အခန်း (၃၈)

အမျိုးသမီးဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းချီတက်ရန်!

ဒါက သူမငယ်စဉ်ကတည်းက သူမရဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် အမျိုးသမီး အဝတ်အစားများထက် စစ်ဝတ်တန်ဆာကို ပိုနှစ်သက်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်းစီးခြင်း၊ မြားပစ်ခြင်းများကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တစ်နေ့တွင် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာကာ စစ်သည်များကို စစ်ပွဲထဲသို့ ဦးဆောင်နိုင်ရန်နှင့် စစ်ပွဲများဖြင့် ပျက်စီးနေသော စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် မဟာစစ်သူကြီး တစ်ဦးဖြစ်ရန်အတွက် ဆရာများထံမှ သိုင်းပညာများကို သင်ယူခဲ့သည်။

ဒီကောင်လေး အခု အသိတရားတွေရပြီး သူ့အစ်မအတွက် စဥ်းစားပေးတတ်လာတာလား?

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် တစ်ဖက်လူ ဆက်လက်ပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း မလိုချင်ဘူးလား? မလိုချင်ရင်လည်း ပြီးတာပဲ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာပြီး "နေဦး! လိုချင်တယ်။ ငါ ဒါကို ငယ်ငယ်ကတည်းက အိပ်မက်မက်ခဲ့ရတာ!"

"လိုချင်ရင် ဘာလို့မတုံ့ပြန်တာလဲ? မင်း မလိုချင်ဘူးလို့ ငါထင်သွားတာပဲ!" လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ချက်ချင်းမတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တာ!" ချိုင်ယွီရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ အဲဒီလိုကိုး။ မင်း ငယ်ငယ်လေး ကတည်းကအတိုင်း မပြောင်းလဲသေးဘူးနဲ့ တူတယ်!"

လင်းပိုင်ဖန်သည် ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အခု ငါက ဧကရာဇ် ဖြစ်နေပြီ၊ နိုင်ငံတော်တပ်ဖွဲ့တွေကို အမိန့်ပေးနိုင်ပြီဆိုတော့ မင်းကို စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပေးနိုင်ပြီ! မင်း ဘယ်လို စစ်သူကြီးမျိုး ဖြစ်ချင်လဲ၊ စစ်သည် ဘယ်လောက် ဦးဆောင်ချင်လဲ? ပြောလိုက်ပါ! စစချင်း တတိယအဆင့် စစ်သူကြီးအဖြစ် စစ်သည်တစ်သိန်းကို အုပ်ချုပ်တာကနေ စလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"

"စစ်သည် တစ်သိန်းကို အုပ်ချုပ်မယ့် တတိယအဆင့် စစ်သူကြီး!" ချိုင်ယွီရှင်းသည် အံ့ဩတကြီး ခေါင်းထောင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "များလွန်းလို့လား? အင်း၊ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ မင်းက အခုမှ စစ်သူကြီးဖြစ်ကာစပဲ ရှိသေးပြီး စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံလည်း မရှိသေးတော့ စစ်သည်တွေရဲ့ လေးစားမှုကို ရဖို့က ခက်နိုင်တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ စစ်သည် တစ်သောင်းနဲ့ပဲ စလိုက်ကြစို့!"

"မ...မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! စစ်သည် တစ်သိန်းကိုပဲ ငါ ယူမယ်!"

ချိုင်ယွီရှင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် "စစ်ပွဲမှာ အတွေ့အကြုံက မရှိသေးဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ဒီအတွက် အမြဲတမ်း ကြိုးစားအားထုတ်နေခဲ့တာ။ သိုင်းပညာတွေသာမက စစ်ရေးဗျူဟာနဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကိုပါ သေချာကို လေ့လာခဲ့ပြီးသားပဲလေ၊ မင်းလည်း ဒါတွေကို မြင်နေခဲ့ရတာပဲ! ငါ့ကို အခွင့်အရေး ပေးသင့်တယ်။ မင်းအတွက် မရှုံးနိုင်တဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ စစ်တပ် တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို အသေအချာကို အာမခံနိုင်တယ်!"

လင်းပိုင်ဖန်က မတင်မချနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို စစ်သည် တစ်သိန်းကို အုပ်ချုပ်ခွင့် ပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့စစ်တပ်ကိုတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်အောင် မလုပ်နဲ့နော်!"

"စိတ်ချပါ၊ မလုပ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မလုပ်ပါဘူး!"

ချိုင်ယွီရှင်းသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် "ငါ ချိုင်ယွီရှင်း နောက်ဆုံးတော့ စစ်သူကြီး ဖြစ်သွားပြီ! စစချင်းကတည်းက စစ်သည် တစ်သိန်းကိုတောင် အုပ်ချုပ်ရတာ၊ ဟား..ဟား..!"

ဒီလို ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေခြင်းကြောင့် ရယ်သံတိုင်းတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီလိုမြင်ရတော့ လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ "စကားတွေ ထပ်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ဂုဏ်ပြုဖို့ သောက်ကြစို့!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သောက်ကြစို့!"

အချီပေါင်းများစွာ သောက်ပြီးနောက် ချိုင်ယွီရှင်းသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်စေခဲ့ပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းလူယုတ်မာ၊ ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရုံနဲ့ ငါက ခွင့်လွှတ်မယ် မထင်လိုက်နဲ့! ငါ ပြောမယ်၊ ငါ့အဖေနဲ့ ဦးလေးရှောင်တို့က မင်းအပေါ် သူတို့သားအရင်းလိုပဲ ငါ့ထက်တောင် ပိုကောင်းပြီးတော့ ဆက်ဆံခဲ့ကြတာ! ငါ့ကိုတောင် မင်းရဲ့...”

ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီးနောက် ဆက်လက်၍ "အဲဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ရာထူးတွေကို ပြန်လည်ခန့်အပ်ပေးပြီး အဲဒီ အဖိုးကြီး နှစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို စိတ်မပျက်အောင် မင်းလုပ်ပေးသင့်တယ်၊ နားလည်လား?"

လင်းပိုင်ဖန်သည် ချက်ချင်း အခက်တွေ့သွားခဲ့သည် "သူတို့ရဲ့ ရာထူးတွေကို ငါ ပြန်ခန့်အပ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်ရင် မင်း စစ်သူကြီး ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဒါကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား?"

"ဘာလို့လဲ?" ချိုင်ယွီရှင်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ပထမဆုံး မင်းအဖေ။ သူ့ကို ပြန်ခန့်အပ်ရင် သူက နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူရမယ့် မဟာစစ်သူကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စစ်ရေးရာ ခန့်အပ်မှုတွေ အားလုံးက သူ့ကို ဖြတ်ပြီးမှ လုပ်ရမှာ။ မင်းကို စစ်သူကြီး ဖြစ်ခွင့်ပေးပြီး စစ်တပ်ကို စစ်ပွဲထဲ ဦးဆောင်ခွင့်ပေးမယ်လို့ မင်းထင်လား?"

"ပထမအချက်၊ မင်းမှာ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိပေမယ့် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုက မရှိသေးဘူး။ မင်းအဖေက စစ်စည်းကမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာတဲ့သူ၊ အပြစ်အနာအဆာဆိုတာကို သည်းခံနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ မိသားစု ဆက်ဆံရေးထက် တရားမျှတမှုကို ယုံကြည်တယ်။ မင်း တကယ်ပဲ စစ်သူကြီး ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်လို့ ထင်သလား?"

"အမှန်ပဲ!" ချိုင်ယွီရှင်းသည် သူမနဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်၊ မင်းက မိန်းကလေးလေ!"

လင်းပိုင်ဖန်က "သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ စစ်သူကြီးဖြစ်လာတဲ့ အမျိုးသမီး အရေအတွက်က အရမ်းကို နည်းပါးတယ်၊ လုံးဝမရှိသလောက်ပဲ! မင်းရဲ့ အဖေက အတော်လေးကို ရှေးရိုးစွဲသမားပဲ။ မင်း စစ်သူကြီး ဖြစ်လာနိုင်ခြေက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်..."

ချိုင်ယွီရှင်းသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည် "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အဖေက အဲဒီလိုပဲ!"

"တတိယအချက်ကတော့ သူက မင်းကို ငါ့ရဲ့ ဧကရီ ဖြစ်စေချင်သေးတယ်လေ..."

"မင်းနှာဘူးကောင်၊ ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ?" ချိုင်ယွီရှင်းသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“ဖော်ပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေအားလုံးကို ထည့်တွက်ရင် မင်း နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး! မင်းအဖေ ရာထူးပြန်ရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း စစ်သူကြီးဖြစ်တာ၊ တတိယ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ တစ်ခုကို ရွေးလိုက်!"

"ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့..."

ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားခဲ့သည် "ငါ့အဖေကို အခုတော့ အိမ်မှာပဲ နေပါစေ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူလည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စစ်ပွဲတွေ တိုက်လာခဲ့တာ၊ သူ အိမ်မှာ နားသင့်ပြီ!"

လင်းပိုင်ဖန်က လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး- "ယွီရှင်း၊ မင်းက တကယ်ကို သမီးကောင်းလေးပဲ!"

"ကျေးဇူးပါ!" ချိုင်ယွီရှင်းသည် အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းပြန်မော့လာပြီး "ဒါပေမယ့် ဦးလေးရှောင်ကရော? သူက ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ကောင်းကောင်း တာဝန်ထမ်းခဲ့တာ၊ သစ္စာရှိပြီး အပြစ်လည်း မရှိဘူး။ သူ့ကို ရာထူးပြန်ခန့်အပ်ပေးသင့်တယ်!"

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်း သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုတယ်! ဦးလေးရှောင်နဲ့ မင်းအဖေက အရင်းနှီးဆုံးတွေပဲ၊ သူ့ကို ရာထူးပြန်ခန့်အပ်တာနဲ့ သူလည်း မင်းကို..."

"မေ့လိုက်တာပဲ ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်! ဦးလေးရှောင်လည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ သူ အိမ်မှာ အငြိမ်းစားယူပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေသင့်တာပေါ့! ငယ်ရွယ်တဲ့သူတွေအနေနဲ့ သက်ကြီး ရွယ်အိုတွေကို စိတ်အနှောင့်ယှက် မပေးသင့်ဘူးလို့ မင်း မထင်ဘူးလား?" ချိုင်ယွီရှင်းသည် တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်မ ထောင်ပြလိုက်ပြီး- "ယွီရှင်း၊ မင်းက တကယ်ကို ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အကျိုးစီးပွားကို နားလည်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို စာနာသနားတတ်သူပဲ။ ငါ လေးစားမိတယ်!"

"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ချိုင်ယွီရှင်းသည် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။