ရှင်သန်ရေးသည် အဓိက
Vol. 20 Ch. 294
မဟာလင်းယုန်ယဥ်တန်း၊ နေမင်းယဥ်တန်းနှင့် Running Far ယဥ်တန်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ စခန်းများကို အလျင်စလို သိမ်းဆည်းကြသည်။
ခေါင်းဆောင်များသည် ၎င်းတို့၏ အဖွဲ့များကို ပြန်လည် စုစည်းကြပြီး....ဒဏ်ရာရသူများကို စစ်ဆေးကြကာ ၎င်းတို့၏ ဗျူဟာများကို ပြန်လည် အကဲဖြတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အသစ်ရရှိသော ခဲယမ်းများကြောင့် ယဥ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ယုံကြည်မှုသည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် လီယီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် ကလေးများအား အစားအစာများ ဝေငှပေးနေကြသည်။
“မေမေ လီယီ....ရထားက အရမ်းမိုက်တာပဲ” ကလေးမလေးတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရထားနဲ့အတူ ခရီးသွားရမှာလား?” ကောင်လေးတစ်ဦးက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်”
နောက်တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။
လီယီ ရယ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ် ငါတို့ စီလန်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်။ ရထားတွေ၊ ကားတွေ၊ လေယာဉ်တွေတောင် ရှိလာလိမ့်မယ်~”
“ဝိုး...ဒါဆို ငါတို့ ကုတင်ကြီးတွေပေါ်မှာ အိပ်ရမှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သန့်ရှင်းတဲ့ရေ သောက်ရမှာလား”
“သေချာတာပေါ့”
“မေမေ လီယီ...ကျွန်တော့် မွေးနေ့အတွက် French fries စားချင်တယ်”
“ဟားဟား အကောင်းကြိုက်တဲ့ ကလေးလေး~”
ထိုအတောအတွင်း နေမင်းယဥ်တန်းတွင် လော့ယန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် RV အတွင်းတွင် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်နေကြသည်။
“အာမင်၊ လိုလို နင်တို့ နှစ်ယောက် ဒီနေ့ အတော်လေး လုပ်ရှားခဲ့ရတယ်။ တာ့ယွမ်၊ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု ဒေတာတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ သေချာပါစေ”
မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဒီည တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းမှုက ပိုကောင်းလာပြီ”
“လီကွမ်းဝမ် မင်းရဲ့ အမှုန့်လှိုင်းစွမ်းရည် တိုးတက်လာပြီလား...မင်း ဒီည မွန်းစတားတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့တာပဲ”
လူငယ်လေးသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ “နည်းနည်းလေးပါ”
“အဲ့ဒီ အနန္တရထား အဖွဲ့သားတွေက ရူးလောက်စရာပဲ”
“ဟုတ်တယ်...မီး စွမ်းရည်တွေ၊ စိတ်စွမ်းအားတွေ... ပြီးတော့ လင်းက တွင်းနက်တွေတောင် သုံးနိုင်တယ်”
လော့ယန်၏ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ် လင်းက မယုံနိုင်စရာပဲ”
“ငါတို့ စီလန်မှာ ပြန်ဆုံနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်”
ညသည် ပို၍ နက်လာပြီး ရှေ့ခရီးသည် အန္တရာယ်နှင့် ပြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအတွက်မူ မျှော်လင့်ချက်သည် တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
မဟာလင်းယုန်ယဥ်တန်းတွင် ထောက်ပံ့ရေးများ မကြာသေးမီက တိုးမြှင့်ခဲ့သော်လည်း လေထုသည် လေးပင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အသက်များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် ရှင်သန်သူများအပေါ် လေးလံစွာ ဖိစီးနေသည်။
လူနေထရပ်ကားတစ်စီးအတွင်းတွင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပူနွေးသော အစားအစာများ ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ဒဏ်ရာရသူများအား ဝေငှခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေသည်။
သူမဘေးတွင် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ကြိုးစားပမ်းစား ကူညီပေးနေပြီး သူ၏ လက်သေးသေးလေးများသည် မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေသည်။
ယဥ်တန်းအဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးသည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
“အစ်မ လီ”
“ရပြီ”
အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသော်လည်း သူမ၏ လက်များသည် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အမြန်လေး...ဒါတွေကို ဒဏ်ရာရသူတွေကို ပေးလိုက်ပါ။ ညသန်းခေါင်ကြီးမှာ – သူတို့ရဲ့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာအောင် ငါတို့ လုပ်လို့ မရဘူး”
သူမ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်သွားသော်လည်း သူမ ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။ “လီတုံလို အဆုံးသတ်သွားအောင် ငါတို့ လုပ်လို့ မရဘူး...”
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ယဥ်တန်းအဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် လေးလံသော သက်ပြင်းချသံဖြင့် ၎င်းတို့သည် ပူနွေးသော အစားအစာကို စတင် ဝေလိုက်ကြသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ထွက်ပြေးလာသူများအတွက် သေဆုံးခြင်းသည် နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်နေသော ပုံမှန်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယဥ်တန်း၏ အခြားနေရာများတွင် လျောင်မင်သည် ဒဏ်ရာရသူများကို ပြုစုနေစဉ် ဝူကျန်းဟိုင်နှင့် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာမှတဆင့် စကားပြောနေသည်၊၊
လျောင်မင်: “ဦးလေးဝူ….ကျွန်တော်တို့ လူ ၆ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်။ ၁၃ ယောက် ဒဏ်ရာရတယ်။ အခြေအနေကတော့ လောလောဆယ် ထိန်းထားနိုင်တယ်”
ဝူကျန်းဟိုင်: “စုန့်လီဆီကို နာမည်တွေ ပို့လိုက်ပါ၊ လူနေထရပ်ကားထဲက သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာလုပ်ပါ”
လျိုမင်: “နားလည်ပါပြီ။ ပြီးတော့ ချန်ချန်နဲ့ ကလေးတွေ အချို့က တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့တွေမှာ ပါဝင်ချင်တယ်လို့ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေတယ်။ အဲ့ဒီ ကလေးလေးတွေမှာ အခု ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”
ဝူကျန်းဟိုင်: သူ၏ ထရပ်ကားနောက်ဘက်မှ မက်ဆေ့ချ်ကို ဖတ်နေရင်း သက်ပြင်းကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ဝူကျန်းဟိုင်: “သူတို့ ၁၄ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ဆီးနှင်းလွင်ပြင်တွေကို ငါတို့ ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ငါနဲ့ လာပြောလို့ရတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့မှာ စွမ်းအင် အပိုတွေ ရှိရင် ထောက်ပံ့ရေးတွေမှာ ကူညီနိုင်တယ်”
ညလေညင်းနှင့် တရွှီးရွှီး တိုက်ခတ်နေကာ အလွန်အေးသော လေပွေများသည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဟန်ရှန်းတောင်ကြားအနီးတွင် သိမ်မွေ့သော ဆီးနှင်းမှုန်လေးများ စတင်ကျဆင်းလာသည်။
ရက်စက်သော တိုက်ပွဲပြီးနောက် စခန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အစီစဥ်တကျဖြစ်လာသည်၊၊
တစ်ချိန်က ရှုပ်ထွေးခဲ့သော ယဥ်တန်းသည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။
အနန္တ ရထား၏ မီးများသည် တောက်ပနေသည်။
“နင် ကောင်မစုတ်လေး”
တွဲ၂ အတွင်း၌ ကီကီသည် ရှားရှား၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို လိမ်ဆွဲကာ ဆူပူနေသည်:
“ငါ့ ခွင့်ပြုချက်၊ ဒါမှမဟုတ် လင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ စက်ရုပ်ကို ဘယ်လိုများ ထုတ်ရဲရတာလဲ…နင် အတော်လေးသတ္တိရှိနေတယ်ပေါ့”
“ငါမှားတာ သိပါပြီ…နော် အစ်မကီကီ တကယ် မှားပါတယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်~”
“ရပါတယ်” လင်းရှန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ပိုးကောင်အုပ်ကြီးက ငါတို့ကို ဝိုင်းထားခဲ့တာ။ အဲဒီ အခြေအနေမှာ စက်ရုပ်ကို သုံးတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
သူသည် လို့ရှားရှားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်:
“ဒီည တွဲ နံပါတ် ၁၁ ရဲ့ တံခါးကို ပြင်ဆင်ပေးမယ်၊၊
ဒါဆို နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မင်း ထပ်ပြီး တွားထွက်စရာ မလိုတော့ဘူး”
ရှားရှားသည် ကီကီ၏ လက်မှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ…လင်း ပြောသမျှ အကုန် နားထောင်ပါ့မယ်”
တိုက်ပွဲကို အကဲဖြတ်ခြင်း
အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် တိုက်ပွဲကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် တွဲ နံပါတ် ၂ တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။
“ငါတို့ ဒီဧရိယာကို လုံခြုံအောင် လုပ်ခဲ့ပြီ” တစ်စုံတစ်ဦးက မှတ်ချက်ချသည်။
“လောလောဆယ် ပြန်လည် စုစည်းဖို့ နေနေတာက ဘေးကင်းတယ်၊၊
ဒါပေမယ့် အေးခဲနေတဲ့ လေပွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့နေတယ် – ငါတို့ အကြာကြီး နေလို့ မရဘူး”
“ငါတို့မှာ ကျည်ဆံတွေ ကုန်သွားတာကလွဲလို့ တခြား အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့ဘူး”
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်သည်။
“ဒီဧရိယာကို ပိုးကောင်အုပ်ကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့်
ရှေ့က ရထားလမ်းတွေက မတည်ငြိမ်နိုင်ဘူး။
ကျွန်မတို့ စောစော ထွက်ခွာမယ်ဆိုရင် နေမထွက်ခင် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်၊၊
တခြား ယဥ်တန်းတွေလိုပဲပေါ့။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ရလိမ့်မယ်”
“သဘောတူတယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အခြားယဥ်တန်းတွေ ပြန်နလန်ထူဖို့ အချိန် ပိုလိုလိမ့်မယ်။
ဒီည ငါတို့လည်း ခဲယမ်း စုဆောင်းဖို့ လိုတယ်။
ယွမ်ကောင်းကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ပါမားမြက်ခင်းပြင်တွေထဲကို ရောက်တော့မယ်။
အဲ့ဒါက လွင်ပြင်ဧရိယာဖြစ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ထောက်ပံ့ရေး နေရာတွေ မရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတယ်”
အမည်မသိအရာများအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း
လင်းရှန်တွင် အချိန်ဖြုန်းရန် မရှိခဲ့ပေ။
တင်းကျန်းရီသည် ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်းကို ယူဆောင်လာသည်။
၎င်း၏ အနီရောင် တောက်ပမှုသည် လုံးဝ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး၊
ဖျော့တော့သော အရောင်သာ ကျန်ရှိသည် – တွဲအတွင်းရှိ လေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ငွေရောင် အိတ်တစ်လုံး ဘေးတွင် ရှိနေသည် –
၎င်းအတွင်းတွင် မဟာလင်းယုန်ယဥ်တန်းမှ ယူဆောင်ခဲ့သော သွေးကပ်ဘေးပန်း အသစ်တစ်မျိုး ရှိနေသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ထူးဆန်းသော အပင်ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။