ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွား

သရဲဂူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းတစ်နေရာ၌။

ရှေ့ဆုံးမှ ရဲယင်မှာ သူ့နောက်မှ ရဲယင်ပုံရိပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းရင်း သဲကြီးမဲကြီး ပြေးလွှားနေသည်။

“ဦးလေး... ကျွန်တော် မှားပါတယ်ဗျာ...”

ရဲယင်က သူ့နောက်သို့ ခေါင်းလှည့်၍ အမှားကို ဝန်ခံကာ အော်ပြောလိုက်၏။

သို့သော် သူ မည်သို့ပင် အကြိမ်ကြိမ် အမှားဝန်ခံနေစေကာမူ ထိုပုံရိပ်က ရပ်တန့်ရန် အရိပ်အယောင်ပင် မပြခဲ့ချေ။

ရဲယင်မှာ သရဲဂူ၏ အဆုံးစွန်သို့ မောင်းနှင်ခံလိုက်ရသောအခါ သူက ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ သူ့ပုံစံတူ ပုံရိပ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်ကို ကန်ထုတ်ပြီးနောက်တွင် ရဲယင်မှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်က ဤအကြောင်းကို တွေးတောနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။

သိပ်မဝေးသော နေရာ၌ လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူ့နောက်မှ ပုံရိပ်က ရဲယင်ကို တိုက်ခိုက်တော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုလူငယ်က ပုံရိပ်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

“ရပ်လိုက်တော့...”

ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရဲယင်က သူ့ရှေ့မှ လူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကိုမြင်ပြီး အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် လူငယ်က မတ်တပ်ထရပ်၍ ရဲယင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရဲယင်... မင်း ဒီနေရာကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ရဲယင်က ထိုလူငယ်ကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဟမ်... မင်း ငါ့ကို သိသလား... မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

လူငယ်က စကားပြောတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း ပြေးရောက်လာသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ လူငယ်က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်၏။

“မပြောနိုင်ဘူး... လုံးဝ မပြောရဘူး... လုံးဝ မပြောသင့်ဘူး...”

ဤလူငယ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရဲဆွေ့ပင် ဖြစ်သည်။ မှန်ပါ၏၊ သူက ရဲဆွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ် မဟုတ်ဘဲ ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွား ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်ရှိ နုပျိုသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် မမွေးဖွားသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန် သူ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုလူငယ်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဟေ့ကောင်... ငါမေးမယ်... ဒီပုံရိပ်တွေကို မင်း လုပ်ထားတာလား... မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ငါ့မိသားစု ပုံရိပ်တွေကို လုပ်ထားရတာလဲ...”

“မပြောနိုင်ဘူး... လုံးဝ မပြောရဘူး... လုံးဝ မပြောသင့်ဘူး...”

ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားက ထိုစကားကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေသည်။

ဤသည်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားစေ၏။ သူက လက်စွမ်းပြတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ် ရဲယင်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“ဦးလေး... စိတ်ထိန်းပါ... သူက ဒီသရဲဂူ အဆုံးမှာ ရှိနေနိုင်ပြီး ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို လုပ်ထားနိုင်တာ... သူက သေချာပေါက် အားနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဟမ်... မင်းက ငါ့ကို အားနည်းတယ် ထင်နေတာလား...”

ထိုသို့ ပြောရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ရဲယင်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်း ရဲရှင်းဟွေ့ မသိသော်လည်း သူ့ရှေ့မှ ကြည့်ကောင်းသော ဤလူငယ်ကို မြင်သည်နှင့် သူ့ခေါင်းကို နောက်မှနေ၍ လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ ထုထောင်းပစ်ချင်သည့် စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့က တကယ်ပင် လက်ပါတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရဲဆွေ့ ကိုယ်ပွား၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

‘ဟားဟား... ဟီးဟီး... ငယ်ငယ်ကတော့ မင်း ငါ့ကို အများကြီး ရိုက်ခဲ့တာပဲ... အခုရော မင်း ငါ့ကို ရိုက်နိုင်သေးတယ် ထင်နေလား...’

ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားတွင် ထိုအတွေး ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နစ်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူက ဒူးထောက်ကျသွားကာ ဓားကိုလက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းတော့မည့်ဟန် ပြုလိုက်မိသည်။

“ဟမ်... ဘာဖြစ်တာလဲ... ဇာတ်လမ်းက မှားနေပြီထင်တယ်...”

ရဲဆွေ့ တွေးထားသည့် ဇာတ်လမ်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းကို နောက်မှနေ၍ လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ ထုထောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ရှောင်တိမ်းမည် ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ စိတ်မရှည်တော့သည့်အခါ သူက သူ၏ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူ၏ အဖေ အသေးစားလေးကို တိုက်ရိုက် တုန်လှုပ်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု အခြေအနေက အဘယ်သို့နည်း။ တစ်ဖက်လူက လက်ထဲမှ သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ဒူးထောက်သွားစေသည်။

‘ငါ့အဖေမှာ ဒီလိုစဉ်းလဲကောက်ကျစ်တဲ့ ပညာရပ်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမမှတ်မိပါဘူး...’

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုက အများကြီး တွေးတောနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ခါးပတ်ကို ချွတ်ရင်းနှင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ ထိုခါးပတ်တံဆိပ်ကိုပင် အလွန် ရင်းနှီးနေ၏။ ၎င်းက ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်တံဆိပ် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ရဲဆွေ့က အလျင်အမြန် ထချင်လိုက်ပြီး သူ့အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲထွက်စေလိုက်ရာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ၁၀၀% လက်ဗလာဖြင့် ဓားဖမ်းဆုပ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားစေသည်။

“ဟမ်... မင်း ခုခံနေတုန်းပဲလား...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ပညာရပ်ကို အားဖြည့်ရန် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်လိုက်ရပြန်သည်။

‘ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဒါက... နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားလား... ငါ့အဖေက ဘယ်တုန်းက နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားတာလဲ...’

ရဲဆွေ့မှာ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ရဲဆွေ့အတွက်မူ နတ်ဘုရား တစ်ပါးသည် သူ၏ ချက်ချင်းလက်ငင်း အထက်အရာရှိနှင့် တူသည်။

ရဲဆွေ့၏ ရာထူးမှာ နယ်မြေသခင် ဖြစ်သည်။

နယ်မြေသခင်၏ တာဝန်မှာ ကမ္ဘာကြီး၏ မန်နေဂျာနှင့် ညီမျှပြီး နတ်ဘုရား တစ်ပါးမှာမူ ပို၍ အားကောင်းကာ နယ်မြေသခင်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ရှိသည်။

သို့သော် ရဲဆွေ့ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာသောအခါ နတ်ဘုရားက သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့အထက်မှ နတ်ဘုရားက ထိုအချိန်က ဘာကိုမှ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့က ယခင် နယ်မြေသခင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အပိုင်းအစများအဖြစ် ခွဲခြမ်းပစ်ခဲ့သည့် အချိန်မှာပင် နတ်ဘုရား တစ်ပါးမှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သူက နတ်ဘုရားကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ရဲဆွေ့ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာသောအခါ နတ်ဘုရားများ တည်ရှိနေကြောင်းကို သူ အလိုလို သိရှိခဲ့သည်။

သူက နတ်ဘုရား၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း မစိမ်းချေ။

ယခုတွင်မူ ရဲရှင်းဟွေ့ အသုံးပြုနေသည့် စွမ်းအားမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအား၊ နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းအား ဖြစ်နေသည်။

‘ဘာတွေလဲ... ငါ တစ်ရေးအိပ်ပြီးနောက်မှာ အပြိုင်ကမ္ဘာကို ရောက်သွားတာလား... ငါ့အဖေက နတ်ဘုရား ဖြစ်တာ ငါ မမှတ်မိပါဘူး... သူက အရူး စိတ်ရောဂါသည်နဲ့ ပိုတူတာ...’

ရဲဆွေ့က သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်တံဆိပ် ခါးပတ်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွား၏။ ငယ်စဉ်က သူ့အဖေ၏ အရိုက်အနှက်ခံရခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုမူ သူက နယ်မြေသခင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက နယ်မြေသခင်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမိုက်ဆုံး လူ ဖြစ်သော်လည်း ကြိမ်ဒဏ်ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ သူ့ရှေ့မှ ရဲရှင်းဟွေ့က အားနည်းမည်ဟု မျှော်လင့်ရသည့် အသေးစားပုံစံ ဖြစ်နေသေးခြင်းပင်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ရဲယင်မှာလည်း အနည်းငယ် မှင်သက်နေသည်။

“သူက တကယ်ပဲ ငါ့ဦးလေးပါ... တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ မိုက်နေပါစေ... လူတိုင်း သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရမှာပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် လော့ရန်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့လည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဟမ်... မင်းဦးလေး ဘယ်သူ့ကို ရိုက်နေတာလဲ...”

ရှောင်ပင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရဲယင်က ခေါင်းခါ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့ဦးလေးရှေ့မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဟန်လုပ်ရင်း ကြွားဝါနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူကို ငါ့ဦးလေးက မရိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကို ရိုက်ရမှာလဲ...”

“ အရိုက်ခံနေရတဲ့လူက မင်းဦးလေးနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်လို့ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ......”

ဤတစ်ကြိမ် စကားပြောသူမှာ လော့ရန် ဖြစ်သည်။

လော့ရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲယင်ကလည်း အရိုက်ခံနေရသည့် လူမှာ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားထံမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

သူက ဒူးထောက်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါက ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲယင်၊ လော့ရန်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရှောင်ပင်းနှင့် လော့ရန်တို့မှာ ထိုအရှိန်အဝါ၏ တုန်ခါမှုကြောင့်ပင် ပြာအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ရဲယင်က သူတို့နှစ်ဦးကို ကာကွယ်ရန် ကြယ်တာရာစွမ်းအားကို အလျင်အမြန် ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သို့မှသာ သူတို့က ရဲဆွေ့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ချေ။

“သေစမ်း... မင်း ဒူးထောက်ထားပြီးတာတောင် ဒီလောက် မောက်မာနေတုန်းပဲ... ငါ ကြောက်သွားမယ် ထင်နေလား...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို ထပ်မံ ရိုက်နှက်ပြန်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခါးပတ်က ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားကို မထိမှန်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်စပြုလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်နေမှန်း ငါ မသိပေမယ့် ငါ့ကိုယ်အစစ် ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရိုက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲမိသားစု၏ ပုံရိပ်များမှာလည်း အသက်မဲ့သော ကျောက်ရုပ်တုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မင်းကိုယ်အစစ်လား... မင်းကိုယ်အစစ် ရောက်လာရင်လည်း မင်းရဲ့ နောက်ကျော ဒါမှမဟုတ် တင်ပါး နီရဲသွားတဲ့အထိ ရိုက်ဦးမှာပဲ...”

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုလူငယ်မှာ သူ၏ အရိုက်အနှက်ခံရန် ကံပါလာသူဟု ခံစားလိုက်ရသည်။