ကြယ်တာရာမြို့တော်

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပေါင်ပေါင်း၊ ရဲယင်၊ အားရိ၊ ထောင်ထျဲ့နှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာ ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၌ ရှိမနေကြတော့ပေ။

သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ ရဲလန်ယွဲ့ကို မေးကြည့်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ဈေးဝယ်ထွက်သွားကြကြောင်း ရဲရှင်းဟွေ့ သိလိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ကို ချက်ချင်း လိုက်မရှာသေးဘဲ သူတို့ကဲ့သို့ပင် ကြယ်တာရာမြို့တော်သို့ သွား၍ လေ့လာကြည့်ရှုရန် စီစဉ်လိုက်၏။

ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသော စီးပွားရေး လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

စီးပွားရေး လမ်းမကြီး၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ခေတ်သစ်ပန့်ခ်ပုံစံ ဗိသုကာလက်ရာများဖြင့် တည်ဆောက်ထား၏။

စီးပွားရေး လမ်းမကြီး၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရှေးဟောင်း ဗိသုကာပုံစံ အဆောက်အအုံများနှင့် တန်ဆောင်းများ တည်ရှိသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ဗိသုကာပုံစံများမှာ မတူညီသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ သံလိုက်ရထားလမ်း၊ အခါအားလျော်စွာ ပျံသန်းသွားသော လေသင်္ဘောများနှင့် အခြားယာဉ်များကြောင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံနှစ်ခုမှာ ထင်သလောက် ကွာခြားမှု မရှိချေ။

စီးပွားရေး လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် စားသောက်ဆိုင်များ၊ ကေတီဗီများ၊ ရှော့ပင်းမောလ်များ၊ မှော်လက်နက်အရောင်းဆိုင်များ၊ ဆေးဆိုင်များ ရှိကြသည်။

ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ မျက်နှာစာအားလုံးကို လည်ပတ် ကြည့်ရှုလိုသူတိုင်း တစ်ရက်တည်းနှင့် အပြီး လျှောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“အစ်မ… အစ်မက တကယ် တော်တာပဲ… ဒီမြို့က လက်တွေ့ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်မြို့တော်ထက်မဆို ပိုခမ်းနားတယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့ စီးပွားရေး လမ်းမပေါ် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှ ဆူညံသံများက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွား၏။

မီတာတစ်ရာခန့် ရှေ့တွင် လူများစွာက ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သိလိုစိတ်ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့လည်း ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် အသားကင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် လူနှစ်ယောက် အသားစားပြိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်လုံးကို သူ သိနေ၏။ တစ်ယောက်မှာ သူ၏ ချစ်သူ ပေါင်ပေါင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဟန်ရှိသော ထောင်ထျဲ့ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် လူ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာ အနည်းငယ်မှာ ဗိုက်ကိုဖိ၍ လဲလျောင်းနေကြ၏။

“ဟေး… အစ်ကို… သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်၏။

“ဟေ… မင်း မသိဘူးလား… ဒီနေ့ ဒီမှာ အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲ ရှိတယ်လေ…”

“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနှစ်ယောက်က တကယ် အစွမ်းထက်တယ်… ဟိုမှာရှိတဲ့ မြို့တော်ကာကွယ်သူ နှစ်ယောက်ကိုတောင် သူတို့ နိုင်သွားတာ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ထိုလူ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို အတိအကျ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သူတို့သည် နယ်မြေသစ် တိုးချဲ့ရန် ရောက်လာကြသော နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးလောကမှ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်သင့်သည်။

တစ်ကောင်မှာ ဝက်ဝံညိုတစ်ကောင်နှင့် တူပြီး နောက်တစ်ကောင်မှာ တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် တူ၏။

ဤမျိုးစိတ်နှစ်ခု၏ အစာစားချင်စိတ်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသော်လည်း သူတို့ပင်လျှင် ပေါင်ပေါင်းနှင့် ထောင်ထျဲ့ကြောင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်း၌…

ပေါင်ပေါင်းက အသားကင်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ ဆက်တိုက် ထည့်သွင်းနေပြီး သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်မှာ အမြဲတမ်း ဖောင်းကားနေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထောင်ထျဲ့မှာမူ အသားကင်ကို စိန်တစ်လုံး မျိုချသကဲ့သို့ စားသုံးနေပြီး လုံးဝ ဝါးမနေဘဲ တန်းမျိုချနေသည်။

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ဤကောင်လေးအား အစာကျွေးခြင်းမှာ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်ဟု ခံစားရ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ပေါင်ပေါင်းမှာမူ အစားအစာကို အမှန်တကယ် ခံစား စားသုံးနေသည်။

အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲမှာ မည်သို့မျှ အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ဟု ရဲရှင်းဟွေ့ ခံစားလိုက်ရစဉ်မှာပင် ပေါင်ပေါင်းက သူ့ကို မြင်သွားပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြိုင်ပွဲစားပွဲမှ ထ၍ ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

“အလှမယ် ပေါင်ပေါင်း ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်သွားပါပြီ… ဒီနေ့ပြိုင်ပွဲရဲ့ အနိုင်ရသူကတော့ ပြိုင်ပွဲဝင် ထောင်ထျဲ့ ဖြစ်ပါတယ်…”

သူအနိုင်ရသည်ဟု ကြားသောအခါ ထောင်ထျဲ့မှာ စားသုံးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသားကင်ဆိုင် ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏။

“အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲရဲ့ ဆုက ဘာလဲ…”

ထောင်ထျဲ့၏ အမေးကို ကြားသောအခါ အသားကင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲအတွက် ဆု မရှိပါဘူး… ဒါက ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုပါပဲ… ပြီးတော့… ဒီနေ့ရဲ့ ကုန်ကြမ်းဖိုးအတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုက်ဆံရှင်းပေးပါ…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထောင်ထျဲ့မှာ မှင်တက်သွား၏။ အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲဟု ခေါ်သော ဤပြိုင်ပွဲမှာ သူထင်ထားသည့် အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲနှင့် ကွဲပြားသောကြောင့်သာမက သူ၌ ပိုက်ဆံမရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထောင်ထျဲ့သာမက အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်ရှုနေသော ရဲယင်မှာလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူ့အမြင်အရ အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုသည် အခမဲ့ဖြစ်ရုံသာမက ဆုများပါ ရှိသင့်သည်။

ရဲယင်၏ သံသယကို မြင်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။ ဘေးနားမှ ကြင်နာတတ်သူတစ်ဦးက ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အစားအသောက်ပြိုင်ပွဲဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး… ဒါက မြို့တော်ကာကွယ်သူ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်သူ ပိုစားနိုင်လဲဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပါ… ပြီးတော့ အနိုင်ရတဲ့သူက ပိုက်ဆံအားလုံးကို ရှင်းပေးရမှာပါ…”

“အချို့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေက ဒါကိုမြင်ပြီး ဝင်ပါလာကြတာ… ဒါပေမဲ့ ခုထိတော့ ဘယ်သူမှ မြို့တော်ကာကွယ်သူတွေကို မနိုင်သေးဘူး… ဒီတော့…”

ရဲယင်: “…”

ရဲယင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းစုံကို သိသွားလေသည်။ ဤအစားအသောက်ပြိုင်ပွဲဟုခေါ်သောအရာမှာ အလုပ်မရှိသည့် မြို့တော်ကာကွယ်သူ နှစ်ဦးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လူများ မည်မျှစားသည်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပိုက်ဆံပေးရဦးမည် ဖြစ်၏။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အနိုင်ရသူက ငွေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ကာကွယ်သူများက လူများကို အမြဲ အစားအသောက်များဖြင့် ဧည့်ခံသောကြောင့် မူလက ကောင်းမွန်သည့် အရာဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထောင်ထျဲ့က ငွေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ထောင်ထျဲ့က ဟုန်လျန်ကို တောင့်တသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် ဟုန်လျန်မှာ သူမ၏ မာကျောသော သံချပ်ကာကို ချွတ်ထားပြီး အနီရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အနီရောင် ဂါဝန်ရှည်နှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တို့၏ နောက်ခံတွင် ဟုန်လျန်မှာ မွန်မြတ်ပြီး တင့်တယ်လှပနေကာ ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသော အမျိုးသားများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထား၏။

အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသော ထောင်ထျဲ့ကို မြင်သောအခါ ဟုန်လျန်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့အစား ငွေရှင်းပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထောင်ထျဲ့သည်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား ။ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာက အစားအသောက်ဖိုး မရှင်းဟု လူများသိသွားပါက အင်ပါယာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အမှန်ပင် ကျဆင်းစေမည် ဖြစ်သည်။

“သူဌေး… စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ကျလဲ…”

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူဌေးက အနည်းငယ် တွက်ချက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အပြတ်ရှင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်… ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ငါးသိန်းပါ…”

ကြယ်တာရာဒင်္ဂါးများမှာ ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ သီးသန့်ငွေကြေးဖြစ်ပြီး ကြယ်တာရာဘဏ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ဝိညာဉ်ရတနာများ၊ အသက်ရှည်ဆေးများ၊ ဆေးလုံးများနှင့် အခြားပစ္စည်းများ လဲလှယ်နိုင်၏။

သဘာဝအတိုင်းပင် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါးများမှာ ကြယ်တာရာမြို့တော်၏ ဘုံသုံးငွေကြေးလည်း ဖြစ်သည်။

ဈေးဝယ်ထွက်စဉ် ဟုန်လျန်မှာ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါးများစွာ လဲလှယ်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဈေးဝယ်သည့်အခါ ဘာမှမဝယ်ဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူမ၌ စကားအနည်းငယ် ပြောရန် လိုအပ်လာသည်။

“အမ်… သူဌေး… ကျွန်မဆီမှာ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သုံးသိန်းပဲ ကျန်တော့တယ်… နောက်ထပ်နည်းနည်း သွားလဲဖို့ ဘဏ်ကို သွားခွင့်ပြုပါ… ဒီအတောအတွင်း ဒီကောင်လေးကိုရှင့်ဆီမှာ ထားခဲ့ပါ့မယ်…”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဟုန်လျန်မှာ ငွေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ပေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော ထောင်ထျဲ့ကို ကန်လိုက်သည်။

ဟုန်လျန် ဘဏ်သို့ လျှောက်သွားနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရဲရှင်းဟွေ့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်း ပြန်လာပြီလား… ငါတို့ မင်းကို အကြာကြီး စောင့်နေတာ…”

ဟုန်လျန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“မင်း အရမ်းပျော်နေပုံပဲ… စိုးရိမ်တဲ့ပုံလည်း မပေါက်ဘူး… မင်း ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေအများကြီး ဝယ်တယ်လို့လည်း ငါကြားတယ် အဝတ်အစားတွေတောင် လဲလာသေးတယ်…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်လျန်၏ မျက်နှာမှာလည်း နီရဲသွားသည်။

တကယ်တော့ သူမ မလိုချင်ခဲ့ပါ။ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က သူမ၌ တာဝန်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အားရိကို နယ်မြေသခင်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ကြယ်တာရာမြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီး ဈေးဝယ်ထွက်သည့်အခါ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဈေးဝယ်ချင်သည့် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပြဿနာမှာ သူမသည် မလိုအပ်သော သို့မဟုတ် အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမသည် အလွန်နူးညံ့လှပသော အမျိုးသမီးသုံး မိုဘိုင်းဖုန်းများကို ဝယ်ယူခဲ့၏။

လက်ထဲတွင် ချိတ်ဆွဲရုံဖြင့် စတိုင်လ်ကို မြှင့်တင်ပေးသော လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံး…။

လှပသော နားကပ်အမျိုးမျိုး၊ လည်ဆွဲများနှင့် အခြားသော လက်ဝတ်ရတနာများလည်း ရှိသေး၏။

ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှ လှပသော ဆံပင်ပုံစံအမျိုးမျိုးကပင် သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဟုန်လျန်မှာ ဤတာဝန်ပြီးဆုံးသွားပါက ကြယ်တာရာမြို့တော်၌ အခြေချမည်ဟု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ သ誓ဆိုခဲ့သည်။

ယခုအခါ ရဲရှင်းဟွေ့၏ စနောက်သော စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမမှာ မျက်နှာမနီရဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဟုန်လျန် မျက်နှာနီသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမကို ဆက်မစနောက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဈေးဝယ်လို့ ဝသွားရင် သွားကြစို့… ငါတို့ နယ်မြေသခင်ကို ရှာရမယ်…”

အမှန်စင်စစ် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာခြင်းမှာ နယ်မြေသခင်ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝံပုလွေခုနစ်ကောင်ခါးပတ်များမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသည် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးတွင် နယ်မြေသခင်ကို ရှာဖွေလိုပါက ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဟုန်လျန်၏ အကူအညီဖြင့်မူ ကွဲပြားသွားလိမ့်မည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟုန်လျန်ထံ၌ နယ်မြေသခင်၏ တိုကင်ပြား ရှိနေပြီး သူတို့သည် မကြာမီ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်လျန်မှာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… သွားကြစို့…”

ဟုန်လျန်မှာလည်း နယ်မြေသခင်ကို ရှာဖွေရန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေ၏။ ဝိညာဉ်သားရဲအင်ပါယာ၏ လုံခြုံရေးကြောင့်သာမက သူမသည် ကြယ်တာရာမြို့တော်တွင် အမှန်တကယ် အခြေချလိုသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သူမ အခြေချလိုသောကြောင့် အခြေချရန် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူရန် လိုအပ်၏။ ကြယ်တာရာမြို့တော်ရှိ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများမှာ မကြာသေးမီက အဆမတန် မြင့်တက်လာကြောင်း သူမ ကြားသိရသည်။ အကယ်၍ သူမ နောက်ကျသွားပါက ကြိုတင်မှာကြားထားသော်လည်း တစ်လုံးမျှ ဝယ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့နှင့်ပင် ရဲရှင်းဟွေ့၊ ပေါင်ပေါင်း၊ ရဲယင်၊ အားရိနှင့် ဟုန်လျန်တို့မှာ ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ နယ်မြေမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ…

အသားကင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်း၌။

ထောင်ထျဲ့မှာ အသားကင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်အား အသားကင်ကူညီကင်ပေးနေသည်။

“ဟုန်လျန်… နင် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ…”