ရဲရှင်းဟွေ့က မေကျဲ့ရန်လော... မေကျဲ့ရန်က ရဲရှင်းဟွေ့လော...

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း...

ရဲရှင်းဟွေ့က ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးသော တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်၍ ရဲလန်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှာ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းများထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေ၏။ ရဲရှင်းဟွေ့က ကိစ္စများကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်ရန် ရည်ရွယ်မထားသောကြောင့် သူ့အစ်မကြီးကို ခေါ်လာပြီး ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရဲရှင်းဟွေ့က ကြောက်လန့်၍ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေနေသော ရှီထိုက်လုံကို တောအုပ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

သူတို့ တောအုပ်အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

“ဒီမီးရှူးမီးပန်းတွေက ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းက ကြယ်တာရာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခွဲဖြစ်လာတာကို ဂုဏ်ပြုဖို့လား... နည်းနည်းတော့ သေးတယ်...”

အဝေးမှ မီးရှူးမီးပန်းများကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က ရှီထိုက်လုံကို တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို တောအုပ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဆင်းရဲသွား၏။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က အသေခံမယ်... လက်နက်မချဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖင်ကိုတော့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရဲရှင်းဟွေ့ - “...”

ရဲရှင်းဟွေ့က စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ သူ အထင်လွဲသွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အပေါ်က... ခင်ဗျားက အောက်ကဆိုရင်တောင် မဖြစ်ဘူး... ကျွန်တော်က မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်တာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွန်တော် မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး...”

“သေနာကျ...”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဆဲဆိုလိုက်ပြီး သူ့ကို ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။

“မင်း သေချင်နေတာလား...”

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သော မေကျဲ့ရန်၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ် ခြောက်ခြားသွား၏။

“မေကျဲ့ မဟုတ်ဘူး... ဒါက... သူဌေးပါ... ခဏလေး...”

ရှီထိုက်လုံမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

“ရဲရှင်းဟွေ့က မေကျဲ့ရန်လား... မေကျဲ့ရန်က ရဲရှင်းဟွေ့လား... တစ်နည်းအားဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူဌေး အစစ်ပေါ့... ပြီးတော့... ရဲရှင်းဟွေ့က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိပြီ... ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်ရဲ့ ညီလေး မဟုတ်ဘူးလား...”

ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသည်နှင့် ရှီထိုက်လုံမှာ မကြာမီပင် အမှန်တရား တစ်ခုလုံးကို သဘောပေါက်သွား၏။

“ငါ... အစကတည်းက လိမ်လည်လှည့်ဖြား ခံခဲ့ရတာပဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှီထိုက်လုံ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သံသယဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ရှီထိုက်လုံမှာ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်လည် ထိန်းညှိရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူလိုက်ရ၏။

သူက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အဘယ်အရာနည်း။

အားအင်ပင် ဖြစ်သည်။

မေကျဲ့ရန်က ရဲရှင်းဟွေ့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူက အားအင် ရှိနေသရွေ့ ရှီထိုက်လုံမှာ ပြန်လည် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ ပြန်လည်ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ညီငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

အစောပိုင်းက သူက ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့် အားကောင်းသော မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်သူ ရှောင်းယွင်ရှန်းကို ရဲရှင်းဟွေ့က ရိုက်နှက်၍ ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သာ သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုပါက သူ့ကို ချေမှုန်းရန် အတွေးတစ်ချက်သာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံ၏ အမူအရာမှာ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

“အမ်... သူဌေး... ခင်ဗျားပေးတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ပြီးမြောက်ခဲ့ပါတယ်... ရဲတံစဉ်ကို သတ်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရင်က အဲဒီလို ဆက်ဆံခဲ့တာကလည်း ရဲတံစဉ်ကြောင့်ပါ... အရာအားလုံးက ခင်ဗျားပေးတဲ့ တာဝန်အတွက်ပါပဲ...”

ရှီထိုက်လုံ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့လက်ကို ဝေ့ယမ်း၍ အရေးမကြီးကြောင်း ပြောလိုက်၏။

ရှီထိုက်လုံမှာ စျေးပေါပြီး လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် ပိုမို သိသာလာသည်။

သို့သော် သူက မည်သို့သော လူစားမျိုးပင် ဖြစ်စေကာမူ ရဲရှင်းဟွေ့အတွက် အသုံးဝင်ပါက သူက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်၏။

“ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းက တာဝန် ပြီးသွားပြီ... မင်းကို နောက်တစ်နေရာကို ငါ ပို့ပေးမယ်... အဲဒီကို ရောက်တာနဲ့ မင်းက အဲဒီအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ဖို့ပဲ လိုတယ်... တခြားဘာမှ မလိုဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံက သတိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း ပြောနေတာလဲလို့ ကျွန်တော် မေးလို့ရမလား...”

“အိုး... ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါက တော်တော် အမှိုက်ကျတယ်လို့ ကြားတယ်...”

ရှီထိုက်လုံ - “...”

ရှီထိုက်လုံမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ သေချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

ယခင်က ရှောင်းယွင်ရှန်းက မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်အကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင် ရှီထိုက်လုံမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ရှောင်းယွင်ရှန်း ပြောခဲ့သမျှ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်အကြောင်းကို အားလုံး ကြားခဲ့ရ၏။

အသေးစိတ်ကို မပြောဘဲ စွမ်းအားအကြောင်းသာ ပြောရလျှင် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးတွင် နံပါတ်တစ် မုချ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ သွားခိုင်းခြင်းနှင့် သေခိုင်းခြင်းမှာ အဘယ်ကွာခြားချက် ရှိသနည်း။

ရှီထိုက်လုံ၏ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ပြုံး၍ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါ ယုံကြည်တယ်... ပြီးတော့... နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဆာလာပိုင်ကျီနဲ့ မုန်ကျစ်ယွီကို ခေါ်လာမယ်... မင်းတို့သုံးယောက် အတူတူ သွားကြ...”

သူတို့သုံးယောက် အတူတူ သွားကြမည်ဟု ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

ဘာကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားသနည်း။ ဤသည်မှာ သေမည့်သူဦးရေတွင် နှစ်ယောက် ထပ်ပေါင်းလိုက်ခြင်းသာ မဟုတ်လား။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှီထိုက်လုံကို အားပေးသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ဗျူဟာမြောက် လက်နက်သုံးမျိုးလုံးကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ ပို့လိုရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရိုးရှင်းလှ၏။ မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ သူ့ရန်သူ မုချ ဖြစ်လာမည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ထို့အပြင် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကရှိ အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ ဌာနခွဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်မှာ သူနှင့် သူ့အစ်မကြီး၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သို့မဟုတ် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့က မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အစောဆုံး အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဗျူဟာမြောက် လက်နက်သုံးမျိုးကို မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်သို့ ပစ်ချပြီးနောက်တွင် မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်မှာ နောက်တစ်နေ့တွင် သူ့ဘာသာသူ ဖျက်ဆီးပစ်ပေလိမ့်မည်။

ငိုကြွေးနေသော ရှီထိုက်လုံ၏ ပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့အစ်မကြီး ရဲလန်ယွဲ့ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

“အစ်မ... သိမ်းပိုက်ရေးက ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ...”

“တော်ပါသေးတယ်...”

သူမ စကားပြောနေရင်းနှင့် ရဲလန်ယွဲ့က မလှမ်းမကမ်းတွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကန့်ကွက်တဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ပေါင်ပေါင်းနဲ့ ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့အားလုံး သဘောတူသွားကြတယ်... အခု ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းကို ကြယ်တာရာဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း ဂိုဏ်းခွဲလို့ ခေါ်နိုင်ပြီ...”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရဲလန်ယွဲ့က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

“ပြောရရင်... ဘာလို့ မင်းသွားတဲ့ ဂိုဏ်းတိုင်းကို မင်းက အမြဲတမ်း အနိုင်ယူ သိမ်းပိုက်နေရတာလဲ... မင်းရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတံစဉ်က တကယ် အလုပ်မဖြစ်ရင် ငါတို့ ကြိုတင်စီစဉ်လို့ ရတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အခု စလိုက်ရင် ကြယ်တာရာဂိုဏ်းက လူအများရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ငါ့ဘက်က မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ... ဘယ်သူက ဒီဂိုဏ်းတွေကို ငါ့ကို အဆက်မပြတ် စော်ကားခိုင်းနေလို့လဲ...”

“ဦးလေး... မကောင်းတော့ဘူး...”

ရုတ်တရက်... ရဲယင်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့က အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာကြသည်။

“ဟမ်... ငါ့မှာ ဘာမကောင်းတာ ရှိလို့လဲ...”

“ခင်ဗျား မကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး... အားရိကို ပြန်ပေးဆွဲသွားပြီ...”

ရဲရှင်းဟွေ့ - “...”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဆွံ့အသွားသည်။

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် ရဲယင်၏ အစေခံမလေးထံတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။

ဇာတ်လိုက်၏ အရှိန်အဝါရှိသော လူတိုင်းမှာ ဤသို့ အလုပ်များကြသလား ။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရဲယင်ကို ဆာလာပိုင်ကျီနှင့် မုန်ကျစ်ယွီတို့ထံ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူတို့ရှိနေသော ဂိုဏ်းကို သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထွက်မသွားမီတွင် အားရိမှာ အမှန်တကယ် ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲယင်က ခုလေးတင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က...

ရဲယင်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့မှာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး အားရိမှာမူ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်၍ ကြည့်နေသည်။

“ဒါဆို... မင်းရဲ့ မူရင်းနာမည်က ရဲယင်ပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်...”

ရဲယင်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ရဲတံစဉ်က တကယ်တော့ ငါ့ဦးလေး ပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောင်ပါ...”

“စကားမစပ်... မင်းဦးလေး ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်ရောဂါ ရှိသလား...”

“ဟမ်... ဘာလို့ အဲလိုမေးတာလဲ...”

ရဲယင်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ရှောင်ပင်းက သူ့ဦးလေးမှာ စိတ်ရောဂါ ရှိသည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်နေတာလား။

ရဲရှင်းဟွေ့က ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူတတ်သော်လည်း သူက စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက် ဖြစ်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေး၏။

“ငါ ခံစားမိတာတော့ မင်းဦးလေးက တော်တော် ပုံမှန်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေက ပြောတယ်... သူ့ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်တဲ့... မင်းအနားမှာ သူရှိနေရင်တောင် သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်တဲ့...”

ရဲယင် - “...”

ရဲယင်မှာ သူ၏ ယောက္ခမလောင်းက သူ့ဦးလေးကို ခဏတာမျှသာ သိကျွမ်းပြီးနောက်တွင် သူနှင့် ဤသို့ တူညီသော စိတ်ကူးများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရဲယင်၏ အတွေးမှာလည်း ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရန် ဖြစ်သည်။

“ပြီးတော့... ငါ့အဖေ ပြောတယ်... မြင့်မြတ်နယ်မြေနန်းတော်က ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲယင်က ဂရုမစိုက်စွာ ပြုံး၍ ရှောင်ပင်းကို သူ့လက်မောင်းများထဲသို့ ပွေ့ဖက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဘယ်နန်းတော်ပဲ လာလာ... ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ...”