အခန်း (၃၃)

လင်းပိုင်ဖန်က ဟီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဟီရှန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက်- "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘဏ္ဍာနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေက ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို တကယ်ပဲ မထောက်ပံ့နိုင်ပါဘူး!" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က ရယ်လိုက်ပြီး- "ယောင်ယောင် က ဆန်စပါးတွေ ထပ်ပြီး ယူဆောင်လာတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ယူလာတာ မှန်သော်ငြားလည်း၊ အဲ့ဒီဆန်စပါးတွေက မဟာဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အရေးပေါ် အခြေအနေတွေ အတွက် သိမ်းထားရပါမယ်! မဟုတ်ရင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် စစ်ပွဲတွေဖြစ်လာလို့ ဆန်စပါးသာ မရှိခဲ့ရင် အန္တရာယ်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်!"

ဟီရှန်းသည် မြို့ရိုးအောက်က ဒုက္ခသည်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး- "အရှင်မင်းကြီး၊ အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးကတော့ သူတို့ကို လူစုခွဲပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ရှာခိုင်းလိုက်တာ ပါပဲ။ မဟုတ်ရင် လူများလာလေလေ၊ စီမံခန့်ခွဲဖို့ ပိုခက်လာလေလေပါပဲ!"

လင်းပိုင်ဖန် သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး- "အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး! သူတို့ဟာ ငါကိုယ်တော်ကို လေးစားကြည်ညိုလို့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြတာ၊ ငါကိုယ်တော် သူတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး! သူတို့ကို တူးမြောင်းကြီး တူးဖော်ရေးမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

"တူးမြောင်းကြီး တူးဖော်ရေးမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့?" ဟီရှန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က ရယ်မောပြီးတော့- "မြေနဂါး လှည့်လည်သွားတုန်းက မြေတွေအက်ကွဲပြီး အက်ကြောင်းတွေက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အဲဒီအက်ကြောင်းတွေကို မြစ်ချောင်းတွေအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ တူးမြောင်းကွန်ရက်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်တယ်!"

"ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် စိုက်ပျိုးမြေတွေအတွက် ဆည်မြောင်းစနစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ရုံသာမကဘဲ၊ မြို့အသီးသီးက လူတွေအကြား အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုကို လွယ်ကူစေပြီး ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးကိုလည်း အဆင်ပြေစေကာ၊ နိုင်ငံ့အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ်။ အဲဒါဟာ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပေဘူးလား"

ဟီရှန်းခင်ဗျာ တစ်ဖန် ထပ်မံ၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ် သွားခဲ့သည်။

ကြီးမားတဲ့ မြေအက်ကြောင်းတွေကို ရေလမ်းကြောင်းတွေအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ တူးမြောင်းကွန်ရက်ကြီးကို တည်ဆောက်ကာ ဆည်မြောင်းနဲ့ ကုန်သွယ်ရေးကို မြှင့်တင်မယ်ဆိုတဲ့ ဒီလိုဆန်းသစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အကြံ ဟာ!

ပြီးစီးသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရှ နိုင်ငံတော်ဟာ သေချာပေါက် စည်ပင်ဝပြောလာမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်!

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ အဲဒီအချိန် သူ့ထံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့...

"အရှင်မင်းကြီး၊ အကြံက ကောင်းပေမယ့် လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးလိုအပ်ပါလိမ့်မယ်! အရေးအကြီးဆုံးကတော့၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ မရှိသေးပါဘူး! ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဆွေးနွေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်!" ဟီရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး- "နောက်ကို စောင့်မနေပါနဲ့တော့။ အခုပဲ လုပ်ရအောင်! တူးမြောင်းကို နောက်ကျမှ စတာထက် စောစောစတာက ပိုကောင်းတယ်။ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ ရှ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးကျေးဇူး ကြီးကြီးမားမား ကစေပြီး၊ ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်စေကာ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကြာတဲ့အထိ အကျိုးကျေးဇူး တွေကို ယူဆောင်လာပေလိမ့်မယ်!"

"ဒါပေမဲ့ စားနပ်ရိက္ခာက..."

"ငါတို့မှာရှိတဲ့ မဟာဗျူဟာအတွက် သိုလှောင်ထားတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို ဘာလို့ မသုံးရမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဟောင်းကုန်သွားရင် အသစ်လာလိမ့်မယ်!"

လင်းပိုင်ဖန် က ပြုံးလျက်- "ယောင်ယောင်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့် သဘောတူညီချက်ကို ငါတည်ဆောက်ပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် ရေတိုမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး!"

"နားလည်ပါပြီ၊ အရှင်မင်းကြီး! ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!" ဟီရှန်းက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ ဆက်ပြီးတော့ စိတ်မချမ်းမသာ ခံစားနေရသော်လည်း ဧကရာဇ်က ပြောပြီးပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ၏စကားများသည် ရွှေကဲ့သို့ အဖိုးတန် ပြီး မဖြစ်မနေ အံကြိတ်ကာ ဆက်လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

"ဒါ့အပြင်၊ လစာပေးတာတွေကိုလည်း ချွေတာမနေနဲ့၊ တစ်ယောက်ကို တေး ၂၀၀ စီ ပေးလိုက်!" လင်းပိုင်ဖန် က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဟီရှန်းခင်ဗျာ ခုန်ထလိုက်မိသည်- "ဘာ? သူတို့ကို ပိုက်ဆံပါ ပေးရမယ်?"

သူ့စိတ်ထဲမှာ သူတို့ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးတာတောင် လုံလောက်စွာ ရက်ရောနေပြီလို့ ထင်နေတာဖြစ်သည်၊ အခု ပိုက်ဆံပါ ပေးရဦးမယ်တဲ့လား။

ဘယ်ဧကရာဇ်ကများ ဒီလိုလုပ်ဖူးလို့လဲ?

"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အားလုံးက ငါတို့အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာပဲ။ သူတို့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူးမလား" လင်းပိုင်ဖန် က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်နေကျ အရာတစ်ခုလို ပြောလိုက်သည်။

ဟီရှန်းခင်ဗျာ ငိုချင်လာသည်။ သူတို့ကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူးဆိုရင်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်မျိုးကိုတော့ ဒုက္ခရောက်ချင် ရောက်လို့ ဆိုလိုနေတာလား?

"ဟုတ်ပြီ၊ မောင်မင်း ဒီဒုက္ခသည်တွေ နောက်ထပ် ထပ်ပြီး ရောက်လာခဲ့ရင် အားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပါ။ သူတို့ကို သတ္တုတူးခိုင်းတာ၊ မြေရိုင်းတွေ ဖော်ခိုင်းတာ၊ ဒါမှမဟုတ် တူးမြောင်းတွေတူးခိုင်းတာ၊ မောင်မင်း ဘယ်လိုစီစဉ်မလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို စားနပ်ရိက္ခာ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေး မပြတ်လပ်စေဖို့ သေချာလုပ်၊ နားလည်လား" လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်ဆောင်းပြောလိုက်သည်။

ဟီရှန်း ဒုတိယအကြိမ် ခုန်ထလိုက်သည်- "ဒုက္ခသည်အားလုံးကို လက်ခံဖို့လား? အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ဖြစ်နိုင်တယ်။ မောင်မင်းကို ငါကိုယ်တော် ယုံကြည်တယ်!" လင်းပိုင်ဖန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဟီရှန်း အခုတကယ် ငိုချင်လာပြီဖြစ်သည်- "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ယုံကြည်ပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယုံကြည်ဘူး!"

"ဒီလောက် စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ စကားတွေ မပြောပါနဲ့! မောင်မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ကိုဖိပြီး၊ မောင်မင်းရဲ့ ရိုးသားတဲ့စိတ်ကို ထိကြည့်လိုက် မောင်မင်းရဲ့ စွမ်းအားက မောင်မင်း စိတ်ကူးနိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေတယ်!" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

ဟီရှန်း- “….”

သူ့ဦးရေပြားက ထုံးကျင်လာပြီး ခေါင်းပြောင်တော့မယ် လို့တောင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး ဖြစ်လာတာ သိပ်မကြာသေးပေ၊ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ ပြန်မရသေးချိန်မှာ ငွေနဲ့ ဆန်စပါးတွေကို အများအပြား သုံးစွဲနေရပြီဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်သာ ပြောင်သွားရင် သူပဲ တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်!

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကြီး သေတဲ့အထိ ခိုင်းဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် ဆွေးနွေးရအောင်..."

လင်းပိုင်ဖန်က သမ်းလိုက်ပြီး- "ငါကိုယ်တော် ပင်ပန်းနေပြီ၊ နားဖို့လိုတယ်။ ဒီကိစ္စကို မောင်မင်းလက်ထဲ အပ်ခဲ့လိုက်မယ်။ သွားပြီ!"

ပြီးနောက်၊ မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟီရှန်းက လိုက်ဖမ်းကာ- "အရှင်မင်းကြီး! အရှင်မင်းကြီး၊ အခု မသွားပါနဲ့ဦး၊ နောက်ထပ် စကားပြောရအောင်..."

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လိုက်မမီတော့ဘဲ လင်းပိုင်ဖန် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ဟီရှန်းသည် ထမင်းကျွေးဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူသောင်းချီ ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ငိုချင်လာပေမယ့် မျက်ရည်မကျနိုင်ဘဲ သေဖို့အထိပါ စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ ဟီရှန်းသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လူတိုင်းကို တူးမြောင်းတူးဖော်ရန် ဦးဆောင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ အစားအသောက် ထောက်ပံ့ပေးခြင်းအပြင်၊ တစ်ယောက်ကို လစဉ် လုပ်အားခ တေး ၂၀၀ လည်း ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်ရာ ဒုက္ခသည်များသည် ဝမ်းမြောက်အားရ အော်ဟစ်ကြပြီး "အရှင်မင်းမြတ် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အသက်ရှည်ပါစေ!" ဟု သံပြိုင် ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။

ဒီသတင်းဟာ တစ်နိုင်ငံလုံးကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ဖန် လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"ရက်အနည်းငယ်လေးပဲ ကြာသေးတယ်၊ ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ် က ပြဿနာကို ထပ်ပြီး ဖန်တီးလိုက်ပြန်ပြီ!"

"သူက ဒုက္ခသည်အားလုံးကို လက်ခံပြီး တူးမြောင်းတူးဖို့ကို အစားအစာ ပေးရုံတင်မကဘဲ ပိုက်ဆံပါ ပေးနေတယ် တဲ့လား?"

"သူက လူအများကြီးကို ထောက်ပံ့နိုင်ပါ့မလား?"

"ဒီလိုမျိုး သူ့စိတ်ထဲရှိတာကို ချက်ချင်း လုပ်တက်တဲ့ ဧကရာဇ် ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

"အင်အားကြီး တိုင်းပြည်ကြီးတွေနဲ့ မင်းဆက်တွေက ဧကရာဇ်တွေတောင် ဒီလိုလုပ်ဖို့ မဝံရဲဘူး!"

"လူထုရဲ့ လုပ်အားကို ဖြုန်းတီးပြီးတော့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကုန်ခန်းစေပြီး သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ဖျက်ဆီးမလဲဆိုတာပဲ ငါ စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်!"

လူတိုင်းက ရယ်မောကာ ပြောင်လှောင်နေခဲ့ကြသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ သူလုပ်ချင်တာကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။