အခန်း (၃၂)

ရှင်းပြပြီးနောက် ယောင်ယောင် သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသည့် အမျိုးသမီး မှာမူ နက်နဲစွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းပိုင်ဖန် ၏ စီးပွားရေးသီအိုရီများက သူမအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

'သာမန်ပြည်သူတွေလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ အတွက်ကြောင့် စီးပွားရေးဟာ အားနည်းနေပြီး ဈေးကွက်ဟာလည်း ကျဆင်းနေတာဖြစ်တယ်'

'စီးပွားရေးကို ပြန်လည် အသက်သွင်းချင်တယ်ဆိုရင် ပထမဆုံးအနေနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိဖို့ လိုတယ်'

'ဒါကြောင့်၊ လုပ်ခများများပေးခြင်းအားဖြင့် သာမန်ပြည်သူတွေဟာ သုံးစွဲဖို့ ပိုက်ဆံရလာလိမ့်မယ်'

'သာမန်ပြည်သူတွေလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိလာတာနဲ့ သူတို့ဟာ အပြင်ထွက်ပြီး သုံးစွဲကြမယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ကြမှာ အသေအချာပဲ'

'ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ဆိုရင် ကုန်သည်တွေ လိုအပ်လာမယ်၊ ဒါကြောင့် ကုန်သည်တွေရဲ့ အရေအတွက် တိုးလာမယ်၊ ပြီးတော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ ကုန်သည်တွေက ပိုက်ဆံရလာမယ်'

'ကုန်သည်တွေ ပိုက်ဆံရပြီးတဲ့နောက် သူတို့ဟာ ပိုပြီးဝင်ငွေ ရှာချင်လာကြမှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ချဲ့ထွင်ကြရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒါတွေက လူတွေကို ငှားရမ်းဖို့ လိုအပ်လာလိမ့်မယ်'

'ရလဒ်အနေနဲ့၊ သာမန်ပြည်သူတွေ အများအပြားဟာ အလုပ်အကိုင်ရှိလာပြီး ဝင်ငွေရရှိလာလိမ့်မယ်'

'လူတိုင်း ပိုက်ဆံရှိလာကြတဲ့အတွက် ဆက်လက်ပြီးတော့ သုံးစွဲလာကြမယ်၊ ဒါကတော့ ထပ်ခါတလဲလဲ လည်ပတ်နေတဲ့ သံသရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သလိုပါပဲ'

'ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ၊ နိုင်ငံတော်ကလည်း အခွန်ကောက်ခံခြင်းနဲ့ အခြားနည်းလမ်းတွေကနေ ငွေကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး အကျိုးအမြတ်ရနိုင်တယ်'

'ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ ငွေပမာဏကတော့ အတူတူပဲ ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့၊ လူတိုင်း ဝင်ငွေရလာကြပြီး လူတိုင်းဟာ အတူတကွ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ရရှိလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်'

စီးပွားရေးကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်မယ်လို့ သူမတစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိပေ။

ကြားရတာတော့ မယုံနိုင်စရာလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအလွန်တရာ လှပသည့် အမျိုးသမီး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတော့မယ်! ဒါသာ တကယ် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါက လင်းပိုင်ဖန်ဟာ အရည်အချင်းမရှိတဲ့၊ လမ်းမှားရောက်နေတဲ့ အုပ်ချုပ်သူ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ခေတ်ပြိုင် ဘုရင်တွေထက် အများကြီး သာလွန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ!"

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ယောင်ယောင် သည် ရထားလှည်း အစီးလိုက်ရှိသော ပစ္စည်းများနဲ့အတူ ရှ နိုင်ငံတော်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က အံ့ဩသွားပြီး "ဒါတွေက..."

ယောင်ယောင် က သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါတွေက သတ္တုတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းတွေပဲ။ ကြိုပြီးတော့ ရှင့်ဆီ ယူလာပေးတာ! ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်မက သူငယ်ချင်းကောင်းဟုတ်ရဲ့လား?"

လင်းပိုင်ဖန် က ပိုပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့၊ သတ္တုတွေကို မတူးရသေးဘူးလေ!"

ယောင်ယောင် က သူမ၏လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ပြဿနာမရှိဘူး၊ တူးပြီးတဲ့နောက်မှ ကျွန်မကို ပေးလိုက်ပေါ့။ ရှင့် ကျွန်မကို အကြွေးအရင် တင်နေလို့ မရဘူးလား?"

လင်းပိုင်ဖန် က အရမ်းကို ခံစားသွားရပြီး "ယောင်ယောင်၊ မင်းဟာ တကယ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ!"

"ရှင်သိတာ ကောင်းတယ်!"

ယောင်ယောင် က ခါးထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ချွဲနွဲ့သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် သူမ၏ ဦးခေါင်းငယ်ကို မော့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီဖို့ ဘယ်လောက် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ရလဲ ကြည့်ပါဦး။ ရှင် ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?"

လင်းပိုင်ဖန် က ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခူးလိုက်ပြီး- "ရော့၊ မင်းအတွက် ပန်းတစ်ပွင့်"

ယောင်ယောင် က ငြင်းလိုက်သည်။ "တော်လိုက်တော့။ ကျွန်မက ပန်းတစ်ပွင့်လောက်နဲ့ ချော့လို့ရတဲ့ ကလေးမ မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့၊ ထူးခြားတဲ့ တစ်ခုခုကို လိုချင်တာ!"

လင်းပိုင်ဖန် က ညည်းညူလိုက်ပြီး- "ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတာ ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်!"

"ဘာ တန်ဖိုးရှိတာလဲ? ပေးလေ!" ယောင်ယောင် က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က "အခုပေးလို့ မရသေးဘူး၊ ဒီညမှ ပြန်လာခဲ့!"

ယောင်ယောင် က အရမ်းသိချင်နေပြီး- "ဘယ်လိုလက်ဆောင်မို့လို့ ညမှ ပေးရမှာလဲ? အခုပေးလို့ မရဘူးလား?"

"အခုတော့ မရသေးဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့..."

လင်းပိုင်ဖန် က ယောင်ယောင် ရဲ့ နားရွက်နားကို ရှက်ရွံ့စွာ၊ ညင်သာစွာနဲ့ ကပ်ပြီး "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းကို ပေးအပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့!"

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ၊ ယောင်ယောင် ရဲ့ မျက်နှာဟာ နီရဲလာပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ ဒေါသတွေ ရောနှောနေတဲ့ အသံနဲ့ "ရှင်..ရှင် သေတော့မယ်၊ ရှင်.. အရူးဧကရာဇ်!"

သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်တန်းပြီး လင်းပိုင်ဖန် ကို အားရပါးရ ဆိတ်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်: “အား….နာတယ်ဟ”

အဲ့ဒီအချိန်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှတဲ့ လစာတွေကြောင့် နန်းတော်အတွင်းက လစ်လပ်နေတဲ့ ရာထူးနေရာတွေကို လျင်မြန်စွာ ဖြည့်တင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သတ္တုတူးသမားတွေဟာ သတ္တုတူးဖော်ကြတယ်၊ လယ်သမားတွေက မြေယာအသစ်တွေကို ရှင်းလင်းကြတယ်၊ စစ်သားအသစ်တွေက စစ်မှုထမ်းကြတယ်။ လူတိုင်းဟာ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး အရာအားလုံးဟာ အကောင်းဘက်ကို ဦးတည်ပြီး တိုးတက်နေခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ နန်းတော်ထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် မိဖုရား ဝမ်ရှန်ကျန်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အနွေးဓာတ်လေးတွေကို ခံစားရင်း တခြား ဘာကိုမှ မတောင့်တနိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဟီရှန်း က အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ မကောင်းတဲ့ သတင်းရှိနေပါတယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနဲ့ "အမတ်ကြီး၊ ဘာကိစ္စကြောင့် အခုလို အလျင်လိုနေရတာလဲ?"

"အရှင်မင်းကြီး၊ အပြင်ဘက်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ အရမ်းများနေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်မျိုးတို့ နန်းတော်က သူတို့ကို အလုပ်အကိုင်နဲ့ စားစရာ ပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်!" လို့ ဟီရှန်း က ကျယ်လောင်စွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ ဖြစ်သည်။ "သူတို့ကိုလုပ် ခိုင်းလိုက်ပါ။ စည်းကမ်းကို လိုက်နာခိုင်းပြီး သတ္တုတူးဖော်တာ ဒါမှမဟုတ် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့!"

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့မှာ လူအင်အားက အပြည့်အဝ ခေါ်ယူပြီးသားပါ!"

ဟီရှန်းက ကူရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး- "ဒါတောင်မှ ဒုက္ခသည်ပေါင်း သုံးသိန်းနီးပါး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အရမ်းကို များလွန်းပါတယ်! ဒီကိစ္စကို သေချာမကိုင်တွယ်ရင် မလိုလားအပ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းကြီး စဉ်းစားပေးပါ!"

"တကယ်လား? ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်မယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် ဟာ ဒီကိစ္စကို သိထားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လို့ ဘာမှ ထိတ်လန့်မနေခဲ့ပေ။ သူဟာ ဟီရှန်း နောက်ကနေ အေးအေးလူလူဖြင့် မြို့တံခါးဆီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။

အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ တောင်ကုန်းတွေကို ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တကယ်ပဲ တွေ့လိုက်ရသည်၊ ဆူညံနေပြီး တစ်ချို့နေရာတွေမှာ ဗရမ်းဗတာတောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဟီရှန်း က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ရောက်လာပြီ၊ ဘာလို့ ဂါရဝမပြုကြတာလဲ၊ ဦးမချကြတာလဲ?"

"အရှင်မင်းမြတ် အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေ၊ အရှင်မင်းမြတ် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက်ထိ အသက်ရှည်ပါစေ!"

အသံတွေက ဒီရေလှိုင်းတွေလို ရောက်လာခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "အားလုံးပဲ မတ်တပ်ရပ်ကြပါ။ မင်းတို့ဟာ နိုင်ငံအသီးသီးက ဒုက္ခသည်တွေလို့ ငါကိုယ်တော် ကြားသိရတယ်။ မင်းတို့ ဒီကို ဘာကြောင့် ရောက်လာကြတာလဲ?"

ဒုက္ခသည်တွေက ချက်ချင်းပဲ တောင်းပန်စကား စပြောခဲ့ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ရှနိုင်ငံက အလုပ်သမားတွေ ခေါ်ယူနေတယ်လို့ ကြားရတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးတို့ လေးစားသမှုနဲ့ ဒီကို ရောက်လာကြတာပါ၊ စားစရာလေး တစ်နပ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် ချီးမြှင့်ပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်!"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ လုပ်ခမတောင်းပါဘူး၊ စားစရာလေး ရရင် ကျေနပ်ပါပြီ!"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သနားပါ အရှင်မင်းမြတ်၊ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးလေး ပေးပါ၊ အစားအသောက် မစားရတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါပြီ!"

"အရှင်မင်းကြီး..."