အနီရောင် မီးအိမ်-ခေါင်းသတ္တဝါ

ကလေးများ၏ တုံ့ပြန်မှုများ…

ဘတ်စ်ကားများအတွင်း၌ လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းကမှ တုန်လှုပ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသော ကလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ပြတင်းပေါက်များနှင့် ဖိကပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အားပေးနေကြသည်။

“ဝိုး…ဟိုမမက နတ်သမီးလား”

“သူမ ပိုးကောင်တွေ အကုန်လုံးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီ”

“အဲဒီ လေက အကြီးကြီးပဲ”

“ကျွန်တော် ကြီးလာရင် သူ့လို ဖြစ်ချင်တယ်...”

လင်းယုန်ယာဉ်တန်း၏ လက်တွေ့ အခြေအနေ…

လင်းယုန်ယာဉ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များ လုံးဝ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ပြီးခဲ့သည့်ညက ပိုးကောင်များလက်မှ သီသီလေး အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

သန်းနှင့်ချီသော ထိုမွန်းစတားများဝိုင်းရံခံရခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပုံကို သူတို့ သိကြသည်။

ထို ကြီးမားသော ပိုးကောင်လှိုင်းလုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်—

ကီကီသည် ၎င်းတို့ကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝူကျန်းဟိုင် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်ပြီး အံ့သြစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း ငရဲပဲ... လျောင်မင်က ဒီယာဉ်တန်းနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြောနေလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး”

သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ရှစ်… ဒါက ပြောက်ကျား တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက ထိပ်တန်းစစ်တပ်ယူနစ်တစ်ခုဆီ အပြေးဝင်သွားတာနဲ့ တူနေတယ်”

လျောင်မင်-

သူ မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူနေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရန် ဦးတည်ခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်အတွက် သွေးပဲစေ့တစ်လုံး အသုံးပြုခဲ့ရခြင်းကို သူ လုံးဝ နောင်တမရတော့ပေ။

မူလက ယာဉ်တန်းသုံးခုစလုံး ညမရောက်မီ မြို့ထဲမှ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် အခုကျတော့လား….

အနန္တ ရထားကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် သူတို့ ပြုလုပ်ဖူးသမျှထဲမှ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တ ခဏ အနားယူခြင်း…

ယခုအချိန်အထိ ပိုးကောင်များ၏ တရွီးရွီးမြည်သံ ရပ်တန့်သွားပြီ။

လူတိုင်း နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူနိုင်ပြီ။

သို့သော်—

ဘဇ်ဇ်တ်

လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက် ရုတ်တရက် လည်ပတ်လာကာ တရွီးရွီး မြည်လာသည်။

မျက်စိကျိန်းဖွယ် အပြာဖျော့ရောင်ခြည်သည် အဝေးရှိ ပျံဝဲနေသော အမည်းရောင်အရိပ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

ထိုအရိပ်အတွင်းမှ သွေးရောင်အလင်းတစ်ခု တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသည်—

ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်လာမည့် လှိုင်းလုံး…

ဝီး...ဝီး... ...ရွီး ရွီးကျီ

မြေပြင် တုန်ယင်သွားသည်။

အနားယူချိန်သည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာသေးသည်—

ပိုးမွှားများ၏ တရွီးရွီးမြည်သံသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ပြန်လာသည်။

“ကျည်ပြန်ဖြည့်”

“တပ်ဖွဲ့ပုံစံကို ဖွဲ့စည်းကြ”

“အနန္တ ရထားဆီ ပြန်ဆုတ်မယ်”

လင်းရှန်သည် ရထားအင်ဂျင်၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ရေဒီယိုသည် အခြားယာဉ်တန်းများမှ သတင်းပို့သံများဖြင့် ဆူညံနေသည်။

ဝူကျန်းဟိုင်-

“ကောင်လေး….ငါတို့မှာ နှစ်လှိုင်းခွဲစာ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား ရှိတယ်။ ပူးပေါင်း ကာကွယ်ရေး လိုလိမ့်မယ်”

လီယီ-

“ဒီပိုးကောင်တွေက ရပ်ကို မရပ်တော့ဘူး။ အစီအစဉ်က ဘာလဲ”

လော့ရန်-

“လင်း- ဒီပိုးကောင်တွေဟာ အနီရောင်အလင်း အကောင်ကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းရည်တွေကို သူ့ဆီ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်”

လင်းရှန်၏ အကြည့်များ တင်းမာသွားသည်။

သူသည် ရထားအမြောက်၏ ရေဒါကို စစ်ဆေးသည်—သို့သော် အနီရောင်အလင်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

တင်းကျန်းရီ-

“အမှောင် အမှတ်အသားက အဆင့်မကျသေးဘူး။ ကျွန်မတို့အားလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတုန်းပဲ”

ကောက်ချက်က မွန်းစတားသည် မသေသေး။ သူတို့ကို အမှတ်အသား လုပ်ထားဆဲပင်။

ပြီးတော့ သူတို့ အဆင့်-၃ အမှောင် အမှတ်အသားကို သယ်ဆောင်ပြီး ဝင်ရိုးစွန်းညနှင်းမုန်တိုင်းထဲ ဝင်သွားမယ်ဆိုရင်...

သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းရှန်၏ အမိန့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

“ပစ်မှတ် ပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သတိရှိကြပါ”

သူသည် ကီကီနှင့် လုရှင်းချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်။ အဲဒီ အနီရောင်အလင်းနဲ့ မျိုးမစစ်ကောင်ကို ရှာပြီး သတ်ပစ်လိုက်”

ဝီး ဝှစ်

စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ပစ်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်၊၊

အနီရောင်အလင်းပေါ်လာသည့်နေရာကို လင်းရှန်သည် အနက်ရောင်လှံရှည်ဖြင့် ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ကရက်..

လှံရှည်သည် အထည်ကို အပ်ဖြင့် ထိုးဖောက်သကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖောက်သွားပုံရသည်။ ထိုတစ်ခဏတွင် ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ပစ်ခွင်းလာသည်၊၊

ဝုန်း

လုရှင်းချန်သည် မီးတောက်များကို အစွန်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်စဉ် ကီကီသည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ထိုမီးတောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အရှိန်ပြင်းဒုံးကျည်တစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်လိုက်သည်။

အနီရောင် မီးအိမ်-ခေါင်းနှင့် သတ္တဝါသည် မိုးတိမ်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မီးဒုံးကျည်သည် ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်သွားသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းကာ လုပ်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ဘဇ်ဇ်တ်

စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည့် ထူးဆန်းသော တရွီးရွီးမြည်သံသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယာဉ်တန်းများမှ လူရာပေါင်းများစွာ၊ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသူများသည် အန္တရာယ်မှ အသည်းအသန် လွတ်မြောက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် အမည်းရောင်သွေးကြောများဖြစ်နေသူများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ရလာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှ မှင်ကဲ့သို့သော အနက်ရောင်က မှေးမှိန်သွားသည်။

“တည့်တည့် ထိတယ်” ကီကီ အော်ပြောလိုက်သည်။

“လက်နက်အင်အား မလုံလောက်ဘူး” တိုက်ပွဲ စိတ်အားထက်သန်မှု ပြည့်နေသော လုရှင်းချန်သည် မီးတောက်များကို ပိုမို ပြင်းထန်စေသည်။

သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဖိသိပ်ထားသော မီးလုံးသည် ဖူးပွင့်လာပြီး ပြင်းထန်သော အဖြူရောင်အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ စခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဘဇ်ဇ်ဇ်တ်

ရုတ်တရက်၊ အပေါ်ကောင်းကင်ယံတွင် အမှောင်ထု၏ အပိုင်းတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်။

ခဏအကြာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းရောင် အပိုင်းအစများ ရွာကျလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ရထားခေါင်မိုးများနှင့် မြေပြင်ကို ထိမှန်သည့်အခါ ထူထပ်သော အမည်းရောင် မီးခိုးအဖြစ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်၊၊

လင်းရှန်သည် သူ၏ အနက်ရောင်လှံရှည်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် ငြိမ်သက်နေဆဲ။

မီးများ ငြိမ်းသက်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် တစ်ဖန် မည်းနက်နေပြန်သည်။

ပြန့်ကျဲနေသော အပျက်အစီးများမှလွဲ၍ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုးကောင် ဒီရေသည် မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေသည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အသက်များအတွက် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေရသည်။

“အဲဒီကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ ရိုင်ဖယ်ကို မြှောက်ကာ ညကောင်းကင်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်၊၊

“မတွေ့ဘူး။ သတိထား လင်းရှန်”

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မီးနတ်ဘုရား စက်ရုပ်ကြီးသည် လျှပ်စစ်အမြောက်ပစ်ခတ်မှုများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိန်းချုပ်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော လို့ရှားရှားသည် စက်ရုပ်ကြီး၏ လက်နက်အင်အားကို အစွမ်းကုန် တွန်းပို့နေပြီး ပိုးကောင် ဒီရေကို ဖြတ်၍ ပွင့်နေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ဖောက်ထွင်းနေသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် အာမင်နှင့် လိုလိုသည် ငွေဖြူရောင်ကြယ်များပမာ လျှပ်စီးကြောင်းများလက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ လျှပ်စီး-ချိန်း-ဓားများဖြင့် ပိုးကောင်အုပ်စုကို မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် မြန်နှုန်းဖြင့် ခုတ်ထစ်နေသည်။

“ယားး”

လီကွမ်းဝမ်သည် မြေပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ကြီးမားသော ပိုးကောင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည့် ပြင်းထန်သော ထိုးအားလှိုင်းကို ဖန်တီးကာ ဖျက်ဆီးပစ်သည့် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

မောင်းသူမဲ့ ယာဉ်များ၏ ရှေ့တွင် နေရာယူထားသော သူသည် ယာဉ်တန်း၏ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေး မျဉ်းအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယုန်ယာဉ်တန်းသည် ၎င်းတို့၏ ခဲယမ်းမီးကျောက်များကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုနေသည်။

ဝူကျန်းဟိုင်သည် ကျည်အိမ်တစ်ခု ထပ်မံ ရှင်းထုတ်ပြီးနောက် သူ၏ ရိုင်ဖယ်မှ မီးခိုးထွက်နေသော ပူပူနွေးနွေး ပြောင်းနှင့် ၎င်းတို့ရှေ့မှ အဆုံးမရှိသော အုပ်စုကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။

“ကာကွယ်ရေး မျဉ်းကို ဆုတ်ခွာ...ထိုးဖောက် ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်ကြ”

အကယ်၍ ပိုးကောင် ဒီရေသည် အမှန်တကယ် အဆုံးမရှိဘူးဆိုရင် ကျန်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုသည် ထိုးဖောက် ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အားအကောင်းဆုံ စွမ်းအားရှင်များသည်ပင် စွမ်းအင် လျော့နည်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ထို အနီရောင် မီးအိမ်-ခေါင်း သတ္တဝါကို မရှင်းလင်းနိုင်ပါက အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးသည် ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဒက် ဒက် ဒက်

လီယီ၏ လက်များမှာ ယာဉ်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော စက်သေနတ်၏ အပူကြောင့် လုံးဝ မည်းမှောင်နေပြီ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူမသည် ဆက်လက် ပစ်ခတ်နေပြီး သူမ၏ ယောကျ်ား လျန်လေးသည် ရှေ့တန်းတွင် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အလုံးအရင်း ဝင်လာသော ပိုးမွှားများကို အသည်းအသန် ဟန့်တားထားသည်။

ပိုးကောင်အလောင်းများ တောင်ပုံရာပုံ မြင့်တက်လာနေပြီး အနက်ရောင် ပိုးကောင် ခြေလက်များနှင့် သွေးများသည် ယာဉ်တိုင်းတွင် ပေကျံနေသည်၊၊

သေခြင်း၏ အနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေကာ လူတိုင်းကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

“ယား”

လျန်လေးသည် အမည်းရောင်- ပိုးတောင်မာ၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားစေသော်လည်း သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ အခြားသတ္တဝါများစွာက သူ့ကို ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ လဲကျစေကာ ၎င်းတို့၏ သင်တုန်းဓားပမာ ချွန်ထက်သော မေးရိုးများက သူ၏ သံချပ်ကာကို ဆုတ်ဖြဲနေကြသည်။

ဝူးးးးးးး

1130 CIWS နှင့် သံလိုက်အမြောက်များသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ရေဒါစနစ်များသည် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်။

အနန္တရထား၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေသော လင်းရှန်၊ ကီကီနှင့် လုရှင်းချန်တို့သည် ကောင်းကင်ယံရှိ ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေရင်း ပိုးမွှားအုပ်စုကို တိုက်ထုတ်နေကြသည်။

“အဲဒီကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ကီကီ၏ အသံသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက်—

လင်းယုန် ယာဉ်တန်း၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ပိုးကောင် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဆူနာမီလှိုင်းကဲ့သို့ မြင့်တက်လာသည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

“ပစ်ကြဟ”

“ဘာလို့ ဒီလောက် များနေတာလဲ”

ကြီးမားသော မွန်းစတားလှိုင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက်—

ပိုးကောင် ဆူနာမီလှိုင်းကြီး အောက်သို့ ကျဆင်းလာကာ ကြီးမားသော လူပုံသဏ္ဌာန် ပုံရိပ်တစ်ခု ပစ်ခတ်မှုများကြားမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါ...အဲဒီမွန်းစတားပဲ”

ဘရူးးးး

နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု လေထုထဲ ရိုက်ခတ်လာသည်၊၊

ထိုတစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုးကောင် ဒီရေသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ပြိုဆင်းလာသည်။

ဆုတ်ခွာနေသော စစ်သားအုပ်စုတစ်စု ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် သေနတ်ပစ်သံများကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝီဝီ

ကီကီသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး စိတ်ကိုင်းညွှတ်မှုဖြင့် ဧရာမသတ္တဝါကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

လုရှင်းချန်သည် လေထဲသို့ မီးလှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ငါ တွေ့ပြီ”

အနီရောင် မီးအိမ်-ခေါင်း သတ္တဝါ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့် ပိုးကောင်အုပ်စုများက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

၎င်းသည် အသက်ရှိသော ပိုးမွှားလှိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယာဉ်တန်းများဆီသို့ တွားသွားနေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် တောက်ပနေသော အနီရောင် ဦးခေါင်းခွံသည် လင်းယုန်ယာဉ်တန်းကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ကြီးမားသော သွေးရောင် အလင်းက အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသူအားလုံးကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။

အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သော စက်ဝိုင်းပုံ တွင်းနက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အနီရောင် အလင်းသည် ပျက်စီးစေသော စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ထားသည်—စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ၎င်းအတွင်း ပိတ်မိနေသူတိုင်း၏ အမြင်သည် အဖြူအမည်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

Telegram Channel - https://t.me/linxian2069