နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်က ခေါက်ဖုန်းတစ်လုံးလား

ကမ္ဘာမြေ။

မြို့တော် တက္ကသိုလ်။

သိပ်မဝေးသော နေရာမှ လူငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်၍ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ အများအပြား အတူတကွ စုရုံးကာ တီးတိုးစကား ဆိုနေကြသည်။

“အဲဒါ ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲရှိသေးတဲ့ ဆရာရဲ မဟုတ်လား...”

“ဟုတ်တယ်... သူပဲ... ဆရာရဲက အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲ... ပြီးတော့ သူက ငါတို့နဲ့ အသက် မတိမ်းမယိမ်းလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်...”

“တကယ်ကြီးလား... သူက ဘယ်လိုလုပ် တက္ကသိုလ်ကထိက ဖြစ်သွားနိုင်တာလဲ...”

“ဆရာရဲက အသက်ငယ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ သင်ကြားပြသနိုင်စွမ်းနဲ့ ပညာအရည်အချင်းတွေက ပါမောက္ခအိုကြီးတွေထက် လုံးဝမနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ သေချာတယ်...”

ဤကျောင်းသူများ ဆွေးနွေးနေကြသည့် ဆရာရဲမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရဲဆွေ့ပင် ဖြစ်၏။

ရဲဆွေ့က ဤကာလအတွင်း အချိန်ဖြုန်းသတ်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်သင့်သည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ရဲဆွေ့မှာ မြို့တော် တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းတွင် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သူက သူ၏ အဖေနှင့် အမေ အနီးအနားတွင် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက မြို့တော် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရခဲ့ကြကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူက သူ၏ ဆရာတစ်ယောက် အဆင့်အတန်းကို အသုံးချ၍ သူ၏ အဖေကို ဖိနှိပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအချက်မှာ သူက တက္ကသိုလ်၏ ဇာတ်ကောင်အတုခိုးဝတ်စုံအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရဲဆွေ့မှာ ကျောင်းဝင်းထဲတွင် လျှောက်သွားနေရင်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ အများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရစဉ်မှာပင် သူက ရုတ်တရက် နေရာတွင်ပင် မာကျောတောင့်တင်းသွား၏။

အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပွားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားမီ ကိုယ်အစစ်ဖြစ်သော သူ့ထံသို့ သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပို့သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ငါ့အဖေမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တကယ်ရှိနေတယ် ဟုတ်လား... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ကိုယ်ပွားထံမှ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ရဲဆွေ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက... နတ်ဘုရားက အဖေ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာလား...”

ထိုအချိန်၌ ရဲဆွေ့က သူ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာပြီးနောက် နတ်ဘုရားကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က အကြောင်းကို တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူက ဆက်သွယ်မှု မရရှိခဲ့ချေ။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ရဲဆွေ့က နတ်ဘုရားကို ထပ်မံ ဆက်သွယ်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ အိပ်စက်နေစဉ်အတွင်း လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နတ်ဘုရား၏ အနှောင့်အယှက် မခံရစေရန် သူက နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်ကို ချိပ်ပိတ်၍ လွှင့်ပစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်၏။

“အိုး... အဆောင်အယောင်ကို အရင် ပြန်ခေါ်ထားသင့်တယ်...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲဆွေ့က သူ၏ အဆောင်အယောင်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် ကြံလိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

“ဟမ်... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အဆောင်အယောင်အပေါ် ချိပ်ပိတ်ထားတာကို ချိုးဖျက်လိုက်ပါလား... သူတို့က အဲဒါကိုသုံးပြီး နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်ချင်နေတာလား... ဟွန့်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”

တစ်စုံတစ်ယောက်က နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်လာရန် ကြံစည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲဆွေ့မှာ သူ၏ အဆောင်အယောင်ကို လောလောဆယ် ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် မကြံစည်တော့ချေ။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ သံသယအချို့ ရှိသော်လည်း ရဲဆွေ့အတွက်မူ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သူ၏အဖေက အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပါက ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး မဟုတ်သည့်တိုင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သူ ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍သာ ထိုအရာက အမှန်ဖြစ်ခဲ့လျှင် တစ်ခုတည်းသော ရှက်စရာကောင်းသည့် အချက်မှာ သူ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာသည့်တိုင် သူ့အဖေက သူ့ကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက၊ မြင့်မြတ်နယ်မြေတောင်တန်း၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ထဲ၌။

“ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ နယ်မြေသခင်ရဲ့ အဆောင်အယောင်က ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားရတာလဲ...”

“နန်းတော်သခင်... ခုနက နယ်မြေသခင်ရဲ့ အဆောင်အယောင်က ပျံထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်သွားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က မသေမျိုးဧကရာဇ် ဆယ်ပါးကို အသေခံပြီး အဆောင်အယောင် မလွတ်ထွက်သွားအောင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်...”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ နန်းတော်သခင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွား၏။

“ကြည့်ရတာ... ငါတို့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ရတော့မယ်...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နန်းတော်သခင်က ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ယခုလေးတင် တည်ငြိမ်သွားသော နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာ၌ ကမ္ဘာမြေမှ လူများ ရှိနေပါက သူတို့ကတော့ သေချာပေါက် ညည်းညူကြပေလိမ့်မည်။

“ဒါက နယ်မြေသခင်ရဲ့ အဆောင်အယောင်လား... ဒါက ခေါက်ဖုန်းအဟောင်းလေးပဲတစ်လုံး မဟုတ်ဘူးလား... နာမည်ကတော့ မွန်မြတ်လှပါတယ်... တကယ့် ပစ္စည်းအစစ်ကတော့ ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်နေတာပဲ...”

၎င်းမှာ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျလှသော်လည်း အမှန်စင်စစ် နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။

နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်အရာမှာ အမှန်စင်စစ်တွင် နတ်ဘုရားကို ဆက်သွယ်ရန် အသုံးပြုသည့် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။

နယ်မြေသခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ရွေးချယ်နိုင်သော လမ်းနှစ်သွယ် ရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ယခင် နယ်မြေသခင်ကို အနိုင်ယူပြီး ယခင် နယ်မြေသခင်၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် လူတစ်ဦးမှာ နယ်မြေသခင်အသစ်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ နယ်မြေသခင်၏ အဆောင်အယောင်ကို အသုံးပြု၍ ဤကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်သော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်ကာ နယ်မြေသခင်အသစ်တစ်ဦး ခန့်အပ်ပေးရန် နတ်ဘုရားထံ တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင်မှာ ဒုတိယလမ်းကြောင်းကို အသုံးချရန် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်၏။

သူ့အမြင်အရ သူက နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူက နယ်မြေသခင်အသစ် ဖြစ်လာနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ ယခင်နယ်မြေသခင်မှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှမသိပေ။ ထို့အပြင် သူသည် နယ်မြေသခင်တစ်ဦး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို လုံးလုံးလျားလျား ပျက်ကွက်ခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့တို့ ဘက်တွင်မူ။

ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်အားလုံးမှာ အသက်မဲ့သော ကျောက်ရုပ်တုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤဒဏ္ဍာရီလာ သရဲဂူမှာ ရုတ်တရက်ပင် ၎င်း၏ အန္တရာယ်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်။

သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့က ကျောက်ရုပ်တုအားလုံးကို တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စတင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သရဲဂူ၏ အဆုံးမှာ အတော်လေး လွတ်နေပြီး ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွား ယခင်က ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာမှာလည်း ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ဤသည်က ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွား ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ်တွင် အစပျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ရဲဆွေ့၏ ကိုယ်ပွားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာမှသာ ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်၏။

ရဲယင်က စာလုံးများနှင့် ရုပ်ပုံများ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်နံရံတစ်ခုကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး... ဒီကိုလာပြီး ကြည့်ပါဦး...”

ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရှောင်ပင်းနှင့် လော့ရန်တို့အားလုံး ရဲယင်၏ စကားကို ကြားပြီး သူ့အနားသို့ လာကြ၏။

“သုကူဓားကိုးချောင်း... ထိုက်ချီဓားသိုင်း... ပီရှဲ့ဓားသိုင်း... ချွမ်းကျန်းဓားသိုင်း... ချင်းဖုန်းဓားသိုင်း ဆယ့်သုံးမျိုး... အင်မော်တယ်ဓားပျံ... ဓားသိုင်းကွက် ၂၃ ကွက်... နက်နဲသော ဓားသိုင်းပညာ...”

ကျောက်နံရံပေါ်မှ စာလုံးများနှင့် အောက်မှ သရုပ်ဖော်ပုံများကို ကြည့်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ စကားမဲ့သွားကြသည်။

“ဘာတွေလဲကွာ...”

“မင်း ပြောချင်တာက... ခုနကလူက သိုင်းဝတ္ထု ပရိတ်သတ်တစ်ယောက်လား...”

ကျောက်နံရံကို ကြည့်နေကြသော ရှောင်ပင်းနှင့် လော့ရန်တို့မှာမူ ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲယင်တို့၏ ညည်းညူသံများကို နားထဲမဝင်ဘဲ မသိကျိုးကျွံ ပြုထားကြသည်။

သူတို့၏ အမြင်အရ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဓားသိုင်းပညာရပ်များမှာ သေချာပေါက် အလွန် အားကောင်းမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားစေမည် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ရဲဆွေ့က သူ နယ်မြေသခင် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် ဤအရာများကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းတို့မှာ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ရေးဆွဲမှုများ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ အမှန်တကယ် ဓားသိုင်းပညာရပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြောင်းလဲ၍ ကျင့်ကြံခြင်းပုံစံအဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်၏။

ရှောင်ပင်းနှင့် လော့ရန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ သွေးများ စတင် စီးကျလာသည်။

“သူတို့ကို ဆက်မကြည့်ခိုင်းနဲ့တော့... သူတို့ ဆက်ကြည့်နေရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကိုကြားသော် ရဲယင်က ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

“ဦးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဒီကျောက်နံရံကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်က အဲဒီပေါ်က ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေအားလုံးကို အလွတ်ရသွားပြီး အလွယ်တကူ သုံးနိုင်သွားတယ်... ဦးလေးလည်း အဲလို ခံစားရလား...”

ရဲယင်က သူ၏ ဓားရှည်ကို ထုတ်၍ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“အင်း... ငါလည်း အတူတူပဲ ခံစားရတယ်... ဒီကျောက်နံရံမှာ အစပျိုးပေးခြင်းနဲ့ စွမ်းအားဖြည့်တင်းပေးခြင်း လုပ်ဆောင်ချက် ရှိသင့်တယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် ဤဓားသိုင်းပညာရပ်များကို အသုံးပြုနိုင်၏။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရဲရှင်းဟွေ့အတွက် အသုံးမဝင်ချေ။

ဤဓားသိုင်းပညာရပ်များ မည်မျှပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေစေကာမူ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုခုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ၁၀၀% လက်ဗလာဖြင့် ဓားဖမ်းဆုပ်ခြင်းလောက် ကောင်းနိုင်မည်လော။

သူ၏ ၁၀၀% လက်ဗလာဖြင့် ဓားဖမ်းဆုပ်ခြင်းရှေ့တွင် အရာအားလုံးမှာ မီးခိုးငွေ့မျှသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသရဲဂူစူးစမ်းလေ့လာရေး ခရီးစဉ်ကြောင့် စစ်ဆင်ရေးတံစဉ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ပြန်သည်။

ဂူထဲမှ ဓားသိုင်းပညာရပ်များ စုစည်းမှုနှင့်အတူ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ စုပုံနေသော အားကောင်းသည့် အရိုးစုများနှင့် ၎င်းတို့ သယ်ဆောင်လာသည့် အရင်းအမြစ်များမှာ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထက် သေချာပေါက် မနိမ့်ကျပေ။

“ငါ ခံစားနေရတာက ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှာ ငါတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ... ဒါပေမဲ့... တစ်ခုတည်းသော နားမလည်နိုင်တဲ့အရာက ငါတို့နဲ့တူတဲ့ အစောင့်ပုံရိပ်တွေနဲ့ ငါ ခုနက ရိုက်လိုက်တဲ့လူပဲ... သူက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ငါ သူ့ကို ရိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာရတာလဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကိုကြားသော် ရဲယင်မှာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

‘ဦးလေးက သူ့ကို ရိုက်ချင်နေတဲ့အကြောင်းရင်းက အဲဒီလူငယ်က ဦးလေးနဲ့ ရုပ်နည်းနည်းဆင်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဘာပဲပြောပြော... ဦးလေးကိုယ်တိုင်က အမြဲတမ်း အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား...’

သို့သော် ရဲယင်မှာ ထိုသို့ တွေးတောရုံသာ တတ်နိုင်၏။ အကယ်၍သာ သူက ထုတ်ပြောလိုက်ပါက သူ ထပ်မံ အရိုက်ခံရဖွယ် ရှိသည်။

ထိုအခိုက်၌ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်သည်။

“သေစမ်း... ငါ မှတ်မိပြီ... သူ့ရုပ်ကို ရင်းနှီးနေတယ်ဆိုတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး... အဲဒီလူငယ်ကို ငါ အရင်က မြင်ဖူးတယ်... ငါ ပေါင်ပေါင်းရဲ့ ကြေးလက်သီးစွပ်ကို ထိတွေ့ခဲ့တုန်းက အဲဒီမှတ်ဉာဏ်ထဲက လူက အတိအကျ ဒီလူငယ်ပဲ...”