စမ်းသပ်မှု
Vol. 20 Ch. 299
သူသည် နေထိုင်ရာတွဲသို့ လျှောက်သွားရင်း အိပ်ခန်းများအနီးမှ ဖြတ်သွားသည်။ အဖွဲ့ဝင်အများစုမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ရှုချင်းသည် စင်္ကြံခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်လျက် ထိုင်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ အမှောင်ထုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“လင်း”
“မင်းလည်း အနားယူသင့်ပြီ”
လင်းရှန်သည် သူမ ကင်းစောင့်နေသည်ကို မကြာခဏ မြင်ရသောကြောင့် “ငါတို့မှာ အခု လူအလုံအလောက် ရှိနေပြီ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကို ချွေတာသင့်တယ်”
ရှုချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ငါ ကျင့်သားရနေပါပြီ။ အနန္တရထားပေါ်က လူတိုင်း အရမ်းလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားနေရတာက တကယ်တော့ အန္တရာယ်ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ ညဘက်မှာ မအိပ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေတာ—ငါ စောင့်ကြည့်နေတာက ပိုစိတ်ချရတယ်လို့ ခံစားရတယ် ကပ္ပတိန်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ညဘက်တွင် ခေါင်းဆောင်အချို့က တာဝန်ယူရန် လိုအပ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် အလှည့်ကျ စောင့်ဖို့ သေချာလုပ်ပါ။ ငါတို့ မကြာခင် နှင်းမုန်တိုင်းဒေသတွေထဲ ဝင်တော့မယ်။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ရှိတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက ညဘက်မှာ ရှိတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေထက် နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကောင်းပါပြီ” ရှုချင်းက သူ့ကို ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
တွဲအမှတ် ၅။
ညဘက်တွင် လို့ဟွာသည် စောင့်ကြပ်တာဝန်ယူနေပြီး လုရှင်းချန်မှာမူ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ လို့ဟွာသည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ သံမဏိဓားကြီးကို အသေချာသွေးနေသည်၊၊
“လို့ဟွာ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက သွေးစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကတည်းက မင်းရဲ့ ခံနိုင်ရည်အားက အရင်ထက် တက်လာခဲ့တယ်”
လို့ဟွာက ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ် အခုအိပ်ဖို့တောင် မလိုတော့သလို ခံစားရတယ်”
“အိပ်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်”
လင်းရှန်သည် ဧရာမဓားကြီးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မူလက သူသည် လို့ဟွာကို လက်နက်ကြီးသမားအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ သွေးစွမ်းရည်များ နိုးထလာပြီးနောက် သူသည် ရင်းနှီးသော အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ပိုမိုသင့်လျော်ပုံရသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သံချပ်ကာလက်နက်များသည် သူ့အတွက် မသင့်တော်တော့ပေ။
“မင်းရဲ့ လက်နက်နဲ့ ရွေ့လျားမှုကို အားဖြည့်ပေးဖို့ ငါ အာရုံစိုက်ရတော့မယ် ထင်တယ်...”
….
ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်မှုအတွက် လူတို့၏ နားလည်မှုနှင့် စီမံကိန်းချမှတ်မှုများတွင် ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုး နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်နေသည်။ ကောင်းသည့်အချက်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုများကို လျှော့ချရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်။ ဆိုးကျိုးမှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးအပေါ် ဖိအားများ သိသိသာသာ တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်...
“ဟုတ်တယ် ဒါက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်စေမယ့် ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်ပါပဲ” တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်လိုက်သည်။
“ဒါဟာ ဗိုင်းရပ်စ်ဗေဒနဲ့ ဆင်တူပါတယ်—ကျွန်တော်တို့ ဗိုင်းရပ်စ်မျိုးစိတ်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ခွဲထုတ်နိုင်တဲ့အခါ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကို နားလည်လာကြတယ်။ သတိရှိမှုနဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံစံကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ဒီစွမ်းအင်ဟာ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး”
“မင်း စိတ်ကောင်းဝင်နေပုံရတယ်” လင်းရှန် မေးလိုက်သည်။
“သိပ္ပံပညာအတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်” တင်းကျန်းရီက အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။
“စံနမူနာဝါဒနဲ့ ကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ သီအိုရီတွေက သိပ္ပံဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုကို အားပျော့စေတယ်။ ဒါကြောင့် လူတွေက ‘အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု’ လို့ ခေါ်တဲ့အရာအတွက် သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ရတာ စိတ်သက်သာရာ ရပါတယ်—ဒါက အတော်လေး ထူးခြားနေတယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့”
လင်းရှန်သည် မြူခိုးတစ်သောင်းငွေနဂါးထံ လျှောက်သွားရင်း ၎င်းသည် ကြီးထွားမှု အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ၎င်းကို မြေဆီလွှာမဲ့ ထိန်းချုပ်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုတွင် သိုလှောင်ထားပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ၎င်း၏ အမြစ်များနှင့် ပင်စည်အတွင်းရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခရမ်းရောင်အစင်းကြောင်းများသည် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းနှင့် ကြည့်ရသလို ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကြောင်းများကဲ့သို့—၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
(ဝူကျန်းဟိုင်ဆီက ရခဲ့တဲ့ သွေးကပ်ဘေးပန်းမျိုးစိတ်ခွဲတစ်ခု)
တင်းကျန်းရီ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး “သွေးကပ်ဘေးပန်းရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေက ကျွန်မတို့ အရင်က နားလည်ထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ အခုထိ မြင်တွေ့ရတဲ့အရာတွေအရ ဒီထူးခြားတဲ့ အပင်တွေဟာ အလွန်ရှားပါးတယ်။ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ အခြားသုတေသနအဖွဲ့တွေဟာ ဒါတွေကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေနေကြတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ နှစ်ခု ရရှိတာ ကံကောင်းတယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူတို့က ငါတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာတွေ ယူလာပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တင်းကျန်းရီ သူ့အမြင်အာရုံမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်—သူမသည် သူ့ခါးပတ်ဆီ လက်လှမ်းရင်း ဒူးထောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နေဦး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” လင်းရှန် အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။
တင်းကျန်းရီ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။ သူမသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်- “အခုချိန်မှာ သွေးကပ်ဘေးပန်းက စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပြောင်းလဲနေတယ်။ သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ဒီရထားပေါ်က လူတိုင်းဟာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုခုကို ခံစားနေရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ချင်တာပါ”
သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်ကို မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ အမူအရာသည် သိချင်စိတ်နှင့် ပြင်းထန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“မေးခွန်းကတော့—လူတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ဒီဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ပိုမို ပြင်းထန်လာသလား”
လင်းရှန် တုန်လှုပ်သွားသည်။
နေဦး... မင်း ဒါကို သိပ္ပံပညာအတွက် တကယ် လုပ်နေတာလား။
တင်းကျန်းရီ၏ လက်သည် သူ၏ ခါးပတ်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် နက်နဲစွာ စဉ်းစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် နိမ့်သွားပြီး “အတိကျ ပြောရရင် ကျွန်မအပေါ်မှာ ကပ္ပတိန်ကို စမ်းသပ်စေချင်တာ”
—
တွဲအမှတ် ၃ ရှိ မီးလုံးများ မှိန်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သော အရိပ်များထဲတွင် တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုတိုက်ပွဲက သူမ၏ အတွင်းစိတ် နက်ရှိုင်းသော တစ်စုံတစ်ရာကို မီးထိုးပေးခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း တင်းကြပ်သော သိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ လိုက်စားမှုများအတွက် ရည်စူးထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လူသား၏ အချို့သော ဗီဇများကို အရေးမပါသော အာရုံပျံ့လွင့်မှုများအဖြစ် ကာလကြာရှည်စွာ ပယ်ချခဲ့သည်။ သူမသည် အပျော်အပါးများကို ငြင်းပယ်ပြီး သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် သူမကိုယ်သူမ နစ်မြုပ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤကား ကမ္ဘာကြီး၏ အဆုံးသတ်ပင်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို အုပ်ချုပ်သော စည်းမျဉ်းများသည် တစ်ညတည်းနှင့် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ မြေအောက်မြို့တော် အမှတ် ၉ ပျက်စီးသွားကတည်းက သိပ္ပံပညာရှင် တင်းကျန်းရီသည် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ဖွဲ့စည်းပုံ သုတေသနစီမံကိန်းများ၊ ပိုးမွှားကင်းစင်သော ဓာတ်ခွဲခန်းများ၊ လုံးဝတင်းကျပ်သော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ မရှိတော့ပေ။
သူသာ ရှိသည်—ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားသောအခါ သူမကို သေခြင်းတရား၏ အစွန်းမှ ဆွဲထုတ်ကာ နောက်ဆုံးအချိန်၌ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ယောကျ်ား....
ဒါဆို... ကောင်းပြီလေ။
သူမသည် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် အေးခဲနေသော ဆင်ခြင်တုံတရားကို စွန့်ပစ်မည်။ သူမ၏ ငယ်ဘဝကတည်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချုပ်တည်းမှုများ၊ ပညာရေးဆိုင်ရာ ကြိုးပမ်းမှုများ၊ အနည်းငယ် ဟာသလုပ်ရန်ပင် မသင့်တော်သော သုတေသနဌာနများရှိ ရှည်လျား၍ အထီးကျန်ဆန်သော ညများကို သူမ ဖယ်ရှားပစ်မည်။
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်... အသက်ရှင်ရန် အခြားနည်းလမ်း ရှိကောင်းရှိလိမ့်မည်။
သိပ္ပံနည်းကျ အောင်မြင်မှု၏ ကျေနပ်မှုထက် ကျော်လွန်၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ တစ်ချိန်က ပယ်ချခဲ့သော “အရေးမပါသော” ဘဝကဏ္ဍသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် ပြည့်စုံမှုကို ပေးဆောင်လိမ့်မည်။
—
ပြောင်းလဲထားသော ပိုးသတ်ခန်းအတွင်းတွင် တင်းကျန်းရီသည် သူမ မည်သည့်အခါမျှ မကြုံဖူးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
လွတ်လပ်မှု၊ ပြင်းထန်မှုနှင့် အားရမှုတို့၏ ခံစားမှုအသစ်တစ်ခုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ သုတေသနတွင် အမြဲတမ်း စေ့စေ့စပ်စပ် ရှိခဲ့ပြီး ဤစမ်းသပ်မှုကို အပြည့်အဝ ရလဒ်များရရှိသည်အထိ လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
“ဟင့်—”
သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျှံကျလာခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ရှိုက်သံတစ်ခုထွက်လာသည်။
ဇီဝဗေဒရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အာရုံခံစနစ်တိုင်းသည် အချက်ပြမှုများကို ပစ်လွှတ်နေပြီး ငြင်းမရသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။
စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် သူမကို ဖြတ်သန်းသွားသည်—လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့ခြင်းနှင့် လုံးဝအရှုံးပေးနေရသည့်အခြေနေတွင် ရောက်ရှိနေပြီး ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“နေ..ဦး...”
တင်းကျန်းရီသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေခဲ့ပြီး ရပ်တန့်မည့်အစား ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
သူမ ပို၍ နီးကပ်လာသည်၊ သူမ၏ လေနွေးနွေးက သူ့အရေပြားကို ထိနေချိန်တွင် သူမက “ဒါက စမ်းသပ်မှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါ... ကျွန်မကို စံလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လိုက်နာဖို့ လိုပါတယ်... ပြီးတော့ အတိကျဆုံး အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါ...”
“နေဦး ဘယ်လို—”
လင်းရှန်သည် လုံးဝ ဆွံ့အနေခဲ့သည်၊၊
သူသည်... သိပ္ပံပညာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညှင်းဆဲသူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရတာလား။
ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းစီးဆင်းမှုသည် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်—
ပထမဆုံးနှင်းများ ကျလာခဲ့သည်။