ငှက်ကင်
Vol. 3 Ch. 31
စုရွှမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးနီရောင် ဖြစ်နေလေသည်။
“ဟမ်... မင်း သေချင်နေတာလား”
ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်သည် ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လူသားတစ်ဦးမှ စိန်ခေါ်ခြင်းအား ခွင့်မပြုပေ။
“ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက် ရပ်လိုက်ပါ”
နဂါးသမီးတော်က တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်၏ လျစ်လျူရှုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်သည် သူ၏ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ စုရွှမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာသည်။
လေဟာနယ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်မွှေးများသည် ချွန်ထက်သော မြှားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ကာ စုရွှမ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှိနေကြသော ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်အားလုံးသည် စုရွှမ်အပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ထားကြပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်ကို စုရွှမ် မည်သို့ ရင်ဆိုင်မည်ကို ကြည့်ချင်နေကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် လူအများစုမှာ ပွဲကြည့်ပရိသတ် သဘောထားမျိုးသာ ရှိကြသည်။ သို့သော် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင်များစာရင်းတွင် ပထမအဆင့်၌ ရှိနေသော လင်းတိနှင့် ဘူထျန်း၊ ကျဲ့ထျန်းဟူသော အဓိက နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှ သူတော်စင်များမှာမူ စုရွှမ်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို ဝမ်းမြောက်နေကြဟန်တူသည်။
သူတို့သည် စုရွှမ်နှင့် ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်တို့ တိုက်ခိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ထိခိုက်ရသည့် အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ထိုအချိန်ကျမှ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ရရှိကြပေလိမ့်မည်။
လမ့်ရိုလီသည် စုရွှမ်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ထားမိသည်။ သူမ၏ အမြင်၌ စုရွှမ်သည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အနည်းငယ် ပို၍ နှစ်သက်လွန်းနေသည်။
“စုရွှမ်က ဟန်ဆောင်ရတာကို တကယ်ပဲ သဘောကျတာလား။ ‘လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နံရံအောက်မှာ မရပ်သင့်ဘူး’ ဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတရားကို သူ နားမလည်ဘူးလား”
လမ့်ရိုလီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“နေဦး... ငါက ဘာလို့ ဒီစုရွှမ်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုးယူသွားတာ။ ဒီကောင်က သားရဲတစ်ကောင်ပဲ။ ငါ သူ့ကို မုန်းတီးနေသင့်တာ”
“ဟွန့်”
လမ့်ရိုလီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး... လမ့်ရိုလီ... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီသားရဲအကြောင်းကို တွေးနေနိုင်ရတာလဲ”
“နင် အခုလုပ်ရမှာက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံပြီး ပိုပြီး သန်မာလာအောင်လုပ်။ ပြီးရင် စုရွှမ်ကို နိုင်ယူပစ်ရမယ်”
လမ့်ရိုလီသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။
မကြာမီ လမ့်ရိုလီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် စုရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ တွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ မသဲမကွဲသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာမှာ သူမသည် စုရွှမ်ကို ဤနေရာ၌ မသေစေချင်ခြင်းပင်။
“ဟားဟား။ ငှက်စုတ် မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဟုတ်လား”
စုရွှမ်က လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သည့် လျှပ်စီးကြောင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်စကားလုံးကျိန်စာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ရုတ်တရက် စုရွှမ်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲသွားပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆယ်ဆ တိုးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဓားအလင်းသည် ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး
အဆုံးမဲ့သော ဓားအလင်းတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။မြန်ဆန်ပြီး ရက်စက်လှ၏။
ဘုန်း
ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်သည် အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွား၏။
၎င်းသည် ဓားလင်းဖြင့် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။ စုရွှမ်သည် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
တောင်ပံနှစ်ဖက်သည် သီးခြားစီ ခွဲထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
“မိန်းမ... မီးမွှေးပေးလို့ ရမလား”
စုရွှမ်က လမ့်ရိုလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လမ့်ရိုလီသည် စုရွှမ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိပေ။ ခဏအကြာတွင် လမ့်ရိုလီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူမ ဘာကြောင့် သဘောတူလိုက်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင် မသိသော်လည်း သဘောတူလိုက်မိသည်။ လမ့်ရိုလီက သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နတ်ဖီးနစ်ငှက်မီးလျှံတစ်ခုသည် အစီအရင်စာလုံးများ ယှက်ဖြာနေသည့်အကြားမှ ထွက်ပေါ်လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် စုရွှမ်သည် နဂါးသမီးတော်နှင့် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်တစ်စု၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်ကို စတင်ကင်လိုက်သည်။
နတ်ဖီးနစ်ငှက်မီးလျှံ၏ အပူချိန်မှာ အလွန်မြင့်မားလှ၏။ ခဏအကြာတွင် ဆီကျသံများထွက်လာ၏။ ထို့နောက် မွှေးရနံ့တစ်ခုသည် နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“မွှေးလိုက်တာ”
မွှေးရနံ့ကို ရသောအခါ ပါရမီရှင်များစွာသည် တံတွေးအနည်းငယ်ကို မျိုချမိသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
“အားလုံးပဲ... တစ်ခုခု မစားချင်ကြဘူးလား”
စုရွှမ်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“စား၊ စားမယ်လေ”
အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်သော ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်များသည် စုရွှမ်၏ ဖိတ်ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။
သူတို့သည် သူဘာသာ ကောင်းကင်ဘုံမျိုငှက်ထံမှ ငှက်အသားတုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ လှီးဖြတ်ယူကြသည်။ ကင်စားကြတော့၏။
သိထားရမည်မှာ ကောင်းကင်ဝါးမျိုငှက်၏ အသားသည် သာမန်အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ စားချင်တိုင်းပင် စား၍မရပေ။
လင်းတိကဲ့သို့သော အဓိကနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှ သူတော်စင်များအပါအဝင် ပါရမီရှင်အားလုံးနီးပါးသည် ဤရှားပါးသော မျိုးစိတ်ကို မြည်းစမ်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
မကြာမီ မွှေးရနံ့သည် နေရာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
“မိန်းမ... မင်း မမြည်းကြည့်ချင်ဘူးလား” စုရွှမ်က ပြုံးကာ လမ့်ရိုလီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မစားဘူး”
လမ့်ရိုလီက စုရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်၍ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် စုရွှမ်သည် သူမ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်ပေါ်တွင် တံတွေးမျိုချနေသည့် အရာများကို မြင်နေရ၏။
စုရွှမ်က ခပ်တိုးတိုးရယ်မောလိုက်ပြီး များများစားစား မပြောတော့ပေ။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆီများ တမြေ့မြေ့ထွက်နေသော ကင်ထားသည့် တောင်ပံကို တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရိုလီ... ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိမ်းကားနေရမှာလဲ။ ပြောစမ်းပါ... ဟုတ်တယ်မလား”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုရွှမ်သည် သာမန်လောကမှ လူရမ်းကားများကဲ့သို့ပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်များ ရှိနေသည်။ ဤအရာက လမ့်ရိုလီကို စုရွှမ်အား မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ကြည့်စေခဲ့သော်လည်း သူမသည် ကမ်းပေးလာသော ကင်ထားသည့် တောင်ပံကို ယူလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်တမြေ့မြေ့ထွက်နေပြီး မွှေးကြိုင်သော ကင်ထားသည့် တောင်ပံကို ကြည့်ရင်း လမ့်ရိုလီသည် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌ အားနည်းနေစဉ်က သူသည်လည်း ဝမ်းဖြည့်ရန် တောထဲရှိ ထိုဝိညာဉ်သားရဲများကို ဖမ်းယူစားသောက်ခဲ့ရသည်။ ယခု ကင်ထားသည့် တောင်ပံသည် သူမအား အတိတ်ကို မသဲမကွဲ ပြန်လည်သတိစေ၏။
တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သောအခါ မွှေးရနံ့သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံသွားသည်။ ဤသည်မှာ အသားစားခြင်း၏ ထူးခြားသော ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်သည်။
အွမ်
လမ့်ရိုလီ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။
မွှေးတယ်။ တကယ် မွှေးတာပဲ။
သူမ၏ ယခင်ဘဝမှ အမှတ်တရများက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ လမ့်ရိုလီသည် သူမ၏ ဧကရီမဟန်ပန် အမူအရာကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကင်ထားသည့် တောင်ပံကို တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။
ဤသို့သော လမ့်ရိုလီကို ကြည့်ရင်း စုရွှမ်သည် တောက်ပစွာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လမ့်ရိုလီသည် လုံးဝ အေးစက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
သူမ စုရွှမ်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသကဲ့သို့ လမ့်ရိုလီက ရပ်တန့်ကာ စုရွှမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ”
လမ့်ရိုလီ၏ အသံမှာ စောဒကတက်နေသည့်ဟန် ပေါက်နေသည်။
“မင်းက အရမ်းလှနေလို့ပေါ့”စုရွှမ်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အွမ်
တစ်ခဏမျှ အချိန်သည် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားသည်။ လမ့်ရိုလီ၏ ပါးပြင်သည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ စုရွှမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ အခြားပါရမီရှင်များနှင့် သဟဇာတမဖြစ်သော နဂါးသမီးတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ခဏအတွင်း၌ နဂါးသမီးတော်သည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ငါ၊ ငါ သူတို့နဲ့ တစ်အုပ်စုတည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူတို့နဲ့ မရင်းနှီးဘူး”
နဂါးသမီးတော်က အသံမြန်မြန်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
စုရွှမ်၏ ရက်စက်မှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံပြီးနောက် သူမသည် အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ အခွင့်အရေးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ လိုလားတော့သည်။
သို့သော် စုရွှမ်ရှိနေသဖြင့် သူမ မဝံ့ရဲဘဲ ဖိနှိပ်ခံရပြီး အသားကင်အဖြစ် အသုံးချခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။
“မင်းတို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေနားက ဘိုးဘေးနဂါးသိုက်မှာ အမြဲနေတာလား”
စုရွှမ်က နဂါးသမီးတော်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်။ သာမန်နေ့တွေမှာ ကျွန်မက ကျွန်မမျိုးနွယ်က အကြီးအကဲတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံပါတယ်။ ကျွန်မ လူသားမျိုးနွယ်ကို ထိခိုက်အောင် အပြင်ထွက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်”
နဂါးသမီးတော်သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စုရွှမ် ဘာမှ မပြောခင်မှာပင် သူမကိုယ်တိုင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက နဂါးကောင်းတစ်ကောင်ပေါ့”
စုရွှမ်က နဂါးသမီးတော်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နဂါးတစ်ကောင် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသိသော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကြည့်ကောင်းပြီး တင်ပါးလှကာ ခါးသေးသည်။ သူမတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် အရာအားလုံး ရှိနေသည်။
“ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ”
နဂါးသမီးတော်သည် စုရွှမ်၏ အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသည်။
“ဟားဟား... လှပကို ခံစားကြည့်တာပါ” စုရွှမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်း ဒီအဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေအကြောင်း တစ်ခုခု သိလား”
စုရွှမ်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ......”
ဘုန်း
အားပြင်းသော ဖိအားတစ်ခု သက်ဆင်းလာ၏။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့”