အခန်း (၃၇)

အန်းနိုင်ငံသည် ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေကြောင့် ရှ နိုင်ငံ ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အထူးတပ်သား တစ်သိန်းကို စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံ၏ ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့များသည် စစ်သည်အင်အား ငါးသိန်းအထိသာ ကျန်တော့သည်။

မို နိုင်ငံအပေါ်လည်း ဖိအားပေးမှုများ လျော့ကျသွားခဲ့ရာ၊ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် ခပ်ကြာကြာလေး နေရပြီးမှ သေဆုံးရမည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှ နိုင်ငံသည် ၎င်း၏ နယ်မြေတစ်လျှောက်တွင် ကြီးမားသည့် ထုတ်လုပ်ရေး လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ နယ်စပ်တစ်လျှောက်တွင်လည်း ကျယ်ပြန့်သော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ရာ နိုင်ငံအတွင်း အလွန် စည်ကားနေသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ယခင် ဝန်ကြီးချုပ် ရှောင်ကော်လျှန် နှင့် စစ်သူကြီး ချိုင်ယူလန် တို့ကတော့ အရက်သောက်နေကြပြီး မကြာခဏဆိုသလို သက်ပြင်းချကာ အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ပိုပြီးတော့ နားလည်ဖို့ ခက်လာပြီ။ ဒုက္ခသည် တစ်သန်းကို သတ္တုတူးဖော်ဖို့၊ မြေယာရှင်းလင်းဖို့နဲ့ တူးမြောင်းတူးဖော်ဖို့ စုဆောင်းပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းတယ်။ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရုံမက အစားအသောက်ပါ ပေးနေတယ်။ ဒီလိုလုပ်နေရင် ငါတို့ ဘဏ္ဍာတိုက် က ဘယ်လိုများ ရပ်တည်နိုင်တော့မလဲ။ ပိုက်ဆံနဲ့ အစားအသောက် မထောက်ပံ့နိုင်တဲ့ တစ်နေ့မှာ ဒါဟာ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်!”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါ့အပြင် အန်းနိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် စစ်သည်တွေပါ စေလွှတ်လိုက်သေးတယ်။ ဟူး! ကိုယ့်ပြည်တွင်း အခက်အခဲတောင် မပြေလည်သေးဘဲ၊ အခုတော့ တခြား အင်အားကြီးနိုင်ငံ ကို ထပ်ပြီး ရန်စလိုက်ပြီ။ ဒီကိစ္စကတော့... ငါ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး!”

“အဖိုးကြီး ချိုင်၊ ခင်ဗျားပဲ အရှင်မင်းကြီးကို သွားပြီး နားချ ပေးပါဦးဗျာ!”

“ငါ ဘယ်လို နားချရမှာလဲ။ သူ့ကို နားချဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတိုင်း ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံ ရတယ်။ နားချဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”

“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ”

နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပူဆွေးသောကကို အရက်ဖြင့် ဖြေဖျောက်ဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ အပြင်ဘက်မှ သွက်လက်စူးရှသော အသံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဖေဖေ၊ သမီးပြန်ရောက်ပြီ!”

အရက်သောက်နေသော စစ်သူကြီး ချိုင်ယူလန်သည် အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်– “ဟားဟား! ငါ့သမီးလေး ပြန်လာပြီ!”

ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် – “တူမလေး ပြန်လာပြီပဲ၊ သွားကြည့်ရအောင်!”

နှစ်ဦးစလုံးသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ကြိုဆိုရန် ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အနီရောင် စစ်ဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသော်လည်း ရဲရင့်သော အမူအရာနှင့် ပြည့်စုံကာ အားအင်အပြည့် ဖြင့် အပြေးအလွှား ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် – “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးလေး ပြန်လာပြီ! ဦးလေးရှောင်၊ ဦးလေးလည်း ဒီမှာပဲကိုး။ ယွီရှင်း ဂါရဝပြုပါတယ်!”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ကောင်းတယ်!” အဖိုးကြီးနှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ချိုင်ယူလန် ၏ ချစ်လှစွာသော သမီး ချိုင်ယွီရှင်း ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ့သမီးလေး၊ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လာတာလဲ” ဟု ချိုင်ယူလန်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

သူ့သမီး ချိုင်ယွီရှင်းသည် သိုင်းပညာ တွင် ထူးခြားသော ပါရမီရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမသည် နှစ်စဉ် နွေဦးပွဲတော် ကာလတွင်း ၁၀ ရက်မှ ၁၅ ရက်ခန့်သာ အိမ်ပြန်လေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ပုံမှန်အချိန်မတိုင်မီ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖေဖေ၊ ဦးလေး၊ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရမှာလဲ? လင်းပိုင်ဖန် ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီလူယုတ်မာကြောင့်ပေါ့!”

ချိုင်ယွီရှင်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ် လိုက်သည် – “သမီး တောင်ပေါ်မှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေတုန်း၊ ဒီ မကောင်းတဲ့ကောင် က ဧကရာဇ် ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အရူးဧကရာဇ် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီး မိုက်မဲလှတဲ့ အပြုအမူတွေ အများကြီး လုပ်လို့ နိုင်ငံတော်က ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ!”

“ဒါ့အပြင် သူက ဖေဖေနဲ့ ဦးလေးတို့ကို ရာထူးကနေပါ ထုတ်ပယ် လိုက်သေးတယ်။ ဖေဖေတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းခဲ့လဲ၊ သူက အရမ်းကို ကျေးဇူးမသိတတ် တာပဲ။ သည်းမခံနိုင်ဘူးလေ! ဒါကြောင့် သမီး အထူးတလည် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာ၊ သူ့ကို ဧကရာဇ် တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ့် ဆိုတာကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့ပဲ!”

အဖိုးကြီးနှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည် – “ယွီရှင်း၊ မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့! သူက အခု ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပြီ။ သမီး သူ့ကို လေးစားမှု ပြရမယ်!”

ချိုင်ယွီရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် – “ဒီလို အရူးဧကရာဇ်ကိုတော့ လေးစားလို့ မဖြစ်ဘူး! ဖေဖေ၊ ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီး အခု ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ။ သူ သမီးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး! သမီး ဖေဖေတို့အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးမယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဖေဖေတို့ရဲ့ ရာထူးတွေကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်!”

ထိုစကားများဖြင့် သူမသည် မြေပြင်ကို တွန်းကန်၍ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက် သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စစ်သူကြီးသည် နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည် – “ယွီရှင်း! ယွီရှင်း!”

ဝန်ကြီးချုပ် ရှောင်ကော်လျှန် သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည် – “ထားလိုက်ပါတော့၊ ယွီရှင်းကို စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ! အရှင်မင်းကြီး ငယ်စဉ်တုန်းက သူ့စကားကို နားထောင်ဆုံးပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ငယ်ချစ်ဦး တွေပဲလေ၊ သူမ အောင်မြင်ကောင်း အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်!”

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ချိုင်ယွီရှင်း သည် နန်းတော် သို့ အတင်းဝင်ရောက် လာခဲ့သည်။

သူမ ပြေးဝင်လာရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည် – “လင်းပိုင်ဖန်၊ ကောင်စုတ်လေး! ဧကရာဇ် ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ပြဿနာတွေရှာပြီး မဆင်မခြင် လုပ်နေတယ်။ မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာလား!”

“လုပ်ကြံသူ! လုပ်ကြံသူ!” နန်းတော်အစောင့်များသည် ဝရုန်းသုန်းကားဖြင့် စုဝေးလာကြသည်။

ရုတ်တရက်၊ မိန်းမစိုး လျူ ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ- “ငါတို့လူပဲ၊ နောက်ဆုတ်နေ!”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မိန်းမစိုး လျူ!” နန်းတော်အစောင့်များ ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။

မည်သူမျှ တားဆီးမှုမရှိသဖြင့် ချိုင်ယွီရှင်း သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ အလွယ်တကူ ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊ သူမသည် လင်းပိုင်ဖန် ကို သူ့လက်ထဲတွင် အလှပဂေးတစ်ဦး ကို ပိုက်ထားပြီး စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဝိုင်သောက် နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

“လင်းပိုင်ဖန်၊ ငါ ရောက်နေပြီကို မင်းက အခုထိ... ”

လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ့ဘေးရှိ ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး – “ယွီရှင်း၊ မင်း ရောက်လာပြီပဲ။ ထိုင်ပါဦး၊ ဝိုင်လေးဘာလေး သောက်ပါဦး!”

ချိုင်ယွီရှင်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး – “ဘယ်ဝိုင်ကို သောက်ရမှာလဲ? ငါ အခု မင်းနဲ့ ဝိုင်သောက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး!”

လင်းပိုင်ဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး-“ဒါက မင်း အကြိုက်ဆုံး ဝါးဝိုင် လေ။ မီးသွေးမီး နဲ့ အခုမှ နွေးထားတာ။ အရသာက ပြည့်ဝပြီး ချိုမြိန်တယ်။ မသောက်ရင် နှမြောစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်!”

ချိုင်ယွီရှင်းသည် အနံ့ခံကြည့်ရာ သူမ အကြိုက်ဆုံး ဝါးဝိုင် ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် သောက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဟွန့်! ငါ သောက်ပြီးရင် မင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးမယ်!”

သူမသည် ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့ ချလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို နောက်ထပ် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြန်သည်။ သူမလည်း ထိုအတိုင်းပင် အမြန်သောက်ချလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် အကြိမ်များစွာ သောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျေနပ်မှု ရရှိပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည် – “မင်းကို ပြောပြမယ်၊ ဝိုင်နည်းနည်းလောက်နဲ့ ငါ့ကို... ”

လင်းပိုင်ဖန်က ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည် – “မင်း ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်ချင်လား”

“ဘာ? ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ချိုင်ယွီရှင်း သည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် – “ငါ ပြောချင်တာက၊ မင်းရဲ့ အဖေလိုမျိုး တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင် ပြီး စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်မယ့် အမျိုးသမီးဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦး ဖြစ်ချင်လား။ ရှ နိုင်ငံတော်ရဲ့ သမိုင်း စာမျက်နှာတွေမှာ မင်းရဲ့ နာမည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာမျိုး ဖြစ်ချင်လား။”

“အမ်…!” ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ် သွားခဲ့သည်။