အခန်း (၃၆)

ရှနိင်ငံ နန်းတော်ထဲတွင် အန်လုရှန် သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်- "အရှင်မင်းကြီး၊ မို နိုင်ငံက လက်ရှိမှာ သုံးဘက်သုံးတန် ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံခံထားရပြီး၊ ဘက်ပေါင်းစုံမှ တပ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါသည်။ ယခုအချိန်သည် စစ်ချီရန် အခါကောင်းဖြစ်ပါသည်! ကျွန်တော်မျိုးအား မြောက်ဘက်သို့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခွင့်ပေးတော်မူပါ၊ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှတဲ့ နယ်မြေတွေကို အရှင်မင်းကြီးအတွက့ သိမ်းယူပါရစေ!" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

မို နိုင်ငံ နယ်မြေထဲသို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း နယ်မြေ အနည်းငယ်မျှ မရရှိခဲ့သည့်အတွက် အန်လုရှန် သည် ကြီးစွာ နောင်တရနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းကို လက်လွတ်မခံသင့်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် အောင်ပွဲရရန် အလားအလာ များစွာရှိနေပြီး၊ အခြားသော စစ်သူကြီးတွေကလည်း- "အရှင်မင်းကြီးအတွက် အင်ပါယာရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို ချဲ့ထွင်ရန် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဆန္ဒရှိပါသည်!" ဟု တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။

သို့သော် လင်းပိုင်ဖန် ကမူ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး၊ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ- "အကျွန်ုပ်၏ မှူးမတ်တို့၊ သင်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ငါကိုယ်ေတာ် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မို နိုင်ငံ ကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်လို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို သေချာစဉ်းစားရလိမ့်မယ်!"

အားလုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ပြောနေပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သင်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အနိုင်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော!

ဒုတိယအကြိမ်မှာဆို သင်က မို နိုင်ငံ ဧကရာဇ်ကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ခွေးပြေးဝက်ပြေး ထွက်ပြေးစေခဲ့ကာ၊ ၎င်းတို့၏ မြို့တော်အထိ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် မို နိုင်ငံ ၏ နယ်မြေများ လုံးဝပြိုလဲခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော!

ယခုအခါမှ မိုနိုင်ငံက တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု သင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောနေတာလား?

"အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်စရာမလိုပါလူး၊ အခု ကျွန်တော်မျိုးတို့တွင် စစ်သည် ခြောက်သိန်း ရှိနေပါပြီ၊ အင်အားကြီးမားပြီး ခွန်အားလည်း ပြည့်ဝပါလှသည်။ မိုနိုင်ငံ ကို ချေမှုန်းနိုင်ရုံသာမကဘဲ နယ်မြေကိုလည်း ထိန်းသိမ်း ထားနိုင်ပါလိမ့်မည်!" ဟု အန်လုရှန် က တစ်ဖန် ထပ်မံလျှောက်တင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် က စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။ အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ?

ထိုနယ်မြေအောက်ရှိ ကောင်းမွန်သော အရာအားလုံးကို သူက သယ်ယူသွားခဲ့ပြီး၊ လူမနေနိုင်သည့် မြေရိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

တူးဖော်ရန် တွင်းထွက်ပစ္စည်းလည်း မရှိ၊ စိုက်ပျိုးရန် သင့်လျော်မှု မရှိတဲ့မြေလည်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်၊ ၎င်းကို သိမ်းယူခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

အကယ်၍ ငါတို့ကသာ သိမ်းပိုက်ခဲ့ပါက၊ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည်တွေကို အလဟဿ ပင်ပန်းစေရုံသာမက၊ အခြားနိုင်ငံများနှင့်လည်း ပွတ်တိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်မိုက်မဲရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်၊ လင်းပိုင်ဖန် က ခေါင်းကို ဆက်လက်ခါယမ်းပြီး- "မဖြစ်ဘူး၊ အကျွန်ုပ်တို့ မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး။ အခြားနိုင်ငံများသာ တိုက်ခိုက်ကြပါစေ! အကျွန်ုပ်တို့က ကျွန်ုပ်တို့၏ နယ်မြေကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန်သာ လိုအပ်တယ်!"

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါသည်!" အန်လုရှန် နှင့် အခြားစစ်သူကြီးများသည် အလွန်စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

မတိုက်ခိုက်သင့်သည့်အချိန်တွင် သင်က နှစ်ကြိမ်တိုင် တိုက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား၊ ယခုအခါ တိုက်ခိုက်သင့်သည့်အချိန်တွင် သင်က ခေါင်းမာစွာ ငြင်းပယ်နေသည်!

ဤမိုက်မဲသော ဧကရာဇ်သည် ၎င်းတို့ကို အမှန်ပင် စိတ်ရူးပေါက်စေတော့မည်ဖြစ်သည်!

သို့သော် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပါစေ၊ ၎င်းတို့သည် အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး ဆောင်ရွက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန် သည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး- "ဟုတ်ပြီ၊ အကျွန်ုပ်တို့က စစ်သည်အသစ် သုံးသိန်း ကို အခုပဲ စုဆောင်းခဲ့သည် မဟုတ်လား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်စေဘဲ အန်လုရှန် က ထပ်မံလျှောက်တင်လိုက်သည်- "မှန်ပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့က စစ်သည်အသစ် သုံးသိန်း ကို အမှန်ပင် စုဆောင်းခဲ့ပါသည်! တစ်လကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည် အတော်အတန် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ရှိနေပါပြီ! သို့သော်၊ ၎င်းတို့သည် သွေးအနံ့ကို မခံစားရသေးပါ၊ ထို့ကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ စစ်သားသစ်များအား တိုက်ပွဲကို ခံစားခွင့်ပေးလိုပါသည်။ တစ်ဖက်တွင် ၎င်းတို့အား သွေးနံ့ကို ခံစားရစေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အရှင်မင်းကြီး၏ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ရန် ကူညီပေးပါလိမ့်မည်!"

လင်းပိုင်ဖန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး- "အမတ်ကြီး၊ သင်ပြောတာ မှန်သည်။ သွေးမမြင်ရသေးတဲ့ စစ်သည်တွေကို တကယ့် စစ်သည်တွေအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နိုင်ငံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အရည်အချင်းမရှိနိုင်ဘူး!"

"မှန်ပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး!" အန်လုရှန် သည် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလိုလုပ်ကြစို့!"

လင်းပိုင်ဖန် က မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "မကြာသေးမီက အန်းနိုင်ငံက အလွန် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး၊ အကျွန်ုပ်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင် သရော်နေခဲ့ကာ၊ အကျွန်ုပ်အား မိုက်မဲလှတဲ့ ဧကရာဇ် ဟု ခေါ်နေခဲ့ကြတယ်။ ငါကိုယ်တော်က ၎င်းတို့အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ! အမတ် အန်၊ သင်က စစ်သည်အသစ်တွေကို နယ်စပ်သို့ ဦးဆောင်ပြီး ထိုနေရာတွင် လေ့ကျင့်စေလိုက်ပါ။ တစ်ဖက်တွင် လေ့ကျင့်ရန် အဆင်ပြေမည် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အကျွန်ုပ်တို့၏ ခွန်အားကို ၎င်းတို့အား ပြသနိုင်မည် ဖြစ်သည်!"

"F**k!" အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

အန်းနိုင်ငံ သည် ၎င်းတို့၏ ရှ နိုင်ငံ ထက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မနိမ့်ကျဘဲ၊ မို နိုင်ငံ ထက်သာ အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျသည်။ ၎င်းတို့၏ နယ်မြေသည် စတုရန်းမိုင် လေးသိန်း ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ လူဦးရေ ငါးသန်း ကျော်နှင့် စုစုပေါင်း စစ်အင်အား ငါးသိန်း ရှိသည်။

အလွန်အားနည်းနေသော မို နိုင်ငံ ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ အင်အားကြီးလှသော အန်းနိုင်ငံ ကို အဘယ်ကြောင့် သွားရောက် ရန်စရသနည်း။ ၎င်းသည် မည်သို့သော အကြံအစည်မျိုးပေသည်း။

သေလမ်းကို ရှာချင်ရင်တောင်မှ ဤကဲ့သို့ မလုပ်သင့်ပေ!

"အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသို့ မပြုသင့်ပါ!" ဟု အရာရှိများက ထိတ်လန့်တကြား တောင်းပန်ကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်ပြီး- "အကျွန်ုပ်၏ မှူးမတ်တို့၊ အကျွန်ုပ်ကို ဆက်လက် ဖြောင်းဖျရန် မလိုအပ်ပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးပြီဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်!"

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ- “….”

လင်းပိုင်ဖန် ၏ ခေါင်းမာသော အမိန့်အောက်တွင် အန်လုရှန် သည် စစ်သည်အသစ် သုံးသိန်း ကို ဦးဆောင်၍ အန်းနိုင်ငံ ကို စစ်ရေးလေ့ကျင့်ရန် နယ်စပ်သို့ သွားရောက်ရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လူအားလုံးသည် ဤသည်ကို မြင်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

ရှနိုင်ငံ သည် အမှန်တကယ်ကို စစ်သည်များ စေလွှတ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် မိုနိုင်ငံ ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ အန်းနိုင်ငံ ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤမိုက်မဲလှသော ဧကရာဇ်သည် ဘာကို တွေးနေသနည်း။ ယခုအချိန်တွင် မိုနိုင်ငံ သည် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝိုင်းရံခံထားရပြီး၊ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ရှနိုင်ငံ သည် ၎င်းတို့ထံမှ အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်ယူပြီး ၎င်းတို့၏ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်နိုင်သည်! သို့သော် အစားထိုးအနေဖြင့်၊ ထိခိုက်မှု မရှိသေးသော အန်းနိုင်ငံ ကို သွားရောက် ရန်စနေသည်၊ ၎င်းသည် သေလမ်းကို လိုက်နေခြင်းပင် မဟုတ်ပေလော။

"အတိအကျပြောရရင်၊ ဒါဟာ ဘယ်လို နတ်ဘုရား စစ်ဗျူဟာ မျိုးလဲ? မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လွန်းလို့ ငါ နည်းနည်းလေးမှ နားမလည်နိုင်ဘူး!"

"ကောင်းပြီ၊ သူက မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ် ပဲ မဟုတ်လား၊ ဒီလိုမျိုးလုပ်တာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ပေဘူးလား?"

"ခင်ဗျားပြောတာက ကျွန်တော့်ကို တကယ် ပြောစရာ စကားလုံးမရှိအောင် လုပ်လိုက်ပြီ!"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပြီး၊ လင်းပိုင်ဖန် သည် စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေတဲ့ မှော်ပညာဖြင့် ဖြင့် ဖမ်းစားခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟုသာ ကောက်ချက်ချနိုင်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ သူသည် မိုက်မဲသော ဧကရာဇ် ဖြစ်ပြီး၊ မကြာခဏဆိုသလို စိတ်ထင်ရာကို လုပ်တတ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော အပြုအမူသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး နားလည်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

မို နိုင်ငံ ၏ နန်းတော်အတွင်း၌။

ဤအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ၊ မို နိုင်ငံ ၏ ဧကရာဇ်သည် အော်ရယ်လိုက်သည်- "လင်းပိုင်ဖန်၊ ဒီအချိန်မှာ အန်းနိုင်ငံကို စစ်သည်တွေ စေလွှတ်ခြင်းက မင်းက ငါ့အပေါ် ဖိအားအချို့ကို သက်သာစေလိုက်တာပဲ။ မင်းကို ငါ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်တယ်! ငါ့နိုင်ငံရဲ့ အင်အားပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာတာနှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မင်းကို ငါ အမှန်တကယ် ပြန်လည်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ရမှာပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မပျက်မစီး ကျန်ရစ်စေမှာပါ!"

အန်းနိုင်ငံ ၏ နန်းတော်အတွင်း၌။

အန်းနိုင်ငံ ၏ ဧကရာဇ်ကမူ ဒေါသတကြီးဖြင့်- "အဲ့ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်! သူ့ဦးနှောက်ကို မြည်းအကန်ခံလိုက်ရတာလားဟ! မိုနိုင်ငံ ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ငါ့ရဲ့ အန်းနိုင်ငံ ကို လာတိုက်ခိုက်ရသလား! ဒါက ပုံမှန်လူတစ်ယောက် လုပ်မယ့်အရာလား? မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်! အရူး! စောက်ရူး မြည်း!"

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ကြာအောင် အော်ဟစ်ခဲ့ပြီး၊ ပါးစပ်ခြောက်ကပ်လာကာ လျှာဖောလာသည်အထိ ဆဲဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့တိုင်၊ ဒေါသသည် သူ့အတွင်း၌ ဆူပွက်နေဆဲပဲဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ?" ဟု အသက်ကြီးသော မှူးမတ်တစ်ဦးက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

အန်းနိုင်ငံ ၏ ဧကရာဇ်သည် တစ်ဖန် ဒေါသထွက်လာပြီး- "ဘာလုပ်ရမှာလဲ? ရှနိုင်ငံ ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကို ခွဲရမှာပေါ့! ၎င်းတို့က ငါတို့နိုင်ငံကို လာတိုက်ခိုက်ဖို့ စောင့်နေရမှာလား? မို နိုင်ငံ ကို ငါကိုယ်တော် သိမ်းပိုက်ပြီးရင်၊ အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ် ကို ငါ ကလဲ့စားချေမယ်!"

"မှန်လှပါ၊ အရှင်မင်းကြီး!"