အားရိ ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကြည့်နေသော အားရိမှာ ရှောင်ပင်းနှင့် သခင်လေးတို့ ဤသို့ ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် မနာလို ဖြစ်သွား၏။

အားရိက သူမလည်း သခင်လေးနှင့် အတူရှိနိုင်မလားဟု စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်တွင် သူမကိုယ်သူမ စေးကပ်သော ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“သခင်လေး... ကယ်ပါဦး...”

အားရိမှာ ရဲယင်ကိုသာ အကူအညီ တောင်းနိုင်တော့၏။

အားရိ၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ ရဲယင်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်လိုက်ကြပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော အားရိကို တွေ့လိုက်ကြရကာ သူမနောက်တွင်မူ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအရိပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး အားရိကို သူ၏ လျှာဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့လူကို ငါ့ရှေ့မှာ ချည်နှောင်ရဲတယ်...”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရဲယင်မှာ အားရိကို ကယ်တင်ရန် ပြေးသွားသော်လည်း သူ မချဉ်းကပ်နိုင်မီတွင် ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နေသော လူတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

ထိုလူမှာ လိမ္မော်ရောင် ဆံပင်တိုများ ရှိပြီး သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အပေါ်ပိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာက သူ၏ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော ကြွက်သားများကို ဖော်ပြနေသည်။

“ကောင်လေး... ဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး... မင်းသာ အလိုက်သိရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား...”

ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲယင်၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

သို့သော် အားရိကို ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ရဲယင်မှာ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

သူ၏ အလျင်စလို ဖြစ်မှုကြောင့် ရဲယင်၏ လက်သီးချက်မှာ ကြယ်တာရာစွမ်းအားနှင့် ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်သွား၏။

ထိုလူမှာ အစပိုင်းတွင် ရဲယင်၏ လက်သီးကို အနည်းငယ် အထင်သေးခဲ့သော်လည်း လက်သီးက သူ့ကို ထိမှန်သောအခါ သူက သူ့ရှေ့မှ လူသားကောင်လေးကို လျှော့တွက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

သူက ရဲယင်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် မီတာအနည်းငယ်အထိ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သွေးများက ဆူပွက်နေသော်လည်း သူက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ကောင်လေး... မင်း တော်တော် ကောင်းတာပဲ...”

ထိုလူက ရဲယင်ကို ချီးကျူးရင်းနှင့် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။

“ငါ မတိုက်တာ ကြာပြီ... ဒီနေ့ မင်း ငါ့လက်သီး ဘယ်နှစ်ချက် ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလူက ရဲယင်ကို မည်သည့် လှပသော လှုပ်ရှားမှုမျှမပါဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ထိုလူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရဲယင်မှာ သတိလက်လွတ် မဖြစ်ရဲပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ရှေ့မှ လူမှာ ကြယ်တာရာစွမ်းအားနှင့် ပြည့်နေသော သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သော ရှောင်ပင်းကလည်း လှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူမက သူတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေစဉ်တွင် အားရိကို ကယ်တင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အားရိကလည်း သူမကို ချည်နှောင်ထားသော အရာကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအရာမှာ မီတာ ဆယ်မီတာထက် ပိုရှည်သော ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူမကို ချည်နှောင်ထားသည်မှာ ထိုပုတ်သင်ညို၏ လျှာ ဖြစ်သည်။

“ရှင် ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ...”

“မင်းသမီး... ငါတို့ မင်းသမီးကို မကောင်းကြံတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါက...”

သို့သော် ထိုပုတ်သင်ညိုက သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်မပြီးမီတွင် ရှောင်ပင်းက သူ့မျက်နှာကို ကန်ကျောက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ရှောင်ပင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် အားနည်းလွန်းသဖြင့် သူမ၏ ကန်ချက်က ပုတ်သင်ညိုကို ဘာထိခိုက်မှုမှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်ပင်းမှာ ရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သူမ၏ ဓားရှည်ကိုသာ ထုတ်ယူနိုင်တော့သည်။

ပုတ်သင်ညိုက အားရိကို ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လျှာကို ကြာပွတ်ကဲ့သို့ အသုံးပြု၍ ရှောင်ပင်းထံသို့ ရိုက်နှက်လိုက်၏။

သူမ၏ စွမ်းအား မလုံလောက်ကြောင်း သိသော ရှောင်ပင်းမှာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။ ရှောင်တိမ်းနေရင်းနှင့် သူမက သူမ၏ အာကာသ လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ သီးသန့် ကယ်ဆယ်ရေး အချက်ပြ မီးရှူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အချက်ပြ မီးရှူးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်မှာ အချိန်ဆွဲရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော်... တစ်မိနစ်... နှစ်မိနစ်... သုံးမိနစ် ကြာသွားသော်လည်း...

ရှောင်ပင်းမှာ သူမ မခံနိုင်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အကူအညီက ရောက်မလာသေးပေ။

ရှောင်ပင်း မသိသောအရာမှာ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်သော ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်အားလုံးမှာ ပေါင်ပေါင်းနှင့် ရဲလန်ယွဲ့တို့၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းက ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခွဲဖြစ်လာသည်ကို မကန့်ကွက်သော အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များမှာမူ အချက်ပြ မီးရှူးများကို မြင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှာ မရှိတော့ဘဲ သူတို့မှာ ယခု ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေသောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် ကူညီရန် တာဝန်မရှိပေ။

အကူအညီမရှိဘဲနှင့် ပုတ်သင်ညို၏ လျှာက ရှောင်ပင်းကို သတိလစ်သွားစေခဲ့သည်။

ပုတ်သင်ညိုက ရှောင်ပင်းကို သတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်တွင် အားရိက သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

“သူက ငါ့သူငယ်ချင်း... မင်း သူ့ကို မထိခိုက်ရဘူး...”

စကားပြောနေရင်းနှင့် အားရိမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

ပုတ်သင်ညိုက သူမကို အလွန် လေးစားစွာ စကားပြောပြီး သူမကို မင်းသမီးဟုပင် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ကို သူမ ကြားခဲ့ရသော်လည်း အားရိမှာ သူမ၏ စကားများက ရှောင်ပင်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် လုံလောက်မှု ရှိ၊ မရှိ မသေချာပေ။

“ဟမ်... သူက မင်းသမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် ပုတ်သင်ညိုက သူ၏ လျှာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

“မင်းသမီး... ဘုရင်ကြီးက မင်းသမီးကို တွေ့ချင်နေတယ်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ...”

“ဘုရင်ကြီး... ဘယ်သူလဲ...”

အားရိမှာ ပုတ်သင်ညို ပြောနေသော ဘုရင်ကြီးမှာ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူမ၏ အဖေဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသော်လည်း သူမက အတည်ပြုလိုသေး၏။

“ဘုရင်ကြီးက မင်းသမီးရဲ့ အဖေ... ပြီးတော့ ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ...”

ပုတ်သင်ညို စကားဆုံးသည်နှင့် အလျင်စလို ပုံရိပ်တစ်ခုက အားရိဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူမကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

ရောက်လာသူမှာ လိမ္မော်ရောင် ဆံပင်နှင့် လူသားမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

“ရှောင်လုံ... မြန်မြန်လုပ်... အဲဒီကောင်လေးက အားမနည်းဘူး...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလူက လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွား၏။

ရှောင်လုံဟု အမည်ရသော ပုတ်သင်ညိုမှာ ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ရဲယင်က သူ့ထံသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသာ မပြေးပါက သူ မုချ အဖမ်းခံရမည်ကို သူ သိ၏။

ဤသို့တွေး၍ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ရှောင်ပင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက သူ့လျှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆန့်ထုတ်၍ ရှောင်ပင်း၏ လည်ပင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ရှောင်ပင်း၏ အသားအရေမှာ ရုတ်တရက် အရောင်စုံ ဖြစ်သွား၏။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် ပုတ်သင်ညိုမှာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ရဲယင်မှာ မူလက ဆက်လက် လိုက်လံရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း အရောင်စုံ ဖြစ်နေသော ရှောင်ပင်းကို မြင်သောအခါ သူက ရပ်တန့်လိုက်၏။

ဤအသွင်အပြင်မှာ အဆိပ်သင့်ခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

ရဲယင်မှာ ချက်ချင်းပင် သူမဘေးသို့ ရောက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ပင်း... မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”

ရဲယင်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရှောင်ပင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။

“ငါ... ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အားရိ ဘယ်မှာလဲ...”

ရဲယင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားသူများ ထွက်ပြေးသွားသော လားရာကို ကြည့်၍ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပြန်ပေးဆွဲသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ တိုက်ခိုက်နေတုန်းက အဲဒီလူပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမှတ်အသား အစအနတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ငါ အချိန်မရွေး ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်... အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲယင်က ရှောင်ပင်းကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ရဲယင်မှာ ရှောင်ပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာ တစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားမိခဲ့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သူမ၏ အသားအရေ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အန္တရာယ်ကင်းသော စွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုသာ ထပ်တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက အဆိပ်သင့်တာနဲ့ မတူဘူး... ဒါက အသားအရေအရောင်ကို ပြောင်းလဲစေတာပဲ... အသားအရေပေါ်က စွမ်းအင်တွေ ပျောက်သွားရင် ခဏနေရင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်တယ်…”

ရှောင်ပင်း ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ရဲယင်မှာ ချက်ချင်းပင် ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရှာဖွေရန် သွားရောက်လိုက်သည်။