တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲမှ အပြောင်းအလဲများ

သူတို့ ခြေရာခံနေသော ဟူလိမှာ သတိလစ်သွားသောကြောင့် ရဲယင်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် သူ ရောက်လာသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်သာ အားကိုးရတော့သည်။

“ရဲယင်… မင်း ရှာတွေ့ရဲ့လား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က လမ်းပြနေသော ရဲယင်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲယင်က အနည်းငယ် မသေမချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး… ဒါပေမဲ့… အစောက အဲဒီ ငတုံးကောင် လာတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆိုရင် ဒီဘက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်… အင်း… တောက တော်တော်ကြီးတာပဲ…”

သူတို့မှာ ရေတံခွန်တွင် တည်ရှိသော ဝင်ပေါက်ကို အမှန်တကယ် လွဲချော်သွားခဲ့ကြောင်း ရဲယင် မသိခဲ့ချေ။

“ဦးလေး… ဦးလေး သတိလစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို ပြန်သွားရှာကြမလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူက သူ၏ တူကြီးအပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်မိ၏။

သူမှာ လမ်းရှာရာတွင် အမှန်တကယ် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ သူ ကောင်းစွာ တတ်ကျွမ်းသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မိန်းကလေးများကို ရှာဖွေ၍ ကောက်ယူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်ပင် မည်သည့် ဇာတ်လိုက်ကမှ ရံဖန်ရံခါ လမ်းပျောက်တတ်သည့် အရည်အချင်း မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

ဇာတ်လိုက် လမ်းပျောက်သွားသရွေ့ သူက အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မုချ ရှာတွေ့ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရည်အချင်းမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။

“ငါပဲ လမ်းရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်…”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ မဝင်ဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှာ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့၏။

ယခုအခါတွင် တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။

၎င်းတို့မှာ အလယ်ဗဟိုမှ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၊ ဘယ်ဘက်မှ နည်းပညာမြို့တော်နှင့် ညာဘက်မှ တောအုပ်ကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြောင့် ဘုရင်ဖြူ၊ မျက်လုံးတစ်ဖက်နဂါးနှင့် ရှတားလုံတို့မှာ ယခုအခါ အားလုံး ပုံပြောင်းနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုရင်ဖြူမှာ ဆံပင်ဖြူနှင့် ရွှေရောင်မျက်လုံးများရှိသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံရှိပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက်နဂါးမှာလည်း လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံရှိသော်လည်း သူက မျက်လုံးတစ်ဖက်တွင် မျက်စိကာတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်မှာ အဖြူအမည်း ရောနှောနေသည်။

ရှတားလုံမှာမူ သန်မာထွားကျိုင်းသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ ပုံစံ ရှိနေသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ညီငယ်သုံးယောက်က သူ၏ ရှေ့တွင် တစ်ချိန်တည်း ပေါ်လာကြ၏။

“သူဌေး… မတွေ့ရတာ ကြာပြီ…”

ဘုရင်ဖြူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ပုံပြောင်းနေသော ဘုရင်ဖြူကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း… မင်းတို့တွေ… အားလုံး ပုံပြောင်းသွားကြပြီလား… ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလေ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဘုရင်ဖြူက ရှင်းပြလိုက်၏။

“သူဌေး… ဒါတွေအားလုံးက ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြောင့်ပါ… ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ဘေးမှာ ကျင့်ကြံရင် အားထုတ်မှုတစ်ဝက်နဲ့ အကျိုးနှစ်ဆ ရနိုင်တယ်… မူလက ကျွန်တော် ပုံပြောင်းဖို့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်ပေမဲ့ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကြောင့် အခု အောင်မြင်စွာ ပုံပြောင်းနိုင်ခဲ့တာပါ…”

ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း ကမ္ဘာ့သစ်ပင်က ဤမျှ အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူက အမှိုက်များကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကို အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

ဘုရင်ဖြူနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ သိပ္ပံသုတေသီ ပုံတူပွားများစွာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

လက်ရှိ သိပ္ပံသုတေသီ ပုံတူပွားများမှာ အားလုံး အလွန် ကွဲပြားခြားနားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာကြပြီး ပုံတူပွားတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်း၏ အနှစ်သာရမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွတ်မြောက်လာကြ၏။

“ဟေး… မူလကိုယ်… မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ… မင်း ငါတို့ကို မေ့သွားပြီတောင် ထင်နေတာ…”

တိုနီစတာ့ခ် ကိုယ်ပွားက စနောက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ပို၍ပင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပွား၏ အသွင်တူအောင် ဖန်တီးမှု အဆင့်မှာ ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာနေ၏။ ရုပ်ပုံ၊ အသံနေအသံထား သို့မဟုတ် ပင်ကိုစရိုက်ပင် ဖြစ်စေ သူက သူ အသွင်တူအောင် ဖန်တီးထားသော ဇာတ်ကောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။

“ငါ မင်းတို့ကို မမေ့ပါဘူး… ငါက မင်းတို့နဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ… ငါ့ကိုယ် မရှိရင်တောင် မင်းတို့က တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို ပိုပြီး မိုက်လာအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်…”

အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က တံဆိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူက တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ထပ်မဝင်တော့သလောက် ဖြစ်သွားသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ စွမ်းအားက ယခုအခါ အလွန် ကြီးမားလာပြီး တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် ဒုက္ခရှောင်ရန် အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် ကိုယ်ပွားများ ရှိနေသည့်အပြင် ဘုရင်ဖြူနှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေသဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့က တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို သူတို့ထံ ထားခဲ့ရန် အလွန် စိတ်ချနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ရစ်ခ် ကိုယ်ပွားက လျှောက်လာ၍ မေးလိုက်သည်။

“ပြောရရင် မင်းကိုယ်တိုင် လာမှတော့ ငါတို့ကို လုပ်ခိုင်းစရာ တစ်ခုခု ရှိလို့ နေမှာပေါ့… ဆိုတော့ ငါတို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ… စကားမစပ် မူလကိုယ်… မင်း နျူကလီးယားဗုံး ဒါမှမဟုတ် မရဏကြယ် လိုချင်ရင် ငါတို့ ဒီမှာ လုပ်ပေးနိုင်တယ်… ငါတို့ အခု မင်းအစ်မထက်တောင် ပိုတော်နေပြီလို့ ယုံကြည်တယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့- “…”

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ အစ်မမှာ မရဏကြယ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များဖြင့် ကစားခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် ပြောချင်နေမိ၏။ သူမက ယခုအခါတွင် အမှောင်ဒြပ်ထုနှင့် အမှောင်စွမ်းအင်ကဲ့သို့သော သိပ္ပံနည်းကျ ထုတ်ကုန်များဖြင့်သာ ကစားတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ပုံတူပွားတစ်စု၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မဖျက်ဆီးလိုသောကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ပါးစပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

“ငါ့ကို စကန်ဖတ်စက်ကြီးတစ်လုံး ရှာပေး… ငါ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ…”

ကိုယ်ပွားများစွာက ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က မူလကိုယ်က စကန်ဖတ်စက် တောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

အမှန်တကယ်တွင် ဤကိုယ်ပွားများမှာ အားလုံး ပြဿနာရှာရန် စဉ်းစားနေကြသဖြင့် သူတို့က တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ လက်နက်နှင့် စက်ပစ္စည်းမျိုးစုံအပြင် နည်းပညာ ထုတ်ကုန်မျိုးစုံကို တီထွင်နေကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အကယ်၍ မူလကိုယ်က အကျပ်အတည်း ကြုံတွေ့နေပါက သူတို့၊ ကိုယ်ပွားများက လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ကယ်တင်ရန် ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေများကို စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

ဤကိုယ်ပွားများမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အလုပ်များများစားစား မလုပ်လိုခြင်း သို့မဟုတ် ပြဿနာမရှာလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူက ကိစ္စရပ်များကို သူကိုယ်တိုင် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ဤကိုယ်ပွားများ ပွဲထွက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ဤကိုယ်ပွားများက ရဲရှင်းဟွေ့ လိုချင်သောအရာကို ထုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

စကန်ဖတ်စက်မှာ ဒရုန်းတစ်စင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး တက်ဘလက် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနှင့်အတူ ပါလာ၏။

စက်ပစ္စည်းများ ရရှိပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း မထွက်ခွာမီတွင် သူက ကိုယ်ပွားများကို မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေးခဲ့သေးသည်။

“စိတ်မပူကြနဲ့… နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် မင်းတို့ကို ခေါ်မယ်…”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်…။

ရဲရှင်းဟွေ့ တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အစောက သတိလစ်သွားသော ဟူလိနှင့် ဟုန်လျန်တို့က သူတို့နောက်သို့ ထပ်မံ လိုက်မီလာကြသည်။

ခြားနားချက်မှာ လက်ရှိ ဟူလိနှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာ အလွန် ကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံများ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာနှင့်မတူဘဲ ယခု ဟူလိမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ကျက်သရေရှိနေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကျက်သရေ အပြည့်ရှိသော ဟုန်လျန်မှာမူ ယခုအခါတွင် လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟုန်လျန်၏ အပေါ်ပိုင်းမှ သံချပ်ကာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမက ရင်စေ့အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဟုန်လျန်က ဤကျပ်တည်းသော ရင်စေ့အင်္ကျီကို ချက်ချင်းပင် ချွတ်ပစ်ချင်နေ၏။

အကယ်၍ ဟူလိသာ အနီးအနားတွင် ရပ်၍ သူမကို စိုက်ကြည့်မနေပါက ဟုန်လျန်မှာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သော ရင်စေ့အင်္ကျီကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ…”

ဟူလိနှင့် ဟုန်လျန်တို့က မည်းမှောင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဟမ်း အဟမ်း…”

ရဲယင်က နှစ်ကြိမ် ချောင်းဟန့်၍ ပြောလိုက်၏။

“တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး…”

ဟုန်လျန်နှင့် ဟူလိတို့က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

“အစောက အောက်တန်းကျတဲ့ ကောင်လေးကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ပေး… မဟုတ်ရင်… ငါ မင်းတို့ကို သေတာထက် ဆိုးတဲ့ ဘဝကို ရောက်အောင် လုပ်ပစ်မယ်… မင်းတို့ လူသားတွေ…”

ဟူလိနှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာ ယခုအခါ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။

ယခင်က တောအုပ်ထဲတွင် ဟူလိနှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာ တစ်ချိန်တည်း နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

နိုးထလာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဟူလိက သူ၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ အလွန် ကျပ်တည်းနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသည်ဟု ခံစားမိ၏။

ဟုန်လျန်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရသည်။ သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ အေးစက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကျမှ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ အမှန်တကယ် လဲလှယ်သွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဤသို့ ပြုမူဆက်ဆံခံရသောအခါ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာ၏ နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးများ ဖြစ်ကြသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေကြသည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟုန်လျန် (ဟူလိ) က သူ၏ အပေါ်ပိုင်းမှ အဝတ်အစားအားလုံးကို ထိုနေရာတွင်ပင် ချွတ်ပစ်ရန် ကြံလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက သူ၏ အပေါ်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်လေ့ မရှိချေ။

သူ၏ အပေါ်ပိုင်းမှ အဝတ်အစားများက သူ့ကို ချုပ်တည်းထားသလို ခံစားရစေသည်။

ဟူလိ (ဟုန်လျန်) က ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ သူမက အစွမ်းကုန် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စွမ်းအားနှင့် အဆင့်အတန်းအရ တန်းတူညီမျှဟု သတ်မှတ်ခံရသဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အမိန့်ပေးခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ချေ။

သို့ဖြစ်၍ ဟူလိ (ဟုန်လျန်) မှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိဘဲ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို ကိုင်၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရသည်။

“မင်းသာ ငါ့အပေါ်ပိုင်းက အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ပစ်ရင် ငါ ဒီအောက်ပိုင်းကဟာတွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်…”

ဤသို့ ခြိမ်းခြောက်ခံရပြီးနောက် ဟုန်လျန် (ဟူလိ) မှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိဘဲ လက်လျှော့၍ အပေါ်ပိုင်းတွင် ရင်စေ့အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ချန်ထားလိုက်ရသည်။

သူတို့က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော လူသားများကို တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း တရားခံကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေကြ၏။

“အဲဒီကောင်လေး ဒီမှာ မရှိမှတော့ မင်းတို့ သေရလိမ့်မယ်…”

စကားဆုံးသည်နှင့် ဟုန်လျန် (ဟူလိ) က တိတ်ဆိတ်နေသော ပေါင်ပေါင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။