ဟင်းရည်ပူပူလေး

ဟစ်စ်—

လင်းရှန်သည် လက်နက်ခဲယမ်းများ ဆက်တိုက် ထုတ်လုပ်နေပြီး ယဥ်တန်း၏ ပစ်အားနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနေသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သွေးကပ်ဘေးပန်းက အနက်ရောင်မီးခိုးတွေကို အများကြီး စုပ်ယူထားလောက်ပြီ။ အဲဒါကြောင့် ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ်လည်း တော်တော်လေး တိုးလာလိမ့်မယ်၊၊ ကျန်တဲ့အဖွဲ့သားတွေအတွက်လည်း မမြင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရလာလိမ့်မယ်”

လင်းရှန်သည် သွေးကပ်ဘေးပန်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို မည်သို့ မြှင့်တင်ပေးသည်ဆိုတာအား အဖွဲ့ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးပေမယ့် လူတိုင်း တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲနေကြသည်။ အထင်ရှားဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကတော့ သူတို့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်အားပေါ်မှာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲတစ်ခုပြီး၍ အနားယူပြီးနောက် အနန္တရထားမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် သိသိသာသာ ပိုအားကောင်းလာသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

တင်းကျန်းရီ ပြုစုထားသော အနန္တရထားအဖွဲ့ဝင် စောင့်ကြည့်မှတ်တမ်းများအရ ရှုချင်း၊ ချန်ဆီရွှမ်၊ လုချန်၊ မြောင်လု၊ လို့ရှားရှား စသည့် အဓိကအဖွဲ့ဝင်များ၏ ခွန်အား အခြေခံများအားလုံး သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကီကီ၊ လုရှင်းချန်၊ လို့ဟွာကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်များ၌မူ တိုက်ရိုက်ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် မရှိသော်လည်း မကြာသေးမီက တိုက်ပွဲက သူတို့၏ စွမ်းရည်များ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုနှင့် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲအားတို့ တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ဆီးနှင်းများသည် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သည်...

လင်းရှန်သည် ကျည်ဆန်များ ဖန်တီးနေစဉ် ဤကိစ္စကို ရုတ်တရက် သတိရမိပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူသည် ရထားခေါင်မိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် အားဖြည့်ထားသော်လည်း ရေစိမ့်ဝင်မှုနှင့် လေလုံအောင် ပိတ်ဆို့မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။

ရထားကို နေရာချစဥ်က အဆိပ်ငွေ့နှင့် အောက်ဆီဂျင် ကုန်ခန်းခြင်းတို့ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ဖြေရှင်းချက်မှာ ရထားတစ်လျှောက် လေထုထောက်ပံ့ရေးကို အထောက်အကူပြုရန် ရထား၏ ရေ-အောက်ဆီဂျင် လည်ပတ်မှုစနစ်ကို အားကိုးရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ လုံးဝရှိနေခဲ့ပြီး ဤကိစ္စကို ဦးစားပေးစာရင်းမှ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

ယခု အဆိပ်ရှိသော နှင်းများ ရောက်လာချိန်တွင် သူ အလေးအနက်ထားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ အလုပ်လုပ်ပြီး စဉ်းစားနေစဉ် သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်ကို သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

“ခေါင်းဆောင်လင်း”

နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ လင်းရှန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နေထိုင်ရာတွဲမှ ရှောင်ယွမ်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ ရေချိုးပြီးခါစ ဖြစ်သည်။ စိုစွတ်သော ဆံပင်ပေါ်တွင် ရေစက်များ တွယ်ကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမသည် ရေချိုးသဘက်ကြီးဖြင့် ပတ်ထားကာ အောက်တွင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားတစ်စုံကိုသာ ဝတ်ထားသည်—ညအိပ်ဝတ်စုံဖြစ်သော်လည်း ညအိပ်ဝတ်စုံအစစ်တော့ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လင်းရှန်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး “မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ”

“အို... မဟုတ်ဘူး…အင်း... ဟုတ်တယ်”

လင်းရှန်၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှောင်ယွမ်သည် ရှက်ရွံ့နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးရွဲကြီးများက ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြစ်သွားသည်၊၊

“ကျွန်မက ခေါင်းဆောင် အခုထိ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မြင်တော့... ဟင်းရည်ပူပူလေးများ သောက်မလားလို့ မေးချင်လို့ပါ”

“ဟင်းရည်ပူပူ” လင်းရှန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး…အဲဒါကို ပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူး”

သူ မေးလိုက်သည်နှင့် ရှောင်ယွမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်စလို ရှင်းပြရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်သွတ်သစ်သီး ထောက်ပံ့ရေးထဲကပါ—အနန္တရထားရဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲကနေ ပိုယူထားတာ မဟုတ်ပါဘူး...ခေါင်းဆောင် သောက်ချင်ရင် ကျွန်မ လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်”

အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာသည် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်-

“ကျွန်မ သစ်တော်သီးဟင်းချိုကို ကောင်းကောင်း လုပ်တတ်တယ်... အစာအိမ်ကို နွေးစေတယ်”

ရှောင်ယွမ်သည် ပျော့ပျောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တိတ်ဆိတ်သော အမူအရာရှိသူ—သူမ ပြုံးလိုက်လျှင် အထူးနွေးထွေးပြီး ချစ်ခင်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော မိန်းကလေးမျိုးဖြစ်သည်။ သူမသည် အနန္တရထားရှိ လူတိုင်းနှင့် အဆင်ပြေသည်။ တိုက်ပွဲတွင် များများစားစား အထောက်အကူ မပြုသော်လည်း သူမသည် ငယ်ရွယ်သည်၊ ထက်မြက်သည်၊ ပညာတတ်သည်၊ ချက်ပြုတ်ရာတွင်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ သူမသည် မြောင်လုနှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့နှင့်အတူ အနန္တရထား၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းများကို ကူညီပေးလေ့ရှိပြီး အဖွဲ့၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ” လင်းရှန် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်နှင့် အနည်းငယ် မူမမှန်သော ကိုယ်နေဟန်ထားကို သူ သတိပြုမိသည်။ သူမ သူ့ကို ခိုးကြည့်နေသည်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖြစ်သည်ကို သူ မရေမရာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူသည် အသိအမှတ်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ ကျည်ဆန်များ ထုတ်လုပ်ခြင်းကိုသာ ပြန်လည်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ သဘောတူညီချက်ကို ကြားလိုက်သောအခါ ရှောင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူမ အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ စကားများ ထစ်အသွားသည်။

“ကောင်းပြီ...ခနလေးနော်…ခေါင်းဆောင်လင်း…ခေါင်းဆောင်—ဒီမှာပဲ စောင့်နေ…နော်”

ထို့နောက် သူမသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ထမင်းစားတွဲဆီသို့ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာ ပြေးသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အစားအသောက်ဘူးထဲတွင် ချိုမြိန်သော စည်သွတ်သစ်တော်သီးဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။

လင်းရှန် ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ မချီးကျုးပဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊၊

“ဒါက တကယ်ကောင်းတယ်။ မင်း တခြားတစ်ခုခု ထည့်ထားသေးလား”

သူ၏ ချီးကျူးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ယွမ်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် တစ်လှမ်း ပို၍ နီးကပ်လာပြီး ဟင်းချိုထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ပင်စည်အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“ဒါက ဗနီလာ အစေ့ခြောက်လေးတွေနဲ့ သံပုရာ ပင်စည်ခြောက်လေးတွေ... “

သူမသည် အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်တင်းသော ရင်ဘတ်က လင်းရှန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားသည်။ သူမ အလွန်နီးကပ်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းတုန်းက ရှာတွေ့ပြီး ရထားပေါ်ကို ယူလာခဲ့တာပါ”

“အိုး~ မင်းရှာတွေ့ထားတာ ကောင်းတယ်”

လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နေထိုင်ရာတွဲရှိ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အလေ့အကျင့်များ ရှိကြသည်ကို သူ သိသည်။ အဓိကအရင်းအမြစ်များအပြင် လူတစ်ဦးစီ၏ အခန်းများတွင် အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများ ထားရှိသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၌ပင် လူတို့သည် ပုံမှန်ဘဝ၏ အကြွင်းအကျန်များကို စွဲလမ်းနေကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်လုနီးနီး ကမ္ဘာတစ်ခုတွင်ပင် လူတို့သည် နွေးထွေးမှုကို တောင့်တနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဟင်းချိုတစ်ဝက်ကို အမြန်သောက်လိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ယွမ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အေးလာပြီ။ မင်း အိပ်သင့်ပြီ။ ငါ ဒါကို ကုန်သွားရင် ထမင်းစားတွဲကို ယူသွားပေးမယ်”

ရှောင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ခေါင်းဆောင် လင်းလည်း ကောင်းကောင်း အနားယူပါ”

နံနက် ၃ နာရီ။

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းက တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။ အနန္တရထား စခန်းချရာ မြေပြင်ကို နှင်းများသည် ပါးလွှာသော အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အနန္တရထားနှင့် အခြားသော ယဥ်တန်းများတွင် မီးများ ထွန်းထားဆဲပင်—ညကင်းစောင့်များက သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်သွားပြီးထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူယဥ်တန်းများသည် ညတိုင်း အလှည့်ကျကင်းစောင့်သည့် အလေ့အကျင့်ကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ အမှောင်ထဲတွင် မည်သူမျှ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေရန် မတတ်နိုင်ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတို့သည် ဤကဲ့သို့ ဘဝစည်းချက်နှင့် ရိုးရှင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်လာကြသည်။

တွဲအမှတ် ၁၂ တွင် လင်းရှန်သည် ခဲယမ်းမီးကျောက် အများအပြား ထုတ်လုပ်ပြီးစီးခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်ကို စစ်ဆေးပြီး ခဏတာ အနားယူရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန္တရားနှလုံးသား၏ သုံးဖက်မြင် စနစ်မြင်ကွင်း ရုတ်တရက် လင်းလာသည်။

[ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအင် ပြောင်းလဲပြီး- ယန္တရားရင်းမြစ်အမှတ် +၁၀၀၀]

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ပိုမို ထက်မြက်လာသည်— ထူးဆန်းတဲ့ ကုဗတုံးက ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်း၏ စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲပြီး ဖြစ်ရမည်၊၊

သူသည် စင်္ကြံထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဖြာထွက်နေသော အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့များကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခံနိုင်ရည်အားနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုတို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ကျည်ဆန်များ ထုတ်လုပ်ရာတွင် နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမို အားပြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။