေရမှာက တေး ၂၀၀,၀၀၀ ကျော်တယ်၊ တစ်နှစ်ကို တေး ၂.၄ သန်းတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ရှင့်ရဲ့နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာက ဒီဝန်ကို လုံးဝမထမ်းနိုင်ဘူး။ အခုချိန်ထိ အချိန်မီသေးတယ်၊ ရှင် ချက်ချင်းပြန်ပြင်လို့ ရသေးတယ်"

လင်းပိုင်ဖန် က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး "မပြင်နိုင်ဘူး"

ယောင်ယောင် က စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ အကျိုးအကြောင်း ပြောနေတာကို နားမထောင်တာလဲ။ ကျွန်မပြောနေတာက ရှင့် အကျိုးအတွက်ပဲလေ!"

"ငါသေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ! ဒီလိုလုပ်မှပဲ ရှ နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်ပြီး နိုင်ငံတော် ကြီးပွားချမ်းသာလာနိုင်မှာ!"

ယောင်ယောင် က ဆက်ပြီးဖိအားပေးနေပြီး "ဘယ်လိုသေသေချာချာ စဉ်းစားထားတာလဲ။ ရှင်စိတ်ကူးပေါက်လို့ ထလုပ်လိုက်တာပဲလို့ ကျွန်မမြင်နေရတယ်"

လင်းပိုင်ဖန် က ရယ်မောရင်း ခေါင်းထပ်ခါပြလိုက်တယ်။ "စီးပွားရေးကို မောင်းနှင်တဲ့ အင်ဂျင်သုံးခုကို မင်းသိလား- သုံးစွဲမှု၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပို့ကုန်တွေပဲ"

"ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ" ယောင်ယောင် က နားမလည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါသိသားပဲ။ မင်း လို စီးပွားရေးကို မသိတဲ့သူကို ရှင်းပြနေတာက မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးဆိုတာ!"

"ရှင် ကျွန်မကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်၊ လင်းပိုင်ဖန်!"

ယောင်ယောင် က လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ဒေါသတွေဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး- "ရှင်မပြောပြရင် ကျွန်မဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"

"ကောင်းပြီ၊ ငါရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ရှင်းပြမယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် က လည်ချောင်းရှင်းကာ၊ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေကို မင်းမြင်ပြီးသားပဲ၊ စျေးကွက်က ကျဆင်းနေတယ်၊ လူထုရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကလည်း ဆုတ်ယုတ်နေတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ပဲ!"

"ဒါကြောင့် ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ ပထမဆုံးအဆင့်က သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့လက်ထဲကို ပိုက်ဆံထည့်ပေးဖို့ပဲ! ဒါကြောင့် ငါက လစာများများပေးပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကို ပိုက်ဆံရှာခိုင်းတာ၊ ပိုက်ဆံသုံးနိုင်အောင်လို့ပဲ!"

"အင်း...ဟုတ်ပြီ...အဲဒီနောက်ရော?" ယောင်ယောင် က ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သာမန်ပြည်သူတွေ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိလာပြီဆိုရင် သဘာဝအတိုင်းပဲ အပြင်ထွက်ပြီး သုံးစွဲကြလိမ့်မယ်၊ ပစ္စည်းတွေဝယ်ကြလိမ့်မယ်! ကုန်သွယ်ဖို့အတွက် ကုန်သည်တွေ လိုအပ်တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါကြောင့် သာမန်ပြည်သူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ ကုန်သည်တွေ ပိုများလာမယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကုန်သည်တွေက ချမ်းသာလာမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"အင်း...ဟုတ်ပြီ... ဆက်ပြောပါဦး?" ယောင်ယောင် က ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

"ကုန်သည်တွေမှာ ပိုက်ဆံရှိလာရင် ဘာလုပ်မယ်ထင်လဲ?။ သေချာတာပေါ့၊ သူတို့ဆက်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်မယ်၊ ပိုက်ဆံပိုရှာမယ်! ပိုပြီးရှာချင်ရင် သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်ဖို့ လိုအပ်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒါအတွက် လူတွေပိုပြီး ငှားရမ်းဖို့ လိုအပ်လာမယ်! ရလဒ်အနေနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေ ပိုများများ ပိုက်ဆံရှာနိုင်လာမယ်။ မင်းလည်း အဲ့လိုထင်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအယူအဆပဲ!" ယောင်ယောင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သာမန်ပြည်သူတွေက ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါ သေချာပေါက် သုံးစွဲကြလိမ့်မယ်! သူတို့ငွေသုံးစွဲတဲ့အခါ ကုန်သည်တွေကို ကြီးထွားချဲ့ထွင်ဖို့၊ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ လူတွေပိုငှားဖို့ ဖိအားပေးလိုက်သလိုပဲ၊ ဒီလိုနဲ့ သံသရာလည်နေမယ်-"

လင်းပိုင်ဖန် က လက်ဖြန့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတိုင်း အလုပ်အကိုင်ရှိ၊ လူတိုင်း ပိုက်ဆံရှိပြီး လူတိုင်း သူတို့လိုချင်တဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နိုင်ရင် စီးပွားရေးက မတိုးတက်လာပေဘူးလား?"

"တကယ်တော့ လူတိုင်းချမ်းသာလာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က အရှုံးပေါ်နေတာပဲ! ရှင့် နိုင်ငံရဲ့ ဘဏ္ဍာက အဲဒါကို ကြာရှည်မထိန်းထားနိုင်ဘူး!" ယောင်ယောင် က ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး- "ငါအရှုံးပေါ်နေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါက အခွန်ကောက်ခံမှု ကနေတစ်ဆင့် ပိုက်ဆံပြန်ရနိုင်တယ်! လူတွေပိုပြီး ပိုက်ဆံရလေ၊ အခွန်ပိုပေးလေ၊ ငါလည်း ပိုချမ်းသာလာမယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား?"

ယောင်ယောင် က အံ့အားသင့်သွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ...အဲဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်! ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလေ လူတိုင်းသာ ဝင်ငွေရနေရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူက အရှုံးပေါ်မှာလဲ?"

"ဘယ်သူမှ အရှုံးမပေါ်ဘူး၊ လူတိုင်း ပိုက်ဆံရရှိလာမယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပိုက်ဆံဆိုတာ ပိုက်ဆံသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်ဖို့အတွက် ကြားခံတစ်ခုသာဖြစ်တယ်! လည်ပတ်တဲ့ အခါမှပဲ အစစ်အမှန်ငွေဖြစ်လာတာ! ပိုမြန်မြန် လည်ပတ်လေ၊ ပိုက်ဆံပိုများလေပဲ၊ လူတိုင်း ပိုပြီးဝင်ငွေရလာမယ်! မလည်ပတ်ဘူးဆိုရင် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး! မင်း ငါပြောတာကို နားလည်လား?"

"နားမလည်ဘူး!" ယောင်ယောင် က ချက်ချင်းခေါင်းခါလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် ပြောတဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို သူမ နားလည်ပေမယ့်၊ အားလုံးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ ဘာကိုမှ သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပိုက်ဆံက ပိုက်ဆံမဟုတ်ရင် တခြားဘာဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ။

ဘာဖြစ်လို့ လည်ပတ်တဲ့အခါမှ အစစ်အမှန်ငွေလို့ သတ်မှတ်တာလဲ။

ပိုမြန်မြန် လည်ပတ်လေ၊ ပိုက်ဆံပိုများပြီး လူတိုင်း ပိုဝင်ငွေရလေတဲ့။

မလည်ပတ်ရင် ပိုက်ဆံက ဘာမှမဟုတ်ဘူးတဲ့။

ယောင်ယောင် ဟာ လင်းပိုင်ဖန် က သူမရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ဖိနှိပ်နေသလို ခံစားရပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် "လင်းပိုင်ဖန်၊ ရှင် ကျွန်မ နားလည်နိုင်မယ့် နည်းနဲ့ ပြောလို့မရဘူးလား"

"ကောင်းပြီ၊ ငါရိုးရှင်းတဲ့ ဥပမာတစ်ခု ပေးမယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်- "ငါတို့မှာရှိတဲ့ သတ္တုတွင်းထွက်ပစ္စည်း အားလုံးကို ကြည့်လိုက်။ ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံမရဘူးလား။ ပိုက်ဆံရပြီးတဲ့နောက် သာမန်ပြည်သူအားလုံးကို အညီအမျှ ခွဲဝေပေးလိုက်ရင် လူတိုင်း အကျိုးအမြတ်မရဘူးလား။ ဒါကို ဘာခေါ်လဲ။ ဒါကို ပို့ကုန်တွေကနေတစ်ဆင့် စီးပွားရေးကို လှုံ့ဆော်တာ လို့ခေါ်တယ်၊ နားလည်လား"

"အဲဒါဆို ပိုနားလည်သွားပြီ။ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ" ယောင်ယောင် က စကားကို နားထောင်ရင်း နာခံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အစားအစာအတွက်ကရော"

ယောင်ယောင် က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မဆီကနေ ဆန်စပါးတွေ အများကြီး ဝယ်ထားပေမယ့် ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို ကျွေးမွေးဖို့ မလုံလောက်ဘူး! ခြောက်လတောင် မပြည့်ခင် အကုန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ရှင်ဘာလုပ်မှာလဲ"

လင်းပိုင်ဖန် က ပြုံးပြီးတော့- "ခြောက်လဆို လုံလောက်ပါတယ်! ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြောက်လကြာပြီးရင် ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာမယ်၊ အဲဒီအခါ ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်စပါးတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်!"

"ဒါပေမယ့် ရှင်ရဲ့ ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ လယ်ယာမြေတွေက လုံလောက်တဲ့ စပါး မထုတ်လုပ်နိုင်ဘူးလေ!"

"သေချာပေါက် ထုတ်လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ရှိပြီးသား လယ်ယာမြေတွေအပြင် တခြားနေရာတွေမှာပါ စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် ရှင်းလင်းနေတယ်၊ အဲဒီနေရာတွေက တစ်နိုင်ငံလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ လုံလောက်တဲ့ စပါးတွေ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်! မင်း မယုံရင် စောင့်ကြည့်လို့ရတယ်"

လင်းပိုင်ဖန် က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။