လူတိုင်း အမတဆေးအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း

"နဂါးမိန်းကလေး... အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အဖိုးတန်ဆုံးရတနာက ဘာလဲ"

စုရွှမ်သည် နဂါးမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူ့ရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဖြူဖျော့နေလေသည်။

နဂါးမိန်းကလေးသည် စုရွှမ်၏ အသံကို ကြားမှပင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

"သခင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ပြောကြားချက်အရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နတ်ဖီးနစ်သစ်သီးလို့ခေါ်တဲ့ အမတဆေး ရှိပုံရပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ အဖိုးတန်ဆုံးရတနာ ဖြစ်သင့်တယ်" စုရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အမတဆေးသည် အရိုးနှင့် အသားများကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး သေသူကိုပင် အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်ရာ အလွန်အမင်း တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ် တာယန်ဘိုးဘေးကြီး ပေးအပ်ခဲ့သော အမတဆေးကို သောက်သုံးခဲ့ရာ အဆင့်ငယ်သုံးဆင့် တက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်လုံးလောက်သာ ရနိုင်မည်ဆိုလျှင် ချမ်းသွမ့်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် တန်းတက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

"နတ်ဖီးနစ်သစ်သီးကို သွားရှာဖို့ ငါကို ခေါ်သွားပေး" စုရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

လမ့်ရိုလီသည် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ အဘယ်ကြောင့် လာခဲ့သည်ကို သူ သိ၏။ သူမ ရှာဖွေနေသည့်အရာမှာ နတ်ဖီးနစ်သစ်သီး ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ အသုံးပြုသည့် မီးလျှံကို "နတ်ဖီးနစ်မီးလျှံ" ဟု ခေါ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအချက်မှနေ၍ စုရွှမ်သည် လမ့်ရိုလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် သိရှိသွားသည်။ အမတခန္ဓာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုနတ်ဖီးနစ်ခန္ဓာသည် ခန္ဓာအပေါင်း သုံးထောင်တွင် အဆင့်သုံး၌ ရှိ၏။

ထိုခန္ဓာကိုယ်မျိုးမှာ ဟွမ်သွမ့်နတ်မိစ္ဆာခန္ဓာကဲ့သို့ပင် နှစ်တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ် ကြုံတောင့်ကြုံခဲလှသည်။ ထိုသို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးဖြင့် မဟာဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလွန်းလှသည်။

အမတတစ်ပါး ဖြစ်လာခြင်းမှာ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇနီးသည်သာ သူနှင့်အတူ လောကအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းပြည့်မီသူ ဖြစ်၏။

"ကောင်းပါပြီ"

နဂါးမိန်းကလေး၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်နှစ်မွှာမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စုရွှမ်၏ စွမ်းအားကြီးမားပုံကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် နဂါးမိန်းကလေး ပြဿနာတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စုရွှမ်၏ ဘေးတွင် နေခြင်းက အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အစပိုင်းက မလိုလားသည့်စိတ်မှ ယခုကဲ့သို့ ခုခံမှုမရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သခင်... ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

နဂါးမိန်းကလေးက စုရွှမ်ကို နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ နဂါးမိန်းကလေး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၌ ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်အများစုမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်သည့်အခါ သူတို့သိကျွမ်းသော စီနီယာများလည်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ပြောကြားချက်အရ ယခင်က အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ဤမျှ အန္တရာယ်မများဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ဤမျှ အန္တရာယ်များပြီး ဘေးအန္တရာယ် အပြည့်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ဘုန်း

လင်းတိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူသည် မိစ္ဆာအလောင်းကောင်ကို အားဖြင့် သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်က ဒီလောက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

လင်းတိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာအလောင်းကောင်များကြောင့် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ ပါရမီရှင်စာရင်းတွင် အဆင့်တစ် ချိတ်ထားသော လင်းတိပင် အလွန် ခေါင်းခဲနေရသည်။

မြေအောက်နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းတိ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ရောက်တော့မယ်... ငါ့ခေါင်းထဲက အသံရဲ့ ညွှန်ပြချက်အရဆိုရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရောက်သင့်နေပြီ။ အဲဒီမှာ အမတဆေး ရှိတယ်"

ဟုတ်ပေသည်။ လင်းတိသည် မွေးရာပါ သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက သူ့ခေါင်းထဲတွင်ဘိုးကြီးတယောက်လဲရှိနေသေး၏။

နှစ်တွေတစ်လျှောက် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်နေရာတွင် ဤမျှ ချောချောမွေ့မွေ့ ထိုင်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ

လင်းတိ၏ အလွန်မြင့်မားသော ပါရမီအပြင် အဘိုးကြီးမှာလည်း မရှိမဖြစ်သော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။

"ငါ အမတဆေးကို ရပြီးရင် ဒီနေ့ ချမ်းသွမ့်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်"

"အခု ငါ့မှာ အမတဆေး ရှိနေပြီဆိုတော့ တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် မဟာဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်အာရုံ ကျင့်ကြံနိုင်ရင်တောင် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ငါ သူ့ကို အလွယ်တကူ နိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်"

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လင်းတိသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် သူသည် ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ၏ နံပါတ် ၁ ပါရမီရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခု သူသည် အသက် ၂၈ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အားမာန်နှင့် တက်ကြွမှု အပြည့်ရှိနေ၏။

သူ့ပတ်လည်တွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော အရှိန်အဝါသည်အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ အမတဆေးကို ရရှိရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဘူထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော်နှင့် ကျဲ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော်တို့သည် လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ အားကုန် သွားရောက်နေကြသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အန္တရာယ်သည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့၏။ သူတို့သည် နတ်နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း ရှေ့ပိုင်းစွန့်ပစ်နယ်မြေ၏ မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ ထိပ်သီးများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သတိမထားလျှင် အသက်ပင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ဤအချက်မှနေ၍ ဤအဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သိနိုင်သည်။

"ညီကို နျဲချန်း... ဒီအဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက အဖိုးတန်ဆုံးရတနာက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား" တောက်ရီက နျဲချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ အမတဆေး မဟုတ်ဘူးလား" နျဲချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ များများစားစား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှု ဆက်ဆံရေး ရှိကြပြီး သူနှင့် တောက်ရီတို့မှာလည်း ထိုနည်း၎င်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်အောက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြသော်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းက အကျိုးအမြတ် ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ပါက သူတို့နှစ်ဦးသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ရွေးချယ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ညီကို နျဲချန်းကရော အဲဒါကို စိတ်ဝင်စားလား မသိဘူး"

"ဟားဟား... ပြောနေစရာမလိုပါဘူး။ ငါ အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို လာရတဲ့ အကြီးဆုံးရည်ရွယ်ချက်က အမတဆေးကို ရဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် နဲ့ သူ့မိန်းမကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်"

"အိုး... ညီကို နျဲချန်း... ခင်ဗျားက ဒီလိုလူစားမျိုးလား"

တောက်ရီသည် နျဲချန်းကို နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ။ ငါတို့ အပြင်မှာ ရှိတုန်းက မင်းက အရင်ဆုံး အဲဒီအကြောင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" နျဲချန်း အမုန်းဆုံးမှာ တောက်ရီ၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းသော အရေခြုံမျက်နှာ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ပွင့်လင်းမှု မရှိပေ။

သူနှင့် မတူဘဲ သူ၏ အတွေးများသည် အမှိုက်များ ဖြစ်ပြီး သူ၏ စကားနှင့် အပြုအမူမှာ တစ်ထပ်တည်း ကျသည်။

"ဟားဟား... ညီကို နျဲချန်းကပဲ ငါ့ကို နားလည်တာပဲ။ တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော်နဲ့ အဲဒီ လှပတဲ့အမျိုးသမီး ဘာဖြစ်သွားလဲတော့ မသိဘူး။ သူတို သေသွားတာများလား"

"အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။ တာယန်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြောက်စရာကောင်းနေတာ။ သူ့ကိုသာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရရင် ငါတို့ သူ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်..."

"ဟားဟား... ဒါဆိုရင် လျှို့ဝှက်ခြုံခို တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံပဲ မဟုတ်လား"

လမ့်ရိုလီ၏ ဘက်တွင် "ကောင်းကင်ဘုံကိုးခုနတ်ဖီးနစ်၊ နတ်မီးလျှံ လောကကို လောင်ကျွမ်းစေ"

လမ့်ရိုလီ၏ ညင်သာသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသော နတ်မီးလျှံသည် နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး မိစ္ဆာအလောင်းကောင်အားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျှို့ဝှက်နေရာသည် လင်းထိန်သွားသည်။

လမ့်ရိုလီသည် သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် ဆက်လက် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လမ့်ရိုလီသည် နတ်မီးလျှံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မီးထဲမှ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လမ့်ရိုလီသည် အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ ယခု သူရှိနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ချမ်းသွမ့်အဆင့်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသလောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟုတ်၏။ ဤသည်မှာ စုရွှမ်ကို မထည့်သွင်းဘဲ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာနားကို ရောက်သင့်နေပြီ"

လမ့်ရိုလီသည် သူမ၏ နီဆွေးသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စု၏ ဧကရာဇ်သားတော်၊ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ မြင့်မြတ်သားတော်နှင့် ဓားခန်းမ၏ အမွေဆက်ခံသူတို့သည်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ အလုအယက် သွားရောက်နေကြသည်။

သူတို့နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများမှတစ်ဆင့် သူတို့အားလုံးသည် အဓိပတိလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ အကြီးမားဆုံးသော အခွင့်အရေးကို သိရှိထားကြသည်။ ၎င်းမှာ အမတဆေးပင် ဖြစ်သည်။

အမတဆေးတစ်လုံးသည် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်စု မိသားစုတစ်ခုအတွက် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရမည့် ရတနာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အမတဆေးကို သောက်သုံးခြင်းသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံသာမက ကျင့်ကြံမှုအရည်အချင်းကိုပင် တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အာနိသင်များစွာ ရှိသည်။

ဤအချက်မှနေ၍ အမတဆေးသည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိသည်ကို သိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြေခံအားဖြင့် ရူးမဟုတ်သူတိုင်းသည် အမတဆေးအတွက် တိုက်ခိုက်ရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ သွားရမည်ကို သိကြသည်။ သို့သော် အချို့သော အင်အားစုငယ်များမှ မျိုးဆက်များသည် အမတဆေးအတွက် တိုက်ခိုက်ရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ မသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ တွေးထင်သည်မှာ အင်အားစုကြီးများမှ မျိုးဆက်များအားလုံးသည် အမတဆေးအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အင်အားစုငယ်များမှ လာသော သူတို့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များမှာ သွားလျှင်လည်း တိုက်ပွဲကြားမှမြေစာပင်သာလျှင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းကာ ထိုမျှ တန်ဖိုးမရှိသော ရတနာများကို ရှာဖွေခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေ၏